บทที่ 95 องค์กรประตูยมโลก

ตอนมามีสี่คน ตอนกลับเหลือเพียงสาม และอีกหนึ่งคนถูกหามกลับไป

ซาซากิ ชินจิ ผู้สืบทอดวิชาดาบโบราณ "สำนักชินเก็ตสึ" แห่งฟูซัง ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเซียนเทียน และเป็นคนที่เคยเอาชนะฟ่านเฉาฮุยในการแข่งขันครั้งก่อน

ทว่าตอนนี้ กระดูกทั่วร่างแตกละเอียด เส้นลมปราณถูกทำลายจนสิ้น กลายเป็นคนพิการโดยสมบูรณ์

เมื่อข่าวนี้แพร่สะพัดไปในวงการวรยุทธโบราณทั่วโลก ปฏิกิริยาแรกของทุกคนคือ ไม่เป็นไปได้

"ล้อเล่นหรือเปล่า? เจ้าซาซากิ ชินจินั่น เมื่อสามปีก่อนยังเอาชนะฟ่านเฉาฮุยได้ ต่อให้สามปีให้หลังจะสู้ไม่ได้ แต่ก็ไม่น่าจะถึงขั้นถูกทำลายจนพิการนะ?"

"เห็นว่าโดนแค่กระบวนท่าเดียว... ท่าเดียวเท่านั้น!"

"ท่าเดียว?! นี่แกแต่งนิยายอยู่หรือไงวะ?!!"

แต่หลังจากนั้น รายละเอียดที่มากขึ้นก็หลุดรอดออกมาจากหลายช่องทาง ราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางใจของผู้ฝึกยุทธ์โบราณทุกคนอย่างจัง

เกิดอะไรขึ้นในประเทศเซี่ยกันแน่?

ชั่วขณะนั้น วงการวรยุทธโบราณทั่วโลกต่างตกอยู่ในอาการตื่นตระหนก

บรรดาผู้ที่เคยกระเหี้ยนกระหือรืออยากจะไปสำรวจประเทศเซี่ย ต่างพากันชะงักและถอยร่นกลับไป

ขนาดซาซากิ ชินจิยังพิการ แล้วพวกเขาจะไปทำอะไรได้? ไปส่งชีวิตให้เขาฆ่าหรือไง?

ทว่า ในขณะที่วงการวรยุทธ์กำลังถกเถียงเรื่องความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในต้าเซี่ย อีกฟากหนึ่งของมหาสมุทร ณ สหรัฐฯ พายุอีกลูกหนึ่งเพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้น

.....

สหรัฐฯ เมืองลวี่เฉิง

ภายในโรงงานเหล็กที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายปี บนพื้นดินถูกวาดด้วยลวดลายยิบยับตัดสลับกันไปมา จนดูคล้ายกับรูปทรงลึกลับบางอย่าง

นี่คือค่ายกลรวบรวมพลังวิญญาณขนาดจิ๋วที่เสวียนหมิงจื่อใช้พลังจิตวิญญาณที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดฝืนจัดตั้งขึ้นมา

หากอยู่ในแดนเทียนเสวียน ค่ายกลหยาบๆ แบบนี้เขาคงไม่แม้แต่จะชายตาแล แต่สำหรับโลกที่พลังวิญญาณเบาบางราวกับทะเลทรายแห่งนี้ มันนับเป็นการกระทำที่ฝืนลิขิตฟ้า แม้ว่าผลลัพธ์ที่ได้จะน้อยนิดจนน่าสมเพชก็ตาม

ขณะนี้ วิญญาณส่วนที่เหลือของเสวียนหมิงจื่อลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ใบหน้าเปลี่ยนสีไปมาอย่างไม่คงที่

สองวันแล้ว สองวันเต็มๆ

เขาพยายามนับครั้งไม่ถ้วน ใช้ทุกวิถีทางเพื่อดูดซับพลังวิญญาณของโลกใบนี้มาซ่อมแซมวิญญาณของตน

แต่ผลลัพธ์คืออะไร?

ไม่มีอะไรเลยสักนิด!

