บทที่ 63 เกาะขาผู้ยิ่งใหญ่

ยามที่ฝ่ามือยักษ์ลวงตาพาดผ่าน หมอกโลหิตก็ระเหยหาย หัวกะโหลกเลือดถูกบดขยี้ แม้แต่กลิ่นอายเย็นเยียบดุดันในอากาศก็ถูกชำระล้างจนสิ้นซากในชั่วพริบตา

เสียงคำรามของบรรพบุรุษเสวี่ยหมิงแปรเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก "นี่มันพลังอะไรกัน?! ไม่! เจ้าเป็นใคร?! เจ้าเป็นใครกันแน่?!"

เขามองฝ่ามือยักษ์ลวงตาที่ควบแน่นจากพลังแห่งกฎเกณฑ์ด้วยความตกตะลึง รู้สึกได้ว่าแม้แต่จิตวิญญาณก็ยังสั่นสะท้าน

พลังระดับนี้ ต่อให้เป็นช่วงที่เขาขึ้นสู่จุดสูงสุดก็ยังไม่มี!

ทว่า กลับไม่มีใครสนใจเสียงกรีดร้องโหยหวนนั้น

ฝ่ามือนั้นเพียงแค่กำเบาๆ ราวกับมนุษย์ที่บีบแมลงน่ารำคาญตัวหนึ่ง

ไร้ทางดิ้นรน แม้แต่ความคิดที่จะขัดขืนก็ไม่อาจก่อตัวขึ้น บรรพบุรุษเสวี่ยหมิงสั่นเทิ้มด้วยความสิ้นหวัง ในช่วงวินาทีสุดท้าย สายตาของเขามองลงไปเบื้องล่าง เห็นพวกมดปลวกเหล่านั้นกำลังมองฝ่ามือยักษ์ด้วยความยำเกรง แววตาเต็มไปด้วยความคลั่งไคล้

ทันใดนั้น เขาก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าที่มดปลวกสาวคนนั้นบอกว่า 'หนูทดลองที่ถูกเทพเจ้าทอดทิ้ง' หมายความว่าอย่างไร?

ความคิดดำเนินมาถึงตรงนี้ แล้ว... พรึ่บ!

อาณาเขตหมอกโลหิต พร้อมกับใบหน้าผีที่บิดเบี้ยวภายใน ถูกบีบจนแตกละเอียด

ไม่เหลือแม้แต่เถ้าถ่าน

แสงสีทองค่อยๆ จางหายไป แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาบนผืนดินอีกครั้ง

บนท้องถนน เหลือเพียงเหล่านักรบสิบเอ็ดนายที่นอนระเนระนาด บาดเจ็บสาหัสไปทั้งตัว และดาบดำเล่มหนึ่งที่ปักอยู่บนพื้นและสั่นไหวเล็กน้อย

ฉู่หว่านชิวนั่งเหม่อลอยอยู่บนพื้น แหงนหน้ามองท้องฟ้าสีคราม

เนิ่นนานผ่านไป เธอก็ฉีกยิ้มออกมา คนอื่นๆ ต่างหันมามองหน้ากันแล้วหัวเราะจนน้ำตาไหล

เมื่อต้องเผชิญกับวิญญาณชั่วร้ายที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้ พวกเขากลับ... รอดชีวิตมาได้

เพราะเทพเจ้าองค์นั้น ไม่เคยจากไปจริงๆ

...

ณ ศูนย์บัญชาการใต้ดินของสำนักงานตอบโต้พิเศษแห่งต้าเซี่ย

บนหน้าจอขนาดยักษ์ถูกแบ่งออกเป็นหลายสิบช่อง: ทั้งแผนที่ดาวเทียม, กล้องวงจรปิดในเมือง, ภาพถ่ายทางอากาศจากโดรน และภาพถ่ายทอดสดจากกล้องบนหมวกเหล็กของทีมฉู่หว่านชิว...

ฟ่านเฉาฮุยยืนอยู่หน้าแท่นบัญชาการ สองมือยันขอบแผงควบคุม พลางจ้องมองทุกอย่างด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ภาพหลักตรงกลางหน้าจอ คือการฉายภาพย้อนหลังของการต่อสู้ที่ชวนระทึกขวัญในฟูซัง... ทั้งใบหน้าผีในหมอกโลหิต กะโหลกเลือดเต็มท้องฟ้า และฝ่ามือยักษ์แสงสีทอง

ทุกช็อตที่ปรากฏล้วนกระแทกเข้ากับขีดจำกัดการรับรู้ของทุกคนในที่นั้น

"การต่อสู้สิ้นสุดลงแล้วครับ"

เสียงของเจ้าหน้าที่เทคนิคสั่นเครือ "ดูเหมือนว่าเศษเสี้ยววิญญาณของเป้าหมายจะถูก... ตัวตนท่านนั้นลบหายไปแล้ว ทีมหัวหน้าฉู่และคนอื่นๆ ได้รับบาดเจ็บแต่ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต ดาบดำ 'พั่วเยว่' กู้คืนสำเร็จ ขณะนี้ได้ส่งทีมแพทย์กู้ภัยและทีมรับตัวกลับไปแล้วครับ"

ศูนย์บัญชาการตกอยู่ในความเงียบสงัด มีเพียงเสียงลมหายใจที่หนักหน่วง สามวินาทีต่อมา เสียงปรบมือดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าร้องก็ระเบิดขึ้น

หลายคนทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ แผ่นหลังเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ

"พวกเราชนะแล้ว!" บางคนกระโดดขึ้นด้วยความตื่นเต้น

"เทพเจ้าคุ้มครอง! ไม่สิ... เทพเจ้าลงมือช่วยด้วยตัวเองเลย!"

