ทะลุมิติไปโลกแฟนตาซีงั้นเหรอ งั้นถ้าฉันจะหยิบโลกติดมือไปด้วยก็คงไม่เกินไปหรอกมั้ง · khram
ตอนที่ 90
"นี่มัน..." โจวชิงอวี้ขยับเข้ามาใกล้ ดวงตาประกายความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
หลินเซียวคลี่ยิ้มพลางยื่นม้วนไม้ไผ่ให้นาง "มรดกที่แท้จริงของตาแก่นั่น เอ้า ของเจ้าแล้ว"
โจวชิงอวี้ชะงักไป "เจ้า... ให้ข้าหรือ?"
หลินเซียวตอบอย่างเป็นธรรมชาติ "เดิมทีมันก็เป็นของเจ้าอยู่แล้ว ข้าช่วยเจ้าถอดค่ายกล เจ้าได้มรดกไป นี่คือข้อตกลงที่คุยกันไว้"
สำหรับหลินเซียวแล้ว ของสิ่งนี้ในตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับคัมภีร์สวรรค์ที่เขาอ่านไม่ออกเลยสักนิด
โจวชิงอวี้จ้องมองเขาด้วยความอึ้งอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะค่อยๆ รับม้วนไม้ไผ่ไป น้ำเสียงของนางแหบพร่าเล็กน้อย "ขอบใจมาก แต่เจ้าวางใจเถิด ข้าจะมอบพื้นฐานค่ายกลรวมถึงประสบการณ์ที่สั่งสมมาหลายปีให้แก่เจ้า ส่วนมรดกชิ้นนี้... ถือว่าข้าขอยืมไปก่อน ในวันหน้าข้าจะคืนให้เจ้าอย่างแน่นอน"
ซูหว่านหว่านที่ยืนดูอยู่ข้างๆ พยักหน้าหงึกหงัก พลางคิดในใจว่า 'ศิษย์น้องหลินคนนี้ ถึงจะดูประหลาดไปบ้าง แต่เรื่องนิสัยใจคอนี่ไม่มีที่ติจริงๆ'
.....
ในเวลาเดียวกัน ณ เมืองลวี่เฉิง สหรัฐฯ
เมืองที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับการยกย่องว่าเป็นอัญมณีแห่งอุตสาหกรรมและ 'เมืองแห่งรถยนต์' บัดนี้กลับเสื่อมโทรมจนถึงขีดสุด
โรงงานร้างจำนวนนับไม่ถ้วนตั้งตระหง่านอยู่ตามชานเมือง
บนท้องถนนที่สกปรกและรกรุงรังแทบไม่มีผู้คน มีเพียงเหล่าคนพเนจรที่ใช้กระดาษลังและเศษผ้าเก่าๆ ก่อเป็นที่พักพิงชั่วคราว และมีสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่ดูเหมือนซอมบี้เดินโซเซไปมาตามถนนเป็นระยะ
เมื่อราตรีมาเยือน ณ มุมหนึ่งของเขตโรงงานร้าง
ห้วงมิติเกิดการบิดเบี้ยวอย่างประหลาด ร่างเงาเลือนรางที่ดูสะบักสะบอมถึงขีดสุดถูกเหวี่ยงออกมาอย่างแรงราวกับถุงผ้าขาดๆ กระแทกเข้ากับพื้นดินที่เต็มไปด้วยกองขยะ
วิญญาณเศษเสี้ยวของชายชราหมอบราบกับพื้น หอบหายใจถี่รัวด้วยความตระหนกตกใจ
เขาเงยหน้าขึ้นมองไปรอบๆ เห็นกำแพงที่ผุพัง เหล็กที่ขึ้นสนิม ขยะที่กระจัดกระจาย และเห็นแสงไฟกับเสียงอึกทึกดังแว่วมาจากระยะไกล
ในอากาศยังอบอวลไปด้วยกลิ่นฉุนกึกที่ชวนคลื่นไส้
"ที่... ที่นี่ที่ไหนกัน?!"
ชายชราร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว "พลังวิญญาณล่ะ? ทำไมถึงไม่มีพลังวิญญาณเลยสักนิด?! ที่นี่มันที่บ้าอะไรกัน?!"
