บทที่ 85 ผลลัพธ์ที่ได้ ยิ่งใหญ่เกินคาด

"เชี่ย!!! นี่มันบ้าอะไรกันวะ?!!"

"ห้าร้อยเมตร! รอยดาบยาวตั้งห้าร้อยเมตร! แถมยังฟันภูเขาขาดด้วย! แม่เจ้า!"

"ตาฉันฝาดไปหรือเปล่า? เมื่อกี้เธอแค่ตวัดดาบเบาๆ เองไม่ใช่เหรอ?!"

"ให้ตายเถอะ... นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!"

นักวิจัยหนุ่มที่เพิ่งพูดว่า "รถถังก็ต้านไม่อยู่" เมื่อครู่ ตอนนี้ถึงกับเอ๋อไปเลย

ริมฝีปากของเขาสั่นระริก พลางพึมพำว่า "ระ...รถถัง? รถถังจะไปนับเป็นตัวอะไรได้... พลังทำลายระดับนี้ ต่อให้เป็นเรือรบ ถ้าโดนดาบนี้เข้าไปทีเดียว คงถูกฟันขาดเป็นสองท่อนจมลงก้นทะเลทันทีแน่ๆ..."

นักวิทยาศาสตร์อาวุโสสั่นสะท้านไปทั้งตัวด้วยความตื่นเต้น เขามองข้อมูลบนหน้าจอตาไม่กะพริบ พร้อมตะโกนด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "บันทึก! รีบบันทึกเดี๋ยวนี้! ค่าพลังงานสูงสุดของแสงดาบ... เกินขีดจำกัดของเครื่องมือวัดแล้ว! สงสัยว่าจะเกิดปรากฏการณ์ฉีกขาดของมิติ! นี่... นี่ไม่ใช่การโจมตีด้วยพลังปราณธรรมดาแล้ว! นี่มัน... นี่มันคืออะไรกันแน่?!"

ฟ่านเฉาฮุยยืนอยู่ไกลๆ เขามองรอยแยกอันน่าสะพรึงกลัวที่ยาวหลายร้อยเมตร แล้วหันไปมองหญิงสาวที่ยืนถือดาบอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันด้วยความเงียบงัน

เนิ่นนานกว่าเขาจะแหงนหน้าถอนหายใจยาว ทว่าบนใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความปลาบปลื้มและตื้นตัน "เทพยดาเบื้องบน... แคว้นต้าเซี่ยของเรา ได้มี... กระบี่เทพคุ้มแผ่นดินเพิ่มขึ้นมาอีกเล่มแล้ว!"

ฉู่หว่านชิวเดินออกมาจากกลุ่มควัน ดาบดำถูกเก็บเข้าฝักเรียบร้อย

แววตาของเธอกลับมาใสกระจ่างดังเดิม เพียงแต่ร่างกายอ่อนแรงอย่างยิ่ง เดินโซเซไปมา

ทว่าฟ่านเฉาฮุยสัมผัสได้ว่า กลิ่นอายของ "ดาบ" นั้นได้ประทับลึกลงไปในกระดูกของเธอเสียแล้ว

"อาจารย์คะ เมื่อกี้หนู..." ฉู่หว่านชิวเองก็ดูจะงุนงงอยู่บ้าง

ฟ่านเฉาฮุยโบกมือพลางยิ้ม "ไม่ต้องอธิบาย พวกเราเห็นกันหมดแล้ว ยินดีด้วยนะหว่านชิว การหยั่งรู้เรื่องดาบของเธอนั้นก้าวข้ามทั้งรูปลักษณ์และท่วงท่า ดูเหมือนจะเข้าสู่ขอบเขตที่เล่าขานกันว่า... 'เจตจำนง' แล้ว นับจากนี้เส้นทางของเธอจะยิ่งกว้างไกลขึ้น"

ฉู่หว่านชิวก้มมองดาบดำในมือ ในใจพลันเกิดความเข้าใจและซาบซึ้งอย่างบอกไม่ถูก

"เร็วเข้า เลิกดูได้แล้ว ไปพักผ่อนก่อน อย่าปล่อยให้ร่างกายหักโหมจนเกินไป!"

ภายใต้การจัดการของฟ่านเฉาฮุย ทีมแพทย์รีบขับรถเข้ามาพาร่างของฉู่หว่านชิวกลับไปยังกรมเสินอิงเพื่อพักฟื้นด้วยความเร่งรีบ

....

ขณะเดียวกัน ณ ห้องบำเพ็ญเพียรหลังเขาของสาขาสำนักเทียนเจี้ยน

หลินเซียวเพิ่งจะกินโอสถเพื่อให้ระดับบำเพ็ญคงที่ และกำลังนั่งขัดสมาธิปรับลมปราณ

หลังจากทำให้ระดับบำเพ็ญที่พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างยากลำบากนั้นมั่นคงแล้ว เขาก็พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมาคำโต มุมปากยกยิ้มขึ้นโดยไม่รู้ตัว

'สะใจชะมัด!'

