"ที่คุณจอห์นนี่มาเยือนบ้านโกโรโกโสของผมได้ นับเป็นเกียรติอย่างยิ่ง!" ตู้หย่งเซี่ยวเชิญจอห์นนี่นั่งลง
จอห์นนี่มองไปรอบๆ บนผนังแขวนปลาเค็ม หัวหอม กระเทียม ภาพมงคลปีใหม่เก่าขาดๆ ซึ่งมีเด็กอ้วนอุ้มปลาคาร์ปตัวใหญ่อยู่บนนั้น มุมกำแพงมีโอ่งน้ำ โอ่งข้าว และอ่างไม้สำหรับอาบน้ำวางอยู่ เป็น "บ้านโกโรโกโส" จริงๆ แม้แต่ที่นั่งก็ยังไม่มี
ตู้หย่งเซี่ยวไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจ เขาหยิบเก้าอี้พับตัวเล็กที่น้องสาวใช้ทำการบ้านส่งให้จอห์นนี่ ส่วนตัวเองก็นั่งลงบนกระดานเตียงที่อยู่ไม่ไกล
จอห์นนี่ก็เหมือนกับชาวตะวันตกหลายๆ คน เขามีรูปร่างสูงใหญ่ พอนั่งยองๆ บนเก้าอี้พับตัวเล็กยังไงก็รู้สึกไม่คุ้นชิน นอกจากจะเจ็บก้นแล้วยังเหยียดขาไม่ได้ด้วย
ตู้หย่งเซี่ยวนั่งอยู่บนกระดานเตียง มองลงมาจากที่สูง เมื่อเทียบกันแล้ว จอห์นนี่จึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปตรงหน้าตู้หย่งเซี่ยวแทน "ตู้ที่รัก ผมยุ่งมาก ขอพูดสั้นๆ เลยนะ คุณน่าจะรู้จุดประสงค์ที่ผมมาในครั้งนี้"
ตู้หย่งเซี่ยวพยักหน้า "ดูเหมือนว่าคุณจะมีมุมมองใหม่เรื่องที่ผมจะร่วมทุนกับบริษัทของคุณเปิดร้านแฟลกชิปสโตร์แล้วสินะ"
"ผิดแล้ว มุมมองของผมยังเหมือนเดิม ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น แค่สภาพแวดล้อมแบบนี้ ผมนึกไม่ออกจริงๆ ว่าคุณจะเอาเงินทุนหมุนเวียนสามหมื่นหยวนมาจากไหน แล้วก็เรื่องประสบการณ์การเปิดร้าน ถึงแม้แผนธุรกิจของคุณจะน่าทึ่งมาก แต่นั่นมันก็แค่ทฤษฎีบนกระดาษ ส่วนเรื่องความเชื่อใจที่ผมมีต่อคุณ อืม คราวที่แล้วคุณสอนบทเรียนให้ผม ทำให้ผมได้รู้ว่าในสถานที่อย่างฮ่องกง พลังของตำรวจคนหนึ่งมันยิ่งใหญ่แค่ไหน!"
"ในเมื่อเป็นอย่างนั้น แล้วคุณจะมาหาผมทำไมอีก"
"ง่ายมาก ตอนนี้คุณเลื่อนตำแหน่งเป็นสารวัตรแล้ว สำหรับผม สถานะและตำแหน่งของคุณถือว่าเหมาะสมขึ้นมานิดนึงแล้ว" น้ำเสียงของจอห์นนี่ดูแคลน "ปกติแล้วให้ตายผมก็ไม่เลือกคนจีนมาเป็นหุ้นส่วนหรอก แต่คุณทำให้ผมต้องเปลี่ยนความคิด"
"งั้นเหรอ เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ทำให้คุณเปลี่ยนความคิดได้"
"พระเจ้า ผมไม่ได้พูดเล่นกับคุณนะ" จอห์นนี่พูด "ก่อนหน้านี้คุณเป็นแค่นักสืบธรรมดาๆ ผ่านไปไม่กี่วันก็กลายเป็นสารวัตรแล้ว ความเร็วในการเลื่อนขั้นแบบนี้ทำให้ผมต้องมองคุณใหม่เลย!"
