ทะลุมิติไปโลกแฟนตาซีงั้นเหรอ งั้นถ้าฉันจะหยิบโลกติดมือไปด้วยก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง · khram
ตอนที่ 99
เดิมทีนางก็เป็นคนซุกซนรักสนุก ตอนที่มายังดินแดนสืบทอดก็พกพาหัวใจที่ชอบการผจญภัยมาด้วย เมื่อหลินเซียวเสนอแผนการที่น่าตื่นเต้นเช่นนี้ มีหรือที่นางจะไม่หวั่นไหว?
'ต่อให้ฆ่าพวกมันไม่ได้ แต่อย่างน้อยก็ทำให้พวกมันอกแตกตายได้ล่ะนะ!'
หลินเซียวรีบยุยงต่อ "ลองคิดดูสิ ยัยแม่มดนั่นเกือบจะเอาชีวิตพวกเราไป พรรคว่านหลิงก็ก่อเรื่องไม่หยุดหย่อน ครั้งนี้ในเมื่อพวกมันมารวมตัวกันครบหน้า การส่งของขวัญชิ้นใหญ่ไปให้สักหน่อยคงไม่เกินไปนักใช่ไหม?"
ซูหว่านหว่านเม้มริมฝีปาก ดวงตาค่อยๆ เปล่งประกายแห่งความอยากรู้อยากลอง
นางตบขาตัวเองฉาด "ตกลง! เอาเลย! ลุยเลย! ถูกพวกผู้บำเพ็ญนอกรีตพวกนี้ลอบกัดลอบโจมตีมาตั้งนาน ถึงเวลาที่พวกเราต้องเป็นฝ่ายรุกบ้างแล้ว!"
หลินเซียวชูนิ้วหัวแม่มือให้พลางยิ้มกว้าง เขาเดาไว้แล้วว่าศิษย์พี่คนนี้เนื้อแท้แล้วเป็นพวกไม่ชอบอยู่นิ่งและชอบหาเรื่องใส่ตัว
ซูหว่านหว่านพลันนึกอะไรขึ้นได้ "แต่ว่า... ก่อนจะไป พวกเราต้องส่งข่าวให้อาจารย์ทราบก่อน บอกเรื่องราวทั้งหมดให้ท่านรู้ และรายงานว่าพวกเราปลอดภัยดี ไม่อย่างนั้นถ้าหายไปนานเกินไป อาจารย์ต้องเป็นห่วงแน่"
หลินเซียวพยักหน้าเห็นด้วย
ซูหว่านหว่านหยิบแผ่นหยกสื่อสารออกมาจากแหวนมิติ ถ่ายทอดพลังวิญญาณเพื่อบันทึกข้อความ จากนั้นจึงร่ายอาคม แผ่นหยกก็กลายเป็นลำแสงพุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังสำนักฉางชิง
เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น ทั้งสองสบตากัน ต่างฝ่ายต่างเห็นประกายแห่งความตื่นเต้นและความประหม่าที่ถักทอเข้าด้วยกันในดวงตาของอีกฝ่าย
หลินเซียวเอ่ย "งั้น... ไปกันเลยไหม?"
ซูหว่านหว่านกล่าวอย่างตื่นเต้น "ไปสิ ไปๆๆ! ไปบึงน้ำดำ ส่งของขวัญชิ้นใหญ่ให้พรรคว่านหลิง! ข้าอยากจะรู้นักว่าพวกมันจะรับไหวหรือไม่ อ้อ ศิษย์น้อง อย่าลืมเจ้างูเขียวนะ"
หลินเซียวพยักหน้า แล้วคว้าตัวเจ้างูเขียวที่ยังคงหลับปุ๋ยขึ้นมา เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งว่าควรจะวางมันไว้ที่ไหนดี
ใส่ไว้ในอกเสื้อหรือ? กลัวว่าถ้ามันตื่นขึ้นมาจะกัดเอา
ส่วนในแหวนมิติก็ใส่สิ่งมีชีวิตไม่ได้
สุดท้ายเขาจึงเกิดไอเดีย นำเจ้างูเขียวมาพันรอบเอวเหมือนกับเข็มขัด พันไว้สองรอบ ให้หัวของมันห้อยลงด้านข้างเอว ส่วนหางตกลงมาอีกด้านหนึ่ง
"สมบูรณ์แบบ" หลินเซียวตบเข็มขัดหนังงูที่เอวเบาๆ พลางพยักหน้าอย่างพอใจ
ซูหว่านหว่านเห็นเข้าก็หลุดขำ พลางนึกเอ็นดูในจินตนาการอันล้ำลึกของศิษย์น้อง
หลังจากนั้น ลำแสงกระบี่สองสายก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าและหายลับไปในความมืดมิดของราตรี
ที่เอวของหลินเซียว เจ้างูเขียวแกว่งไกวไปมาตามจังหวะการบินของเขา และมีควันสีเขียวจางๆ พ่นออกมาจากปากเป็นระยะ
...
