ทะลุมิติไปโลกแฟนตาซีงั้นเหรอ งั้นถ้าฉันจะหยิบโลกติดมือไปด้วยก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง · khram
ตอนที่ 91
เสวียนหมิงจื่อไม่ได้ชายตามองพวกนั้นด้วยซ้ำ เขาเพียงยกมือขึ้นเบาๆ แล้วโบกสะบัดอย่างไม่ใส่ใจ
ร่างวิญญาณแผ่คลื่นพลังที่มองไม่เห็นระลอกหนึ่ง กวาดผ่านร่างของคนเหล่านั้นในชั่วพริบตา
ตุบ... ตุบ... ตุบ...
คนทั้งห้าล้มลงกองกับพื้นพร้อมกันโดยไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้กรีดร้อง และสิ้นใจไปในทันที
บนใบหน้าของพวกเขาไม่มีบาดแผลใดๆ แต่ดวงตากลับว่างเปล่าไร้ซึ่งประกายชีวิต
เจสันมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลน ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรงโดยไม่รู้ตัว!
เขาไม่สามารถทำความเข้าใจเรื่องนี้ได้เลย!!
นี่มัน... ผี? หรือว่าเทพเจ้ากันแน่?
หลังจากระบายความอัดอั้นในใจจนพอใจแล้ว เสวียนหมิงจื่อก็ชักมือกลับ พลางพิจารณาเจสันอีกครั้ง เขาไม่ได้ขยับปาก แต่เสียงกลับดังก้องขึ้นในหัวของอีกฝ่ายโดยตรง
'จงมาเป็นทาสของข้า'
น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบ แฝงไปด้วยอำนาจที่มิอาจปฏิเสธ และมีความเกรี้ยวกราดที่ไร้ที่ระบายเจือปนอยู่
เจสันตกใจจนแข้งขาอ่อนแรงทรุดลงกับพื้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
ทว่าเขาก็สมกับเป็นนักเลงหัวไม้ที่เอาชีวิตรอดมาได้บนท้องถนนของสหรัฐฯ หลังจากความตื่นตระหนกผ่านไปเพียงชั่วครู่ เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่านี่คือโอกาสของเขา!
โอกาสครั้งใหญ่หลวงที่สุดในชีวิต!
เขาไม่รู้ว่าตาแก่ชาวตะวันออกคนนี้เป็นตัวอะไร แต่เขารู้ว่าชายผู้นี้สามารถฆ่าคนได้โดยไร้ร่องรอย และทำให้พวกสวะที่ไล่ล่าเขาตายตกไปในพริบตา!
พลังแบบนี้เขาไม่เคยเห็นมาก่อน! มันน่าสะพรึงกลัวกว่าปืนหรือมีดเป็นหมื่นเท่า!
หากเขาสามารถครอบครองพลังนี้ได้...
เจสันไม่ลังเลเลยแม้แต่นิดเดียว เขารีบพลิกตัวคุกเข่าลงหมอบกราบจนหน้าผากจรดพื้น พลางละล่ำละลักกล่าวอย่างนอบน้อม "นายท่าน!"
เสวียนหมิงจื่อยิ้มอย่างพอใจ
แม้แผ่นดินแห่งนี้จะทุรกันดารจนน่าใจหาย แม้พลังวิญญาณจะเบาบางจนแทบจะบำเพ็ญเพียรไม่ได้ แต่ อย่างน้อย... มดปลวกที่นี่ก็รู้จักที่ต่ำที่สูง
เสวียนหมิงจื่อกล่าวเรียบๆ "ลุกขึ้น แล้วบอกข้าว่า แผ่นดินแห่งนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"
เขาไม่ได้อยากทำงานให้เจ้าหนุ่มนั่นเลย แต่พอคิดถึงวิธีการที่น่าสยดสยองของอีกฝ่าย เขาก็อดที่จะขนลุกไม่ได้!
สู้ก็สู้ไม่ได้! หนีก็หนีไม่พ้น!
ช่างน่าเจ็บใจนัก!!
