กฎการหลับตาไร้ผลอย่างนั้นหรือ?หลังจากสวนสนุกเปลี่ยนเป็นระดับ S กฎของเครื่องเล่นก็เปลี่ยนไปแล้วงั้นหรือ?ทุกคนมองดูศพของเหอป๋อและศีรษะที่อยู่ในอ้อมกอดของอสูรเพลิงด้วยสีหน้าย่ำแย่เหลือทนเมื่อรถไฟเหาะหยุดลง ผู้ท่องแดนวิญญาณทั้งหกคนก็ได้รับเสียงแจ้งเตือนพร้อมกัน:【เวลาเริ่มรอบต่อไป: 04:58:20】"อีกห้านาทีจะเริ่มรอบต่อไป..." มหาปราชญ์เสมอสวรรค์ที่นั่งอยู่แถวหลังสุดมองดูศพไร้หัวของเหอป๋อที่อยู่ด้านหน้า สีหน้าเคร่งเครียดเล็กน้อย"ถ้ากฎการหลับตาใช้ไม่ได้ผล งั้นพอเริ่มรอบหน้า ก็จะมีคนในพวกเราต้องตายอีก ต้องรีบหากฎให้เจอ พวกคุณพบเบาะแสอะไรบ้างไหม?"อสูรเพลิงยังมีสีหน้าหวาดผวาหลงเหลืออยู่ เขาโยนศีรษะนั้นออกไปนอกรถ แล้วหันหน้าไปตะคอกด้วยความหงุดหงิดว่า"หลับตาตลอดทาง ใครมันจะไปเจอกฎวะ?"ละอายใจที่เป็นพ่อขมวดคิ้วแน่น"ถ้ากฎการหลับตาถูกเปลี่ยนไปแล้ว งั้นพวกเราก็ต้องหากฎกันใหม่ ไม่อย่างนั้นในสองรอบต่อไปจะต้องมีคนตายอีก"ซีซือกัดริมฝีปากสีแดงสด "ตั้งแต่พวกเราตัดสินใจนั่งรถไฟเหาะ ฉันก็คอยสังเกตมาตลอดทาง ไม่พบเบาะแสหรือข้อมูลที่มีค่าอะไรเลย"การไม่มีเบาะแสและข้อมูล หมายความว่าไม่สามารถวางแผนรับมือได้อย่างตรงจุด ทำได้เพียงใช้วิธีที่โง่ที่สุด นั่นคือการลองผิดลองถูกทว่าราคาของการลองผิดลองถูก...มหาปราชญ์เสมอสวรรค์สีหน้าย่ำแย่"แดนวิญญาณระดับ S จะให้ข้อมูลผ่านด่านที่ชัดเจนได้อย่างไร? ถ้ามันง่ายขนาดนั้น จะเรียกว่าระดับ S หรือ"เซี่ยหลิงซีคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็แสดงความคิดเห็นของตัวเองบ้าง"ขอโทษค่ะ เป็นความผิดของฉันเอง พวกเราถูกบทสรุปเวอร์ชันเก่าทำให้เข้าใจผิด จนพลาดโอกาสในการหากฎไปหนึ่งครั้ง"ในดวงตาของเธอมีน้ำตาคลอเบ้า ดูน่าสงสาร ราวกับรู้สึกผิดอย่างหาที่สุดไม่ได้มหาปราชญ์เสมอสวรรค์รีบพูดว่า"ไม่เป็นไรๆ ตอนนี้พูดไปก็ไม่มีประโยชน์ ไม่มีข้อมูลไม่ได้แปลว่าไม่มีวิธี ถือโอกาสตอนที่พวกเรายังมีเวลา มาปรึกษากันหน่อยเถอะ..."เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ"ถ้ากฎการหลับตาเปลี่ยนไปแล้ว งั้นก็เป็นไปได้แค่สองอย่าง หนึ่งคือกฎของรถไฟเหาะเปลี่ยนเป็นตายรอบละหนึ่งคน เหอป๋อก็คือหลักฐาน สองคือพวกเราที่หลับตาอยู่พลาดโอกาสในการสังเกตการณ์ไป"ซีซือดวงตาเป็นประกายเล็กน้อย ราวกับมองเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "ดังนั้นต่อไปพวกเราจะหลับตาไม่ได้แล้ว"จางหยวนชิงฟังการปรึกษาหารือของเพื่อนร่วมทีม ความคิดก็ล่องลอยไปไกล..."ก่อนอื่นต้องตัดเรื่องสิ่งลี้ลับออกไปก่อน ถึงแม้สกิลกดใช้จะถูกผนึก แต่ในฐานะเทพท่องราตรี การรับรู้วิญญาณของผมยังอยู่ ถ้าเป็นวิญญาณในสวนสนุกออกมาอาละวาด ผมไม่มีทางที่จะไม่รู้สึกอะไรเลย""เท่าที่ดูตอนนี้ รถไฟเหาะยังมีสามรอบ ในเมื่อจุดนี้ไม่เปลี่ยน แล้วทำไมกฎการหลับตาถึงเปลี่ยนไปล่ะ? บางที สิ่งที่ฆ่าคนอาจไม่ใช่กฎ..."