บทที่ 74 แม่มด

เสียงนั้นค่อยๆ ห่างออกไปจนเลือนหายไปในที่สุด

กลางอากาศหลงเหลือเพียงหยดเลือดสีดำที่โปรยปรายลงมา และท่อนแขนที่ขาดสะบั้นซึ่งกำลังร่วงหล่นลงมาอย่างช้าๆ

ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความเงียบสงัด

เมื่อครู่นี้... เกิดอะไรขึ้น?

มู่หวินเสวี่ย สตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเทียนเจี้ยน ถึงกับ... ระเบิดกลิ่นอายมารที่บริสุทธิ์และเข้มข้นถึงเพียงนี้ออกมาเชียวหรือ?!

แถมยังใช้เคล็ดวิชาลับซึ่งเห็นชัดว่าเป็นวิชาเคลื่อนย้ายขั้นสูงของฝ่ายมาร ยอมสละแขนข้างหนึ่งเพื่อหลบหนีไปอีก?

นางไม่ใช่สตรีศักดิ์สิทธิ์ของสำนักเทียนเจี้ยนหรอกหรือ? ไม่ใช่หนึ่งในผู้นำแห่งฝ่ายธรรมะในอนาคตหรอกหรือ?

ทุกคนต่างตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ไม่ว่าจะเป็นเจ้าเมือง ผู้เฒ่าประจำสาขา กองกำลังรักษาเมืองที่เพิ่งรุดมาถึง รวมถึงหลินเซียวและพวกอีกสองคนที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดและกำลังยืนอ้าปากค้างอยู่เบื้องล่าง

'กลิ่น... กลิ่นอายมาร?! สตรีศักดิ์สิทธิ์เป็น... ฝ่ายมารอย่างนั้นหรือ?!'

'เหล่าจาง ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า? หรือว่าถูกวิชาลวงตา? เจ้า... เจ้าตบหน้าข้าทีหนึ่งซิ อ๊าก! บัดซบ เจ้าลงมือหนักชะมัด!'

'บ้าไปแล้ว โลกนี้มันบ้าไปแล้วใช่ไหม?'

"กลิ่น... กลิ่นอายมาร?!" ซูหว่านหว่านพึมพำ ราวกับโลกทัศน์ของนางถูกพลิกคว่ำคะมำหงาย

ใบหน้าของผู้เฒ่าประจำสาขาเขียวคล้ำถึงขีดสุด ทันทีที่มู่หวินเสวี่ยหายตัวไป เขาก็พุ่งทะยานตามไปในทันที

ทว่าเมื่อตามไปได้หลายร้อยลี้ก็คลาดกับเป้าหมาย เขาจ้องเขม็งไปยังทิศทางที่มู่หวินเสวี่ยหนีไป รวมถึงกลิ่นอายมารสีดำจางๆ ที่ยังอบอวลอยู่ในอากาศ ดวงตาเต็มไปด้วยความตระหนก โกรธแค้น และเจตนาฆ่าอันเย็นเยียบ

เขากลับเข้ามาในเมือง แล้ววาดมือคว้ากลางอากาศ ป้ายหยกและโครงกระดูกที่หลินเซียวนำออกมาก่อนหน้านี้ก็ปลิวเข้ามาอยู่ในมือของเขา

เขาใช้จิตเทวะกวาดสำรวจป้ายหยกและโครงกระดูก โดยเฉพาะรอยแตกสีดำสามรอยบนหน้าอกของโครงกระดูกที่หลงเหลือมานานถึงสามร้อยปี เมื่อนำมาประกอบกับกลิ่นอายมารอันหนาวเหน็บที่ระเบิดออกมาจากตัวมู่หวินเสวี่ยซึ่งมีต้นกำเนิดเดียวกันกับรอยแตกนั้น...

ทุกอย่างก็กระจ่างแจ้งในพริบตา!

"ลี่หานโจว... หนึ่งในอัจฉริยะฝ่ายในที่โดดเด่นที่สุดของสำนักเราเมื่อสามร้อยปีก่อน... ตอนนั้นหายสาบสูญไปอย่างปริศนา สำนักตามหาอยู่หลายปีก็ไม่พบ... ที่แท้ กลับถูกฝ่ายมารลงมือสังหาร!"

