บทที่ 75 เนตรทลายมายา

เมื่อหลินเซียวได้ยินเช่นนั้น ในใจก็พลันสะดุด

ค่ายกล? สิ่งนี้เขาเคยเห็นคำบรรยายในตำราของสำนักอยู่บ่อยครั้ง ไม่ว่าจะเป็นค่ายกลพิทักษ์เขา ค่ายกลรวบรวมพลังวิญญาณ ค่ายกลสังหาร หรือค่ายกลกักขัง... ล้วนมีอานุภาพยากจะหยั่งถึงและมีประโยชน์สารพัดนึก

หากคนในแคว้นต้าเซี่ยสามารถเรียนรู้และเชี่ยวชาญวิถีแห่งค่ายกล แล้วนำไปผสมผสานกับเทคโนโลยีสมัยใหม่และทฤษฎีพลังวิญญาณ จะเกิดปฏิกิริยาทางเคมีที่น่าทึ่งเพียงใดกัน?

ค่ายกลพิทักษ์เมือง? เครือข่ายจ่ายพลังวิญญาณ? หรือแม้กระทั่ง... อาวุธค่ายกล?

เมื่อคิดได้ดังนี้ สายตาที่หลินเซียวมองไปยังโจวชิงอวี้จึงมีความกระตือรือร้นเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย

"ไม่ว่าอย่างไรก็ขอบคุณเจ้ามาก วันหน้าหากมีอะไรให้ช่วย สามารถไปหาพวกเราได้ที่สำนักฉางชิง!"

โจวชิงอวี้ชะงักฝีเท้า นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ย "หากอยากขอบคุณข้าจริง ก็จงมอบตราหยกเสวียนเย่ที่ได้จากงานประมูลนั่นมาให้ข้า"

ซูหว่านหว่านชะงักไป นางไม่คาดคิดว่าโจวชิงอวี้จะยื่นข้อเสนอตรงๆ เช่นนี้ แถมเป้าหมายยังชัดเจนว่าเป็นตราหยกพังๆ ชิ้นนั้น

หลินเซียวเข้าใจในทันที ที่แท้ก็มาเพื่อตราหยกจริงๆ ด้วย

เขาถามด้วยความสงสัย "ตราหยกนี้เกี่ยวข้องกับเจ้าหรือ?"

โจวชิงอวี้เม้มริมฝีปาก แววตาฉายความรู้สึกซับซ้อนวูบหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า "เป็นของเก่าส่วนตัว ไม่สะดวกจะกล่าวมาก เจ้าแค่รู้ว่ามันสำคัญต่อข้ามากก็พอ"

หลินเซียวส่ายหน้าเช่นกัน พร้อมกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ขออภัยด้วยสหายบำเพ็ญ ตราหยกนี้มีประโยชน์สำคัญต่อข้าเช่นกัน จึงให้เจ้าไม่ได้"

โจวชิงอวี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ถามด้วยความฉงน "เจ้าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญขอบเขตปราณก่อกำเนิด จะเอาตราหยกราชวงศ์ที่แตกหักนี่ไปทำอะไร? สำหรับเจ้าแล้ว มันก็แค่ของโบราณที่มีอายุหน่อยเท่านั้นไม่ใช่หรือ"

หลินเซียวหัวเราะเบาๆ "ตราหยกคงให้ไม่ได้ แต่ด้านอื่นข้าอาจพอช่วยแรงได้บ้าง เจ้าลองบอกความต้องการอื่นมาสิ? ขอเพียงเป็นสิ่งที่ข้าทำได้"

ความต้องการอื่น? โจวชิงอวี้หัวเราะเยาะในใจ

'หรือจะให้ข้าบอกว่าอยากให้เจ้าช่วยกอบกู้ราชวงศ์เสวียนเย่ที่ล่มสลายไปนานแล้ว เจ้าจะทำได้งั้นหรือ?'

ช่างเป็นเรื่องเพ้อฝันสิ้นดี

ขณะนั้น ศิษย์ผู้นำทางก็หยุดลงหน้าเรือนพักที่ดูสะอาดสะอ้านและสงบเงียบ พร้อมกล่าวอย่างนอบน้อม "แขกผู้มีเกียรติทั้งสามท่าน โปรดพักผ่อนที่นี่ชั่วคราว ผู้เฒ่าสั่งไว้ว่าหากต้องการสิ่งใดสามารถสั่งการคนรับใช้ในเรือนได้ทันที และหากไม่มีธุระสำคัญ ช่วงนี้โปรดอย่าเพิ่งออกจากสาขา เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นอีก"

ทั้งสามพยักหน้าและกำลังจะเดินเข้าเรือน

ทันใดนั้น ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากด้านข้าง ตามมาด้วยน้ำเสียงชายหนุ่มที่แฝงความไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจน

"พวกนี้หรือ?"

ศิษย์นำทางหันกลับไปมอง เมื่อเห็นผู้มาเยือนก็ลนลานรีบกล่าว "ศิษย์พี่เถียนเผิง ผู้เฒ่าสั่งไว้ว่าท่านเหล่านี้เป็นแขกผู้มีเกียรติ..."

