ซ่งเฉียนจีกลับไปหยิบกระบี่ที่ห้อง ขณะเดียวกันก็หยิบยันต์อาคมที่เฉินหงจู๋มอบให้ติดมือมาด้วย
ตลอดทางไร้ซึ่งอุปสรรค พบศิษย์หน่วยตรวจการของหอผู้คุมกฎสามกลุ่ม พอพวกเขาหยุดคิดจะซักถาม ก็เห็นนกกระเรียนกระดาษสีแดงที่ติดอยู่บนอกเสื้อของเขา แล้วก็รีบหลีกทางให้
เบื้องหน้าประตูสำนัก ศิษย์ที่เฝ้ายามก็ทักทายเขาอย่างสุภาพ มองส่งเขาเดินออกจากซุ้มประตูสำนักไป
แต่ไม่รู้ว่านึกเชื่อมโยงไปถึงเรื่องใด สีหน้าจึงดูแปลกประหลาด ในความอิจฉามีความเห็นใจเจือปนอยู่
พอเงาหลังของซ่งเฉียนจีหายลับไป พวกเขาก็รีบจับกลุ่มซุบซิบนินทากันอย่างร้อนใจ
การเฝ้ายามราตรีนั้นน่าเบื่อหน่าย ในที่สุดก็มีเรื่องสดใหม่มาช่วยขับไล่ความอ่อนล้า สามารถพูดคุยกันได้ทั้งคืน
“ดึกดื่นค่อนคืน เขาออกไปทำอะไร? เจ้าไม่ได้ถามหรือ?”
“เขามียันต์ของคุณหนูใหญ่ติดตัว ข้าจะกล้าถามได้อย่างไร? ทำไมเจ้าไม่ถามเล่า?”
“เฮ้อ ใครว่ารูปลักษณ์ภายนอกของผู้ชายไม่สำคัญ ดูอย่างคนนั้นสิ หน้าตาดี ก็ย่อมได้เปรียบในทุกเรื่อง”
สำนักหัวเวยตั้งอยู่ในเมืองซ่างหลิน ทวีปเทียนซี
เมื่อมองไปทั่วทั้งทวีปเทียนซี สำนักหัวเวยเป็นหนึ่งเดียวที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ประดุจดังพฤกษาค้ำฟ้า แผ่กิ่งก้านสาขารากฝังลึก เมืองและแคว้นของเหล่ามนุษย์สามัญ ชนเผ่าต่างๆ ที่ต้องพึ่งพิงมีจำนวนนับไม่ถ้วน
ดินแดนในอาณัติทุกแห่งล้วนมีศาลเจ้าเทวะ ชาวบ้านภายใต้การนำของราชวงศ์หรือเซียนกวนประจำถิ่น จะถวายเครื่องเซ่นไหว้รูปปั้นทองคำของเจ้าสำนักและเจ้าผู้ครองยอดเขาแห่งสำนักหัวเวยตามเวลา เพื่อเสริมส่งโชคชะตาให้แก่สำนัก
“เมืองหัวเวย” เป็นเพียงหนึ่งในนั้น
มันอยู่ห่างจากเขาหัวเวยเพียงไม่กี่ลี้ อาศัยร่มเงาไม้ใหญ่ เหล่ามารบำเพ็ญเพียรจึงไม่กล้ามารุกราน ทำให้เจริญรุ่งเรืองเป็นพิเศษ มีประชากรมากถึงล้านคน
ในคืนวสันต์ที่เดินอยู่ในเมืองใหญ่อันเกรียงไกรซึ่งไม่มีกฎห้ามออกยามวิกาลและไม่ต้องปิดประตูบ้านยามค่ำคืนเช่นนี้ แม้แต่ลมราตรีก็ยังดูอ่อนโยนและน่าลุ่มหลงยิ่งขึ้น
หากซ่งเฉียนจีไปทางตะวันออกของเมือง ที่นั่นมีหอสังคีตและเวทีขับขาน ประทีปทองสว่างไสวดุจกลางวัน อาจได้พบพานคนอย่างจ้าวจี้เหิงกำลังทุ่มเงินพันตำลึง ดื่มด่ำในสถานเริงรมย์
หากไปทางใต้ของเมือง ที่นั่นมีบ่อนพนันและโรงรับจำนำ เสียงโห่ร้องอึกทึกครึกโครม ไม่แน่ว่าสวีคั่นซานและชิวต้าเฉิงอาจกำลังจับไพ่วางเดิมพัน ทุบหน้าอกกระทืบเท้าอยู่ก็เป็นได้
ซ่งเฉียนจีมุ่งหน้าไปทางเหนือของเมืองเท่านั้น
ทางเหนือของเมืองเป็นย่านเมืองเก่า
ผู้คนที่อาศัยอยู่ที่นี่นอนกันแต่หัวค่ำ เสียงที่ดังขึ้นเป็นครั้งคราวในยามค่ำคืน ก็มีเพียงเสียงสุนัขเห่า แมวร้อง หรือเด็กร้องไห้
โรงเหล้าร้านบะหมี่ริมถนน ร้านผ้าไหมและร้านเครื่องประทินโฉมต่างปิดประตูลงกลอนไปแล้ว เหลือเพียงธงร้านเหล้าเก่าๆ ไม่กี่ผืนที่โบกสะบัดในสายลม
ตรอกเก่าทั้งแคบและยาว สลับซับซ้อนดั่งใยแมงมุม แขกต่างถิ่นที่เพิ่งมาถึง หากไม่มีคนท้องถิ่นนำทาง ก็ยากจะเลี่ยงการเดินเข้าซอยตันได้ ต้องคลำทางอยู่นับเดือนจึงจะพอไม่หลงทาง
แต่ฝีเท้าของซ่งเฉียนจีนั้นแน่วแน่ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
ไม่เดินผิดแม้แต่ก้าวเดียว ไม่เลี้ยวผิดแม้แต่ครั้งเดียว
จันทร์ในฤดูใบไม้ผลิเย็นเยียบ ถนนยาวเหยียดเงียบสงัด
แผ่นหินผ่านลมฝนจนถูกขัดให้เรียบเนียน สะท้อนเงาที่ทอดยาวของซ่งเฉียนจี
