แน่นอนว่าไม่ได้หมายความว่าตอนนี้หยางเหวินตงจะเชี่ยวชาญเรื่องนี้จริง ๆ ถึงแม้เขาจะมาจากยุคอินเทอร์เน็ตในอนาคต แต่ประสบการณ์ภาคสนามของเขายังมีน้อยมาก
แต่ "ความชำนาญเฉพาะทาง" ไม่ได้หมายถึงแค่เทคนิคเท่านั้น ยังหมายถึงทัศนคติด้วย
ในโกดังหรือบริษัทอื่น ๆ พนักงานแต่ละคนก็มีหน้าที่ของตัวเอง ใครจะอยากเสียเวลาและพลังงานไปทำเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกับตนเอง?
เว้นเสียแต่ว่าหัวหน้าจะสั่ง ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีใครอยากหาเรื่องใส่ตัว
อีกอย่าง พนักงานภายในก็ขาดความรู้และประสบการณ์ด้านกำจัดหนูโดยสิ้นเชิง
ไบรอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามว่า
"ไอรีน่าบอกฉันว่าคุณไม่เคยเรียนหนังสือ?"
"ใช่ครับ" หยางเหวินตงพยักหน้า "แต่ช่วงนี้ผมเริ่มเรียนอ่านเขียนแล้ว"
เรื่องนี้เป็นความจริง การรู้หนังสือเป็นสิ่งสำคัญในการอยู่รอดและเข้าถึงโอกาสในสังคมระดับรากหญ้า
หลังจากยุคหลังสงครามแผ่นดินใหญ่พัฒนาไปสู่มหาอำนาจทางอุตสาหกรรมและกลายเป็นโรงงานของโลก สิ่งหนึ่งที่เป็นปัจจัยพื้นฐานก็คือประชากรที่รู้หนังสือจำนวนมาก
สำหรับคนอื่น ๆ ที่เป็นผู้ไม่รู้หนังสือ การเรียนอ่านเขียนเป็นเรื่องยาก แต่สำหรับหยางเหวินตง ซึ่งรู้จักตัวอักษรจีนแบบย่ออยู่แล้ว การจำตัวอักษรจีนตัวเต็มก็เป็นเพียงการเพิ่มการท่องจำอีกเล็กน้อยเท่านั้น
หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน ตอนนี้เขาสามารถอ่านหนังสือพิมพ์ได้เกือบทั้งหมด แม้บางตัวอักษรจะยังอ่านไม่ออก แต่ก็พอเข้าใจความหมายของประโยคได้
ส่วนเรื่องเขียนตัวเต็มยังคงเป็นปัญหาอยู่ เขาจึงเลือกฝึกเขียนแค่คำสำคัญ เช่น ชื่อของตัวเอง วันที่ และคำที่อาจจำเป็นต่อการทำธุรกิจในอนาคต
ไบรอันถามต่อ "แล้วคุณรู้เรื่องพฤติกรรมของหนูมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร? หรือว่าครอบครัวของคุณเคยทำงานด้านนี้มาก่อน?"