ทันใดนั้น มีเสียงดังกึกก้องกัมปนาทแว่วมาจากที่ไกลๆ
ชายชราหันไปมอง เห็นสัตว์ประหลาดเหล็กขนาดยักษ์ตัวหนึ่งกำลังวิ่งตะบึงไปตามรางรถไฟ ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วท้องฟ้า
เจ้าสัตว์ประหลาดพวกนั้นไม่มีขา แต่กลับวิ่งได้รวดเร็วปานสายฟ้า พร้อมส่งเสียงคำรามกึกก้องจนแสบแก้วหู
และบนท้องฟ้าที่ไกลออกไป บางครั้งก็มีนกเหล็กยักษ์ที่ดูประหลาดกว่าเดิมบินโฉบผ่านไปพร้อมเสียงหวีดหวิว
ชายชราถึงกับมึนงงไปหมด
นี่มันโลกอะไรกัน?!
แล้วเจ้าหนุ่มนั่นเป็นตัวประหลาดชนิดไหนกันแน่?!
เขาพยายามตะเกียกตะกายจะลุกขึ้น แต่กลับพบว่าวิญญาณเศษเสี้ยวของตนในโลกที่แสนประหลาดแห่งนี้ช่างอ่อนแอถึงที่สุด
เขาพยายามโคจรพลังในวิญญาณเพื่อดูดซับพลังวิญญาณจากฟ้าดินมาคงสภาพร่างเอาไว้ แต่กลับต้องพบกับความสิ้นหวังว่า สถานที่เฮงซวยแห่งนี้แห้งแล้งยิ่งกว่าทะเลทรายที่ทุรกันดารที่สุดในแดนเทียนเสวียนเสียอีกหมื่นเท่า!
อย่าว่าแต่จะชิงร่างเลย แม้แต่จะคงสภาพวิญญาณไว้ยังยากลำบาก
ลมแรงพัดกรรโชกผ่าน ร่างวิญญาณของชายชราสั่นคลอนจนเกือบจะถูกเป่าจนสลายไป
เขาหมอบราบกับพื้นอย่างสิ้นหวังจนอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
สามพันปี... ข้าเสวียนหมิงจื่อเฝ้ารอมาสามพันปี... กว่าจะได้เจออัจฉริยะที่มีเนตรทลายมายา...
ผลสุดท้ายนอกจากจะชิงร่างไม่สำเร็จแล้ว ยังถูกโยนมาอยู่ในสถานที่เฮงซวยแห่งนี้อีก!
"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?! ทำไมกัน!!!!"
เสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนของเสวียนหมิงจื่อดังก้องไปตามถนนที่ว่างเปล่า ทว่ากลับไม่มีใครได้ยินเลยสักคน
ในขณะนั้นเอง เสียงที่คุ้นเคยก็ดังระเบิดขึ้นในหัวของเขาดุจสายฟ้าฟาด:
"ยินดีต้อนรับสู่สหรัฐฯ ตาแก่ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ดินแดนแห่งนี้มอบให้เจ้าดูแลแล้ว"
ชายชราสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นทันควันแล้วคำรามใส่ความว่างเปล่า "เป็นเจ้า! เจ้าเด็กเดรัจฉาน! เจ้าส่งข้ามาที่ไหน?! ที่นี่มันที่บ้าอะไรกัน?! เจ้าต้องการจะทำอะไรกันแน่?!"
น้ำเสียงของหลินเซียวราบเรียบ ไม่รีบร้อน ทั้งยังแฝงไปด้วยแววขบขัน "ข้าบอกแล้วว่านี่คือโลกมนุษย์ สหรัฐฯ ส่วนจะให้ทำอะไร... เจ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่หรือ? ข้าให้โอกาสเจ้า เข้าไปจัดการดินแดนแห่งนี้เพื่อใช้งานให้ข้า"
"ใช้งานให้เจ้า?!"
ชายชราโกรธจนตัวสั่น "เจ้าเป็นตัวอะไรกัน?! จะให้ข้าฟังคำสั่งเจ้าอย่างนั้นรึ?! ข้าโลดแล่นในแดนเทียนเสวียนมาสามพันปี เป็นถึงปรมาจารย์ค่ายกลผู้ยิ่งใหญ่ มีหรือที่สร้างรากฐานกระจอกๆ อย่างเจ้าจะมาบงการได้?!"
"อ้อ"
เสียงนั้นตอบกลับมาอย่างเฉยเมย
วินาทีต่อมา พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวก็โถมลงมาดุจขุนเขาไท่ซานกดทับ!
ร่างวิญญาณของชายชราถูกพลังนี้กดจนติดพื้นจนขยับเขยื้อนไม่ได้!
ที่น่ากลัวที่สุดคือ พลังนั้นกำลังค่อยๆ... ฉีกกระชากวิญญาณของเขาอย่างช้าๆ!
ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงกว่าความเจ็บปวดทางกายหลายเท่า มันคือความทรมานจากการถูกฉีกวิญญาณ!