เขานึกขึ้นมาได้ในทันใดว่า ในชาติก่อนเวลานี้ ตนก็เคยเดินอยู่บนถนนเส้นนี้เช่นกัน
สำนักหัวเวยเป็นถึงสำนักใหญ่ แต่ศิษย์สายนอกตัวเล็กๆ คนหนึ่งกลับฆ่าคนในสำนัก ทั้งยังหลบหนีออกจากคุกได้ ทำให้รู้สึกเสียเกียรติภูมิ จึงตั้งรางวัลนำจับไล่ล่าเขาไปทั่วทั้งยุทธภพผู้บำเพ็ญเพียร
การหนีเอาชีวิตรอดของซ่งเฉียนจีไม่ได้อาศัยเพียงการหนีเท่านั้น ตอนที่เขาลงจากเขาครั้งแรกเพิ่งอยู่ขั้นหลอมปราณ เป็นเพียงปลาซิวปลาสร้อยตัวหนึ่ง จะหนีรอดจากการค้นหาของผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูงได้อย่างไร เขาอาศัย “การซ่อนตัว” มากกว่า
อาศัยการสังเกตอย่างพิถีพิถัน ความระมัดระวังในทุกย่างก้าว อาศัยความประมาทและความหยิ่งผยองของผู้บำเพ็ญเพียรระดับสูง
เขาจงใจทิ้งร่องรอยว่าหนีออกไปนอกเมือง แล้วหักกลับมาอย่างกล้าหาญ ซ่อนตัวอยู่ในเมืองหัวเวย พลางปลอมตัวเป็นคนอัปลักษณ์ พิการ และขอทาน พลางฝึกบำเพ็ญเพียรอย่างเอาเป็นเอาตาย
ตรอกซอกซอยและรูสุนัขทั้งหมดในเมืองหัวเวย เขายังคุ้นเคยเสียยิ่งกว่าคนตีฆ้องยาม ในใจมีแผนที่สลักไว้ คอยสมมติอยู่เสมอว่าศัตรูจะปรากฏตัวจากเส้นทางไหน ตนควรจะเดินไปทางไหน และหนีไปที่ใดจึงจะรอดพ้นได้เร็วที่สุด
แม้ว่าหลายปีต่อมา โลกแห่งผู้บำเพ็ญเพียรจะขนานนามเขาว่า “ซ่งเฉียนจีผู้รบร้อยครั้งไม่เคยตาย” แต่สิ่งแรกที่เขาเรียนรู้ ไม่ใช่การชักกระบี่ต่อสู้ แต่เป็นการวิ่งหนีเอาชีวิตรอด
กลับมาเยือนที่เก่าอีกครั้ง ในยามจันทร์เต็มดวงพอดี
ซ่งเฉียนจีหิ้วกระบี่ยาว เดินเล่นอาบแสงจันทร์
ชาตินี้ เขาจะไม่หนีเอาชีวิตรอดอีกแล้ว
ถนนสายเก่าเงียบสงัดและมืดมิด มีเพียงร้านค้าแห่งเดียวที่ยังคงมีแสงไฟสว่างอยู่
ซ่งเฉียนจีหยุดอยู่หน้าร้าน แววตาเผยความรู้สึกระลึกถึงอดีต
ป้ายหน้าร้านสี่อักษรสีลอกเลือน พอจะมองเห็นสองตัวอักษรหลังได้ว่าเป็นคำว่า โรงรับจำนำ
โรงรับจำนำใหญ่ๆ ในเมืองหัวเวย ล้วนเปิดอยู่ข้างบ่อนการพนัน
ร้านนี้ทั้งเล็กและเก่าเกินไป แสงไฟสลัวรางดั่งเมล็ดถั่ว เถ้าแก่กำลังดีดลูกคิด พนักงานกำลังตบแมลงวัน แมวแก่กำลังสัปหงก
เมื่อเดินเข้าไปในโถง ผนังสีขาวที่อยู่ตรงข้ามมีโคลงคู่ที่ไม่ถูกฉันทลักษณ์และไม่สัมผัสคล้องจองติดอยู่
โคลงบทบน ชีวิตนี้มีใครบ้างไม่ตาย
โคลงบทล่าง ทรัพย์สินไซร้เป็นของนอกกายา
ป้ายขวางคือร่ำรวยฉับพลัน
ซ่งเฉียนจีหยุดยืนอยู่ในโถง ไม่มีใครทักทายเขาด้วยซ้ำ มีเพียงอักษร “ตาย” อันน่าสยดสยองในโคลงคู่ที่พุ่งเข้าใส่หน้า
ในฐานะโรงรับจำนำที่ทำธุรกิจ ที่นี่ช่างเป็นลางร้ายและอัปมงคลเกินไปแล้ว
“มีงานแล้ว!” ซ่งเฉียนจีทักทายพนักงานก่อน “จำนำของ”
“จำนำอะไร?” เถ้าแก่ชราปรือตาขึ้น หรี่ตามองเขาเล็กน้อย
“จำนำกระบี่”
กระบี่เก่าถูกวางลงบนโต๊ะยาวดัง ‘แปะ’ เสียงหนึ่ง
ปลุกแมวแก่ที่กำลังสัปหงกอยู่ใต้หน้าต่างให้ตื่นขึ้น
“สิบหินวิญญาณ ไม่ต่อรอง”
เถ้าแก่ส่งสายตา พนักงานเดินเข้าไปด้านหลังนับหินวิญญาณจนครบแล้วยัดใส่มือแขก สีหน้าเหมือนจะบอกว่าอยากได้ก็เอาไป
“สิบหินวิญญาณ พอดีสำหรับซื้อฉินหนึ่งตัว” ซ่งเฉียนจีกล่าว
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าพวกเราขายฉินด้วย?” พนักงานเพิ่งจะมองเขาอย่างจริงจัง กล่าวอย่างประหลาดใจ “ไม่สิ เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าฉินของพวกเราขายสิบก้อนพอดี? เจ้าไม่เคยมาที่นี่มาก่อนนี่!”