หยางเหวินตงหัวเราะและตอบว่า
"เรื่องความรู้เกี่ยวกับการกำจัดหนู ผมสรุปเองจากประสบการณ์ครับ นอกจากนี้ ผมยังไปสอบถามผู้สูงอายุหลายคน พวกเขามีประสบการณ์มากมาย"
ไม่ใช่แค่ตอบกับคนนอก แม้แต่กับคนรอบตัวเขาเอง หยางเหวินตงก็ใช้เหตุผลนี้ในการอธิบาย เพราะช่วงนี้เขามีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเกินไป วิธีนี้จึงเป็นข้ออ้างที่ดีที่สุด
ไบรอันแสดงสีหน้าประหลาดใจ "ก็จริง ผู้เฒ่าผู้แก่มีประสบการณ์มากมาย เพียงแต่ว่าคนหนุ่มสาวอย่างคุณที่สนใจไปสอบถามเรื่องแบบนี้คงหาได้ยากมาก"
"ขอบคุณที่ชมครับ" หยางเหวินตงกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
ไบรอันพูดต่อ "คุณหยาง กลับมาเข้าเรื่องกันเถอะ ผมไม่ได้หวังว่าจะสามารถกำจัดหนูให้หมดสิ้นได้ แค่ลดจำนวนมันลงอย่างมากก็พอ"
"ได้เลย ผมยินดีลองดู" หยางเหวินตงตอบรับทันที
ถ้าจะให้กำจัดหนูให้หมดไปจากฮ่องกง นั่นแทบเป็นไปไม่ได้ แต่ถ้าแค่ลดจำนวนลงอย่างมีนัยสำคัญ เขาก็มั่นใจว่าสามารถทำได้
กับดักหนูนี้ ในแง่หนึ่งอาจช่วยให้เขาหลุดพ้นจากความยากจนสุดขีดได้ แต่ถ้าหวังจะใช้มันทำเงินได้มากกว่านี้ก็คงเป็นไปไม่ได้
ถึงเวลาหนึ่ง เขาต้องหาวิธีขยับขยายไปสู่ธุรกิจอื่น และแนวคิดเรื่อง "บริษัทกำจัดหนู" ตามแบบฉบับของอนาคตก็น่าจะเป็นธุรกิจใหม่ที่ดี
ไบรอันครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนถาม "แล้วเรื่องราคาล่ะ เราจะกำหนดยังไง?"
หยางเหวินตงนิ่งคิดไปชั่วครู่ ก่อนตอบ "เอ่อ... งั้นลองคิดเป็นค่าแรงต่อคนดูดีไหม?"
ไบรอันพยักหน้าก่อนพูด "โอเค คนงานในโกดังของเราค่าแรงประมาณวันละ 3 ดอลลาร์ งั้นเราคิดเป็นรายสัปดาห์ให้คุณ 20 ดอลลาร์ ดีไหม?"
"ตกลงครับ" หยางเหวินตงตอบรับทันที ค่าแรงที่โกดังใหญ่แห่งนี้ให้มานั้นถือว่าสูงทีเดียว วันละ 3 ดอลลาร์ เทียบเท่าค่าแรงเฉลี่ยของฮ่องกงในตอนนี้
แต่เขาก็รู้ดีว่า ไม่ใช่ว่าใครก็สามารถเข้ามาทำงานที่นี่ได้ง่าย ๆ ต้องเป็นคนแข็งแรง และต้องรู้หนังสือ ทั้งภาษาจีนและอังกฤษถึงจะมีโอกาสผ่านการคัดเลือก ซึ่งเงื่อนไขนี้ก็คัดคนออกไปกว่าครึ่งแล้ว
หลังจากพูดคุยกันอีกสักพัก ไบรอันก็จากไป เพราะดูเหมือนเขาจะมีงานมากมายที่ต้องทำ
ไม่นานหลังจากนั้น จ้าวลี่หมิงและซูอีอีก็กลับมาหลังจากทำงานเสร็จ
หยางเหวินตงบอกพวกเขาเกี่ยวกับข้อตกลงที่เขาทำกับไบรอัน
จ้าวลี่หมิงหัวเราะแล้วพูด "พี่ตง กำลังคิดจะทำธุรกิจนี้ต่อไปอีกนานเลยเหรอ?"
หยางเหวินตงตอบกลับ "นายคิดว่าธุรกิจกับดักหนูของเราจะทำไปได้อีกนานแค่ไหนกัน?"