"เจ้าพวกมดปลวกน่าตาย! พลังวิญญาณเฮงซวย! สถานที่เฮงซวย!" ในที่สุดเสวียนหมิงจื่อก็อดรนทนไม่ไหวระเบิดคำด่าออกมา ร่างโปร่งแสงสั่นไหวอย่างรุนแรง

"นายท่าน โปรดระงับโทสะด้วย" เสียงนอบน้อมเสียงหนึ่งดังมาจากด้านล่าง

เสวียนหมิงจื่อก้มลงมอง เห็นเจสันคุกเข่าข้างเดียว ก้มหน้าลงต่ำ

อันธพาลตกอับที่โชกเลือดและถูกตามล่าเมื่อสองวันก่อน บัดนี้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เขาสวมสูทสีดำเนี้ยบ รองเท้าหนังขัดมันวับ ที่คอห้อยสร้อยทองเส้นโตสะดุดตา ใบหน้าเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ราวกับสาวกผู้ศรัทธา

ด้านหลังของเขา มีคนอีกหลายสิบคนคุกเข่าข้างเดียวเช่นเดียวกัน

มีทั้งคนผิวดำ คนผิวขาว และชาวลาติน แต่ละคนมีกลิ่นอายดุดัน แววตาคลั่งไคล้เหมือนได้เห็นเทพเจ้า

คนเหล่านี้คือผู้ที่ถูกเจสันสยบในช่วงสองวันที่ผ่านมา หลังจากได้รับถ่ายทอด "เคล็ดวิญญาณโลหิต" พวกเขาก็กลายเป็นสมาชิกแกนนำกลุ่มแรก

เสวียนหมิงจื่อชำเลืองมองคนเหล่านี้แล้วรู้สึกเบาใจขึ้นเล็กน้อย

อย่างน้อย เจ้าพวกมดปลวกเหล่านี้ก็ยังใช้งานได้ดี

วิชาขยะที่แม้แต่ผู้บำเพ็ญอิสระสายมารในแดนเทียนเสวียนยังไม่เห็นค่า แต่ในโลกมนุษย์ธรรมดาแห่งนี้ กลับกลายเป็นคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์สูงสุด

มนุษย์ธรรมดาที่ได้รับถ่ายทอดวิชา พละกำลังเพิ่มพูนขึ้นมากกว่าสิบเท่า ในโลกใต้ดินของเมืองนี้ พวกเขาจึงมีสถานะไม่ต่างจากสัตว์ร้ายในร่างมนุษย์

นับตั้งแต่ได้รับพลังมา ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา เจสันทำเรื่องสำคัญสองอย่าง คือการก่อตั้งองค์กร "ประตูยมโลก" และการฆ่าคน

สมาชิกแก๊งที่เคยตามล่าเขา หรือพวกนักเลงที่เคยระรานย่านนี้ ต่างถูกเขาปลิดชีพไปทีละคน

นองเลือด โหดเหี้ยม และรวดเร็ว

องค์กรลึกลับนามว่า "ประตูยมโลก" ที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นเพียงชั่วข้ามคืน กำลังกลืนกินแก๊งต่างๆ ในเมืองลวี่เฉิงด้วยความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ ทุกที่ที่พวกเขาผ่านไปล้วนนองไปด้วยเลือด

เพียงสองวัน เจสันก็กลายเป็นจักรพรรดิใต้ดินแห่งซากปรักหักพังแห่งนี้อย่างเต็มตัว

"นายท่าน การเคลื่อนไหวคืนนี้เตรียมพร้อมแล้ว หากจัดการพวกเศษเดนในเขตเหนือได้ เมืองลวี่เฉิงครึ่งเมืองก็จะตกอยู่ในมือเรา!" เจสันเงยหน้าขึ้นกล่าวด้วยความตื่นเต้น

เสวียนหมิงจื่อพยักหน้าเล็กน้อย "ยังไม่พอ แค่แก๊งไม่กี่กลุ่มนับเป็นอะไรได้ สิ่งที่ข้าต้องการคือทั้งประเทศ"

เจสันโขกศีรษะอย่างแรง "นายท่านปรีชายิ่ง! ทุกคนในประตูยมโลก ยินดีบุกน้ำลุยไฟเพื่อนายท่าน!"

คนนับสิบด้านหลังตะโกนก้องพร้อมกัน "ยินดีบุกน้ำลุยไฟเพื่อนายท่าน!"

....

ยามราตรีมาเยือน เขตเหนือของเมืองลวี่เฉิง

การปะทะที่นองเลือดจบลงภายในเวลาเพียงสิบนาที

เจสันนำลูกน้องยี่สิบคนบดขยี้แก๊งที่ยึดครองเขตเหนือมานานหลายปีจนรากถอนโคนด้วยท่าทีที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง

พวกสมาชิกแก๊งต่างพบด้วยความหวาดผวาว่า คนของเจสันมีความเร็วที่ผิดมนุษย์ และมีพละกำลังมหาศาลจนน่าตกใจ พวกเขาไม่ใช่คน แต่เป็นสัตว์ประหลาด!

