บทที่ 88 การรอคอยสามพันปี

นี่หรือคือปรมาจารย์ค่ายกล?

มีคำเล่าลือว่ายอดฝีมือบางท่านมักจะทิ้งเศษเสี้ยวจิตวิญญาณไว้ในสถานที่สืบทอดของตน เพื่อคอยชี้แนะคนรุ่นหลัง!

โจวชิงอวี้รีบคุกเข่าลงแล้วโขกศีรษะอย่างนอบน้อม "ผู้น้อยโจวชิงอวี้ ทายาทแห่งราชวงศ์เสวียนเย่ ขอกราบคารวะผู้อาวุโสเจ้าค่ะ!"

แววตาของชายชราฉายรอยระลึกถึง "ราชวงศ์เสวียนเย่... แคว้นเล็กๆ ในตอนนั้น ตอนนี้ยังคงอยู่หรือไม่?"

ขอบตาของโจวชิงอวี้เริ่มแดงก่ำ นางกัดฟันตอบ "เรียนผู้อาวุโส ราชวงศ์เสวียนเย่... ถูกขุนนางกบฏชิงบัลลังก์ บ้านเมืองล่มสลายครอบครัวพินาศ ผู้น้อยโชคดีที่หนีรอดมาได้และเอาชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้ เพียงเพื่อขอรับการสืบทอดจากผู้อาวุโส เพื่อล้างแค้นให้แก่บ้านเมืองและครอบครัวเจ้าค่ะ!"

ชายชราเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "บ้านเมืองล่มสลาย ครอบครัวพินาศ คิดจะล้างแค้น... ช่างเป็นเด็กที่น่าสงสารเสียจริง"

เขามองสำรวจโจวชิงอวี้อย่างละเอียด แววตาแฝงความพึงพอใจ "การที่เจ้ามาถึงที่นี่ได้ แสดงว่าในวิถีค่ายกลเจ้ามีพรสวรรค์อยู่บ้าง และมีความพยายามอย่างยิ่งยวด การสืบทอดของข้านั้นเดิมทีก็ตั้งไว้สำหรับผู้ที่มีวาสนา หากเจ้าปรารถนาจะเรียน..."

โจวชิงอวี้ปีติยินดีจนล้นอก กำลังจะโขกศีรษะอีกครั้ง...

ทว่าสายตาของชายชราพลันมองข้ามนางไป ตกอยู่ที่เด็กหนุ่มซึ่งยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านหลัง

ทันใดนั้น จิตวิญญาณที่หลงเหลือของเขาก็สั่นสะท้าน รูม่านตาหดเกร็งฉับพลัน แววตาปะทุประกายแสงแห่งความไม่อยากจะเชื่อออกมา!

"ดวงตาคู่นั้น... หรือจะเป็น... เนตรทลายมายา?! เป็นเนตรทลายมายาจริงๆ ด้วย?!"

เขาลอยละลิ่วมาตรงหน้าหลินเซียว จ้องมองดวงตาทั้งสองข้างเขม็ง สีหน้าเปลี่ยนจากความตกตะลึง เป็นความปีติยินดี และกลายเป็นความชื่นชมจนเกือบจะคลั่งไคล้

"ลิขิตสวรรค์! ลิขิตสวรรค์แท้ๆ! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!!"

ชายชราแหงนหน้าหัวเราะลั่น "เนตรทลายมายาที่ข้าเฝ้าตามหามาทั้งชีวิตแต่ไม่เคยพบเห็น กลับส่งตัวเองมาหาข้าหลังจากที่ข้าตายไปแล้วนานนับไม่ถ้วน!"

หลินเซียวถูกความกระตือรือร้นที่จู่โจมเข้ามาอย่างกะทันหันจนทำตัวไม่ถูก เขาแสร้งกระแอมไอ "ผู้อาวุโสขอรับ ผู้น้อยแค่มาเป็นเพื่อนสหายเท่านั้น..."