เจสันตะเกียกตะกายลุกขึ้น แล้วเริ่มใช้คำพูดตะกุกตะกักของเขาแนะนำโลกที่เขาไม่เคยเข้าใจอย่างถ่องแท้ให้เสวียนหมิงจื่อฟัง
เสวียนหมิงจื่อฟังอย่างสงบ แต่ใบหน้ากลับยิ่งเต็มไปด้วยความฉงน เรื่องโลกหรือเรื่องประเทศเขาสามารถทำความเข้าใจได้
ทว่าในอดีต สถานที่เฮงซวยแบบนี้เขาไม่เคยเห็นอยู่ในสายตา ไม่สิ ผู้บำเพ็ญเพียรคนไหนก็ไม่มีทางเห็นค่า เพราะแค่ใช้มือเดียวก็กวาดล้างได้หมดสิ้น
แล้วทำไมเจ้าหนุ่มนั่นถึงอยากให้เขาเข้ามาดูแลสถานที่เฮงซวยแห่งนี้?
มันไม่มีเหตุผลเลยสักนิด!!
นี่กะจะทรมานข้าหรืออย่างไร?!
เมื่อคิดไม่ตก เสวียนหมิงจื่อก็เลิกคิดเสียเลย ในเมื่อกลับไปไม่ได้ และในเมื่อปีศาจตนนั้นต้องการให้เขาดูแลแผ่นดินนี้... ก็ดูแลมันเสียเลยแล้วกัน!
เขา เสวียนหมิงจื่อ ปรมาจารย์ค่ายกลสามพันปี จะถูกทำให้พ่ายแพ้ง่ายๆ ได้อย่างไร?
เจ้าปีศาจนั่น... สักวันหนึ่ง เขาจะต้องหาวิธีเอาตัวรอดจากสถานการณ์วิกฤตนี้เพื่อกลับไปชำระแค้นให้ได้!
เขามองดูมนุษย์ธรรมดาที่หมอบราบคาบแก้วอยู่ตรงหน้า แล้วใช้จิตเทวะฝังเคล็ดวิญญาณโลหิต ขั้นที่หนึ่ง ซึ่งเป็นวิชาสายมารที่ขยะที่สุดในแดนเทียนเสวียนเข้าไปในหัวของอีกฝ่ายอย่างรุนแรง
วิชานี้ในแดนเทียนเสวียน แม้แต่ผู้บำเพ็ญอิสระสายมารยังไม่เห็นอยู่ในสายตาเพราะมันเป็นของชั้นต่ำ
มันต้องใช้การเผาผลาญศักยภาพของชีวิตเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน เพื่อให้ผู้ฝึกฝนข้ามขั้นตอนเริ่มต้นไปได้ทันที เร่งความเร็วในการฝึกเพื่อแลกกับพละกำลังที่เหนือกว่ามนุษย์ทั่วไปอย่างมหาศาล
แต่ราคาที่ต้องจ่ายคือ มีโอกาสธาตุไฟเข้าแทรกได้ง่ายมาก อายุขัยจะสั้นลงอย่างมาก และไม่สามารถก้าวหน้าไปไกลกว่านี้ได้ตลอดชีวิต
ทว่าเขาไม่ได้สนใจความเป็นตายของมนุษย์เหล่านี้ ในสถานที่ที่ขาดแคลนพลังวิญญาณเช่นนี้ ร่างวิญญาณของเขาไม่สามารถทำภารกิจให้สำเร็จได้ด้วยตัวคนเดียว เขาต้องการมนุษย์ธรรมดาจำนวนมาก เพื่อยืมมือพวกนั้นมาควบคุมสถานการณ์ให้มั่นคง
สมองของเจสันราวกับถูกฉีกกระชาก
สัญลักษณ์ลึกลับ ตัวอักษร และแผนผังเส้นลมปราณจำนวนนับไม่ถ้วนที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน หลั่งไหลเข้าสู่จิตสำนึกอย่างบ้าคลั่ง ข้อมูลเหล่านั้นแม้จะเข้าใจยากและซับซ้อน แต่กลับถูกประทับลงในส่วนลึกของวิญญาณด้วยวิธีที่แปลกประหลาด
เขาไม่รู้ว่าพลังวิญญาณคืออะไร ไม่รู้ว่าเส้นลมปราณคืออะไร และยิ่งไม่รู้ว่าเคล็ดวิญญาณโลหิตคืออะไร
แต่เขารู้ว่าเขากำลังได้รับพลัง!