ณ หุบเขาลึกลับไร้นาม ลึกเข้าไปในรอยแยกของเหวลึก
สระโลหิตเดือดพล่าน กลิ่นอายมารอันเข้มข้นหนาแน่นราวกับมีตัวตน พัดกระหน่ำคำรามไปทั่วพื้นที่ใต้ดิน
โลหิตในสระมิใช่เลือดธรรมดา แต่เป็นของเหลวโลหิตวิญญาณที่หลอมรวมเข้ากับแก่นโลหิตของอสูรนับไม่ถ้วนและสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดิน ทุกหยดเปี่ยมไปด้วยพลังมหาศาลที่เพียงพอจะทำให้ผู้บำเพ็ญสายมารคลุ้มคลั่งได้
ใจกลางสระโลหิต มีร่างอันอ้อนแอ้นร่างหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่อย่างสงบ
ผิวขาวราวหิมะเมื่อตัดกับสีของน้ำเลือด ยิ่งขับให้ดูผุดผ่องราวกับหยกมันแพะ
ใบหน้าของโยวเยว่ที่เคยเย็นชาและบริสุทธิ์ดุจสตรีศักดิ์สิทธิ์ บัดนี้กลับเพิ่มความเย้ายวนและทรงเสน่ห์อย่างร้ายกาจ
นางหลับตาพริ้ม กลิ่นอายรอบกายมั่นคง ทว่าภายในกลับกำลังบ่มเพาะพลังอันน่าสะพรึงกลัว
ทันใดนั้น นางก็ลืมตาขึ้น
ในวินาทีนั้น สระโลหิตทั้งสระพลันเดือดพล่าน น้ำเลือดพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า กลายเป็นมังกรโลหิตยักษ์หลายตัววนเวียนคำรามอยู่รอบกายของนาง พื้นที่ใต้ดินทั้งหมดสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง!
"แตก!"
นางขยับริมฝีปากสีแดงชาด เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา
ตูม!!!
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่ยากจะบรรยายระเบิดออกมาจากร่างกายของนางอย่างรุนแรง!
นั่นคือกลิ่นอายของขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด ระดับเก้าขั้นสมบูรณ์ ซึ่งห่างจากขอบเขตฮว่าเสินในตำนานเพียงก้าวเดียวเท่านั้น!
น้ำเลือดม้วนตัว กลิ่นอายมารปั่นป่วน โยวเยว่ค่อยๆ ลุกขึ้นจากสระโลหิต เท้าเปล่าเหยียบย่างลงบนความว่างเปล่า ทุกย่างก้าวที่ลงน้ำหนักทำให้ห้วงอากาศบิดเบี้ยวเล็กน้อย ราวกับกำลังศิโรราบอยู่แทบเท้านาง
นางยกแขนขวาขึ้น แขนข้างที่ถูกหลินเซียวฟันขาดในครั้งนั้น บัดนี้กลับสมบูรณ์ดังเดิม ผิวพรรณเรียบเนียน ไร้ซึ่งร่องรอยบาดแผลใดๆ
โยวเยว่กำหมัดเบาๆ พลางแสยะยิ้มเย็น
หนี้แค้นเรื่องแขนขาด นางจำได้แม่น เจ้าเดรัจฉานน้อยที่ชื่อหลินเซียว สักวันนางจะบดขยี้กระดูกทุกชิ้นของมันด้วยมือของนางเอง
แต่ตอนนี้ นางมีเรื่องที่สำคัญกว่า
น้ำเลือดไหลร่วงจากร่างกาย นางก้าวออกจากสระโลหิต เสื้อคลุมหรูหราสีแดงสลับขาวก็บินมาสวมทับบนร่างโดยอัตโนมัติ ยิ่งขับให้นางดูเย้ายวนทว่าแฝงไปด้วยอันตรายถึงชีวิต
ที่ปลายทางของอุโมงค์เหวลึก ผู้พิทักษ์ทั้งสามคนที่เหลืออยู่ของพรรคว่านหลิง ได้แก่ ผู้พิทักษ์หง ผู้พิทักษ์ชื่อ และผู้พิทักษ์หวง ต่างเฝ้ารออยู่ก่อนแล้ว และด้านหลังของพวกเขายังมีเหล่าสาวกที่มีกลิ่นอายเย็นยะเยือกอีกกลุ่มหนึ่ง
เมื่อโยวเยว่ก้าวออกมาจากเงามืด ทุกคนต่างฮือฮา ผู้พิทักษ์ทั้งสามรูม่านตาหดเกร็งพร้อมกัน ในใจเกิดความตื่นตระหนกอย่างบอกไม่ถูก!
มองไม่ออก!
มองไม่ออกเลยว่าระดับบำเพ็ญของนางอยู่ในขั้นใด!
พวกเขาทั้งสามต่างก็เป็นยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด หากมองไปทั่วตงหวงก็นับว่าเป็นผู้แข็งแกร่งคนหนึ่ง แต่ในยามนี้เมื่อต้องเผชิญหน้ากับโยวเยว่ กลับรู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับเหวลึกที่ไร้ก้นบึ้ง จนไม่สามารถหยั่งถึงความลึกได้เลย!