"มือยักษ์ลวงตานั่น... มันคือพลังระดับไหนกันแน่? บีบวิญญาณชั่วร้ายที่น่ากลัวนั่นตายเหมือนบีบมดตัวหนึ่งเลย!"

"สุดยอดจริงๆ ไม่นึกเลยว่าเทพเจ้าจะยอมลงมือ! ไม่อย่างนั้น พวกเราคงไร้หนทางรับมือกับเศษเสี้ยววิญญาณนั่นแน่ๆ"

ฟ่านเฉาฮุยไม่ได้ร่วมฉลองด้วย เขาจ้องมองภาพสุดท้ายที่หยุดนิ่งบนหน้าจอ วินาทีที่ฝ่ามือยักษ์บดบังฟ้าดินค่อยๆ หดกลับเข้าสู่หมู่เมฆ

"เทพเจ้า..." เขาพึมพำคำนี้เบาๆ แววตาซับซ้อน

ตั้งแต่เริ่ม พวกเขาก็รู้แล้วว่าตัวตนที่ 'มอบวิชา' และ 'คืนพลังวิญญาณ' ให้นี้ ไม่ใช่ 'มนุษย์' ในความหมายทั่วไปอย่างแน่นอน

แต่จนถึงวินาทีนี้ เมื่อได้เห็นพลังระดับสร้างโลกแสดงออกมากับตา เขาถึงได้ตระหนักอย่างแท้จริงว่า...

ขาที่พวกเขาเกาะอยู่นี้ ช่างเป็นขาที่ใหญ่โตมโหฬารเพียงใด

"ในเมื่อกู้คืนดาบดำได้แล้ว ก็จบเรื่องเถอะ ถอนกองเรือกลับมา..."

"รายงานครับ!"

ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่ข่าวกรองรีบเดินเข้ามาแจ้งว่า "ดาวเทียม Lock-Eye ของสหรัฐฯ ปรับวงโคจร กำลังทำการสแกนพื้นที่หมอกแดงด้วยความละเอียดสูงอย่างต่อเนื่อง! นอกจากนี้เครื่องบินสอดแนมอิเล็กทรอนิกส์ของพวกเขาก็กำลังมุ่งหน้าไปยังน่านฟ้าบริเวณนั้นครับ!"

บนแผงควบคุมกลาง หน้าจอแสดงแผนที่สถานการณ์ดาวเทียมทั่วโลก จุดแสงที่แทนดาวเทียมจารกรรมที่ทันสมัยที่สุดของสหรัฐฯ กำลังเคลื่อนที่เข้ามาใกล้

"ตั้งแต่เราส่งคนลงไป ตาของพวกเขาก็ไม่เคยละจากพื้นที่นี้เลย จะให้เริ่มการรบกวนสัญญาณไหมครับ?" เจ้าหน้าที่ข่าวกรองถาม

ฟ่านเฉาฮุยส่ายหน้า "ไม่ต้อง แม้แต่ดาวเทียมของเรายังทะลุหมอกแดงไม่ได้ ดังนั้น พวกเขาจะมองไม่เห็นอะไรเลย"

เขาเปลี่ยนหน้าจอ เปิดดูแผนการรับมือที่เบื้องบนเพิ่งส่งลงมา

หัวข้อเอกสารระบุชัดเจนว่า: 【แผนการแจ้งข่าวต่อสาธารณะกรณีเหตุการณ์อาวุธชีวภาพโจมตีโดย 'ลัทธิยามาตะ'】

"ดำเนินการตามแผน เตรียมร่างแถลงการณ์สำหรับงานแถลงข่าวอย่างเป็นทางการ ให้ข้อมูลเป็นไปในทิศทางเดียวกันว่า เป็นกลุ่มก่อการร้าย 'ลัทธิยามาตะ' ภายในฟูซังใช้อาวุธชีวภาพชนิดใหม่ ทำให้มีผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตจำนวนมาก ทางเราดำเนินการกวาดล้างฐานที่มั่นขององค์กรดังกล่าวอย่างแม่นยำด้วยเหตุผลทางมนุษยธรรม"

"รับทราบครับ!"

......