พลังที่เพียงพอจะบดขยี้พวกนักเลงถือปืนถือมีด และเพียงพอจะทำให้เขาเดินกร่างในดีทรอยต์ได้อย่างไร้คู่ต่อสู้!
"นายท่านผู้สูงส่ง! ผม เจสัน สมิธ ขอสาบาน! พลิกหน้าถัดไป ก็เป็นอีกโลกหนึ่ง ชีวิตนี้และชาตินี้ จะจงรักภักดีต่อท่านตลอดไป!" เจสันหมอบราบกับพื้น หน้าผากแนบชิดกับพื้นถนนที่สกปรก น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น
เสวียนหมิงจื่อมองลงมาที่มนุษย์ผู้ต่ำต้อยด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความรังเกียจและดูแคลน
หากไม่ถูกบีบบังคับ ปรมาจารย์ค่ายกลผู้สง่างามเช่นเขา จะต้องมาคลุกคลีกับมดปลวกเช่นนี้ได้อย่างไร?
แต่ในตอนนี้...
เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ข่มความอัปยศในใจ แล้วกล่าวอย่างเย็นชา "จำไว้ เจ้าเป็นเพียงหมากตัวแรกของข้าบนแผ่นดินนี้ ข้าต้องการคนมากกว่านี้ อำนาจมากกว่านี้ และ... ทรัพยากรที่มากกว่านี้ เจ้าเข้าใจหรือไม่?"
เจสันพยักหน้าอย่างบ้าคลั่ง "เข้าใจครับ! นายท่าน! ผมคลุกคลีอยู่ที่นี่มาสิบกว่าปี รู้จักคนเยอะมาก! ขอเพียงมีพลัง ผมจะสยบพวกมันให้หมด!"
เสวียนหมิงจื่อพยักหน้าเล็กน้อย "ถ้าอย่างนั้นก็ไปทำซะ ข้าจะเฝ้าดูเจ้าอยู่"
พูดจบ ร่างของเขาก็ค่อยๆ เลือนหายไป กลมกลืนเข้ากับความมืด
เจสันคุกเข่าอยู่บนพื้นเนิ่นนานกว่าจะกล้าเงยหน้าขึ้น
เขามองดูผู้ไล่ล่าที่ตายสนิทเหล่านั้น แล้วหันมามองมือที่สั่นเทาของตนเอง ในดวงตาค่อยๆ ลุกโชนด้วยเปลวไฟที่เกือบจะเรียกได้ว่าบ้าคลั่ง
พลัง... ในที่สุดเขาก็มีโอกาสได้ครอบครองพลังแล้ว!
นับจากนี้เป็นต้นไป เขาจะไม่ใช่คนผิวสีชั้นต่ำที่ถูกไล่ตีอีกต่อไป เขาจะทำให้ทั้งดีทรอยต์ต้องสยบอยู่แทบเท้าของเขา!
เจสันยันตัวลุกขึ้น แล้วเดินโโซเซหายลับไปในความมืดของราตรี
....
ในขณะเดียวกัน ณ กรมเสินอิง สำนักงานใหญ่ในต้าเซี่ย ซึ่งอยู่ห่างจากสหรัฐฯ ไปหลายพันกิโลเมตร
ภายในห้องตรวจวัด เครื่องมืออันละเอียดอ่อนเรียงรายส่งแสงไฟกะพริบสลัวๆ เหล่านักวิจัยต่างจ้องมองข้อมูลที่กระโดดไปมาบนหน้าจอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"เอ๊ะ?"
