บทที่ 89 ส่งเซอร์ไพรส์ให้สหรัฐฯ

"เจ้าพูดเรื่องอะไร?! คุยกับใคร?! เจ้าระบบอะไรกัน?! แล้วโลกคือที่ไหน?!" ชายชราตวาดถามเสียงกร้าว ทว่าในน้ำเสียงนั้นกลับแฝงไปด้วยความลนลานที่ยากจะปกปิด

เขาใช้ชีวิตมานานหลายพันปี ผ่านร้อนผ่านหนาวมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน!

คนที่ถูกชิงร่างควรจะตื่นตระหนก สิ้นหวัง และดิ้นรนขัดขืนอย่างสุดชีวิตไม่ใช่หรือ? แล้วทำไมเจ้าเด็กนี่ถึงได้ทำท่าทาง... ไม่ยี่หระเช่นนี้? แถมยังบอกว่าจะส่งกลับโลกอีก?

ไม่ถูกต้อง! มันไม่ถูกต้องอย่างยิ่ง!

ทันใดนั้นเอง!

เสียงของระบบก็ดังขึ้นที่ข้างหูของหลินเซียว

【ตรวจพบว่าโฮสต์บรรลุระดับสร้างรากฐานแล้ว สิทธิ์การผูกมัดพื้นที่จึงเพิ่มขึ้นเป็น 200% ของขอบเขตเดิม】

【ตามที่ตั้งค่าไว้ก่อนหน้า ระบบได้ผูกมัดพื้นที่ใหม่ "สหรัฐฯ" โดยอัตโนมัติ ขณะนี้สามารถส่งร่างวิญญาณได้ โดยพิกัดสามารถสุ่มหรือระบุเจาะจงได้】

รอยยิ้มที่มุมปากของหลินเซียวค่อยๆ กว้างขึ้น

เขามองชายชราที่เริ่มมีสีหน้าไม่มั่นคงตรงหน้า แล้วยิ้มกล่าวว่า "ส่งไปแบบสุ่มแล้วกัน ส่งเซอร์ไพรส์ไปให้พวกสหรัฐฯหน่อย"

"ไม่! เจ้าคุยกับใคร เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?!!"

ในที่สุดชายชราก็เริ่มตระหนักถึงบางอย่าง เขาพยายามดิ้นรนเพื่อหนีออกไปจากห้วงจิตสำนึกนี้อย่างบ้าคลั่ง! ทว่ามันสายเกินไปเสียแล้ว!

พลังอันน่าสะพรึงกลัวที่เขาไม่เคยสัมผัส และไม่สามารถทำความเข้าใจได้ พุ่งเข้ามารวบตัวเขาไว้แน่นราวกับมือยักษ์ที่มองไม่เห็น!

พลังนั้นกว้างใหญ่ไพศาลและไม่อาจต้านทานได้ ราวกับมาจากตัวตนในมิติที่สูงกว่า!

"นี่มันอะไรกัน?! พลังนี้คืออะไร?! เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่?!!"

ชายชราร้องลั่นด้วยความหวาดกลัวและดิ้นรนสุดชีวิต แต่ต่อหน้าพลังนี้ ความสำเร็จด้านค่ายกลที่เขาภาคภูมิใจ รวมถึงรากฐานของร่างวิญญาณที่สะสมมาสามพันปี กลับเปราะบางราวกับฟองสบู่!

โลกหมุนคว้าง! มิติฉีกขาด!

ร่างวิญญาณของชายชราถูกพลังนั้นกระชากออกจากส่วนลึกของห้วงจิตสำนึกของหลินเซียวอย่างรุนแรง จากนั้นก็ถูกเหวี่ยงเข้าไปในรอยแยกประหลาดที่เปิดออกอย่างกะทันหัน!

"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่!!!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนสิ้นสุดลงทันทีที่รอยแยกนั้นปิดตัวลง

ภายในห้วงจิตสำนึกกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

.....

โลกภายนอก

ซูหว่านหว่านและโจวชิงอวี้กำลังกระวนกระวายใจจนทำอะไรไม่ถูก

หลินเซียวถูกตรึงอยู่ตรงนั้น แววตาเลื่อนลอย ไม่ว่าพวกนางจะเรียกหรือเขย่าตัวอย่างไรเขาก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลย

"ทำอย่างไรดี?! จะทำอย่างไรดี!"

ซูหว่านหว่านตาเริ่มแดงก่ำ "หากศิษย์น้องเป็นอะไรไป ข้าจะไปรายงานอาจารย์ได้อย่างไร?! แล้วจะบอกเจ้าสำนักว่าอย่างไร?!"