ในเวลาเดียวกัน ณ ศูนย์วิเคราะห์ข่าวกรองใต้ดินแห่งหนึ่งในสหรัฐฯ

แสงไฟสีขาวซีด รอบโต๊ะประชุมมีนายทหารระดับสูงของสหรัฐฯ นั่งอยู่สิบกว่าคน พร้อมด้วยนักวิทยาศาสตร์ชั้นนำจากนาซา (NAS) ในชุดกาวน์สีขาวอีกหลายคน

บนหน้าจอหลักที่ปลายโต๊ะยาว กำลังฉายภาพจากดาวเทียมที่ผ่านการประมวลผลเพิ่มความชัดเจนซ้ำหลายรอบ

ภาพเริ่มจากคฤหาสน์โบราณในหุบเขาลึก บนท้องฟ้าเหนือคฤหาสน์มีหมอกสีแดงเข้มสายหนึ่งลอยขึ้นมา ตอนแรกเป็นเพียงเส้นบางๆ แต่กลับขยายตัวและแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ราวกับหยดหมึกที่หยดลงในน้ำใส หมอกโลหิตแผ่ซ่านปกคลุมทั่วคฤหาสน์

"หยุด" ออสตินที่นั่งตำแหน่งประธานยกมือขึ้น

ภาพหยุดนิ่ง

เห็นภาพรวมของคฤหาสน์ได้อย่างชัดเจน แต่สิ่งที่ทำให้สันหลังวาบคือ ในลานบ้านมีสิ่งที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์นอนระเกะระกะอยู่เต็มไปหมด

เมื่อขยายภาพและประมวลผลทางเทคนิค จึงเห็นว่านั่นไม่ใช่คนเป็น แต่เป็นศพที่แห้งกรังราวกับถูกตากลมมานานหลายร้อยปี

"พระเจ้าช่วย..."

เจ้าหน้าที่เทคนิคหนุ่มคนหนึ่งรูม่านตาหดเกร็ง รีบเอามือปิดปากแล้วถามว่า "ที่นั่น... เกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"ฉายต่อ" ออสตินสั่งเสียงเข้ม

ภาพดำเนินต่อไป หมอกแดงเคลื่อนที่ ย้อมป่าเขาทั้งแถบให้กลายเป็นสีแดงอย่างรวดเร็ว กลืนกินพืชพรรณทุกชนิดตามทาง ต้นไม้เหี่ยวเฉา นกและสัตว์ป่าล้มตาย

"ขยายเขตสาม ขอบของหมอกแดง" ออสตินสั่ง

ภาพถูกขยายจนถึงขีดสุด

ที่ขอบของหมอกแดงที่ม้วนตัวอยู่นั้น เห็นจุดแสงสีแดงเล็กๆ จำนวนนับไม่ถ้วนลอยขึ้นจากพื้นดินและไหลเข้าไปในหมอก... ราวกับว่า... หมอกกำลัง 'กินอาหาร'

"ผมต้องการคำอธิบาย!" ออสตินหันไปทางนักวิทยาศาสตร์นาซา (NAS)

นักวิทยาศาสตร์คนหนึ่งลุกขึ้นยืน พลางปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก "เราระดมดาวเทียมเจ็ดดวงจากวงโคจรที่ต่างกัน สแกนผ่านทั้งแสงที่มองเห็นได้, อินฟราเรด, มัลติสเปกตรัม และเรดาร์ช่องเปิดสังเคราะห์ (SAR) ผลสรุปคือ..."

เขาสูดลมหายใจลึก "คุณสมบัติทางกายภาพของกลุ่มหมอกโลหิตนี้ ไม่ตรงกับปรากฏการณ์ธรรมชาติหรือสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นที่เรารู้จักเลยครับ"

นักวิทยาศาสตร์อีกคนกลืนน้ำลายและกล่าวด้วยความตกตะลึง "นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่อาวุธเคมีทั่วไปจะทำได้แน่นอน สารเคมีพิษจะแพร่กระจายเพื่อสังหาร แต่หมอกนี้... มันเหมือนกับ... มีชีวิต และมันกำลังเติบโตขึ้น"

ออสตินหน้าตาย "ดูต่อ"

ภาพดำเนินต่อไป หมอกแดงแผ่ขยายเข้าสู่เขตเมือง สีของมันดูจะเข้มข้นขึ้นตามไปด้วย

และแล้วฉากที่น่ากังวลที่สุดก็ปรากฏขึ้น

เมื่อหมอกแดงปกคลุมไปครึ่งบล็อกถนน รูปแบบการม้วนตัวของหมอก ในชั่วขณะหนึ่ง กลับดูคล้ายกับกำลังควบแน่นเป็น... ใบหน้าขนาดมหึมาที่บิดเบี้ยว

"หยุดภาพเดี๋ยวนี้!!!!"

ทุกคนแทบจะตะโกนออกมาพร้อมกัน

ในภาพ แม้จะถูกหมอกบดบังจนพร่ามัว แต่เบ้าตาที่กลวงโบ๋และปากที่ฉีกกว้างนั่น คือรูปลักษณ์ของใบหน้ามนุษย์ที่อัปลักษณ์และดุร้ายอย่างชัดเจน สร้างความรู้สึกหวาดกลัวที่สัญชาตญาณสั่งการให้หวาดระแวงอย่างรุนแรง