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่เคยมา?” ซ่งเฉียนจียิ้มเล็กน้อย “อาจจะเป็นเจ้าที่ลืมไปแล้ว”
พนักงานหนุ่มไม่ยอมรับ “เป็นไปไม่ได้! ข้าเห็นแล้วไม่เคยลืม…”
“พูดมาก!” เถ้าแก่ตวาดเสียงต่ำ พลางถลึงตาใส่พนักงานอย่างแรง “เอาฉินมา”
ฉินตัวหนึ่งกับกระบี่ที่ซ่งเฉียนจีนำมา ถูกวางเรียงกันบนโต๊ะยาว
ซ่งเฉียนจีรับมาถือแล้วชั่งน้ำหนัก ลองดีดสองสามเสียง
ตัวฉินแข็งแรงมาก เสียงเที่ยงตรงมาก สายทั้งเจ็ดเส้นประกอบกันเป็นค่ายกลขยายเสียงขนาดเล็ก เหมาะสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรสายดนตรีที่เพิ่งเริ่มต้นอย่างยิ่ง
ทั่วทั้งเมืองหัวเวย ฉินตัวนี้เป็นฉินที่ดีที่สุดที่สามารถซื้อได้ในราคาสิบหินวิญญาณอย่างแน่นอน
“ไม่ใช่” แต่ซ่งเฉียนจีกลับขมวดคิ้ว
“ไม่ใช่ตรงไหน?” พนักงานหนุ่มไม่พอใจ “ข้ามองเพียงแวบเดียวก็รู้แล้วว่าฉินแบบไหนเหมาะกับเจ้าที่สุด! ในร้านเรา ไม่มีตัวไหนเหมาะกับเจ้าไปกว่าตัวนี้อีกแล้ว”
เถ้าแก่รำคาญที่พนักงานพูดมากอีกครั้ง คว้าลูกคิดมาเคาะหัวเขา
“ไม่ใช่ข้าใช้” ซ่งเฉียนจีกล่าว “หนักเกินไป มีที่เบากว่านี้หรือไม่?”
ตัวฉินหนัก สตรีร่างบอบบางอาจจะอุ้มไม่ไหว สายก็หนักเช่นกัน หากแรงนิ้วไม่พอจะดีดให้เกิดเสียงไม่ได้
“เจ้าซื้อฉินให้คนอื่นรึ?” สีหน้าของเถ้าแก่และพนักงานเปลี่ยนไปทั้งคู่
“ใช่” ซ่งเฉียนจีพยักหน้า
“ให้คนอื่นรึ? ให้สตรีผู้บำเพ็ญเพียรสินะ?” เถ้าแก่ชราที่ไม่เคยคิดจะเอ่ยปากมาตลอด พลันยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตรยิ่ง “ทำไมไม่บอกแต่แรกล่ะ! มา มานั่งคุยกันก่อน เสี่ยวจั๋ว ยืนบื้อทำอะไรอยู่ รินชาให้แขกสิ เรามีลูกค้าแล้ว ดูเจ้าเด็กโง่นี่สิ ไม่มีหัวคิดเอาเสียเลย!”