"แขกผู้มีเกียรติ? ข้าว่าดาวซวยจะเหมาะกว่า!"

สิ้นคำ ชายหนุ่มในชุดศิษย์สายในของสำนักเทียนเจี้ยนก็ก้าวยาวๆ เข้ามา

สายตาของเขาคมกริบดุจใบมีด กวาดมองทั้งสามคนอย่างดุดัน โดยเฉพาะที่หลินเซียวซึ่งเขาจ้องมองนานที่สุด ในดวงตาเต็มไปด้วยความกังขา ความโกรธ และความเกลียดชังที่ไม่ได้ปิดบัง

"บอกมา! พวกเจ้าใช้มนต์ดำสกปรกอะไรใส่ร้ายป้ายสีศิษย์พี่มู่กันแน่?!" เถียนเผิงตะคอกถามเสียงดัง

"ศิษย์พี่มู่บริสุทธิ์ผุดผ่อง พรสวรรค์ล้ำเลิศ เป็นความหวังในอนาคตของสำนักเทียนเจี้ยนเรา! จะเป็นคนของฝ่ายมารได้อย่างไร? ต้องเป็นพวกคนนอกอย่างพวกเจ้าที่ใช้เล่ห์กลอะไรบางอย่างหลอกลวงผู้เฒ่าและเจ้าเมืองแน่ๆ!"

ศิษย์นำทางมีสีหน้าลำบากใจ กระซิบเตือนเบาๆ "ศิษย์พี่เถียนเผิง ระวังคำพูดหน่อยเถิด... ผู้เฒ่าประจำสาขาเห็นกับตาว่าสตรีศักดิ์สิทธิ์... มู่หวินเสวี่ยระเบิดพลังมารออกมาในตอนท้าย ทั้งยังใช้ วิชาหลบหนีของฝ่ายมารหนีไป หลักฐานมัดตัวแน่นหนาเพียงนี้..."

"เหลวไหล!"

เถียนเผิงหน้าแดงก่ำด้วยความโมโห "นั่นต้องเป็นวิชามายาหรือวิธีการป้ายสีบางอย่างแน่! ศิษย์พี่มู่ไม่มีทางข้องเกี่ยวกับฝ่ายมารเด็ดขาด! ข้ารู้จักนางมานานเพียงนี้ จะไม่รู้นิสัยนางเชียวหรือ?!"

เขาชี้นิ้วมาที่หลินเซียว "โดยเฉพาะเจ้า! ไอ้เด็กช่วงหลอมปราณ มีสิทธิ์อะไรถึงรอดพ้นจากเงื้อมมือศิษย์พี่มู่มาได้? แถมยังใช้ระเบิดประหลาดกับยันต์กระบี่ทำร้ายนางอีก? เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำแน่! อย่าคิดว่าได้เข้ามาอยู่ในสาขาแล้วจะรอด! ข้าจะจับตาดูพวกเจ้าไว้ให้ดี แล้วสักวันข้าจะกระชากหน้ากากพวกเจ้าออกมาให้หมด!"

พูดจบ เขาก็ถลึงตาใส่หลินเซียวอย่างอาฆาต ก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ศิษย์นำทางรีบกล่าวขออภัยทั้งสามคน "แขกผู้มีเกียรติโปรดอย่าถือสา ศิษย์พี่เถียนเผิงเขา... เลื่อมใสสตรีศักดิ์สิทธิ์มากจน... หลงจนโงหัวไม่ขึ้น ผู้เฒ่าเคยตำหนิเขาแล้ว แต่เขาก็ยัง... เฮ้อ เอาเป็นว่าทั้งสามท่านวางใจได้ ภายในสาขาแห่งนี้ปลอดภัยแน่นอน"

หลินเซียวโบกมือ มองตามแผ่นหลังของเถียนเผิงที่เดินไกลออกไปแล้วรู้สึกขบขัน จึงส่ายหน้าแล้วเปรยว่า

"พวกทาสรักเอ๋ย"

น้ำเสียงไม่ได้ดังนัก แต่กลับเข้าหูเถียนเผิงได้อย่างชัดเจน

เถียนเผิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะปฏิกิริยาตอบสนองและระเบิดโทสะออกมาทันที กำหมัดแน่นจนเสียงกระดูกลั่น "เจ้า... เจ้าว่าอะไรนะ?!"

หลินเซียวแคะหูอย่างเฉื่อยชา พร้อมยิ้มกว้าง "โกรธแล้วเหรอ?"

"เจ้าหาที่ตาย!" เถียนเผิงเดือดดาลจนเกือบจะลงมือ

"เถียนเผิง!"

เสียงตวาดดุจดังมาจากนอกเรือน เป็นผู้ดูแลที่มีสีหน้าเคร่งขรึมดุจผิวน้ำที่นิ่งสนิท

ผู้ดูแลผู้นั้นปรายตามองเถียนเผิงอย่างเย็นชา "ผู้เฒ่ามีคำสั่ง ท่านเหล่านี้คือแขกผู้มีเกียรติที่ช่วยเปิดโปงแผนชั่วของฝ่ายมารและสร้างผลงานให้สำนัก! หากเจ้ากล้าส่งเสียงเอะอะไร้มารยาท รบกวนการพักผ่อนของแขกผู้มีเกียรติอีก ข้าจะลงโทษตามกฎสำนัก!"

