ทะลุมิติไปโลกแฟนตาซีงั้นเหรอ งั้นถ้าฉันจะหยิบโลกติดมือไปด้วยก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง · khram
ตอนที่ 73
เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวเหนือศีรษะ และความรู้สึกอึดอัดจากการถูกจิตเทวะล็อกเป้าหมาย หลินเซียวและพวกอีกสองคนที่กำลังวิ่งหนีสุดชีวิตต่างใจหายวาบ!
เป็นการโจมตีแบบกวาดล้าง หลบไม่พ้นแน่นอน!
จะทำอย่างไรดี?! ยันต์เคลื่อนย้ายหนีไม่พ้นแล้ว ระยะพันลี้ยังอยู่ในรัศมีที่จิตเทวะของนางล็อกไว้ได้สบายๆ!!
โจวชิงอวี้เองก็ใจเต้นระทึกด้วยความตื่นตระหนก เหตุใดนางถึงต้องมาพัวพันกับความขัดแย้งของคนพวกนี้ด้วย!?
ในวินาทีที่สิ้นหวัง ซูหว่านหว่านแววตาฉายความเด็ดเดี่ยว เตรียมจะใช้ยันต์กระบี่ที่อาจารย์มอบให้
ทันใดนั้น นางก็เห็นบางสิ่งปรากฏขึ้นในมือของหลินเซียว เขาไม่ได้มองมันเลยแม้แต่น้อย แต่กลับใช้แรงทั้งหมดที่มี ขว้างสิ่งนั้นขึ้นไปบนท้องฟ้าใส่ มู่หวินเสวี่ย ที่กำลังรวบรวมพลังอย่างรุนแรง!
มันคือทรงกระบอกโลหะสีเงินขาว รูปทรงประหลาด และไม่มีความผันผวนของพลังวิญญาณใดๆ
มู่หวินเสวี่ยซึ่งใช้จิตเทวะล็อกเป้าหมายด้านล่างอยู่แล้ว ย่อมเห็นการเคลื่อนไหวของหลินเซียว และเห็นสิ่งของประหลาดที่ถูกขว้างขึ้นมา นางลอบแค่นหัวเราะในใจ
หมดปัญญาแล้วหรือ? ถึงขั้นขว้างอาวุธลับเหล็กธรรมดาใส่ข้า?
ทว่า ในขณะที่ทรงกระบอกโลหะบินมาถึงเบื้องหน้านางเพียงไม่กี่จั้ง ปฏิกิริยานิวเคลียร์ก็ผสมปนเปกับพลังวิญญาณ ส่งผลให้ภายในทรงกระบอกโลหะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ไม่มีสัญญาณเตือนของการระเบิดที่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ไม่มีแสงสว่างจากการเผาไหม้ของยันต์
มีเพียงแสงสีขาวเจิดจ้าจนแสบตาที่ระเบิดออกอย่างรุนแรง โดยมีทรงกระบอกโลหะชิ้นนั้นเป็นศูนย์กลาง!
ตามมาด้วยเสียงกัมปนาทที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าเสียงสายฟ้าฟาด!
ความร้อนสูง คลื่นกระแทก และกระแสพลังวิญญาณที่ปั่นป่วนอย่างประหลาด ซัดสาดราวกับคลื่นยักษ์ในมหาสมุทรที่โกรธเกรี้ยว กลืนกินมู่หวินเสวี่ยที่อยู่กลางอากาศไปในพริบตา!
หลินเซียวเพียงเตรียมไว้เผื่อฉุกเฉิน ไม่คิดว่าต้องได้ใช้งานจริงๆ
"อ๊าก!!"
เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจและโกรธแค้นดังมาจากใจกลางการระเบิด!
ในวินาทีสุดท้าย มู่หวินเสวี่ยอาศัยสัมผัสระดับแก่นทองคำรับรู้ถึงวิกฤตถึงชีวิต จึงรีบกางปราณคุ้มกายขึ้นทันที แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังถูกการระเบิดในรูปแบบที่ไม่รู้จักนี้โจมตีเข้าอย่างจัง!