พนักงานที่ชื่อเสี่ยวจั๋วกลอกตาครั้งหนึ่งแล้วไปยกชามา
ซ่งเฉียนจีกล่าว “ไม่ต้องลำบาก ข้าแค่ซื้อฉินตัวเดียว”
“ซื้อฉินให้สตรีผู้บำเพ็ญเพียร คิดจะไม่ลำบากก็คงไม่ได้” เถ้าแก่กล่าวพลางหัวเราะ
ซ่งเฉียนจีคิดในใจว่าอย่ามาหลอกข้าเลย
เพราะเมี่ยวเยียน ชาติก่อนเขาเคยซื้อฉินมาแล้วมากกว่าหนึ่งตัว
ฉินล้ำค่าก็เหมือนกระบี่วิเศษ พบได้แต่ไม่อาจแสวงหา
เขาเคยลำบากยากเย็นอย่างยิ่งเพื่อตามหาตำราเพลงโบราณหายากสิบม้วน และฉินล้ำค่า “ไท่กู่อี๋อิน” ที่สาบสูญไปจากโลกแล้วมอบให้เมี่ยวเยียนเป็นของหมั้น
หีบไม้จันทน์อันงดงามสิบใบถูกยกขึ้นมาวางเรียงเป็นแถว พนักงานเปิดหีบออก แสงเรืองรองก็สาดส่องออกมาทันที
บางตัวมีลวดลายหงส์ทองคำประดับ บางตัวมีแผ่นไข่มุกประดับบนหน้าฉิน บางตัวแกะสลักลวดลาย บางตัวฝังไข่มุกสุกสว่าง…
โรงรับจำนำเล็กๆ โทรมๆ พลันสว่างไสวโอ่อ่า แสงสีงดงามตระการตาในชั่วพริบตา
“มีตัวที่เจ้าถูกใจหรือไม่?” เถ้าแก่ถาม “ถ้าชุดนี้ไม่ได้ ข้างหลังยังมีอีก”
“ข้าต้องการแค่ตัวธรรมดา เบาหน่อยก็พอ” ซ่งเฉียนจีกล่าว
“ไม่ได้! ฉินที่ใช้มอบให้สตรีผู้บำเพ็ญเพียร ถ้าธรรมดาเกินไปจะเสียหน้า พวกเราไม่ทำ” เถ้าแก่โบกมือปฏิเสธรัวๆ
ซ่งเฉียนจีเหลือบมองป้ายไม้ที่ระบุราคาบนหีบฉิน รู้สึกหน้ามืดตาลายขึ้นมาวูบหนึ่ง
“ท่านตั้งราคาสูงขนาดนี้ จะขายออกหรือ? ที่นี่ไม่ใช่สำนักเซียนอิน ในเมืองคงไม่มีสตรีผู้บำเพ็ญเพียรที่เล่นฉินกี่คนกระมัง!”
เถ้าแก่ไม่มีสีหน้าละอายใจแม้แต่น้อย กล่าวอย่างเปิดเผยว่า “ต่อให้เหล่าสตรีผู้บำเพ็ญเพียรซื้อไม่ไหว ก็ยังมีคนอย่างเจ้ามาจ่ายเงินให้ ดังนั้นเงินของผู้หญิง ย่อมหาได้ง่ายกว่าเงินของผู้ชายเสมอ”
ซ่งเฉียนจีไม่อาจโต้แย้งได้ “...มีเหตุผล”
เถ้าแก่ภูมิใจมาก “ใครที่ไม่เข้าใจเหตุผลข้อนี้ ก็ทำธุรกิจใหญ่โตไม่ได้! เจ้าทิ้งกระบี่เล่มนี้ไว้ ฉินราคาสองร้อยยี่สิบ คิดเจ้าสองร้อยเป็นอย่างไร?”
เห็นได้ชัดว่าเขาเห็นซ่งเฉียนจีเป็นหมูในอวย อยากจะเชือดสักครั้ง
ซ่งเฉียนจีส่ายหน้า “ข้าไม่มีเงิน”
“ไม่มีเงิน?!” เถ้าแก่เปลี่ยนสีหน้าทันที “ไม่มีเงินแล้วจะซื้อของขวัญอะไร? ไม่มีเงินแล้วจะจีบสตรีผู้บำเพ็ญเพียรทำไม?”
ซ่งเฉียนจีขี้เกียจอธิบาย หยิบกระบี่คืนแล้วลุกขึ้นจะจากไป
เถ้าแก่ตะโกนไล่หลังมา “แม้แต่ฉินตัวเดียวยังให้ไม่ได้ เจ้าจะไม่มีคู่บำเพ็ญเพียรไปชั่วชีวิต!”
ซ่งเฉียนจีคิดในใจ ถุย ชาติก่อนข้าเคยให้ฉินที่ดีที่สุดในใต้หล้า ก็ยังไม่มีคู่บำเพ็ญเพียรอยู่ดี
“ช่างเถอะ เขาก็ไม่ได้จำเป็นต้องซื้อเสียหน่อย” พนักงานเสี่ยวจั๋วกล่าวพลางยิ้ม ราวกับดีใจมากที่การค้าของเถ้าแก่ครั้งนี้ไม่สำเร็จ ในปากกล่าวปลอบอย่างไม่จริงใจ “ดูท่าทางของเขาก็รู้แล้วว่าสำหรับเขา ไม่มีเรื่องสำคัญอะไรในโลกนี้ คู่บำเพ็ญเพียรเล็กน้อย จะสลักสำคัญอะไร”
เท้าซ้ายของซ่งเฉียนจีก้าวข้ามธรณีประตูไปแล้ว พลันนึกถึงต้นถั่วฝักยาวและต้นเทียนที่ถูกร้องไห้ใส่จนเหี่ยวเฉาอยู่หน้าบ้านของตน
เกิดเป็นคนในโลกนี้ จะไม่มีของรักของหวงสักสองสามชิ้นได้อย่างไร? เจ้าเป็นแค่พนักงานร้านค้ามืด มีสิทธิ์อะไรมาพูดว่าข้าไม่มี?