“น่าจะทำต่อไปได้ใช่ไหม?” จ้าวลี่หมิงครุ่นคิดก่อนพูดขึ้นว่า
“ถึงจะมีคนอื่นทำกับดักหนูเหมือนเรา แต่พวกเขา... เอ่อ ถ้าจะใช้คำที่พี่ตงเคยพูด ก็คือพวกเขาไม่มีความกระตือรือร้น พวกนั้นไม่กล้าตั้งแผงขายเหมือนเรา”
ระหว่างทางกลับ หยางเหวินตงพูดพลางเดินไปด้วย
“พวกที่ทำกับดักหนู พวกนั้นอาจจะยังไม่พร้อม แต่ถ้าเวลาผ่านไปนานเข้า มันต้องมีคนเริ่มขายเหมือนกันแน่ ๆ
อย่างร้านค้าริมถนน หรือแม้แต่แผงขายผัก ก็อาจจะเริ่มเอากับดักหนูมาขายเพิ่ม ไม่ต่างอะไรกับสินค้าทั่วไป”
“จริงด้วย!” จ้าวลี่หมิงพยักหน้าเห็นด้วย
ซูอีอีถามขึ้นว่า
“พี่ตง ก่อนหน้านี้พี่เคยบอกว่าทุกคนสามารถขายไปพร้อมกันได้ไม่ใช่เหรอ? พวกคนขายข้าว ขายผัก ก็ขายอยู่ข้าง ๆ กันตลอด”
หยางเหวินตงตอบว่า
“ขายได้น่ะขายได้ แต่ว่าช่วงเวลาที่ทำกำไรดี ๆ คงไม่มีอีกแล้ว ต่อไปถ้าจะตั้งแผงขาย อาจจะยังพอได้กำไรอยู่บ้าง แต่คงทำได้แค่พอเลี้ยงตัวเอง
ลองคิดดูสิ ถ้าไอรีน่าเห็นว่ากับดักหนูแบบนี้มีขายอยู่ทั่วไป เธอจะเลือกซื้อจากเราหรือเปล่า?”
ซูอีอีพยักหน้า “งั้นแปลว่าเราต้องพยายามให้ไอรีน่าสั่งของจากเรามากขึ้น เพื่อหลีกเลี่ยงการแข่งขันในตลาดที่แผงขายของ?”
หยางเหวินตงกล่าวว่า
“ถูกต้อง วิเคราะห์ได้ดี แต่ไอรีน่าเองก็ไม่สามารถช่วยเราไปได้ตลอด
เราจะหวังพึ่งแต่คนอื่นไม่ได้ ถ้าอยากเติบโต ก็ต้องลงมือทำเอง หาวิธีอื่น คิดเส้นทางใหม่”
ซูอีอีครุ่นคิดแล้วพูดว่า
“ก็จริงนะ พี่ตงมักจะมองเห็นปัญหาก่อนเสมอ”
“ไม่อย่างนั้นจะนำพาทุกคนให้ร่ำรวยได้ยังไงล่ะ?” หยางเหวินตงหัวเราะเบา ๆ ก่อนพูดต่อ
“จริง ๆ แล้ว การกำจัดหนูไม่มีวิธีที่ดีที่สุดหรอก กับดักหนูของเราอาจจะไม่ได้ผลดีเท่ากับกับดักแบบเหล็ก จุดแข็งของมันคือราคาถูก
แต่วันนี้พวกเราขนกับดักหนูไปส่ง 1,000 อัน พวกเธอไม่เห็นข้อเสียของมันเหรอ?”
ซูอีอีคิดอยู่สักครู่ก่อนตอบว่า
“มันกินพื้นที่เยอะ? แล้วยังต้องมาประกอบอีก”
หยางเหวินตงพยักหน้า “ใช่ กับดักหนูแบบนี้มีข้อเสียตรงที่รูปร่างไม่ปกติ แถมเชือกที่ใช้ยังมีความยืดหยุ่น เวลาขนส่งจำนวนมากจึงเป็นปัญหา นั่นหมายความว่าธุรกิจนี้ขยายใหญ่ไม่ได้
มันอาจจะเหมาะสำหรับพ่อค้าแผงลอย แต่ถ้าจะทำให้เหมือนกับกับดักหนูเหล็กหรือกับดักหนูแบบอื่นที่ขายไปไกล ๆ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย
ที่เรายังขายได้ตอนนี้ ก็เพราะเหล็กในฮ่องกงแพงเกินไป”
“งั้นเราต้องเลิกขายกับดักหนูแล้วเหรอ?” จ้าวลี่หมิงถาม
หยางเหวินตงพยักหน้า “ก็ไม่เชิง แต่เราไม่จำเป็นต้องเสียเวลาไปทำเองอีกต่อไป เราสามารถให้คนในห้องเช่าทำ แล้วเราซื้อมาอีกที”
“จากนี้ไป จุดสำคัญของเราคือธุรกิจระยะยาว การกำจัดหนูในโกดัง สำนักงาน และอาคารที่พักอาศัย”