"ปีศาจ! พวกมันคือปีศาจ!" ใครบางคนกรีดร้องด้วยความกลัว ก่อนจะถูกหมัดเดียวชกจนหัวระเบิด

เจสันยืนอยู่ท่ามกลางกองเลือด สูดลมหายใจเข้าลึก ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้ม

นี่แหละคือพลัง!

นี่คือพลังที่นายท่านประทานให้!

เขาหันหลังกลับไปทางโรงงานเหล็ก คุกเข่าลงอย่างศรัทธาและอธิษฐานเสียงเบา "ขอบคุณนายท่าน!"

ลูกน้องยี่สิบคนด้านหลังคุกเข่าลงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

ท่ามกลางความมืด เสวียนหมิงจื่อมองลงมายังกลุ่มมดปลวกที่คลั่งไคล้เหล่านี้ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

สักวันหนึ่ง เขาจะต้องหาวิธีหลุดพ้นจากการควบคุมของเจ้าเด็กนั่น และกลับไปล้างแค้นให้ได้!

ส่วนตอนนี้...

ก็ให้เจ้าพวกมดปลวกเหล่านี้ ยึดครองดินแดนแห่งนี้ให้เขาก็แล้วกัน

'ตาแก่เสวียนหมิงจื่อคนนั้น ไม่ทำให้ข้าผิดหวังจริงๆ ถึงจะเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม แต่ก็ยังทำงานอย่างขยันขันแข็ง'

'เจสันนั่นก็โหดและบ้าดีเหมือนกัน แค่สองวันก็ยึดเมืองได้ครึ่งหนึ่งแล้ว'

'ทางฝั่งสหรัฐฯ คงจะเริ่มวุ่นวายในเร็วๆ นี้ ต้าเซี่ยต้องการเวลาในการพัฒนา ส่วนสหรัฐฯ น่ะ... ยิ่งวุ่นวายก็ยิ่งดี'

ขณะที่เขากำลังวางแผน เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

หลินเซียวหันไปมอง เห็นโจวชิงอวี้กำลังเดินตรงมาหา ในมือถือแผ่นหยกที่จัดระเบียบเรียบร้อยแล้วม้วนหนึ่ง

โจวชิงอวี้ส่งแผ่นหยกให้เขา ดวงตาที่เย็นชามีแววขอบคุณแฝงอยู่ "นี่คือสรุปความเข้าใจเบื้องต้นเกี่ยวกับค่ายกลที่ข้าใช้เวลาสองวันรวบรวมมา ให้ท่านตามที่ตกลงกันไว้"

หลินเซียวรับมาโดยไม่ลังเล แล้วใช้จิตเทวะกวาดสำรวจ

ตัวอักษรที่เรียงรายแน่นขนัด พร้อมด้วยแผนผังค่ายกลที่ละเอียดถี่ถ้วน ตั้งแต่หลักการพื้นฐานของค่ายกล การหลอมธงค่ายกล การสลักอักขระค่ายกล ไปจนถึงเส้นทางการไหลเวียนของพลังวิญญาณ มีครบถ้วนทุกประการ

นอกจากนี้ยังมีประสบการณ์การศึกษาค่ายกลตลอดหลายปีของโจวชิงอวี้ จุดไหนที่นางเคยพลาด จุดไหนที่เป็นเคล็ดลับที่มีประโยชน์ ทั้งหมดถูกเขียนไว้อย่างชัดเจน เห็นได้ชัดว่านางทุ่มเทกับมันมาก

ดวงตาของหลินเซียวเป็นประกาย "ของดี! ขอบใจมาก!"

โจวชิงอวี้พยักหน้าแล้วถามว่า "จากนี้ท่านมีแผนจะทำอะไรต่อ?"

หลินเซียวคิดครู่หนึ่ง "กลับสำนักก่อนดีกว่า ออกมานานขนาดนี้ ถ้าไม่กลับ เจ้าสำนักคงเป็นห่วง แล้วเจ้าล่ะ?"