เขาหันกลับมา เดินตรงไปหาเถ้าแก่ชรา “ข้าไม่มีเงิน แต่ข้าจะซื้อฉิน”
มาถึงที่นี่แล้ว อย่างไรก็ควรพยายามอีกสักครั้งเพื่อสวนผักหน้าประตู
เถ้าแก่หัวเราะด้วยความโมโห “เจ้ายังคิดจะปล้นอีกรึ ไม่ดูเลยว่าที่นี่คือที่ไหน เดิมทีนึกว่าเจ้าเป็นคนรู้ความ...”
“ข้าจะลงไปชั้นล่าง” ซ่งเฉียนจีกล่าว
เสียงหัวเราะเยาะของเถ้าแก่หยุดชะงักลงทันที แมวอ้วนกลมร้องเหมียวอย่างน่าสงสารแล้ววิ่งหนีหายไป
เสี่ยวจั๋วกระโดดขึ้นราวกับนกตื่นธนู ปิดประตูร้านดังโครม
“ข้าจะลงไปชั้นล่าง” ซ่งเฉียนจีกล่าวซ้ำ
“เจ้ามาจากที่ใด?” เถ้าแก่ถาม
สีหน้าของซ่งเฉียนจีไม่เปลี่ยนแปลง “ไม่ถามที่มา!”
“เจ้าจะไปที่ใด?”
“ไม่ถามที่ไป!”
“ของไม่สะอาด อาจมีเรื่องยุ่งยาก”
“ไม่ถามเป็นตาย!” ซ่งเฉียนจีตอบเป็นคำรบสุดท้าย
“ดี เชิญ!”
เถ้าแก่ชราเผยแววตาคมปลาบ ปลดปล่อยพลังกดดันของผู้บำเพ็ญเพียรขั้นจินตันออกมาอย่างแผ่วเบา
พนักงานหนุ่มที่ยังอ่อนวัยยืนตัวตรงแน่ว ที่แท้ก็เป็นผู้บำเพ็ญเพียรขั้นจู้จีเช่นกัน
ผนังที่ติดโคลงคู่อัปมงคลพลันแยกออกจากกันอย่างเงียบเชียบ เผยให้เห็นทางเข้าที่ลึกล้ำมืดมิด
ลมวสันต์พัดธงร้านเหล้าบนถนนปลิวไสว แต่กลับพัดเข้ามาในหน้าต่างที่เปิดกว้างของโรงรับจำนำไม่ได้
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ที่นี่ราวกับติดอยู่ในค่ายกลกักขัง ปราณชีวะถูกปิดตาย กลายเป็นสระน้ำนิ่ง
ที่นี่เดิมทีก็คือร้านค้ามืดใต้ดิน
บรรยากาศเช่นนี้เพียงพอที่จะทำให้คนส่วนใหญ่ตกใจกลัวได้
แต่สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรอิสระซ่งเฉียนจีแล้ว การเดินเข้าร้านค้ามืดก็เหมือนกลับบ้าน
เขาเดินเข้าไปในความมืดมิดอันลึกล้ำอย่างคุ้นเคยเส้นทาง
ร้านค้ามืดที่คล้ายกันนี้ ในโลกแห่งผู้บำเพ็ญเพียรมีอยู่ทั้งหมดหกแห่ง โรงรับจำนำในเมืองหัวเวยเป็นเพียงหนึ่งในนั้น ที่เหลือปลอมตัวเป็นร้านขายข้าวสาร ร้านขายเครื่องประทินโฉม ร้านขายเนื้อ เป็นต้น
ในร้าน เพียงแค่ “ลงไปชั้นล่าง” ผู้ซื้อจะไม่ถามถึงตัวตนของผู้ขาย ผู้ขายก็จะไม่ถามว่าขายให้ใคร และนำไปใช้ทำอะไร
เหมาะที่สุดสำหรับการขายของโจรแบ่งของโจร ซื้อมาขายไป ให้ความสะดวกอย่างยิ่งแก่ซ่งเฉียนจีในชาติก่อน แต่จนกระทั่งหนีตายไปยังทุ่งหิมะ เขาก็ยังไม่รู้ว่าใครคือหัวหน้าใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังร้านค้ามืด เพียงแต่คาดเดาอย่างเลือนรางว่าน่าจะเป็นยอดฝีมือที่ล่วงลับไปแล้ว
แม้ตัวจะไม่อยู่แล้ว แต่ลูกน้องยังคงซื่อสัตย์ภักดีบริหารมรดกต่อไป เพื่อเป็นการระลึกถึง
*****
ดวงจันทร์กลมลอยเด่นอยู่บนกิ่งต้นท้อ สาดเงาของต้นไม้ลงบนกำแพงเรือนเป็นลายพร้อยสลับซับซ้อน
เหอชิงชิงกอดเข่านั่งอยู่หน้าประตูเรือน ยิ่งดึกสงัด ลมราตรียิ่งหนาวเหน็บ นางอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเบาๆ
นางลูบใบหน้า พบว่าคราบน้ำตาแห้งกรังไปแล้ว ปลายนิ้วเย็นเฉียบกว่าแก้มเสียอีก
อันที่จริงนางไม่ได้ร้องไห้มานานแล้ว
เด็กผู้หญิงร้องไห้ คือเทพธิดาหลั่งน้ำตา ดุจดอกสาลี่ต้องหยาดฝน ผู้พบเห็นต่างเศร้าใจ เกิดความเวทนาสงสาร
นางร้องไห้คือร้องไห้จนใจสลายเป็นสายเลือด คนอื่นเห็นแล้วมีแต่จะรู้สึกน่าหวาดกลัว คนขวัญอ่อนคงได้เก็บไปฝันร้ายตอนกลางคืน
เสียงแมลงร้องในพงหญ้าดังระงม ทำให้ค่ำคืนยิ่งเงียบเหงาเปลี่ยวกาย
เหอชิงชิงทั้งหนาวทั้งหิว อดคิดไม่ได้ว่า คนผู้นั้นจะกลับมาอีกหรือไม่?