เมื่อแสงสีขาวและฝุ่นควันจางลง ก็เห็นว่าชุดกระบี่ที่เคยพลิ้วไหวของนางกลายเป็นสีดำเกรียมและขาดรุ่งริ่ง มวยผมหลุดลุ่ย
ปราณแท้คุ้มกายช่วยต้านทานแรงกระแทกทางกายภาพได้ส่วนใหญ่ แต่กระแสพลังวิญญาณที่ปั่นป่วนและระเบิดออกมาในชั่วพริบตานั้น ยังคงทำให้นางที่ตั้งตัวไม่ทันต้องประสบเคราะห์หนักจนจิตเทวะถูกกลืนกิน
แม้จะไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่สภาพทั่วทั้งร่างกลับดูไม่ได้และอเนจอนาถยิ่งนัก
"ซี้ดดด!!!"
เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่เฝ้าดูอยู่ต่างพากันอ้าปากค้าง ตะลึงงันอยู่กับที่
บนหอน้ำชาแห่งหนึ่ง ผู้บำเพ็ญเพียรที่กำลังจิบชาถึงกับพ่นน้ำชาออกมา คำพูดติดขัด ดวงตาแทบจะถลนออกจากเบ้า "ส... สตรีศักดิ์สิทธิ์... ถูกระเบิดใส่?! นั่นมันศาสตราเวทอะไรกัน?!"
"ไม่รู้! ไม่เคยเห็นวิชาแบบนี้มาก่อนเลย!"
"กลิ่นอายของสตรีศักดิ์สิทธิ์ปั่นป่วนไปหมดแล้ว!"
ทั่วทั้งบริเวณเกิดความโกลาหลขึ้นทันที!
สตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเทียนเจี้ยนผู้สูงส่งราวกับเซียนจุติ กลับต้องมาตกอยู่ในสภาพอเนจอนาถต่อหน้าสาธารณชนด้วยฝีมือของรุ่นเยาว์สองคนด้วยวิธีการที่ไม่รู้จัก?
นี่มันพลิกความคาดหมายของทุกคนโดยสิ้นเชิง!
...
ซูหว่านหว่านและโจวชิงอวี้ต่างหันไปมองหลินเซียวด้วยความงุนงงเต็มประดา!
แม้แต่ตัวมู่หวินเสวี่ยเองก็มึนงงไปหมด!
นี่มันวิธีการโจมตีแบบไหนกัน?!
ไม่ใช่การระเบิดตัวเองของศาสตราเวท ไม่ใช่ยันต์ และไม่มีวิถีการโคจรพลังวิญญาณที่รู้จักเลยแม้แต่น้อย!
อานุภาพรุนแรงมหาศาล อีกทั้งวิธีการโจมตียังไม่เคยพบเห็นมาก่อน!
เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยรอบด้านและสภาพอันน่าสมเพชของตนเอง ความอับอายและความโกรธก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุด
"เจ้าเดรัจฉาน! เจ้าใช้สิ่งใดกันแน่?!" น้ำเสียงของมู่หวินเสวี่ยบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ
หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ ในยามนี้หลินเซียวคงถูกนางถอนเอ็นเลาะกระดูกและจุดตะเกียงประจานไปแล้ว!
การระเบิดที่สะเทือนเลื่อนลั่นครั้งนี้ ได้ปลุกคนทั้งเมืองอวิ๋นอู้ให้ตื่นตัว!
"ใครบังอาจใช้กำลังในเมือง?!" เสียงตวาดอันทรงอำนาจดังสนั่นหวั่นไหว
ไกลออกไป ร่างกำยำในชุดเกราะดำพุ่งทะยานผ่านอากาศมาอย่างรวดเร็ว เขาคือเจ้าเมืองอวิ๋นอู้นั่นเอง!
ในขณะเดียวกัน นอกเมืองก็มีแสงกระบี่อันคมกล้าพุ่งทะยานขึ้นฟ้าและเร่งรุดมาอย่างรวดเร็ว เขาคือผู้เฒ่าประจำสาขาที่เพิ่งเดินทางกลับมา!
สีหน้าของมู่หวินเสวี่ยเปลี่ยนไป นางรู้ว่าไม่สามารถประวิงเวลาได้อีกแล้ว
นางรีบเปลี่ยนสีหน้าเป็นโศกเศร้าและแค้นเคืองทันที พร้อมกับชี้นิ้วไปยังกลุ่มของหลินเซียวทั้งสามคน แล้วตะโกนบอกเจ้าเมืองที่เพิ่งมาถึงก่อนว่า "ทั้งสามคนนี้คือสายลับฝ่ายมาร! ปลอมตัวเป็นศิษย์สำนักฉางชิงเพื่อหลอกเอาความเชื่อใจ และหาโอกาสลอบสังหารข้า! การระเบิดประหลาดเมื่อครู่ ก็คือวิชามารของพวกมัน!!"