พูดจบนางก็ตวาดด้วยความโกรธ "เจ้าเฒ่าเจ้าเล่ห์ ออกมาเดี๋ยวนี้! ถ้าแน่จริงก็มาสู้กับข้าตัวต่อตัวสิ หลบซ่อนอยู่แบบนี้มันน่าไม่อายนัก! อย่างเจ้าเนี่ยนะคือปรมาจารย์ค่ายกล?!"

โจวชิงอวี้เม้มริมฝีปากแน่น จ้องมองหลินเซียวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ

เป็นเพราะนาง! นางเป็นคนพาหลินเซียวมาที่นี่!

นางเป็นคนทำให้หลินเซียวต้องเดือดร้อน!

หากนางไม่เพ้อฝันไปเอง ผลลัพธ์คงไม่เป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่!?

ในขณะที่ทั้งสองกำลังสิ้นหวัง ร่างของหลินเซียวก็สั่นเทาเล็กน้อย

แววตาที่เลื่อนลอยกลับมามีจุดโฟกัสอีกครั้ง

เขากะพริบตาพลางมองหญิงสาวสองคนที่ทำหน้าตาตื่นตระหนกตรงหน้าด้วยความงุนงง "เอ่อ... พวกเจ้ามองข้าแบบนั้นทำไมกัน?"

ซูหว่านหว่านชะงักไป

โจวชิงอวี้ก็ชะงักไปเช่นกัน

แทนที่จะดีใจ ทั้งคู่กลับถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ ซูหว่านหว่านรีบดึงตัวโจวชิงอวี้มาไว้ข้างหลัง พร้อมกับชักกระบี่ในมือออกดัง 'เช้ง' แล้วชี้ปลายกระบี่ไปทางหลินเซียวอย่างระแวดระวัง "เจ้า... เจ้าคือหลินเซียว หรือว่าเป็นเจ้าเฒ่านั่น?"

โจวชิงอวี้เองก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที พลังวิญญาณพลุ่งพล่าน พร้อมที่จะลงมือได้ทุกเมื่อ

หลินเซียวเห็นปฏิกิริยาของทั้งสองคนแล้วก็ได้แต่หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ "ศิษย์พี่ ใจเย็นๆ ก่อน..."

"จะให้เย็นอะไรเล่า! รีบตอบมา!" ซูหว่านหว่านจี้ปลายกระบี่เข้าไปอีก

หลินเซียวถอนหายใจอย่างจนใจ "ก็ข้าน่ะสิ"

"ข้าไม่เชื่อ เจ้าจงพิสูจน์มา อาจารย์ของข้าคือใคร? แล้วก็... พูดเรื่องที่มีแค่พวกเราที่รู้มาเรื่องหนึ่ง! เร็วเข้า!!"

ซูหว่านหว่านไม่ได้เชื่ออะไรง่ายๆ เพราะการชิงร่างแบบรุนแรงนั้นเวลาเป็นเรื่องเร่งด่วน วิญญาณดั้งเดิมจะถูกบดขยี้ทันที และความทรงจำส่วนใหญ่จะหายไปพร้อมกับวิญญาณ ดังนั้นการซักไซ้รายละเอียดจึงเป็นวิธีตรวจสอบที่ดีที่สุด!!

"แคกๆ ถึงจะยังไม่ได้รับเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ แต่ข้าก็ถือว่าเจ้ายอดเขาหลิ่วซวงเป็นอาจารย์มาตลอด ส่วนเรื่องอื่น... แคกๆ... ที่หลังของศิษย์พี่... มีปานแดงขนาดเท่าหัวแม่มือ เรื่องนี้... นับไหม?"

ใบหน้าของซูหว่านหว่านเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อ รีบถามว่า "เจ้า... เจ้า... เจ้ารู้ได้อย่างไร?"

หลินเซียวตอบอย่างซื่อๆ "คราวก่อนบังเอิญใช้เนตรทลายมายามองเห็นน่ะ... เรื่องนี้เจ้าคงไม่ตำหนิข้านะ?"

"คนลามก!!!" ซูหว่านหว่านกระทืบเท้าด้วยใบหน้าแดงก่ำ

"แล้วก็ ตอนที่เราเพิ่งเข้าเมืองอวิ๋นอู้ เจ้าซื้อเกาลัดวิญญาณคั่วสามชุด บอกว่าชุดหนึ่งกินเอง อีกสองชุดจะเอาไปฝากศิษย์พี่กับอาจารย์ แต่สุดท้ายระหว่างทางเจ้าก็แอบกินจนหมดเกลี้ยง อย่าคิดว่าข้าไม่เห็นนะ"

"พูดเหลวไหล! ข้าทำที่ไหน..."