จะเป็นเพียงการล้อเล่นกับตนเองหรือไม่? ถ้าเขาล้อเล่นกับข้าจริงๆ ก็...ก็ไม่เป็นไร อย่างไรก็ชินแล้ว
นางดูออกว่าคนผู้นั้นมีบารมีอย่างมากในสายนอกของสำนักหัวเวย ได้รับความเคารพนับถืออย่างสูง คงจะเหมือนกับศิษย์พี่จื่อเย่ที่สำนักศึกษาชิงหยา
นางอยู่ในโคลนตม พวกเขาอยู่บนสวรรค์ ใจคนย่อมไม่เชื่อมถึงกันอยู่แล้ว ยิ่งเมฆกับโคลนแตกต่างกันเพียงใด
สุดปลายทางเดินเล็กๆ ดอกไม้ไหวเอน พลันมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น ร่างหนึ่งเดินมาแต่ไกล
“ท่านซ่ง...” เหอชิงชิงลุกขึ้นยืนพรวดพราด แต่เมื่อมองเห็นผู้มาเยือนอย่างชัดเจน แสงในดวงตาของนางก็ดับวูบลง
ผู้ที่มาคือสตรีในอาภรณ์สีแดง
ชายกระโปรงปลิวไสว งดงามเจิดจ้า ราวกับคบเพลิงที่แทบจะจุดราตรีให้สว่างไสว
เหอชิงชิงทั้งอิจฉาทั้งหวาดกลัว ไม่กล้ามองนาน ก้มหน้าลง รอให้ฝ่ายตรงข้ามเดินจากไป
แต่ฝ่ายตรงข้ามไม่ได้เพียงแค่เดินผ่าน แต่กลับเดินตรงมาหานาง จนกระทั่งหยุดลงเมื่อห่างกันเพียงสามก้าว สร้างความรู้สึกกดดันอย่างยิ่ง
“เจ้าเป็นใคร?” สตรีอาภรณ์แดงถาม
น้ำเสียงราวกับเจ้าของบ้านถามแขกที่ไม่ได้รับเชิญซึ่งบุกรุกเข้ามาในบ้าน
“สำนักศึกษาชิงหยา เหอชิงชิง” เด็กสาวในชุดขาวถอนสายบัวคารวะ กล่าวเสียงเบา “คารวะสหายเต๋า”
คำถามต่อไปควรจะเป็น เจ้ามาทำอะไรที่นี่ แต่เฉินหงจู๋กลับเอ่ยปากถามไม่ออกในทันใด
นางรู้สึกว่าชื่อเหอชิงชิงนี้คุ้นหูอย่างประหลาด
บ้านยี่สิบหลังรอบเรือนซ่ง นางเพิ่งเดินผ่านมาทีละหลัง
ในตอนกลางวัน ไม่มีใครสักคนที่บอกความเคลื่อนไหวของซ่งเฉียนจีให้นางรู้
เป็นเพราะความเคลื่อนไหวของยันต์ติดตาม นางจึงรู้ว่าซ่งเฉียนจีลงจากเขาในตอนกลางคืน เมื่อไปคาดคั้นกับหอผู้ดูแล จึงได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในตอนกลางวัน คนทั้งหกจากชิงหยามาหาเรื่อง นำสตรีผู้บำเพ็ญเพียรที่มีรูปโฉมผิดปกติมาพยายามยั่วยุซ่งเฉียนจี แต่กลับถูกทำให้ตกใจวิ่งหนีไปเสียเอง
ส่วนสายข่าวทั้งยี่สิบครัวเรือนที่นางสร้างไว้ก่อนหน้านี้ พวกเขานำหินวิญญาณและยันต์สื่อสารที่นางให้ไปวางไว้หน้าประตูเรือน ไม่ได้ส่งข่าวมาแม้แต่คำเดียว
ท่าทีชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด พวกเขาไม่เต็มใจที่จะส่งข่าวอีกต่อไป แม้ว่าจะมีผลประโยชน์ให้ แม้ว่าการปกปิดอาจจะโดนเฆี่ยนตีก็ตาม
เฉินหงจู๋พูดแล้วไม่มีคนฟังในสำนักหัวเวยเป็นครั้งแรก นึกว่าตนเองจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แต่ในใจกลับมีความสงสัยมากกว่าความโกรธ
นางสามารถเตะประตูบ้านทั้งยี่สิบหลังนั้น จับศิษย์สายนอกที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเหล่านั้นออกมาเฆี่ยนอย่างหนักได้ แต่นางไม่ได้ทำเช่นนั้น
นางรู้สึกสับสนจากใจจริง ว่าทำไมทุกครั้งที่มาถึงเรื่องของซ่งเฉียนจี เรื่องราวก็จะผิดเพี้ยนไป
เมื่อความกลัวและแส้ไม่สามารถข่มขวัญผู้คนได้ การล่อลวงและหินวิญญาณก็ไร้ผล นั่นเพียงพอที่จะทำให้นางขนลุกชันได้แล้ว
แม้สายนอกจะต่ำต้อย แต่ก็เป็นรากฐานที่ค้ำจุนสำนักหัวเวยอันใหญ่โตมโหฬารนี้
ศิษย์สายนอกควรจะเชื่อฟังและควบคุมง่ายที่สุด เพียงแค่ให้ความหวังเล็กน้อย ก็สามารถต่อสู้อย่างสุดชีวิต อุทิศเลือดเนื้อและหยาดเหงื่อเพื่อสำนักได้
หากซ่งเฉียนจีไม่ได้มีเพียงคนเดียว แต่มีเป็นหมื่นเป็นแสนคนเล่า?