"เจ้ามันใส่ร้าย!"
ซูหว่านหว่านโกรธจนตัวสั่น ชี้หน้าด่ามู่หวินเสวี่ย "เห็นๆ อยู่ว่าเจ้าเป็นฝ่ายลงมือสังหารพวกข้าก่อน! เจ้าต่างหากที่เป็นสายลับฝ่ายมาร! เจ้าทำร้ายเพื่อนร่วมสำนัก ตอนนี้ยังคิดจะป้ายสีเพื่อฆ่าปิดปาก สำนักเทียนเจี้ยนมีนางปีศาจใจคออำมหิตเช่นเจ้าได้อย่างไร!"
"บังอาจ! ใกล้ตายแล้วยังกล้าใส่ร้ายข้า!" จิตสังหารในดวงตาของมู่หวินเสวี่ยพุ่งสูงขึ้น นางรู้ว่าต้องรีบกำจัดผู้รู้เห็นเหล่านี้ให้สิ้นซาก ก่อนที่ผู้เฒ่าและเจ้าเมืองจะเข้าใจสถานการณ์อย่างถ่องแท้!
นางไม่ลังเลอีกต่อไป โดยไม่สนว่าเจ้าเมืองและผู้เฒ่าประจำสาขาจะมาถึงในระยะใกล้ด้วยสีหน้าสงสัย นางฝืนโคจรพลังวิญญาณอย่างรุนแรง ในมือควบแน่นกระบี่แสงสีทองเจิดจ้า เตรียมจะปลดปล่อยการโจมตีที่เด็ดขาดใส่หลินเซียวและพวก!
หากการโจมตีนี้ลงมือ พื้นที่ครึ่งหนึ่งของบริเวณนี้คงกลายเป็นผุยผง!
"หยุดมือ!"
เจ้าเมืองและผู้เฒ่าประจำสาขาตะโกนห้ามพร้อมกัน แต่การโจมตีของมู่หวินเสวี่ยรวบรวมพลังได้รวดเร็วมาก อีกทั้งยังใส่เต็มกำลัง พวกเขาจึงเข้าช่วยไม่ทันการณ์!
เงาแห่งความตายเข้าปกคลุมอีกครั้ง!
หลินเซียวรู้ว่าไม่อาจซ่อนไพ่ตายได้อีกแล้ว เขาตะโกนลั่น "ศิษย์พี่! อัญเชิญอาจารย์!"
ซูหว่านหว่านเข้าใจทันที นางกระตุ้นยันต์กระบี่ที่กำไว้ในมือพลางกล่าวว่า "อาจารย์! ฝากด้วยนะเจ้าคะ!"
วึ่ง!
ยันต์กระบี่ถูกกระตุ้นในพริบตา ปลดปล่อยเสียงกระบี่ที่ใสกระจ่างและกังวาน ราวกับดังมาจากสรวงสวรรค์ชั้นเก้า!
วินาทีต่อมา แสงกระบี่สีน้ำเงินครามที่เจิดจ้าจนไม่อาจพรรณนาได้ พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากมือของซูหว่านหว่าน!
ภายในแสงกระบี่นั้น ปรากฏเงาร่างเลือนลางของสตรีชุดขาวผู้สง่างามราวกับเซียน
เงาร่างนั้นราวกับอยู่ห่างไกลออกไปในห้วงเวลาและมิติอันไร้สิ้นสุด นางปรายตามองมู่หวินเสวี่ยที่กำลังจะลงมือสังหารบนท้องฟ้าอย่างเฉยเมย
เพียงแค่ปรายตามองครั้งเดียว
จากนั้น เงาร่างนั้นก็สะบัดมือเบาๆ
แสงกระบี่สีน้ำเงินครามนั้นราวกับได้รับคำสั่ง มันสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะฉีกกระชากท้องฟ้า พุ่งเข้าฟันมู่หวินเสวี่ยด้วยความเร็วที่เหนือกว่าการรับรู้ของมนุษย์!