ตู้หย่งเซี่ยวหัวเราะ เขาลุกขึ้นจากกระดานเตียงแล้วเดินไปตรงหน้าจอห์นนี่ "คุณบอกว่ารีบไม่ใช่เหรอ ถ้างั้นก็เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว!"
จอห์นนี่สูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ตู้หย่งเซี่ยวสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร แต่เมื่อตู้หย่งเซี่ยวยืนอยู่ตรงหน้าจอห์นนี่และปรายตามองเขา กลับทำให้จอห์นนี่รู้สึกกดดันอย่างรุนแรง
จอห์นนี่สูดหายใจลึกๆ แล้วฝืนยิ้มออกมา "ดี พูดจาตรงไปตรงมา! เอาอย่างนี้ ผมตกลงให้คุณร่วมทุนเปิดร้านแฟลกชิปสโตร์ของเรา แต่มีข้อแม้ข้อเดียว คือคุณต้องหาร้านทำเลดีๆ ให้แมคโดนัลด์ของเรา ไม่ว่าจะเป็นตำแหน่งที่ตั้ง หรือปริมาณผู้คนพลุกพล่านต้องไร้ที่ติ!"
"นอกจากนี้คุณไม่ต้องรับผิดชอบเรื่องเงินทุน แล้วก็ไม่ต้องยุ่งเรื่องการฝึกอบรมพนักงานด้วย สิ่งเดียวที่คุณต้องทำตอนนี้คือเดินออกไปตั้งใจหา จนกว่าจะเจอ!"
ตู้หย่งเซี่ยวปัดนิ้วของจอห์นนี่ออก ยิ้มเหมือนไม่ยิ้มแล้วพูดว่า "ดูเหมือนจะเข้าใจอะไรผิดไปนะ คุณผู้ชาย"
"เข้าใจอะไรผิด"
"วันนี้คุณมาที่นี่เพื่อขอร้องผม ไม่ใช่มาสงสารหรือให้ทานผม! ประการที่สอง ผมหาร้านให้คุณได้ แต่สิทธิ์ในการบริหารร้านแฟลกชิปสโตร์สาขานี้ต้องเป็นของผม! พูดง่ายๆ ก็คือ ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับผมไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบนายจ้างกับลูกจ้าง แต่เป็นความสัมพันธ์แบบหุ้นส่วนที่มีสถานะเท่าเทียมกัน!"
จอห์นนี่ทนสายตาเฉียบขาดของตู้หย่งเซี่ยวไม่ไหวจนต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "แต่ว่า..."
"ไม่มีแต่!" ตู้หย่งเซี่ยวก้าวรุกคืบ "ฮ่องกงเป็นที่เล็กๆ คุณลองเปิดร้านดูก็ได้ ดูสิว่าจะเปิดรอดไหม! พูดอีกอย่างก็คือ ต่อให้คุณเปิดร้านได้ ผมก็ทำให้มันเจ๊งได้อยู่ดี!"
"คุณ..." จอห์นนี่ชี้หน้าตู้หย่งเซี่ยว
"เลวทรามต่ำช้ามากใช่ไหม" ตู้หย่งเซี่ยวแบมือ "ขอร้องเถอะ ที่นี่คือฮ่องกง ไม่ใช่อเมริกาของคุณ! มีแต่คนเลวทรามต่ำช้าเท่านั้นแหละถึงจะเอาชีวิตรอดได้!"
ตู้หย่งเซี่ยวพูดจบก็หันหลังกลับไป "คุณลองพิจารณาดูก็แล้วกัน ถ้าตกลง ภายในไม่กี่วันนี้ผมจะจัดการหาร้านให้ ความจริงแล้วแถวถนนนาธานก็มีร้านทำเลดีๆ อยู่เยอะ..."