การควบคุมของสำนักหัวเวยต่อศิษย์สายนอก ต่อรัฐในอาณัติ และต่อผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่างทั้งหมดในทวีปเทียนซีจะยังคงมั่นคงอยู่ได้หรือไม่?
นางเป็นถึงธิดาของเจ้าสำนักนักพรตซวีอวิ๋น เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้นางตระหนักขึ้นมาในทันใดว่า การปกครองที่ดำรงอยู่ด้วยความหวาดกลัว ย่อมต้องพ่ายแพ้ต่อศักดิ์ศรี
ในสายนอก ไม่มีใครเคารพนางอย่างแท้จริง แต่ผู้คนกลับเคารพซ่งเฉียนจี
โชคยังดีที่ซ่งเฉียนจีมีเพียงคนเดียว ไม่ใช่ครูผู้สอนของสำนักศึกษา ขณะนี้สามารถมีอิทธิพลต่อศิษย์สายนอกได้เพียงกลุ่มเดียวเท่านั้น
เมื่อนึกถึงสำนักศึกษา เฉินหงจู๋ก็นึกถึงตอนกลางวันที่ตนเองและศิษย์พี่ไปรับเจ้าสำนักและผู้คุมกฎของสำนักศึกษาชิงหยา
แม้แต่ผู้คุมกฎจื่อเย่เหวินซู อัจฉริยะที่หาตัวจับได้ยากเช่นนั้น ยังต้องทำหน้าตายราวกับคนตายตลอดทั้งวัน เคร่งครัดต่อตนเองเป็นแบบอย่าง จึงจะสามารถรักษาบารมีต่อหน้าผู้คน และได้รับการเคารพจากใจจริงของเหล่าศิษย์ในสำนักศึกษาได้
ทำไมซ่งเฉียนจีเพียงแค่ปลูกผัก รดน้ำดอกไม้ กินบะหมี่ทุกวัน ก็สามารถทำสิ่งเดียวกันได้?
หากจื่อเย่เหวินซูรู้เข้า จะไม่โกรธจนตายเลยหรือ?
เฉินหงจู๋คิดฟุ้งซ่านไปต่างๆ นานา เมื่อความคิดมาถึงจุดนี้ พลันมีประกายแสงวาบขึ้นในสมอง
นางจ้องมองเหอชิงชิง สายตาราวกับจะทะลุผ่านผ้าโปร่งบางๆ นั้นไป
“เจ้าคือเด็กสาวที่จื่อเย่เหวินซูบุกเดี่ยวเข้าถ้ำมารทะเลประจิมแล้วพาตัวกลับมาในปีนั้น?”
เหอชิงชิงตัวสั่นสะท้าน
ก่อนที่จื่อเย่เหวินซูจะมาเป็นผู้คุมกฎ ก็มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วโลกแห่งผู้บำเพ็ญเพียรแล้ว
ศิษย์สำนักศึกษาทุกคนสามารถท่องจำเรื่องราวที่เขาบุกเดี่ยวเข้าถ้ำมารทะเลประจิมเมื่ออายุสิบหก สังหารมารกู่ ช่วยเหลือชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ที่ถูกใช้เป็นคนกู่ได้อย่างขึ้นใจ
เรื่องราวนั้นน่าตื่นเต้นระทึกขวัญ ศิษย์พี่ผู้คุมกฎใช้พลังบำเพ็ญเพียรขั้นจินตันช่วงต้น ข้ามระดับสังหารมารบำเพ็ญเพียรขั้นหยวนอิง จึงสร้างชื่อเสียงได้ในศึกเดียว
อันที่จริง การต่อสู้ครั้งนั้นดุเดือดจนฟ้าดินมืดมัว พลังทำลายล้างแผ่กว้างไกล ชาวบ้านที่ได้รับการช่วยเหลือรอดชีวิตมาได้เพียงคนเดียวในท้ายที่สุด
เด็กหญิงอายุสิบสองปีคนหนึ่ง
จื่อเย่เหวินซูส่งคนเข้าสำนักศึกษาชิงหยา เป็นเพียงเรื่องแค่คำพูดเดียว ทักทายเพียงชั่วครู่
จากนั้นเขาก็เดินทางท่องเที่ยวไปทั่วสี่ทวีป เขียนเรื่องราวตำนานอีกมากมาย
เมื่อเขากลับมา ก็ลืมเรื่องนี้ไปแล้ว
เหอชิงชิงในฐานะพยานบุคคลของเรื่องราวนี้ รอยแผลเป็นบนใบหน้าคือหลักฐานการกระทำชั่วของมารบำเพ็ญเพียร โชคดีที่ได้เข้าสำนักศึกษาชิงหยา ก้าวเข้าสู่ประตูแห่งโลกบำเพ็ญเพียรอย่างไม่ตั้งใจ
ปีแล้วปีเล่า ทุกครั้งที่มีคนเอ่ยถึงตำนานของผู้คุมกฎ เอ่ยถึงคุณธรรมของสำนักศึกษาชิงหยาที่รับเลี้ยงผู้เสียหาย ก็จะต้องดึงนางออกมาแสดงให้ดู
ทุกคนบอกนางว่าควรกตัญญูรู้คุณ
เหอชิงชิงเพราะไม่สามารถรู้สึกกตัญญูได้ จึงมักจะรู้สึกผิดและเจ็บปวดอยู่เสมอ
นางทำได้เพียงอดทน
แต่บางครั้งยิ่งเจ้ายอมถอย ยิ่งเจ้ายอมทน ยิ่งเจ้ากลัวเรื่องราว คนที่รังแกเจ้าก็จะยิ่งมากขึ้น
“ใช่ข้าเอง” นางได้ยินตนเองยอมรับอย่างยากลำบาก
นางกลัวมากว่าอีกฝ่ายจะเหมือนนักเรียนหญิงในสำนักศึกษาทุกคน ที่ทั้งอยากรู้อยากเห็นและตื่นเต้น ถามนางเกี่ยวกับเรื่องของจื่อเย่เหวินซู
นางไม่รู้อะไรเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไม่อาจตอบได้ และจากประสบการณ์ของนาง ไม่ว่าจะตอบอะไรก็ผิดทั้งนั้น
แต่เด็กสาวในอาภรณ์แดงกลับกล่าวว่า “ข้าคือเฉินหงจู๋ เจ้ารู้จักข้าหรือไม่?”