โจวชิงอวี้มองดูท่าทางลนลานของซูหว่านหว่าน สลับกับใบหน้าไร้เดียงสาของหลินเซียว ในที่สุดนางก็ค่อยๆ ลดพลังวิญญาณลง

นางกล่าวเบาๆ "...น่าจะเป็นเขาจริงๆ"

ซูหว่านหว่านเก็บกระบี่เข้าฝักดัง 'เคร้ง' พร้อมกระทืบเท้าหน้าแดง "พอแล้วๆ เลิกพูดได้แล้ว! ข้าเชื่อแล้วว่าเจ้าคือตัวจริง!"

นางพุ่งเข้าไปชกไหล่เขาหนึ่งที ทั้งโกรธทั้งขำ "ศิษย์น้อง! เจ้าทำข้าตกใจแทบตาย! ข้านึกว่าเจ้าจะถูกเจ้าปีศาจเฒ่านั่นชิงร่างไปเสียแล้ว..."

โจวชิงอวี้อดไม่ได้ที่จะถาม "ตกลงมันเกิดอะไรขึ้น? แล้วตาแก่นั่นล่ะ?"

หลินเซียวเกาหัว ทำหน้าซื่อ "คือว่า... เขาพยายามจะชิงร่างข้า แล้ว... ก็หายไปแล้ว"

ทั้งสองขมวดคิ้วมุ่น "หายไป? หายไปหมายความว่าอย่างไร?"

"ก็คือ..."

หลินเซียวคิดครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจสรุปสั้นๆ "เขาถูกห้วงจิตสำนึกของข้าสะท้อนกลับ จนสลายกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว"

ซูหว่านหว่านและโจวชิงอวี้สบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นความไม่อยากจะเชื่อในสายตาของอีกฝ่าย

ร่างวิญญาณที่อยู่มาถึงสามพันปี แม้จะอ่อนแอ แต่ก็น่าจะอยู่ในระดับวิญญาณแรกกำเนิด แถมยังเป็นร่างวิญญาณของปรมาจารย์ค่ายกล!

การชิงร่างผู้บำเพ็ญระดับสร้างรากฐาน ตามหลักแล้วควรจะเป็นเรื่องที่ง่ายดายเหมือนพลิกฝ่ามือ!

แต่ผลลัพธ์คือ... ถูกสะท้อนกลับจนสลายไป?

โจวชิงอวี้มองหลินเซียวตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเอ่ยปากถามอย่างยากลำบาก "เจ้า... เจ้าเป็นสัตว์ประหลาดชนิดไหนกันแน่?"

หลินเซียวแบมืออย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะเป็นเพราะข้าเกิดมาเพื่อข่มสิ่งเหล่านี้ก็ได้"

ซูหว่านหว่านเบะปาก แต่นางก็ยอมรับคำอธิบายนี้ได้อย่างรวดเร็ว เพราะเรื่องประหลาดที่เกิดขึ้นกับศิษย์น้องคนนี้มีมากเกินไป เพิ่มมาอีกเรื่องหนึ่งก็คงไม่แปลก

นางตบหน้าอกตัวเองด้วยความโล่งอก "โชคดีจริงๆ ที่เป็นแค่เรื่องตกใจเล่นๆ ตาแก่นั่นก็สมควรแล้ว ทำร้ายคนอื่นสุดท้ายก็ทำร้ายตัวเอง!"

ส่วนโจวชิงอวี้ยังคงเงียบขรึม เพียงแต่จ้องมองหลินเซียวอย่างลึกซึ้ง

นางไม่เชื่อเรื่องการสะท้อนกลับอะไรนั่น

แต่นางก็รู้ว่าหลินเซียวมีความลับ และเป็นความลับที่ยิ่งใหญ่มาก ในเมื่อเขาไม่อยากบอก นางก็ไม่ควรซักไซ้

นางกล่าวเบาๆ "ไม่ว่าอย่างไร ขอบคุณที่ช่วยข้านะ"

หลินเซียวโบกมือ "เกรงใจอะไรกัน เราเป็นเพื่อนร่วมทีมกันไม่ใช่หรือ"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงหันไปมองม้วนไม้ไผ่ที่ยังคงลอยอยู่บนหินสีเขียว

ถึงตาแก่นั่นจะหายไปแล้ว แต่ม้วนไม้ไผ่นี่ยังอยู่ หึหึ... กลายเป็นว่าส่งอุปกรณ์มาให้สินะ?

เขาเดินเข้าไปหยิบม้วนไม้ไผ่ขึ้นมา สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นและกลิ่นอายลึกลับที่ไหลเข้าสู่หัวใจ

เมื่อคลี่ออกดู ตัวอักษรโบราณที่เขียนไว้อย่างหนาแน่นก็ปรากฏสู่สายตา...

"วิถีค่ายกลเสวียนหมิง"!