น้ำเสียงของผู้เฒ่าประจำสาขาแหบพร่า แฝงไปด้วยความโกรธที่ถูกกดทับไว้จนถึงที่สุด "และฆาตกร... หรือจะพูดว่าหนึ่งในฆาตกร กลับแฝงตัวอยู่ในสำนักของเรา แถมยังไต่เต้าขึ้นไปจนถึงตำแหน่งสตรีศักดิ์สิทธิ์?!"

"ภายในสำนัก... มีไส้ศึก! แถมยังอยู่ในตำแหน่งที่สูงยิ่ง!" เขาพูดประโยคนี้ออกมาพร้อมกับขบกรามแน่น

เจ้าเมืองอวิ๋นอู้ในยามนี้มีสีหน้าย่ำแย่ไม่แพ้กัน

สตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเทียนเจี้ยนเป็นสายลับฝ่ายมาร แถมยังมาเปิดเผยตัว ลงมือ และพยายามฆ่าคนไม่สำเร็จก่อนจะหลบหนีไปในเมืองอวิ๋นอู้ที่เขาปกครอง... นี่มันเป็นเรื่องอื้อฉาวและปัญหาใหญ่หลวงชัดๆ!

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วตัดสินใจเด็ดขาด "ประกาศคำสั่งเจ้าเมือง! ให้ปิดเมืองและประกาศสถานการณ์ฉุกเฉินทันที! ออกหมายจับระดับสูงสุด ตามล่าแม่มดฝ่ายมาร 'มู่หวินเสวี่ย'! ใครที่ให้เบาะแสได้จะมีรางวัลอย่างงาม! ให้ตรวจตราตามประตูเมืองและค่ายกลเคลื่อนย้ายอย่างเข้มงวด! แจ้งขุมกำลังรอบข้างทั้งหมด ให้ร่วมมือกันจับกุม!"

คำสั่งถูกส่งออกไปอย่างรวดเร็ว เมืองอวิ๋นอู้ทั้งเมืองเข้าสู่สภาวะตึงเครียดในชั่วพริบตา

ผู้เฒ่าประจำสาขาค่อยๆ ร่อนลงมาตรงหน้าพวกหลินเซียวทั้งสามคน สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งซาบซึ้ง ขอโทษ และมีความหนักอึ้งอย่างลึกซึ้ง

"สหายน้อยทั้งสาม..."

เขาค้อมตัวคำนับพวกหลินเซียวอย่างเป็นทางการ "หากพวกเจ้าไม่ได้นำสิ่งของยืนยันตนมาด้วยจนทำให้โฉมหน้าแท้จริงของนังปีศาจนั่นถูกเปิดเผย หากสหายน้อยท่านนี้ไม่ได้ยื่นมือเข้าช่วย และหากพวกเจ้าไม่มี... ยันต์กระบี่ ผลลัพธ์คงเลวร้ายจนเกินคาด! สำนักเทียนเจี้ยนของข้า ติดค้างน้ำใจครั้งใหญ่ต่อพวกเจ้า! และที่สำคัญ... สำนักเราต้องได้รับความอัปยศอดสูอย่างยิ่ง!"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง มองไปยังหลินเซียวและซูหว่านหว่านที่ยังขวัญเสียอยู่ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่พวกเจ้าจะเข้าไปเกี่ยวข้องได้แล้ว ข้าจะรีบส่งข่าวระดับสูงสุดเพื่อรายงานทุกอย่างต่อสำนักทันที พวกเจ้าจงพักอยู่ที่สาขาแห่งนี้ไปก่อน"

หลินเซียวและซูหว่านหว่านสบตากันแล้วพยักหน้าตกลง

ส่วนโจวชิงอวี้ที่อยู่ด้านหลัง ในใจตอนนี้ก็เกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำ

นางไม่คิดเลยว่าการตามหาตราประทับหยกของตน จะทำให้ต้องมาพัวพันกับเหตุการณ์พลิกผันที่น่าตกใจเช่นนี้

สตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเทียนเจี้ยนเป็นสายลับฝ่ายมาร... หากข่าวนี้แพร่ออกไป ทั่วทั้งตงหวงต้องสั่นสะเทือนแน่!