การไปเมืองอวิ๋นอู้ครั้งนี้ แม้จะกลายเป็นศัตรูกับพวกมาร แต่ก็ได้มิตรภาพจากสำนักเทียนเจี้ยน แถมยังทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสร้างรากฐานได้อีก!

ผลลัพธ์ที่ได้ ยิ่งใหญ่เกินกว่าที่คาดไว้มากนัก

ขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้นไปหาซูหว่านหว่านเพื่ออวด (ขีดฆ่า) แบ่งปันข่าวดีนี้

ตูม!!!

เจตจำนงอันบริสุทธิ์ถึงขีดสุดสายหนึ่ง ระเบิดออกอย่างรุนแรงในห้วงจิตสำนึกของเขา!

【ติ๊ง! ฉู่หว่านชิวแห่งแคว้นต้าเซี่ย เกิดการตระหนักรู้ขณะฝึกฝน "เคล็ดกระบี่พิฆาตฟ้าอนันต์" บรรลุต้นแบบของ "เจตจำนงแห่งดาบ"! กำลังซิงโครไนซ์ข้อมูลตอบกลับ....】

'เกิดอะไรขึ้น?!' หลินเซียวพูดไม่ทันจบ ร่างทั้งร่างก็แข็งทื่ออยู่กับที่

เจตจำนงแห่งดาบ!

นั่นคือการหยั่งรู้ที่เหนือกว่ากระบวนท่า และเหนือกว่าการใช้พลังปราณ!

มันคือความเข้าใจในแก่นแท้ของอาวุธที่เรียกว่าดาบ เป็นขอบเขตสูงสุดที่ผู้บำเพ็ญและอาวุธในมือเกิดการสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกับกฎเกณฑ์แห่งฟ้าดิน!

หากจะบอกว่า ผู้บำเพ็ญทั่วไปใช้พลังปราณขับเคลื่อนเพลงดาบ เช่นนั้นผู้ที่บรรลุเจตจำนงแห่งดาบ ตัวตนของเขาก็คือดาบเล่มหนึ่ง!

ทุกการเคลื่อนไหว ล้วนมีพลังที่จะฟันทำลายทุกสรรพสิ่ง!

สติของหลินเซียวราวกับถูกดึงเข้าไปในมิติประหลาด ภายในนั้นว่างเปล่า มีเพียงร่างหนึ่งยืนถือดาบอยู่

ร่างนั้นดูเหมือนจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับดาบดำในมือ คนคือดาบ ดาบคือคน

เธอค่อยๆ ชักดาบออก ท่วงท่านั้นดูเชื่องช้า ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยสัจธรรมบางอย่างของโลกและสวรรค์

ดาบเดียววาดออก ฟ้าดินแยกเป็นสอง!

แสงดาบนั้นขยายใหญ่ขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุดในห้วงจิตของหลินเซียว จนสุดท้ายกลายเป็นดาบยักษ์ค้ำฟ้าที่เปี่ยมไปด้วยเจตจำนงอันสูงสุดในการฟันทำลายความลวงทั้งปวง แล้วฟันลงมาอย่างรุนแรง!

"ครืนนน!!!"

ในโลกความเป็นจริง เหนือห้องบำเพ็ญเพียร

เจตจำนงแห่งดาบอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่ง พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากร่างของหลินเซียว!

มันบริสุทธิ์ ดุดัน และมุ่งมั่นไม่หันหลังกลับ จนทำให้หมอกปราณที่ปกคลุมหลังเขาของสาขาสำนักมาตลอดปีหมุนวนกลายเป็นน้ำวนยักษ์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางหลายร้อยเมตรในทันที!

ค่ายกลป้องกันหลายชั้นที่ติดตั้งไว้รอบห้องบำเพ็ญเพียรส่งเสียงหึ่งๆ ดังสนั่น พร้อมกันนั้น ภูเขาหลังเขาทั้งลูกก็สั่นสะเทือนเบาๆ!

....

ภายในตำหนักของสาขา

อู๋เหยาหรงกำลังหารือกับผู้เฒ่าอีกหลายท่านเรื่องการกวาดล้างจุดอ่อนภายในสาขาให้สิ้นซาก

เมื่อเจตจำนงแห่งดาบที่ทำให้พวกเขาใจสั่นสะท้านพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าจากทางหลังเขา ทุกคนก็ชะงักกึกพร้อมกัน!

"นี่มัน... เจตจำนงแห่งดาบ?!"

ผู้เฒ่าแขกผู้มีเกียรติท่านหนึ่งที่ผมและเคราขาวโพลนลุกพรวดขึ้น มองไปยังทิศทางของหลังเขาด้วยความไม่อยากเชื่อ "เป็นไปได้อย่างไร?! สำนักเทียนเจี้ยนของพวกเราก่อตั้งขึ้นด้วยวิถีกระบี่ ในรัศมีหมื่นลี้จะมีเจตจำนงแห่งดาบปะทุขึ้นมาได้อย่างไรกัน?!"