เขาพลันนึกถึงเรื่องราวในชาติก่อน ที่มีคนติดตามเพื่อนไปเข้ารับการคัดเลือก สุดท้ายเพื่อนสอบตกแต่ตัวเองกลับถูกเลือก

ครั้งนี้คงไม่เป็นแบบนั้นหรอกนะ? ถ้าเป็นแบบนั้นคงน่าอึดอัดพิลึก

ชายชราหันไปทางโจวชิงอวี้แล้วส่ายหน้า "เดิมทีข้าตั้งใจจะเลือกเจ้าเป็นผู้สืบทอด เพราะการที่เจ้ามาถึงที่นี่ได้ เจ้ามีทั้งพรสวรรค์ ความอดทน และความจริงใจที่เพียงพอ"

ความปีติบนใบหน้าของโจวชิงอวี้แข็งค้างลงทันที

"แต่ว่า..."

ชายชราชี้นิ้วไปที่หลินเซียว "ดวงตาคู่นี้คือสิ่งวิเศษที่นักค่ายกลใฝ่ฝันถึง! ผู้ที่มีเนตรทลายมายาจะสามารถมองทะลุเส้นสายของค่ายกลทั้งปวง และทำลายข่ายอาคมใดๆ ก็ได้มาตั้งแต่เกิด! คนเช่นนี้หากเข้าสู่วิถีค่ายกล ความสำเร็จย่อมไร้ขีดจำกัด!"

"เมื่อเทียบกันแล้ว พรสวรรค์ของเจ้าแม้จะดี แต่สุดท้าย... ก็แค่ดีเท่านั้น"

หลินเซียวอึ้งไป

โจวชิงอวี้อึ้งไป

ซูหว่านหว่านก็อึ้งไปเช่นกัน

หลินเซียวได้สติรีบโบกมือวุ่น "ไม่ใช่ขอรับ... ท่านเข้าใจผิดแล้ว! ข้าไม่มีความรู้เรื่องค่ายกลเลยแม้แต่นิดเดียว อย่าว่าแต่เชี่ยวชาญเลย แค่ขั้นเริ่มต้นก็ยังไม่ถึง! อีกอย่างข้ามีสำนักและอาจารย์อยู่แล้ว จะเปลี่ยนไปสวามิภักดิ์กับผู้อื่นตามใจชอบไม่ได้ขอรับ!"

"ไม่รู้รึ?"

ชายชรายิ้มอย่างไม่ใส่ใจ "ไม่รู้สิยิ่งดี! กระดาษขาวสะอาดสิถึงจะเหมาะแก่การวาดเขียนที่สุด! ส่วนเรื่องสำนักหรืออาจารย์... หึหึ แม้ตอนนี้ข้าจะเป็นเพียงเศษเสี้ยวจิตวิญญาณ แต่ยามมีชีวิตข้าคือปรมาจารย์ค่ายกลผู้เกรียงไกร! หากเจ้าเต็มใจเรียน วิชาของข้านั้นเพียงพอให้เจ้าใช้ประโยชน์ได้ชั่วชีวิต! สำนักเล็กๆ จะนับเป็นอะไรได้?"

หลินเซียว: "..."

บทพูดที่คุ้นเคยนี้ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนนะ?

โจวชิงอวี้ยืนนิ่งอยู่กับที่ สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนยิ่งนัก

นางวางแผนอย่างยากลำบากมาหลายปี เสี่ยงชีวิตดั้นด้นมาถึงที่นี่ เห็นอยู่ร่อๆ ว่าจะได้สืบทอดวิชา แต่กลับถูกหลินเซียวที่อยู่ข้างๆ แย่งชิงไปเสียอย่างนั้น?

แต่นางจะพูดอะไรได้?