นางเหลือบมองหลินเซียว สิ่งที่นางต้องการยังอยู่ในมือเขา จึงทำได้เพียงตกลงตามไปด้วย

....

เมืองอวิ๋นอู้ตกอยู่ในความวุ่นวายโดยสมบูรณ์

ภายใต้คำสั่งปิดเมืองระดับสูงสุด ตามท้องถนนเต็มไปด้วยกองกำลังรักษาเมืองในชุดเกราะเต็มยศที่เดินตรวจตราและเข้าตรวจสอบผู้ต้องสงสัยตามบ้านเรือนทุกหลัง

บนท้องฟ้ามีจิตเทวะอันทรงพลังหลายสายกวาดผ่านสลับกันไปมา นั่นคือยอดฝีมือจากจวนเจ้าเมืองที่กำลังร่วมมือกันค้นหาเศษซากของฝ่ายมารที่อาจหลบซ่อนอยู่

ในอากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดราวกับพายุใหญ่กำลังจะมาเยือน

ภายในสาขาสำนักเทียนเจี้ยน บรรยากาศยิ่งเคร่งเครียดถึงขีดสุด

ผู้เฒ่าประจำสาขารีบติดต่อกับสำนักอย่างเร่งด่วน ส่วนคนทั้งสามที่เป็นศูนย์กลางของพายุลูกนี้ กลับถูกนำทางไปยังส่วนลึกของสาขาสำนักเทียนเจี้ยนอย่างนอบน้อม

ศิษย์ที่นำทางมีท่าทีสุภาพอย่างยิ่ง และยังแฝงไปด้วยความยำเกรงที่ยากจะสังเกตเห็น

เพราะคนที่สามารถทำให้สตรีศักดิ์สิทธิ์ฝ่ายมารที่แฝงตัวมาอย่างลึกซึ้งต้องเปิดเผยตัวจนแขนขาดและหนีไป ทั้งยังทำให้ผู้เฒ่าและเจ้าเมืองต้องตื่นตัวได้ขนาดนี้ ต่อให้ระดับบำเพ็ญจะไม่สูง แต่ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน

ขณะเดินไปตามระเบียงที่เงียบสงบภายในสาขา จนถึงตอนนี้เองที่เส้นประสาทของหลินเซียวและซูหว่านหว่านซึ่งตึงเครียดถึงขีดสุดจึงค่อยๆ ผ่อนคลายลง และมีความรู้สึกมึนงงราวกับเพิ่งฟื้นจากฝันร้ายที่รอดชีวิตมาได้

"เมื่อกี้... พวกเรารอดมาได้จริงๆ ใช่ไหม?" ใบหน้าของนางยังคงซีดเซียว

ตั้งแต่เห็นแม่มดนางนั้น ทุกย่างก้าวราวกับเดินอยู่บนเส้นลวดเหนือหน้าผาสูงชันหมื่นจั้ง... ขอเพียงก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว ก็คือจุดจบ...

พอนึกย้อนกลับไป นางก็ยังคงใจสั่นไม่หาย

ทันใดนั้นนางก็หันขวับมา ดวงตางามจ้องเขม็งไปที่หลินเซียวแล้วถามด้วยความสงสัย "ศิษย์น้องหลิน! ในห้องสงบจิต แม่มดนางนั้นลงมือโดยไม่มีสัญญาณเตือน ความเร็วของนางรวดเร็วเสียจนข้ายังไม่ทันได้คิดอะไรเลย แต่เจ้ากลับตอบสนองได้ในพริบตา แถมยังกระตุ้นยันต์เคลื่อนย้ายได้อย่างแม่นยำ เจ้าทำได้อย่างไรกัน?!"

นี่มันไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย!