ผู้เฒ่าอีกท่านมีสีหน้าเคร่งขรึม "อีกทั้งความเข้มข้นของเจตจำนงนี้... บริสุทธิ์และคมกริบเกินไป ต่อให้เป็น!!"

แต่อู๋เหยาหรงไม่ได้พูดอะไร

เขาเพียงแต่จ้องเขม็งไปยังทิศทางหลังเขา สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยจางๆ ในเจตจำนงแห่งดาบนั้น สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปมาอย่างน่าสนใจ

น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ "นี่... นี่มันกลิ่นอายของสหายน้อยหลิน?!"

"อะไรนะ?!"

ผู้เฒ่าทุกคนในที่นั้นหันขวับมามองอู๋เหยาหรงเป็นตาเดียวด้วยความตกตะลึง

"ผู้เฒ่าอู๋ ท่านสัมผัสไม่ผิดใช่ไหม? เจ้าเด็กขอบเขตปราณก่อกำเนิดระดับหกคนนั้นน่ะนะ?"

ทันใดนั้นรูม่านตาของอู๋เหยาหรงก็หดเล็กลง "ไม่ใช่! ไม่ใช่! นั่นไม่ใช่กลิ่นอายของปราณก่อกำเนิดระดับหก! นั่นมัน... ขอบเขตสร้างรากฐาน! แถมยังมั่นคงอย่างยิ่ง! เป็นไปได้อย่างไร? เขาเพิ่งจะอยู่ระดับปราณก่อกำเนิด..."

ยังไม่ทันขาดคำ อู๋เหยาหรงก็ก้าวออกจากตำหนัก กลายเป็นแสงกระบี่พุ่งตรงไปยังห้องบำเพ็ญเพียรหลังเขาในทันที!

ผู้เฒ่าที่เหลือมองหน้ากันแล้วรีบตามไปติดๆ!

แสงสีหลายสายร่อนลงมาถึงหน้าห้องบำเพ็ญเพียรอย่างรวดเร็ว ยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งสัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาของเจตจำนงแห่งดาบนี้!

"ข้ามีชีวิตมาแปดร้อยปี เห็นยอดฝีมือที่ใช้ดาบมาไม่น้อย แต่คนที่สามารถบรรลุเจตจำนงแห่งดาบที่บริสุทธิ์ขนาดนี้ได้ในระดับบำเพ็ญเพียงเท่านี้... มีน้อยจนนับนิ้วได้ ซี้ด... หากปล่อยให้เขาเติบโตต่อไป ในอนาคต..."

เขาพูดไม่จบ แต่ทุกคนเข้าใจความหมายดี

อนาคตนั้นไร้ขีดจำกัด!

อู๋เหยาหรงจ้องมองประตูหินของห้องบำเพ็ญเพียรที่ปิดสนิท แววตาเป็นประกาย

สหายน้อยหลินเอ๋ยสหายน้อยหลิน...

เจ้านี่ยังมีความลับอีกเท่าไหร่กันแน่?

.....

ภายในห้องบำเพ็ญเพียร หลินเซียวไม่รู้เลยว่าข้างนอกกำลังโกลาหลขนาดไหน

เขาจมดิ่งอยู่ในห้วงสภาวะที่ลึกลับสุดหยั่งถึง เจตจำนงแห่งดาบของฉู่หว่านชิวคือวิถีแห่งการสังหารที่มุ่งไปข้างหน้าและกวาดล้างทุกสิ่ง หลินเซียวสัมผัสได้ถึงการหลอมรวมของเจตจำนงนี้เข้ากับจิตวิญญาณของตนเอง

เวลาผ่านไปนานเท่าใดไม่ทราบได้ หลินเซียวค่อยๆ ลืมตาขึ้น รัศมีอันคมกริบรอบกายค่อยๆ สงบลง

เขาก้มมองมือของตนเอง และรู้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว

นับจากนี้เป็นต้นไป เขาคือดาบเล่มหนึ่ง ดาบที่ซ่อนอยู่ในฝัก หากไม่ชักออกมาก็แล้วไป แต่ถ้าชักออกมาเมื่อไหร่ ต้องฟันให้ขาดสะบั้น!

'ฉู่หว่านชิว... ช่วยได้เยอะจริงๆ แฮะ'

หลินเซียวรำพึงในใจ วินาทีต่อมาเขานึกอะไรขึ้นได้ จึงพูดด้วยความรู้สึกกึ่งขำกึ่งเศร้าว่า 'เอ่อ แต่ดูเหมือนข้าจะยังเป็น... ผู้ฝึกกระบี่อยู่นะ... แบบนี้จะเอายังไงดีล่ะเนี่ย...'