จางหยวนชิงใจกระตุก นึกถึงความเป็นไปได้บางอย่างขึ้นมาจะเป็นฝีมือของคนชั่วที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มหรือเปล่า คนชั่วเริ่มลงมือฆ่าคนแล้ว? แต่เขา (หรือเธอ) ทำได้อย่างไรกันตอนนั้นเอง 'ละอายใจที่เป็นพ่อ' ก็มองอสูรเพลิง แล้วถามขึ้นกะทันหันว่า"ตอนที่เหอป๋อตาย ทำไมคุณถึงไม่ส่งเสียงเตือนพวกเรา รอจนรถหยุดแล้วถึงค่อยพูด?"อสูรเพลิงเลิกคิ้วขึ้น "แกหมายความว่าไง!"ชายวัยกลางคนยังคงมีท่าทีซื่อๆ บ้านๆ เช่นเดิม เขาพูดอย่างเรียบเฉยว่า "ผมแค่สงสัย"อสูรเพลิงถลึงตาใส่เขา ตะโกนเสียงดังว่า "ฉันก็ต้องรู้สึกสิวะ หัวนั่นมันหล่นปุลงมาในอ้อมกอดฉันเลยนะ แต่ฉันกล้าพูดไหมล่ะ กล้าลืมตาไหมล่ะ ขืนฉันอ้าปากเตือน คนต่อไปที่ตายอาจจะเป็นฉันก็ได้"ละอายใจที่เป็นพ่อไม่พูดอะไรอีกจางหยวนชิงถามว่า "เขาตายตอนไหน หรือจะพูดอีกอย่างคือ หัวตกลงมาในอ้อมกอดคุณตอนไหน"อสูรเพลิงตอบโดยไม่ลังเล "ตอนที่พุ่งลงมาจากเนินที่สอง"จางหยวนชิงหันไปมองซีซือทันที "คุณอยู่ข้างๆ เขา รู้สึกถึงอะไรผิดปกติบ้างไหม"ซีซือส่ายหน้า "ฉัน...ฉันเป็นโรคกลัวความสูง กลัวมาก ก็เลยไม่ได้สังเกตความเคลื่อนไหวรอบข้างเลย..."จางหยวนชิงขมวดคิ้วแน่นจากการจับจองที่นั่ง คนร้ายที่เป็นไปได้มากที่สุดคือซีซือ อสูรเพลิง และละอายใจที่เป็นพ่อมหาปราชญ์เสมอสวรรค์ที่นั่งถัดไปอีกแถวแทบจะตัดทิ้งไปได้เลย ด้วยสมรรถภาพร่างกายในขั้นเหนือธรรมดา ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่จะปลดเข็มขัดนิรภัย ข้ามอสูรเพลิงและละอายใจที่เป็นพ่อในแถวหน้า ไปฆ่าเหอป๋อที่อยู่แถวสองไม่ต้องพูดถึงว่าจะถูกทั้งสองคนสังเกตเห็นได้ง่าย ลำพังแค่แรงเหวี่ยงของรถไฟเหาะ ก็สามารถสะบัดเขาให้กระเด็นออกไปได้แล้วเมื่อคิดเช่นนี้ เขาจึงหันไปมองเด็กสาวร่างเล็ก ด้วยส่วนสูงและความยาวแขนของเธอ หากต้องการหันกลับไปฆ่าคน ก็ต้องปลดเข็มขัดนิรภัยดังนั้นความเป็นไปได้ของเธอจึงมีไม่มากนักเช่นกันต่อไปก็คือการตรวจสอบว่าอสูรเพลิงโกหกหรือไม่ เพื่อยืนยันว่าเหอป๋อตายในช่วงเวลานั้นจริงหรือเปล่า... อาศัยจังหวะที่รอบสองยังไม่เริ่ม จางหยวนชิงหลับตาลง นึกภาพเค้าโครงของพ่อในหัวหากเหอป๋อไม่ได้ตายตอนที่รถไฟเหาะกำลังแล่นด้วยความเร็วสูง งั้นช่วงเวลาที่คนร้ายลงมือฆ่าก็ต้องเป็นตอนเริ่มไต่ระดับขึ้นเนินอย่างช้าๆ ซึ่งเวลานี้แรงเหวี่ยงของรถไฟเหาะยังมีไม่มากส่วนตัวเขาที่สามารถเก็บรวบรวมเสียงได้ ก็จะสามารถล็อกตัวคนร้ายได้โดยตรงเมื่อเค้าโครงใบหน้าของพ่อค่อยๆ ชัดเจนขึ้น หัวใจของจางหยวนชิงก็เต้น "ตึกตัก" พลังสมองเดือดพล่าน ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ตั้งแต่เริ่มเข้าสู่แดนวิญญาณฉายซ้ำกลับมาทีละเฟรมเขาขบคิดภาพเหล่านี้ไปพลาง รอคอยอย่างอดทนไปพลางในที่สุด พวกเขาก็ขึ้นไปนั่งบนรถ เมื่อรถไฟเหาะแบบที่นั่งคู่ค่อยๆ เคลื่อนตัว จางหยวนชิงก็มองไม่เห็นภาพใดๆ อีก เพราะเวลานั้นเขาหลับตาอยู่แต่เสียงไม่ได้หายไปไหน เขาจับจังหวะการเต้นของหัวใจและเสียงลมหายใจของคนทั้งเจ็ดได้ถัดมาคือเสียงกรีดร้องสั้นๆ ของซีซือ รถไฟเหาะดิ่งพสุธาลงมาเป็นเส้นตรง พุ่งตรงไปยังเนินสูงลูกที่สองท่ามกลางเสียงดังกึกก้อง และในตอนนั้นเอง เสียงหัวใจเต้นดวงหนึ่งที่แถวหลังก็หายไป..."