"เอ๊ะ ถนนนาธานเหรอ"
"ใช่แล้ว" ตู้หย่งเซี่ยวหยิบซองบุหรี่ที่วางอยู่บนกระดานเตียงขึ้นมา ล้วงบุหรี่ออกมาคาบไว้ในปาก หยิบไฟแช็กขึ้นมาป้องจุดไฟ จากนั้นก็หันไปพ่นควันใส่จอห์นนี่ "ถนนนาธานเป็นแหล่งมั่วสุม มีทั้งบ่อนคาสิโน มีทั้งไนต์คลับ ของพวกนี้บั่นทอนบุญบารมี แต่เปิดร้านฟาสต์ฟู้ดไม่เหมือนกัน สามารถสั่งสมบุญสร้างกุศลได้!"
แววตาของจอห์นนี่วูบไหวไม่นิ่ง
มุมปากของตู้หย่งเซี่ยวยกขึ้น "พูดจริงๆ นะ ถ้าคุณเจาะตลาดฮ่องกงไม่ได้ แล้วจะมีประโยชน์อะไร ต่อให้กลับไปอเมริกา ที่นั่นยังมีที่ยืนให้คุณอยู่อีกเหรอ ผมเข้าใจคนอเมริกาอย่างพวกคุณดี เกลียดพวกขี้แพ้ที่สุด!"
ทุกคำพูดแทงใจดำ!
จอห์นนี่แทบจะพังทลาย
ตู้หย่งเซี่ยวซ้ำเติม "สุภาษิตอเมริกาว่ายังไงนะ สุนัขล่าเนื้อที่จับกระต่ายไม่ได้ก็สมควรถูกยิงทิ้ง เพราะมันดีแต่เปลืองอาหารหมา!"
ร่างของจอห์นนี่สั่นสะท้าน
ตู้หย่งเซี่ยวรู้ว่าถึงเวลาแล้ว เขาคีบบุหรี่แล้วตบไหล่จอห์นนี่เบาๆ "ที่ผมยอมร่วมทุนด้วย ก็ถือเป็นการช่วยคุณนะ! สั่งสมบุญสร้างกุศลไง ผมชอบที่สุดเลย!"
...
สามวันต่อมา จดหมายแต่งตั้งตู้หย่งเซี่ยวให้ดำรงตำแหน่งสารวัตรจีนประจำถนนนาธานก็ถูกส่งลงมาในที่สุด
สาเหตุที่พวกฝรั่งหัวทองเบื้องบนยอมรับการเสนอชื่อของหลิวฝู และช่วยให้ตู้หย่งเซี่ยวได้เลื่อนขั้น ก็เพราะหลิวฝูเหลือเวลาอีกแค่สองปีก่อนเกษียณ จึงยอมไว้หน้าเขาก่อนไป
สาเหตุที่หลิวฝูยอมช่วยให้ตู้หย่งเซี่ยวได้เลื่อนขั้น ฉากหน้าเป็นเพราะเหลยลั่วขอร้อง แต่ลึกๆ แล้วหลิวฝูก็มีความเห็นแก่ตัว อยากจะปั้นตู้หย่งเซี่ยวให้เป็นหมากของตัวเอง
สาเหตุที่เหลยลั่วตกลงช่วยตู้หย่งเซี่ยว ก็เพราะเขาแค่อยากจะตอกตะปูลงบนอาณาเขตของเหยียนสยงในเกาลูน
คนที่เสียเปรียบเพียงคนเดียวก็คือเหยียนสยง จู่ๆ ทำเลทองของตัวเองก็ถูกเฉือนออกไปให้ตู้หย่งเซี่ยวดูแลซะอย่างนั้น
ฉากหน้าตู้หย่งเซี่ยวเป็นคนของเขา เป็นลูกน้องของเหยียนสยง แต่ความจริงมีหลายคนรู้ว่าเขากับตู้หย่งเซี่ยวไม่ลงรอยกัน