เหอชิงชิงตกตะลึง
ธิดาคนเดียวของเจ้าสำนักหัวเวย ผู้คนเรียกนางว่าคุณหนูใหญ่แห่งหัวเวย องค์หญิงใหญ่
ตนเองกลับได้พบกับนางในยามดึกสงัดเช่นนี้ พูดคุยกันซึ่งหน้ามานานถึงเพียงนี้
“เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” เฉินหงจู๋ถาม
คำถามย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้นของการพบกัน
“สหายเต๋าซ่งบอก ให้ข้ารอเขาที่นี่” เหอชิงชิงตอบ
ไม่รู้เพราะเหตุใด ในใจของเฉินหงจู๋พลันมีไฟโทสะไร้ชื่อลุกโชนขึ้นมา
“ทำไมให้เจ้ารอ?”
“ไม่ทราบเจ้าค่ะ ก่อนหน้านี้ข้าร้องไห้อยู่ที่นี่ เขาออกมาดูข้า แล้วบอกให้ข้าอย่าขยับไปไหนเด็ดขาด รอเขากลับมา” เสียงของเหอชิงชิงเบาลงเรื่อยๆ “ศิษย์พี่ซ่งเป็นคนดี”
เฉินหงจู๋คิดในใจ ศิษย์สำนักข้าเป็นคนอย่างไร ไม่ต้องให้คนนอกอย่างเจ้ามาบอก
“หึ เจ้าคิดว่าเขาอารมณ์ดีมากรึ? เขาดูเหมือนพูดจาง่าย แต่จริงๆ แล้วนิสัยดื้อรั้นที่สุด กระดูกแข็งที่สุด ไม้แข็งไม้อ่อนก็ไม่เอา!”
เฉินหงจู๋นึกถึงตอนที่ตนเองไปเจอดีที่ซ่งเฉียนจีมาถึงสามครั้งสามครา ก็ขมวดคิ้วเย้ยหยัน
“ก็แค่เจ้าร้องไห้จนเขารำคาญ เขาเลยหลบออกไปฝึกกระบี่ข้างนอกเท่านั้นแหละ!”
“ข้า...ข้าเชื่อเขา เขาให้ข้ารอ ข้าก็จะรอ” เหอชิงชิงเพิ่งจะพูดจบ ตนเองก็ตกใจเสียก่อน
นี่เป็นครั้งแรกที่นางโต้เถียงผู้อื่น กลับเป็นการโต้เถียงคนที่มีฐานะอย่างเฉินหงจู๋
แต่กลับไม่ใช่เพื่อตนเอง เพียงแค่ต้องการพิสูจน์ว่าซ่งเฉียนจีเป็นคนรักษาสัจจะ
“ข้าพนันได้เลยว่าคืนนี้เขาไม่กลับมาแน่” เฉินหงจู๋จัดชายกระโปรง แล้วนั่งลงกับพื้น “ข้าก็จะรอด้วย”
เด็กสาวสองคนนั่งเคียงกันบนขั้นบันไดหินหน้าประตูเรือน
อาภรณ์แดงดุจเปลวเพลิง อาภรณ์ขาวดุจน้ำค้างแข็ง
มองจันทร์กระจ่างดวงเดียวกัน แต่ในใจกลับคิดเรื่องต่างกัน
เฉินหงจู๋คิดว่า หากสำนักหัวเวยต้องการคงอยู่ไปชั่วกาลนาน คนอย่างซ่งเฉียนจี จะต้องมีไม่มาก
เหอชิงชิงคิดว่า ถ้าศิษย์พี่ซ่งไม่กลับมาจริงๆ ข้าก็ไม่โทษเขา คนอย่างเขา ได้เจอสักครั้งก็ควรรู้จักพอใจแล้ว
จันทราแห่งขุนเขาไหนเลยจะล่วงรู้เรื่องในใจคน