หน้าอกของเถียนเผิงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขาถลึงตาใส่หลินเซียวด้วยความแค้นเคือง ราวกับจะฉีกเนื้อกินเลือด

สุดท้าย เขาก็แค่นเสียงฮึอย่างแรง ทิ้งท้ายไว้ว่า "แล้วเราจะได้เห็นดีกัน!" ก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป

ผู้ดูแลประสานมือขออภัยทั้งสามคน แล้วถอยออกไปพร้อมกับศิษย์นำทางที่มีสีหน้าขวัญเสีย

หน้าประตูเรือนกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

ซูหว่านหว่านกล่าวอย่างโมโห "ไร้เหตุผลสิ้นดี! ถูกนางมารปั่นหัวจนจิตวิญญาณฟั่นเฟือนไปหมดแล้ว!"

ทว่าโจวชิงอวี้กลับมองมาที่หลินเซียว และเอ่ยอย่างมีนัยว่า "ดูเหมือนเจ้าจะไม่กังวลเลยนะที่ถูกคนประเภทนี้ผูกใจเจ็บ?"

หลินเซียวโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ก็แค่ตัวตลกตัวหนึ่ง ไม่ต้องไปสนใจหรอก เราหาที่พักผ่อนกันก่อนเถอะ"

สิ่งที่เขาสนใจจริงๆ คือมู่หวินเสวี่ยที่หนีไปต่างหาก สายตาที่นางมองเขาก่อนจากไปนั้น... ดุร้ายชะมัด

ส่วนคนอย่างเถียนเผิง ก็เป็นแค่เรื่องจุกจิกเล็กน้อยเท่านั้น

ซูหว่านหว่านพยักหน้าเห็นด้วย หลายวันที่ผ่านมานางต้องเดินทางตรากตรำแถมยังเจอเหตุการณ์เฉียดตาย ทำให้ตอนนี้เหนื่อยล้าจนถึงขีดสุด

นางมองไปรอบเรือนพัก แล้วชี้ไปยังห้องหนึ่งในเรือนตะวันออกที่ดูสะอาดสะอ้านที่สุด "ข้าจะไปห้องนั้น ขออาบน้ำหน่อยเถอะ ตามตัวมีแต่ฝุ่นกับเหงื่อเย็นๆ รู้สึกไม่สบายตัวจะแย่อยู่แล้ว ศิษย์น้อง สหายโจว ตามสบายนะ"

พูดจบ นางก็ผลักประตูเข้าเรือนตะวันออกไป ไม่นานนักก็มีเสียงซู่ซ่าของการอาบน้ำดังออกมา

โจวชิงอวี้พยักหน้าให้หลินเซียวเล็กน้อย ก่อนจะเลือกห้องในเรือนตะวันตกแล้วเดินเข้าไปปิดประตูอย่างเงียบเชียบ

หลินเซียวพิจารณาว่าจะเลือกห้องไหนดี พร้อมกับคิดหาวิธีตีสนิทกับโจวชิงอวี้ให้มากขึ้น เผื่อว่าจะสามารถ 'แลกเปลี่ยน' ความรู้เรื่องค่ายกลได้บ้าง...

ทันใดนั้น!

สีหน้าของเขาพลันชะงัก ฝีเท้าหยุดกึก ในดวงตาฉายแววตกตะลึงอย่างไม่เชื่อสายตาพร้อมกับความดีใจอย่างสุดซึ้ง!

ไม่สนใจสิ่งอื่นใด หลินเซียวพุ่งตัวเข้าไปในห้องทางทิศเหนือที่เหลืออยู่เพียงห้องเดียว แล้วปิดประตูเสียงดัง 'ปัง'

ภายในห้อง หลินเซียวพิงหลังกับประตู พร้อมเรียกแผงควบคุมระบบขึ้นมาทันที

ระบบแจ้งเตือน: 【เนื่องจากความเข้มข้นของพลังวิญญาณในแคว้นต้าเซี่ยเพิ่มสูงขึ้นอย่างรุนแรง ศักยภาพของมนุษย์จึงถูกกระตุ้น มีบุคคลหนึ่งปลุกพรสวรรค์เนตรแต่กำเนิด "เนตรทลายมายา"】

【ผลของพรสวรรค์: สามารถมองทะลุสิ่งลวงตา มองเห็นถึงต้นกำเนิด มีความสามารถในการหยั่งรู้ขั้นสูงต่อวิชามายา การพรางตัว การซ่อนเร้น และการไหลเวียนของพลังงาน】

【โฮสต์ต้องการรับและแบ่งปันพรสวรรค์นี้หรือไม่?】

'เชี่ย! แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?!'

หลินเซียวเกือบจะอุทานออกมาดังๆ ในใจเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำด้วยความตื่นเต้น