อ๊ะ คุณเป็นอะไรไป..."เซี่ยหลิงซีร้องอุทานด้วยความตกใจ มองเพื่อนร่วมทีมที่เลือดกำเดาไหลออกมาจากโพรงจมูกด้วยความตื่นตะลึงสมาชิกคนอื่นก็หยุดเถียงกัน แล้วหันมามองเป็นตาเดียว"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!" จางหยวนชิงโบกมือไม้ เช็ดเลือดกำเดา ฝืนทนอาการปวดแปลบในสมอง แล้วพูดกลั้วหัวเราะว่า "ผมเป็นคนมีนิสัยเลือดกำเดาไหลมาตั้งแต่เด็กแล้ว โดยเฉพาะเวลาเจอสาวสวย"เซี่ยหลิงซีได้ยินดังนั้นก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อยซีซือกับอสูรเพลิงส่งสายตาเคลือบแคลงสงสัยมา ชายวัยกลางคนละอายใจที่เป็นพ่อเพียงแค่กวาดตามองเขาแวบหนึ่ง ส่วนมหาปราชญ์เสมอสวรรค์ที่อยู่แถวหลังสุดก็ฉวยโอกาสชำเลืองมองใบหน้าของเซี่ยหลิงซีกับหน้าอกของซีซือไปหลายทีจางหยวนชิงยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยเอาไว้ แต่ในใจเริ่มสบถด่าบรรพบุรุษแล้วสภาพการตายของเหอป๋อเป็นเครื่องพิสูจน์ว่า คนชั่วมีวิธีการฆ่าคนแบบพิเศษ!"เด็ดหัวคนได้โดยไม่มีสุ้มไม่มีเสียง ไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ ลอดออกมาเลย แบบนี้ออกจะน่ากลัวไปหน่อยแล้ว... ต้องหาทางหยุดเขาให้ได้ ฆ่ารอบละคน ผ่านไปสามรอบ ในกลุ่มจะเหลือแค่สี่คน แถมพวกเรายังมีเครื่องเล่นอีกอย่างน้อยหนึ่งอย่าง แล้วแบบนี้จะเล่นยังไงวะ?!"ถ้าไปถึงขั้นนั้นจริงๆ แทบจะเป็นสถานการณ์ที่ต้องตายสถานเดียวหากสิ่งที่ฆ่าคนไม่ใช่คนชั่ว แต่เป็นกฎของรถไฟเหาะ จุดจบก็ยังคงเหมือนเดิมจางหยวนชิงยิ่งคิดก็ยิ่งร้อนใจ จนเหงื่อเย็นแทบจะซึมออกมาตามหน้าผากทุกคนล้วนน่าสงสัย รวมไปถึงเซี่ยหลิงซีที่อยู่ข้างกายผม และมหาปราชญ์เสมอสวรรค์ที่อยู่แถวหลังสุด... จางหยวนชิงกวาดสายตามองทุกคนเซี่ยหลิงซีที่ขมวดคิ้วครุ่นคิด ซีซือที่มีสีหน้ากระวนกระวาย ชายวัยกลางคนที่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา มหาปราชญ์เสมอสวรรค์ที่ซ่อนความลุกลี้ลุกลนไว้ในแววตา และอสูรเพลิงที่กำลังสบถด่าชั่วขณะนั้น เขารู้สึกเพียงว่าคนเหล่านี้กำลังเล่นละครกันทั้งหมด ทุกคนล้วนมีแผนร้ายซ่อนอยู่ในใจวิกฤตของดันเจี้ยนนี้ไม่ได้มีแค่เครื่องเล่น แต่ยังมีเรื่องภายในกลุ่มผู้ท่องแดนวิญญาณด้วย... เทพบรรพกาลสบถด่าในใจขณะเดียวกัน ในใจเขาก็เกิดความสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง: ทำไมคนที่ตายถึงเป็นเหอป๋อ?คนชั่วสุ่มฆ่าคน หรือว่ามีเหตุผลอื่นสมมติว่าผมเป็นหมาป่า ผมมีโอกาสสุ่มฆ่าคนได้หนึ่งครั้ง ผมจะฆ่าใคร? พอคิดแบบนี้ จางหยวนชิงก็มีคำตอบในใจฆ่าคนที่ฉลาดที่สุดในกลุ่ม!"ถ้าเป็นแบบนั้น คนต่อไปที่จะตายก็คือผม..." จางหยวนชิงหนังหัวชาหนึบ......