เนตรทลายมายา... มันเป็นสิ่งที่ติดตัวมาแต่เกิด นางไม่อาจริษยา และไม่อาจแย่งชิงมาได้

นางก้มหน้าลง กำหมัดแน่นจนเล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือ

ชายชรามองหลินเซียวด้วยแววตาเปี่ยมความหวัง พร้อมยิ้มกล่าว "เจ้าหนุ่ม มานี่เถิด การสืบทอดของข้า ข้ายกให้เจ้า"

ในรอยยิ้มนั้น มีการรอคอยยาวนานถึงสามพันปี และมีความปีติที่ความปรารถนาสูงสุดกำลังจะเป็นจริง

ใกล้แล้ว อีกนิดเดียวเท่านั้น!!

เขาแทบจะรอให้หลินเซียวเดินเข้าไปไม่ไหว จึงลอยเข้าไปหาเอง น้ำเสียงอ่อนโยนราวกับผู้ใหญ่ที่เอ็นดูลูกหลาน "ให้ข้าดูให้เต็มตาหน่อยเถิดว่า เนตรทลายมายาคู่นี้จะน่าทึ่งเพียงใด..."

เขาเหยียดนิ้วที่โปร่งแสงออก แตะลงที่หว่างคิ้วของหลินเซียวเบาๆ และในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสหว่างคิ้วนั้นเอง

ร่างกายของหลินเซียวก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง!

พลังอันเย็นเยียบเสียดกระดูกสายหนึ่งพุ่งทะลวงเข้าทางหว่างคิ้ว วิ่งพล่านไปตามเส้นลมปราณและกระแสเลือด ก่อนจะไหลบ่าเข้าสู่ห้วงจิตสำนึกของเขาอย่างบ้าคลั่ง!

รอยยิ้มอันเมตตาของชายชราแปรเปลี่ยนเป็นดุร้ายในทันใด เขาหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง "ฮ่าฮ่าฮ่า... เจ้าเป็นของข้าแล้ว!! เนตรทลายมายาเป็นของข้าแล้ว!!!"

สีหน้าของซูหว่านหว่านและโจวชิงอวี้เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง!

"ศิษย์น้อง!!" ซูหว่านหว่านอุทานด้วยความตกใจและพยายามจะพุ่งเข้าไปช่วยตามสัญชาตญาณ

แต่ไม่ทันเสียแล้ว

พลังสายนั้นรวดเร็วและแข็งแกร่งเกินไป ไม่ใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญระดับสร้างรากฐานจะต้านทานได้เลย

หลินเซียวราวกับถูกร่ายมนตร์สะกดให้หยุดนิ่ง เขายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ แววตาค่อยๆ เลื่อนลอยและสูญเสียจุดโฟกัส

"ไม่... เป็นไปได้อย่างไร!!?" โจวชิงอวี้ก้าวถอยหลังอย่างโซเซ แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

นางรู้ซึ้งดีว่านี่คืออะไร

การชิงร่าง!

เศษเสี้ยวจิตวิญญาณของชายชราที่ดูเมตตาคนนั้น ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้คิดจะมอบการสืบทอดให้ใครเลย! สิ่งที่เขารอคอย คือร่างกายที่เหมาะสม! ร่างกายของอัจฉริยะที่ยังเยาว์วัยและมีเนตรทลายมายา!

และตัวนางเอง... เป็นคนพาหลินเซียวมาที่นี่กับมือ...

"จบสิ้นแล้ว... ข้าทำให้หลินเซียวต้องประสบเคราะห์เข้าให้แล้ว!!" นางพึมพำ ร่างกายเย็นเฉียบไปทั่วทั้งร่าง

.....

ภายในห้วงจิตสำนึก

ที่นี่คือพื้นที่แห่งความโกลาหล มีหมอกสีเทาปกคลุมกว้างไกลไร้ขอบเขต

ที่นี่คือพื้นที่แห่งความโกลาหล มีหมอกสีเทาปกคลุมกว้างไกลไร้ขอบเขต

ส่วนฝั่งตรงข้าม เศษเสี้ยวจิตวิญญาณของชายชรากำลังควบแน่นจนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า เขาหายใจเอาไอพลังในห้วงจิตสำนึกนี้เข้าไปอย่างตะกละตะกลาม สีหน้าเต็มไปด้วยความเคลิบเคลิ้มและปีติยินดี

"สามพันปี... สามพันปีแล้ว!"