ทุกเส้นใย ทุกอณู ทำให้เขาเจ็บปวดจนแทบขาดใจ!
"อ๊ากกกกก!!!"
ชายชราร้องลั่นอย่างโหยหวน "หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้! ข้ายอมแล้ว! ข้ายอมทุกอย่าง!"
ความเจ็บปวดหายไปในทันที พลังนั้นค่อยๆ ถอนกลับไป ทิ้งให้ชายชรานอนหมดสภาพอยู่บนพื้น ร่างวิญญาณดูจางลงกว่าเดิมอีกหลายส่วน
"จำไว้ เจ้าไม่มีทางเลือก ทำงานให้ข้า แล้ววันหน้าอาจจะมีโอกาสได้อิสรภาพคืนมา แต่ถ้ากล้าต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง..."
น้ำเสียงนั้นเว้นจังหวะอย่างมีความหมาย "ความรู้สึกเมื่อครู่ ข้าสามารถให้เจ้าสัมผัสมันได้นานถึงร้อยปี"
ชายชราหมอบราบกับพื้น ร่างกายสั่นเทิ้ม ไม่กล้าเอ่ยปากพูดอีกแม้แต่คำเดียว
เนิ่นนานหลังจากนั้น เสียงนั้นก็หายไปโดยสิ้นเชิง พร้อมกับแรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่สลายตามไปด้วย
ชายชราค่อยๆ ลอยตัวขึ้น มองดูสถานที่รกร้างและเสื่อมโทรมตรงหน้าด้วยสีหน้าที่แปรเปลี่ยนไปมา
ให้จัดการดินแดนแห่งนี้? เห็นข้าเป็นอะไร? พ่อบ้านรึ?!
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?!
ไอ้เด็กเวร...
เขาโกรธจนแทบระเบิด แต่ก็ไม่กล้าแสดงออก
"ข้า... ทำไมข้าถึงซวยขนาดนี้!" เขาแหงนหน้าถอนหายใจยาวอย่างสิ้นหวัง
เขาลอยตัวอยู่อย่างหมดอาลัยตายอยาก ปล่อยจิตเทวะแผ่ขยายออกไปอย่างไร้จุดหมาย
ทันใดนั้น เขาเหลือบไปเห็นที่อีกฝั่งของโรงงานร้าง มีกลุ่มชายฉกรรจ์รอยสักเต็มตัว ถือกระบองในมือ กำลังไล่ล่าชายหนุ่มผิวดำที่บาดเจ็บสาหัสคนหนึ่ง
ชายหนุ่มผิวดำคนนั้นโชกไปด้วยเลือด วิ่งกระเสือกกระสนพลางสบถไม่หยุด "ฟัก! ฟัก! โลกเฮงซวย! พระเจ้าเฮงซวย! พวกแกไอ้พวกสวะ อย่าให้ฉันรอดไปได้นะ ไม่อย่างนั้นฉันจะฆ่าล้างโคตรพวกแกให้หมด!"
เสียงไล่ล่าใกล้เข้ามาทุกที เสียงกวัดแกว่งกระบองและเสียงหัวเราะเหี้ยมเกรียมดังบาดหู
"วิ่งสิ! วิ่งต่อไปสิ! เจสัน ไอ้ดำ แกกล้าขโมยของของกู วันนี้แหละคือวันตายของแก!"
"หักขาซะ! ให้มันรู้ว่ากฎคืออะไร!"
"ชำแหละมันซะ เอาชิ้นส่วนไปขายได้เงินไม่น้อยเลยนะ!"
เมื่อเจสันได้ยินดังนั้นก็เสียหลักสะดุดล้มลงกับพื้น
เขาหันกลับมามองผู้ไล่ล่าที่ใกล้เข้ามาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งและไม่ยินยอม
ในขณะนั้นเอง ร่างเงาเลือนรางร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาอย่างเงียบเชียบราวกับภูตผี
นั่นคือชายชราหน้าตาชาวตะวันออก ผมและหนวดเคราขาวโพลน สวมชุดคลุมยาวสีเทาที่ดูประหลาดตา
เขาลอยตัวอยู่กลางอากาศ ก้มมองเจสันด้วยสายตาเย็นชา ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง
เจสันชะงักกึก
พวกผู้ไล่ล่าก็ชะงักไปเช่นกัน
ลูกน้องคนหนึ่งยกกระบองขึ้นตามสัญชาตญาณ "นี่มันตัวอะไรกันวะ?! ฉัน... คืนนี้ฉันไม่ได้เสพยาใช่ไหม?"
"เชี่ยอะไรวะ?! ฉันตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย?"
"หรือว่านี่จะเป็น... มายากล?"