นักวิจัยหนุ่มสวมแว่นคนหนึ่งขมวดคิ้วกะทันหัน พลางชี้ไปที่เส้นกราฟความผันผวนบางๆ บนหน้าจอ "หัวหน้า ดูนี่สิครับ เมื่อกี้มีช่วงเวลาสั้นๆ ที่เกิดความผันผวนของพลังงานที่ผิดปกติในทิศทางอเมริกาเหนือ"
นักวิจัยวัยกลางคนเดินเข้ามา จ้องมองหน้าจออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า "เบาบางเกินไป แถมเกิดขึ้นแค่แวบเดียว อาจจะเป็นเครื่องมือวัดผิดพลาด หรือไม่ก็เป็นการทดลองอะไรบางอย่างทางโน้น"
เขาตบไหล่นักวิจัยหนุ่มเบาๆ "หน้าที่ของเราคือจับตาดูภายในประเทศ ส่วนเรื่องต่างประเทศ ให้บันทึกไว้ตามระเบียบก็พอ"
นักวิจัยหนุ่มพยักหน้า แล้วอัปโหลดข้อมูล: ทิศทางอเมริกาเหนือ สงสัยว่ามีความผันผวนของพลังงานที่ผิดปกติ เบาบาง เกิดขึ้นชั่วพริบตา ไม่ทราบสาเหตุ
ทันใดนั้นเอง ก็มีเสียงฝีเท้าที่ร่าเริงดังมาจากด้านหลัง
"คุณอาลี่! หนูทำการบ้านเสร็จแล้วครับ!"
นักวิจัยหนุ่มหันกลับไป ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มทันที "เสี่ยวอวี่? ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ? ที่นี่ไม่ใช่ที่เล่นนะ"
โจวอวี่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ที่ประตู สวมชุดปฏิบัติการไซส์เล็กที่สั่งตัดพิเศษ บนอกปักตราสัญลักษณ์รูปมังกรของสำนักงานตอบโต้พิเศษ
หลังจากได้รับการบำรุงร่างกายในช่วงที่ผ่านมา ใบหน้าเล็กๆ ที่เคยซีดเซียวก็กลับมามีเลือดฝาด และดวงตาก็กลับมามีประกายอีกครั้ง
"หนูมาหาอาจารย์ฟ่านครับ!"
โจวอวี่ยกกล่องข้าวในมือขึ้น "อาจารย์ยังไม่ได้ทานข้าวเลย หนูเลยเอามาส่งครับ!"
"ผอ.ฟ่านอยู่ที่ห้องฝึกซ้อมน่ะ รีบไปรีบกลับนะ" นักวิจัยลี่ชี้บอกทางพลางยิ้ม
"รับทราบครับ!"
โจวอวี่กอดกล่องข้าวแล้วกระโดดโลดเต้นไปตามทางเดิน
ตลอดทาง มีคนเข้ามาทักทายเขาไม่ขาดสาย
"เสี่ยวอวี่ วันนี้ฝึกหรือยังจ๊ะ?"
"เสี่ยวอวี่ มาหาพี่นี่มา พี่มีของอร่อยด้วยนะ!"
"โจวอวี่ พรุ่งนี้อยากไปดูอุปกรณ์ใหม่กับอาไหม?"
โจวอวี่ตอบรับทุกคนด้วยรอยยิ้มที่สดใสราวกับแสงอาทิตย์บนใบหน้าเล็กๆ
ใครจะไปคิดว่าเมื่อเดือนก่อน เด็กคนนี้ยังอยู่ในโรงพยาบาลจิตเวช ถูกรักษาในฐานะ 'เด็กที่มีอาการทางจิตจากบาดแผลทางใจ' และถูกทุกคนมองว่าเป็นคนบ้า?
ทว่าตอนนี้ เขากลับเป็นแก้วตาดวงใจของคนทั้งกรมเสินอิง
โจวอวี่เดินผ่านทางเดินยาวจนถึงห้องฝึกซ้อมที่ปลายทาง
ในขณะนี้ บรรยากาศภายในห้องฝึกซ้อมเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด
ฟ่านเฉาฮุยยืนไพล่หลัง กลิ่นอายรอบกายมั่นคงดุจขุนเขา
ลูกศิษย์วัยรุ่นหลายคนยืนแยกออกเป็นสองฝั่ง ทุกคนดูมีพลังเต็มเปี่ยม แววตาเฉียบคมและสงบนิ่ง เห็นได้ชัดว่าล้วนฝึกฝนจนประสบความสำเร็จ
เมื่อโจวอวี่เห็นดังนั้นก็รู้ว่าพวกเขากำลังคุยธุระสำคัญกันอยู่ จึงยืนรออย่างรู้ความอยู่ที่มุมห้อง กอดกล่องข้าวพลางเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
"...งานชุมนุมแลกเปลี่ยนวรยุทธ์โบราณระดับโลกที่จะจัดขึ้นทุกๆ สามปี กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว"