ต่อให้จิตเทวะของหลินเซียวจะแข็งแกร่งกว่านาง แต่นั่นคือการลอบโจมตีจากระดับแก่นทองคำขั้นที่เก้า!

ความแตกต่างของระดับบำเพ็ญนั้นกว้างราวกับเหวลึก!

ในตอนนั้นปราณกระบี่สายนั้นรวดเร็วและกะทันหันเกินไป ซูหว่านหว่านถามตัวเองว่า ต่อให้เหตุการณ์เกิดขึ้นอีกครั้ง นางก็ไม่มีทางหลบพ้นอย่างแน่นอน

แต่หลินเซียว ผู้ที่มีระดับบำเพ็ญเพียงปราณก่อกำเนิดขั้นที่หก กลับมีการตอบสนองที่รวดเร็วกว่านางที่เป็นระดับสร้างรากฐานเสียอีก!

มันเป็นไปได้อย่างไรกัน?!

หลินเซียวเตรียมคำตอบไว้เรียบร้อยแล้ว เขาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย "อาจเป็นเพราะข้ามีความรู้สึกไวต่ออันตรายมาตั้งแต่เกิดกระมัง ตั้งแต่สตรีศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นหยิบป้ายหยกขึ้นมา ในใจข้าก็รู้สึกไม่สงบอย่างบอกไม่ถูก ดังนั้นจึงกระตุ้นยันต์เคลื่อนย้ายออกไปโดยแทบไม่ได้คิด... ตอนนี้ดูแล้ว คงเป็นเพราะโชคช่วยจริงๆ"

คำอธิบายนี้ฟังดูค่อนข้างฝืน แต่เมื่อรวมกับพฤติกรรมที่เหนือความคาดหมายหลายครั้งก่อนหน้านี้ของเขา ก็พอจะใช้เป็นเหตุผลอธิบายได้แบบถูไถ

ซูหว่านหว่านพยักหน้าอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย ก่อนจะหันไปมองหญิงชุดดำที่นิ่งเงียบมาตลอด พร้อมกับเผยความซาบซึ้งออกมาจากใจจริง "สหายท่านนี้ ขอบคุณมากที่ยื่นมือเข้าช่วยเมื่อครู่! หากไม่มีท่าน พวกเราคงกลายเป็นศพไปแล้ว บุญคุณช่วยชีวิตครั้งนี้ ข้าซูหว่านหว่านจะจดจำไว้ในใจ!"

หลินเซียวประสานมือกล่าวเช่นกัน "ข้าหลินเซียว ไม่ทราบว่าแม่นางมีนามว่าอะไร?"

โจวชิงอวี้ตอบสั้นๆ "โจวชิงอวี้"

ถือเป็นการตอบรับ

ซูหว่านหว่านเห็นว่านางดูไม่ต้องการพูดถึงภูมิหลังหรือที่มา จึงไม่ได้ใส่ใจ ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรมีคนประหลาดและยอดคนมากมาย สิ่งที่นางสนใจมากกว่าคือวิชาอันน่าทึ่งที่อีกฝ่ายใช้เมื่อครู่

"สหายโจว สิ่งที่ท่านใช้เมื่อครู่... คือแผ่นค่ายกลใช่หรือไม่ ท่านเป็นนักอาคมค่ายกลหรือ?"

"อืม" โจวชิงอวี้พยักหน้าเรียบๆ "พอรู้เรื่องค่ายกลอยู่บ้าง แค่ระดับสามเท่านั้น"

"นักอาคมค่ายกลระดับสาม?!"

ซูหว่านหว่านเบิกตากว้างและอุทานออกมาเบาๆ "สวรรค์! นักอาคมค่ายกลระดับสามก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว! การสืบทอดวิชาค่ายกลนั้นหายากยิ่งกว่านักปรุงยาหรือนักหลอมศัสตราเสียอีก ทั้งยังสิ้นเปลืองพลังจิตและทรัพยากรในการฝึกฝนมากกว่าด้วย! สหายท่านนี้อายุยังน้อยแต่กลับบรรลุถึงระดับสามได้ ช่างเป็นอัจฉริยะโดยแท้!"