บทที่ 76 ความยินดีที่เหนือคาด

เขารู้อยู่แล้วว่าระบบสามารถแบ่งปันระดับบำเพ็ญได้ และถึงขั้นหลอมรวมระดับบำเพ็ญของ 'ผู้มาเยือน' อย่างบรรพบุรุษเสวี่ยหมิงได้ด้วย

แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่า แม้แต่พรสวรรค์พิเศษแต่กำเนิดแบบนี้ ก็ยังแบ่งปันได้ด้วยเช่นกัน?!

【ระบบ: ตราบใดที่ดำรงอยู่ในขอบเขต "จักรวาลอวกาศ" ของโฮสต์ คุณสมบัติเหนือธรรมชาติทุกประการที่ถูกกระตุ้นโดยโฮสต์ไม่ว่าจะทางตรงหรือทางอ้อม ซึ่งรวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง ระดับบำเพ็ญ, ร่างกายแต่กำเนิด (เช่น กระดูกกระบี่, ร่างแห่งมรรค), พรสวรรค์ทางสายเลือด, เค้าโครงของวิชาเทพ และอื่นๆ ขอเพียงบรรลุเกณฑ์ความเสถียรที่กำหนด ระบบจะสามารถตรวจพบ และโฮสต์สามารถเลือกแบ่งปันเพื่อหลอมรวมได้】

'หมายความว่าพวกกระดูกสูงสุด ร่างโกลาหล หรือร่างมรรคแต่กำเนิดในตำนาน... ซึ่งต่อให้เป็นในแดนเทียนเสวียน ก็ยังยากที่จะเกิดมาสักคนในรอบร้อยล้านปี สิ่งเหล่านั้นก็ทำได้งั้นหรือ?' หัวใจของหลินเซียวเต้นระรัว ลมหายใจเริ่มถี่กระชั้น

【ระบบ: ตามทฤษฎีแล้วทำได้ แต่เงื่อนไขการตื่นของพรสวรรค์ประเภทนี้เข้มงวดอย่างยิ่ง ต้องอาศัยสายเลือด วิญญาณ และวาสนาในระดับสูงสุด เมื่อพิจารณาจากสภาพแวดล้อมพลังวิญญาณและจำนวนประชากรบนโลกในปัจจุบัน ต่อให้ผูกมัดครบทุกคน โอกาสตื่นขึ้นเองตามธรรมชาติก็ยังต่ำกว่าหนึ่งในล้านล้าน โฮสต์ไม่จำเป็นต้องคาดหวังมากจนเกินไป】

หลินเซียวสงบสติอารมณ์ลง สิ่งที่ระบบพูดนั้นถูกต้อง

ประชากรหลายพันล้านคนบนโลกดูเหมือนจะมาก แต่หากเทียบกับแดนเทียนเสวียนอันกว้างใหญ่ไพศาลและมีประวัติศาสตร์ยาวนานจนไม่อาจคำนวณได้แล้ว โลกก็เป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆ เท่านั้น

การที่มี 'เนตรทลายมายา' ปรากฏขึ้นมาสักคน ก็นับว่ามีโชคชะตาที่ฝืนลิขิตฟ้าแล้ว

ส่วนร่างกายระดับสูงสุดในตำนานเหล่านั้น เกรงว่าต่อให้เอาคนทั้งโลกมารวมกัน ก็อาจจะไม่มีใครถือกำเนิดมาพร้อมพรสวรรค์นั้นเลยสักคน

แต่นี่... มันก็เพียงพอแล้ว! ไม่สิ มันยอดเยี่ยมที่สุดเลยต่างหาก!

ลองคิดดูเถอะ เมื่อพลังวิญญาณบนโลกฟื้นคืนอย่างต่อเนื่อง และระบบการบำเพ็ญของต้าเซี่ยสมบูรณ์ยิ่งขึ้น ในอนาคตจะมีผู้คนตื่นขึ้นพร้อมพรสวรรค์แปลกประหลาดอีกมากมายเท่าไหร่?

ขอเพียงเวลาผ่านไปนานพอ ย่อมต้องมีเรื่องประหลาดใจเกิดขึ้นแน่นอน!

ดังนั้น การทำให้ต้าเซี่ย หรือแม้แต่โลกทั้งใบก้าวเข้าสู่เส้นทางเซียนอย่างเต็มตัวจึงเป็นเรื่องเร่งด่วนที่สุด!!

"รับมา! แบ่งปันเดี๋ยวนี้!" หลินเซียวสั่งการโดยไม่ลังเล

【กำลังสร้างการเชื่อมต่อ... กำลังส่งผ่านพรสวรรค์...】

【คำเตือน: การหลอมรวมพรสวรรค์อาจทำให้เกิดความรู้สึกไม่สบายตัวเล็กน้อย ขอให้โฮสต์รักษาจิตใจให้มั่นคง】

จะใช้หลักการอะไรก็ช่าง เอามาไว้ในมือก่อนค่อยว่ากัน!