ชายชรากางแขนออกแล้วแหงนหน้าหัวเราะลั่น "ข้ารอมาสามพันปี ในที่สุดก็ได้ร่างกายที่เหมาะสมเสียที! ฮ่าฮ่าฮ่า!"

เขามองหลินเซียวด้วยแววตาของผู้ชนะ "เจ้าหนุ่ม รู้ไหมว่าที่นี่คืออะไร? ห้วงจิตสำนึก! ห้วงจิตสำนึกของเจ้า! นับจากนี้เป็นต้นไป ทุกอย่างที่นี่เป็นของข้า!"

ร่างจำลองวิญญาณของหลินเซียวกะพริบตา พลันได้สติ เขามองตาแก่ที่กำลังลำพองใจตรงหน้าด้วยสีหน้าที่ดูแปลกๆ

"เอ่อ... นี่ท่านจะชิงร่างข้าเหรอ?"

"ถามโง่ๆ!"

ชายชราแค่นเสียงเย็น "ไม่อย่างนั้นเจ้าคิดว่าเป็นอะไร? เรื่องการสืบทอดหรือผู้มีวาสนาอะไรนั่น ก็แค่เหยื่อล่อให้พวกโง่ๆ อย่างพวกเจ้าติดกับเท่านั้น! ยามที่ข้าดับสูญ จิตวิญญาณถูกกักขังอยู่ที่นี่ เพื่อรอวันที่จะมีรุ่นหลังที่มีพรสวรรค์เพียงพอแต่ระดับบำเพ็ญยังอ่อนด้อยส่งตัวเองมาให้!"

เขาสำรวจหลินเซียวตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความพึงพอใจ "ระดับสร้างรากฐาน อายุน้อย พรสวรรค์เลิศล้ำ แถมยังมีเนตรทลายมายา! สมบูรณ์แบบ! เป็นภาชนะที่สมบูรณ์แบบที่สุด! เมื่อมีร่างกายของเจ้า วิถีค่ายกลของข้าจะต้องกลับมารุ่งโรจน์อีกครั้งแน่นอน! ข้าจะดูแลร่างกายของเจ้าอย่างดี เจ้าก็จงจากไปอย่างสงบเถิด!"

หลินเซียวถึงกับพูดไม่ออก นี่มันใช้แผนตกปลาอีกแล้วเหรอเนี่ย?!

ในแดนบำเพ็ญเพียร ใครที่มีฝีมือหน่อยๆ นี่เป็นพวกเจ้าเล่ห์กันหมดเลยจริงๆ! ไม่มีใครที่ทำให้สบายใจได้เลยสักคน!

ชายชราคิดว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าจะหวาดกลัว อ้อนวอน หรือสิ้นหวัง

ทว่า สีหน้าของหลินเซียวกลับกลายเป็นประหลาด

มันคือความรู้สึก... จะว่าอย่างไรดี เหมือนกำลังมองตัวตลกที่กำลังเต้นเร้า... ด้วยความขบขัน?

"อ้อ"

หลินเซียวตอบรับเรียบๆ น้ำเสียงราบเรียบราวกับกำลังคุยเรื่องว่าวันนี้จะกินอะไรดี

ชายชราชะงัก "เจ้า... เจ้าไม่กลัวรึ?"

หลินเซียวไม่ได้สนใจเขา แต่กลับก้มหน้าลงราวกับพูดกับตัวเอง:

'เจ้าระบบ จิตวิญญาณดวงนี้อยู่ในห้วงจิตสำนึกของข้า ถือว่าเป็นของของข้าแล้วใช่ไหม?'

ชายชรา: "???"

'งั้นถ้าข้าโยนกลับไปที่โลก คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม?'

ชายชรา: "!!!"

ลางสังหรณ์ที่ไม่เป็นมงคลอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน พลันแล่นวาบเข้ามาในใจ!