"น้อมรับใต้เท้าโยวเยว่ออกจากด่านบำเพ็ญขอรับ!" ทั้งสามคำนับพร้อมกัน น้ำเสียงนอบน้อมยิ่งนัก
โยวเยว่มองพวกเขาด้วยสายตาดูแคลน แม้จะถูกท่านเจ้าลัทธิลดความสำคัญลง แต่นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงเรื่องชั่วคราว
ขอเพียงการเคลื่อนไหวที่บึงน้ำดำครั้งนี้สำเร็จ ขอเพียงนางสามารถสยบสัตว์เทพโบราณตัวนั้นได้ เมื่อนั้นสถานะของนางในใจของท่านเจ้าลัทธิจะกลับมาได้รับความไว้วางใจอีกครั้ง!
ไม่ว่าจะเป็นจื่อฉิง หรือแม่มดคนไหนๆ ทั้งหมดจะต้องคุกเข่าแทบเท้านาง!
นางเอ่ยเรียบๆ "เตรียมการไปถึงไหนแล้ว?"
ผู้พิทักษ์หงรายงาน "เตรียมการเกือบเรียบร้อยแล้วขอรับ ตอนนี้เหลือเพียงรอการช่วยเหลือจากใต้เท้าโยวเยว่เท่านั้น"
โยวเยว่กล่าว "ไปกันเถอะ ไปที่บึงน้ำดำ"
ร่างทั้งสามขานรับอย่างนอบน้อม แล้วรีบบินตามหลังนางมุ่งหน้าออกจากเหวลึกไป
.....
สำนักฉางชิง ยอดเขาไป๋อวิ๋น
ประตูหินของห้องลับค่อยๆ เปิดออก หลิ่วซวงก้าวเดินออกมาอย่างช้าๆ กลิ่นอายความคมกล้าที่แผ่ออกมารอบกายนั้นเก็บงำได้มิดชิดยิ่งกว่าก่อนเข้าด่านบำเพ็ญ สิ่งที่มาแทนที่คือความสงบนิ่งราวกับหวนคืนสู่สามัญ ทว่ากลับลึกล้ำจนยากจะหยั่งถึง
ด้านนอกประตูหิน เจิ้งซวี่ชิวที่เฝ้ารออยู่ก่อนแล้วมีสีหน้าปรีดา รีบก้าวเข้าไปหา "ยินดีกับศิษย์น้องด้วย ระดับบำเพ็ญก้าวหน้าขึ้นอีกแล้ว!"
หลิ่วซวงพยักหน้าเล็กน้อย พลางกล่าวด้วยความเสียดาย "ยังขาดอีกนิดเดียว ถึงจะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตฮว่าเสินได้"
เจิ้งซวี่ชิวเข้าใจความรู้สึกนี้ดี เพราะขอบเขตฮว่าเสินคือธรณีประตูของผู้บำเพ็ญระดับสูง จะก้าวข้ามไปได้ง่ายๆ ได้อย่างไร
ทันใดนั้น เจิ้งซวี่ชิวขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางหันไปมองด้านหลัง
ลำแสงสายหนึ่งพุ่งมาจากระยะไกล ตรงดิ่งมาหยุดอยู่เบื้องหน้าหลิ่วซวง มันคือแผ่นหยกสื่อสารที่สลักตราประทับที่คุ้นเคยเอาไว้
เป็นข้อความจากซูหว่านหว่าน
หลิ่วซวงรับแผ่นหยกมาแล้วใช้จิตเทวะตรวจสอบ วินาทีต่อมา สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปทันที!
"สองคนนี้... เหลวไหลสิ้นดี!"
เจิ้งซวี่ชิวชะงัก "ศิษย์น้อง เกิดอะไรขึ้นหรือ?"
หลิ่วซวงสูดลมหายใจลึก ส่งแผ่นหยกให้เขา เจิ้งซวี่ชิวรับไปอ่านแล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นหลากหลายอารมณ์เช่นกัน
"นี่... พวกเขาจะไปบึงน้ำดำ? พรรคว่านหลิง? แม่มด? สัตว์เทพโบราณ?"
เจิ้งซวี่ชิวสูดลมหายใจเข้าลึก "เรื่องใหญ่ขนาดนี้ พวกเขาจะเข้าไปยุ่งได้อย่างไร ไม่รักชีวิตแล้วหรือ?!"
"ศิษย์พี่ เรื่องในสำนักข้ามอบให้ท่านดูแลชั่วคราว ข้าจะไปรับพวกเขากลับมา"
หลิ่วซวงไม่พูดพร่ำทำเพลง กล่าวจบก็กลายเป็นแสงสีขาวพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า หายลับไปที่เส้นขอบฟ้า
เจิ้งซวี่ชิวมองตามแสงที่จากไปนั้นด้วยความเงียบงัน
เนิ่นนานกว่าเขาจะถอนหายใจออกมา "เจ้าเด็กสองคนนี้ช่างหาเรื่องใส่ตัวได้เก่งจริงๆ... หวังว่าคงจะไม่เกิดเรื่องร้ายขึ้นนะ"