เนตรทลายมายาเชียวนะ! มองทะลุความลวง เห็นถึงแก่นแท้! นี่มันคือทักษะเทพสำหรับการท่องยุทธภพ สำรวจดินแดนลับ และป้องกันการถูกลอบกัดชัดๆ!

หลังจากนี้คงไม่มีเหตุการณ์โดนแม่มดบุกจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวอีกแล้วล่ะ!

ทันทีที่เขาตอบตกลงในใจ ความรู้สึกเย็นสบายและแปลกประหลาดสายหนึ่งก็หลั่งไหลจากความว่างเปล่าเข้าสู่ดวงตาทั้งสองข้าง

ไม่มีความเจ็บปวด มีเพียงความรู้สึกตึงและชาเล็กน้อย

หลินเซียวสัมผัสได้ว่าโครงสร้างลูกตาของเขาดูเหมือนจะเกิดการเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนแต่ลึกซึ้งอย่างยิ่ง ที่ก้นบึ้งของดวงตาคล้ายมีแสงสีเงินจางๆ วาบผ่านไป

เขาหลับตาลงเพื่อสัมผัสความรู้สึกนั้นอย่างละเอียด ครู่หนึ่งจึงลืมตาขึ้นอีกครั้ง

โลกใบเดิม... ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ไม่ใช่ว่าสีสันสดใสขึ้น หรือการมองเห็นดีขึ้นอย่างก้าวกระโดด แต่เป็นความรู้สึกในการ 'ทะลุทะลวง' ที่ยากจะบรรยาย

เส้นทางการไหลเวียนของพลังวิญญาณในอากาศกลายเป็นสิ่งที่มองเห็นได้อย่างชัดเจน

ค่ายกลเก็บเสียงของห้องไม่อาจหลบซ่อนพ้นสายตาเขาได้ และเขายังเห็นจุดติดขัดของการไหลเวียนพลังวิญญาณในค่ายกลนั้นได้อย่างชัดแจ้ง

เขากระทั่งสังเกตเห็นเงาร่างลางๆ ของไอน้ำที่ลอยขึ้นในห้องของซูหว่านหว่าน รวมถึงแสงเรืองรองจางๆ ของพลังวิญญาณภายในห้องนั้น...

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการยกระดับขั้นพื้นฐานที่เนตรทลายมายามอบให้ เมื่อระดับบำเพ็ญของเขาสูงขึ้น ประสิทธิภาพของมันย่อมทรงพลังยิ่งขึ้นอย่างแน่นอน

'ของดี! เป็นลาภลอยที่เหนือคาดจริงๆ!' หลินเซียวรู้สึกตื่นเต้นในใจ

การเดินทางมาเมืองอวิ๋นอู้ครั้งนี้ แม้จะเฉียดตายไปหลายครั้ง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมานั้นมหาศาลนัก

ทว่าเขาก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ใครกันที่เป็นคนมอบของขวัญชิ้นใหญ่ขนาดนี้ให้เขา? เป็นยอดฝีมือในกองทัพ? อัจฉริยะด้านการวิจัย? หรือว่าเป็นผู้สันโดษที่เร้นกายอยู่ในหมู่ชาวบ้าน?

เขาส่งจิตดำดิ่งลงไปยังห้วงมิติของระบบ มุ่งตรงไปยังแผ่นดินเกิดที่กำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าพลิกดิน

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือ... ห้องผู้ป่วยเด็กที่มีโทนสีขาวซีด

บนเตียงคนไข้ มีเด็กชายอายุประมาณหกเจ็ดขวบนั่งอยู่

เด็กชายตัวเล็กผอมบาง สวมชุดผู้ป่วยที่ดูหลวมโคร่ง ใบหน้าซีดเซียว ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความสับสนและโดดเดี่ยวซึ่งไม่สมกับวัย

เขากอดเข่า ขดตัวอยู่ที่มุมเตียง สายตามองว่างเปล่าไปยังจุดหนึ่งในอากาศ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย ราวกับกำลังกระซิบพูดอะไรบางอย่างกับความว่างเปล่า

นอกห้องผู้ป่วยมีเสียงสนทนาที่พยายามกดให้เบาแว่วเข้ามา:

"...หมอหวัง อาการของเสี่ยวอวี่เป็นยังไงบ้างครับ ผลตรวจออกมาหรือยัง?" เสียงผู้ชายที่ฟังดูเหนื่อยล้าและวิตกกังวลเอ่ยถาม

"คุณโจว จากผล CT scan สมอง, MRI และดัชนีทางกายภาพทุกอย่าง สมองและร่างกายของหนูโจวอวี่ไม่มีปัญหาอะไรเลยค่ะ"

คุณหมอหญิงผู้มีน้ำเสียงอ่อนโยนขมวดคิ้ว "แต่ผลการประเมินทางจิตวิทยาแสดงให้เห็นว่า เขามีลักษณะเด่นของโรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์สะเทือนขวัญ (PTSD) ร่วมกับอาการแยกตัว... พูดง่ายๆ คือ เขาบอกว่าเห็นคุณลุงคุณป้าตัวโปร่งใส และเห็นเส้นด้ายสีทองในอากาศ แถมยังบอกว่า... บอกว่าคุณพ่อคอยอยู่เคียงข้างเขาตลอดเวลา ซึ่งมีความเป็นไปได้สูงว่าจะเป็นอาการประสาทหลอนเพื่อปกป้องจิตใจ จากความสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักอย่างกะทันหันค่ะ"