โจวชิงอวี้เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะกล่าวเสียงเบา "ข้าตั้งใจจะอยู่ที่นี่ เพื่อศึกษาแนวทางของค่ายกลอย่างจริงจัง"

สายตาของนางมองออกไปไกลแสนไกล ซึ่งเป็นทิศทางของราชวงศ์เสวียนเย่

"ข้าต้องล้างแค้น แต่ตอนนี้ข้ายังไม่แข็งแกร่งพอ วิถีแห่งค่ายกล คือความหวังเดียวของข้า"

หลินเซียวมองนางแล้วถามขึ้นกะทันหัน "มีอะไรให้ช่วยไหม? เราเป็นเพื่อนกันนะ"

โจวชิงอวี้ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้า มุมปากยกยิ้มบางๆ นั่นเป็นครั้งแรกที่หลินเซียวเห็นรอยยิ้มที่แท้จริงและไร้ซึ่งการระแวดระวังบนใบหน้าของนาง

"ท่านช่วยข้ามามากพอแล้ว ทางเดินต่อจากนี้ ข้าต้องเดินด้วยตัวเอง"

หลินเซียวเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า "ตกลง ถ้าต้องการความช่วยเหลือเมื่อไหร่ มาหาข้าได้ตลอด"

โจวชิงอวี้ยิ้ม "ข้าจะทำเช่นนั้น"

ตอนนั้นเอง ซูหว่านหว่านก็วิ่งเข้ามาจากด้านนอก ในมือหิวกระต่ายตัวอ้วนพีพลางแกว่งไปมาอย่างภาคภูมิใจ "กับข้าวมาแล้วๆ! ศิษย์น้องหลิน แม่นางโจว รีบมากินเร็ว! วันนี้มีกระต่ายย่าง!"

หลินเซียวและโจวชิงอวี้สบตากันแล้วต่างก็หัวเราะออกมา

มื้ออาหารนั้นผ่านไปอย่างรื่นเริง

ซูหว่านหว่านพูดเจื้อยแจ้วถึงเรื่องสนุกๆ นานา โจวชิงอวี้แทรกขึ้นมาบ้างเป็นครั้งคราว ส่วนหลินเซียวรับหน้าที่ย่างกระต่าย พร้อมกับฟังพวกนางคุยกัน

แสงไฟจากกองไฟสะท้อนใบหน้าของทั้งสามคน ให้ความรู้สึกอบอุ่นทว่าแสนสั้น

หลินเซียวรู้สึกทอดถอนใจในใจ ใครจะคิดว่าจากคนแปลกหน้าเมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนนี้จะกลายมาเป็นเพื่อนกันได้

โชคชะตาของชีวิตช่างน่าอัศจรรย์นัก

หลังมื้ออาหาร โจวชิงอวี้ยืนอยู่ที่ทางเข้าดินแดนสืบทอด นางมองหลินเซียวและซูหว่านหว่านพลางพยักหน้าเล็กน้อย "ขอให้เดินทางปลอดภัย"

หลินเซียวประสานมือ "ดูแลตัวเองด้วย จำไว้ว่าถ้าต้องการความช่วยเหลือ อย่าเกรงใจ"

ซูหว่านหว่านโบกมือลา "แม่นางโจว ว่างๆ ก็แวะมาเที่ยวสำนักฉางชิงนะ! เดี๋ยวข้าจะพาไปกินของอร่อยๆ!"

โจวชิงอวี้พยักหน้า แล้วหันหลังหายลับเข้าไปในส่วนลึกของค่ายกล

ซูหว่านหว่านถอนหายใจเบาๆ "เฮ้อ เพิ่งจะได้เพื่อนใหม่ ก็ต้องแยกกันอีกแล้ว"

หลินเซียวหัวเราะ "ถ้ามีวาสนาก็คงได้พบกันอีก"

"นั่นสินะ" ซูหว่านหว่านยิ้มตอบ

แสงกระบี่พุ่งทะยาน ทั้งสองบินออกจากเกาะกลางทะเลสาบ ผ่านชั้นค่ายกลที่ซ้อนทับกัน จนกลับออกมาสู่โลกภายนอก

เมื่อถึงริมทะเลสาบ หลินเซียวมองไปรอบๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า "จริงด้วยศิษย์พี่ ตอนนี้เราต้องไปทางไหน?"

ซูหว่านหว่านหยิบแผนที่ขึ้นมาดูแล้วหน้าเจื่อนลง "เอ่อ... แผ่นค่ายกลเคลื่อนย้ายของแม่นางโจว ส่งพวกเรามาถึงชายแดนเลย จากตรงนี้กลับสำนักฉางชิง อย่างน้อยก็น่าจะ... บินครึ่งเดือน"

หลินเซียว "..."

ครึ่งเดือน?

จู่ๆ เขาก็มีความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ค่อยดีว่า ในช่วงครึ่งเดือนนี้... จะไม่มีเรื่องวุ่นวายอะไรเกิดขึ้นอีกนะ?

ช่างเถอะ ถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน

ทั้งสองทะยานกระบี่ มุ่งหน้าไปยังสำนักฉางชิงอย่างช้าๆ