'นี่มัน... เจตจำนงแห่งกระบี่หลงเหลือรูป?! ยันต์กระบี่ระดับวิญญาณแรกกำเนิด?!' จิตสังหารอันดุร้ายบนใบหน้าของมู่หวินเสวี่ยแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวและตระหนกอย่างถึงที่สุดในทันที!
นางสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่สามารถคุกคามชีวิตของนางได้จากแสงกระบี่นั้น!
นี่ไม่ใช่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับวิญญาณแรกกำเนิดทั่วไปจะมีได้! แต่เป็นผู้บำเพ็ญกระบี่ระดับวิญญาณแรกกำเนิดที่บรรลุเจตจำนงแห่งกระบี่!
เจ้าเมืองและผู้เฒ่าประจำสาขาที่รีบพุ่งเข้ามาต่างมองเจตจำนงแห่งกระบี่นี้ด้วยความตกตะลึง ไม่คาดคิดเลยว่าศิษย์ระดับต่ำสองคนนี้ พอลงมือครั้งเดียวจะใช้ถึงขั้นนี้?!
จากเดิมที่ตั้งใจจะหยุดยั้งการกระทำของสตรีศักดิ์สิทธิ์ ตอนนี้พวกเขากลับกังวลว่าสตรีศักดิ์สิทธิ์จะรอดชีวิตจากเจตจำนงแห่งกระบี่นี้ได้หรือไม่
"อ๊ากกกกก!!!"
สตรีศักดิ์สิทธิ์กรีดร้องลั่น รีบเรียกศาสตราเวทโล่ป้องกันออกมาหลายชิ้นอย่างลนลาน ทว่าเมื่อปะทะกับเจตจำนงแห่งกระบี่นี้ ทั้งหมดกลับถูกฉีกกระชากจนขาดสะบั้น!
นางไม่สนใจภาพลักษณ์หรือการปลอมตัวอีกต่อไป กลิ่นอายที่ถูกผนึกไว้ด้วยวิชาลับชั้นสูงในร่างกายระเบิดออกมาอย่างรุนแรง!
กลิ่นอายนี้ช่างขัดกับปราณกระบี่อันรุ่งโรจน์ของสำนักเทียนเจี้ยนอย่างสิ้นเชิง เพราะมันคือปราณมารที่หนาวเหน็บและมืดมน
"วิชาโลหิตมารหลบหนี!"
มู่หวินเสวี่ยพ่นแก่นโลหิตสีดำสนิทออกมาคำหนึ่ง แสงโลหิตถักทอเข้ากับปราณมาร กลายเป็นแสงสีดำประหลาดห่อหุ้มร่างกายของนางไว้ในทันที แล้วเปลี่ยนเป็นแสงหลบหนีที่โหยหวน พุ่งหลบออกด้านข้างอย่างบ้าคลั่ง!
ฉับ!
แม้ว่านางจะตอบสนองได้รวดเร็วถึงขีดสุด และใช้วิชาลับรักษาชีวิตของฝ่ายมารที่ต้องสูญเสียรากฐานพลัง แต่แสงกระบี่สีน้ำเงินครามนั้นยังคงฟันผ่านปราณมารของนางราวกับหั่นเต้าหู้ และตัดแขนของนางขาดไปหนึ่งข้าง!
"อ๊าก!!!"
เสียงกรีดร้องโหยหวนจนไม่เหมือนเสียงมนุษย์ดังสนั่นไปทั่วชั้นฟ้า แขนที่ขาดสะบั้นพร้อมกับเลือดที่เปื้อนปราณมารร่วงหล่นลงมาจากกลางอากาศ
แสงหลบหนีสีเลือดเพิ่มความเร็วขึ้นหลายเท่า ฉีกกระชากอากาศพุ่งหนีออกไปทางขอบฟ้าของเมือง และหายลับไปจากสายตาของทุกคนในชั่วพริบตา
เหลือเพียงเสียงแหลมสูงที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้นดังแว่วมาจากที่ไกลๆ:
"ข้าจำพวกเจ้าได้แล้ว! แค้นที่ตัดแขนข้าครานี้ ไม่ขออยู่ร่วมโลก! ไม่ว่าสุดหล้าฟ้าเขียว ข้าต้องฆ่าพวกเจ้าให้ได้!!!"