"ประสาทหลอน? เป็นแค่ภาพหลอนจริงๆ หรือครับ?" ชายที่ถูกเรียกว่าคุณโจวตอบด้วยน้ำเสียงขมขื่น

"เด็กคนนี้อาภัพนัก ตอนเล็กๆ แม่ก็ป่วยเสียชีวิต ตอนนี้พี่ชายผมก็จากไป... เมื่อก่อนเสี่ยวอวี่เป็นเด็กร่าเริงมาก แต่ตอนนี้..."

"เราเข้าใจค่ะ เบื้องต้นแนะนำให้เริ่มบำบัดทางจิตและใช้ยารักษาเพื่อสังเกตอาการสักระยะ หากอาการรุนแรงขึ้น อาจจำเป็นต้องย้ายไปยังโรงพยาบาลจิตเวชเด็กที่เชี่ยวชาญกว่านี้..."

บทสนทนาหน้าประตูนั้น โจวอวี่เด็กชายบนเตียงได้ยินอย่างชัดเจน

เขากอดเข่าแน่นขึ้น ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม แต่เขาไม่ได้ร้องไห้ออกมา เพียงแต่ใช้เสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน พูดกับอากาศที่ว่างเปล่าว่า "พ่อครับ... พวกเขาไม่เชื่อ... มีแค่พ่อที่มองเห็นผมใช่ไหม? พวกตัวโปร่งใสพวกนั้น... แล้วก็เส้นสีทอง... พ่อก็เห็นเหมือนกันใช่ไหมครับ?"

หลินเซียวไม่คาดคิดว่าเนตรทลายมายาจะมาจากเด็กตัวเล็กๆ ขนาดนี้

เขาเข้าใจดีว่าโลกที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงในสายตาของเด็กชายคนนั้น จะสร้างความตื่นตระหนกได้เพียงใด!

ในอากาศของห้องผู้ป่วย มีจุดแสงสีทองอ่อนๆ ลอยละล่องอยู่เบาบางอย่างยิ่ง นั่นคือพลังวิญญาณแห่งฟ้าดินที่เริ่มฟื้นคืนในขั้นต้น

และตามมุมห้อง ขอบหน้าต่าง หรือแม้แต่ใต้เตียงคนไข้ มีเงาร่างมนุษย์สีขาวจางๆ ที่เลือนลางและแผ่ไอเย็นจางๆ ปรากฏอยู่ประปราย

พวกมันไม่มีสติสัมปชัญญะ เพียงแต่ล่องลอยและพำนักอยู่โดยไร้จุดหมาย ราวกับเป็นร่องรอยที่หลงเหลืออยู่

สิ่งเหล่านี้คือร่างจำลองของวิญญาณที่เริ่มปรากฏขึ้นเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมพลังวิญญาณ หรือจะเรียกว่า... วิญญาณเร่ร่อนก็ได้

ซึ่งไร้ซึ่งสติสัมปชัญญะโดยสิ้นเชิง!

ทว่าข้างเตียงของเด็กชาย กลับมีร่างสีขาวจางๆ ร่างหนึ่งที่ดูชัดเจนกว่าเงาร่างอื่นๆ

เค้าโครงดูออกว่าเป็นท่วงท่าที่สง่าผ่าเผยแบบทหาร ร่างนั้นเพียงยืนนิ่งๆ หันหน้าไปทางเด็กชาย

หลินเซียวเข้าใจในทันที

การฟื้นคืนของพลังวิญญาณ ไม่ได้เปลี่ยนแปลงเพียงโลกทางวัตถุและร่างกายของสิ่งมีชีวิตเท่านั้น

ร่องรอยทางจิตวิญญาณที่เดิมทีสลายไปในฟ้าดิน เมื่ออยู่ในสภาพแวดล้อมที่พลังวิญญาณค่อยๆ เข้มข้นขึ้น ก็เริ่มมีความเป็นไปได้ที่จะปรากฏกายออกมาในช่วงเวลาสั้นๆ

'เนตรทลายมายา' ของเด็กคนนี้ ทำให้เขามองเห็นอีกด้านหนึ่งของโลกที่กำลังเผยออกมาล่วงหน้า

'ดวงตาจิตวิญญาณแต่กำเนิด จิตใจเด็ดเดี่ยว พื้นฐานดีเยี่ยม'

หลินเซียวรำพึงในใจ 'ในเมื่อมอบวาสนาชิ้นใหญ่ขนาดนี้ให้ข้า ข้าก็ปล่อยให้เจ้าถูกฝังกลบไปเฉยๆ ไม่ได้'

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป ส่งจิตสำนึกมุ่งตรงไปยังห้องประชุมลับสุดยอดแห่งหนึ่งของกรมเสินอิงทันที