ผ่านไปอีกไม่กี่วัน ข่าวลือก่อนหน้านี้ที่ว่าเหยียนสยงให้ตู้หย่งเซี่ยวจ่ายเงินสามหมื่นเพื่อซื้อตำแหน่งหัวหน้านักสืบก็แพร่สะพัดออกไป เหยียนสยงจึงตกเป็นตัวตลกอีกครั้ง เหยียนสยงทำได้แค่ปล่อยข่าวออกไปว่า เรื่องพวกนี้ไม่มีมูลความจริง เขาไม่ได้ละโมบเงินทอง แต่มีคนพาลอยากจะเสี้ยมให้เขากับตู้หย่งเซี่ยวผิดใจกัน
สรุปก็คือ การเลื่อนตำแหน่งของตู้หย่งเซี่ยวในครั้งนี้ ตั้งแต่ระดับบนลงมาจนถึงระดับล่าง ต่างคนต่างก็มีแผนร้ายซ่อนอยู่
ตู้หย่งเซี่ยวเหมือนได้โชคหล่นทับ
ถึงแม้สารวัตรคนนี้จะดูแลแค่ถนนนาธาน แต่ก็เป็นพื้นที่ที่ผลประโยชน์อู้ฟู่แถมยังมีอำนาจล้นมือ ฉากหน้าเขาได้เลื่อนขั้นเป็นสารวัตร เงินเดือนปรับขึ้นจากสองร้อยสามสิบหยวนเป็นสองร้อยแปดสิบหยวน ซึ่งแทบจะเท่ากับรายได้ของพนักงานออฟฟิศในฮ่องกงแล้ว ทว่ารายได้สีเทานั้นกลับยากที่จะประเมินได้
ในอนาคต ทั้งรถหรู วิลล่า แล้วก็ผู้หญิง สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ผู้ชายใฝ่ฝัน ก็ต้องรอดูว่าตู้หย่งเซี่ยวจะมีวิธีจัดการยังไง
หลังจากได้รับหนังสือแจ้ง ตู้หย่งเซี่ยวก็รีบไปหาเหลยลั่วเพื่อแสดงความขอบคุณเป็นอันดับแรก เขาบอกเป็นนัยว่าถนนนาธานเป็นทำเลที่ดี เมื่อก่อนเหลยลั่วเคยอยากจะมาปักธงที่นี่แต่ก็เข้ามาไม่ได้ ต่อไปตู้หย่งเซี่ยวจะแกล้งหลับตาข้างหนึ่งปล่อยผ่านไป
แต่เหลยลั่วกลับทำแค่ยิ้ม "พูดไปก็เปล่าประโยชน์ ยืนให้มั่นก่อนเถอะ! ถนนนาธานมีทั้งคนดีและคนเลวปะปนกัน ฉันไม่อยากส่งเงินช่วยงานศพให้นายหรอกนะ!"
เมื่อข่าวดีส่งกลับไปที่สือเสียเหว่ย พอตระกูลตู้รู้ว่าตู้หย่งเซี่ยวได้เลื่อนขั้นเป็นสารวัตรจริงๆ ก็ถึงกับกว้านซื้อธูปเทียนมาเต็มรถลาก จัดการเผาจนศาลบรรพชนควันโขมง ประกายไฟพวยพุ่งขึ้นฟ้า
เพื่อนบ้านมองดูแล้วต่างก็อุทานว่า "ศาลบรรพชนตระกูลตู้มีควันมงคลลอยขึ้นมาแล้ว!"
มีเพียงตู้หย่งเซี่ยวเท่านั้นที่รู้ว่า...
ถนนนาธานคือทำเลทอง คือถิ่นพยัคฆ์มังกร และยิ่งเป็นวังจระเข้!
