'เคล็ดวิชาเทพหกสูญสี่บรรจบ' เป็นวิชาที่เจ้าผู้ครองแคว้นเฉินเมื่อห้าร้อยปีก่อนคิดค้นขึ้นในยามที่อายุมากและบรรลุถึงขั้นสูงสุด จากนั้นก็ได้รับการปรับปรุงให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้นโดยยอดฝีมือรุ่นแล้วรุ่นเล่า มีความโดดเด่นในการสลายปราณแท้ชนิดอื่นในร่างกาย ส่วนปราณของซือถูเต๋อชิ่งสายนี้ไม่ได้เห็นชัดนัก แม้จะบริสุทธิ์ยิ่ง ทว่าปริมาณกลับไม่เพียงพอ
หลังจากถูกค้นพบ มันก็พุ่งพล่านไปซ้ายทีขวาที แต่สุดท้ายก็ยังถูกปราณภายในของหลี่กวนอีกลืนกินอยู่ดี
หลี่กวนอีหลอมรวมมันโดยอาศัยวิถีการโคจรของเคล็ดวิชาเทพนี้
เวลาผ่านไปเต็มๆ หนึ่งก้านธูป ปราณภายในที่แฝงเร้นอยู่ในร่างของหลี่กวนอีก็อันตรธานหายไป เขากระโดดลุกขึ้นยืน ปริมาณปราณภายในร่างไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงใดๆ เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไปยังลานบ้าน
หินก้อนใหญ่ในลานบ้านที่เขาใช้สำหรับฝึกวิชาถูกเปลี่ยนใหม่ทุกวัน
ท่านปู่เซวียจะทุบหินเหล่านี้ให้แตก แล้วนำไปใช้เป็นหินปูถนน
ท่านปู่ใหญ่จะนำเศษหินเหล่านี้ไปปูบนถนนดินในหมู่บ้านที่ยากจน เปลี่ยนถนนที่เฉอะแฉะให้กลายเป็นถนนกรวด จากนั้นก็จะเก็บเงินเป็นพิธีเล็กน้อย ด้วยเหตุนี้ชาวบ้านจึงไม่ได้ซาบซึ้งบุญคุณตระกูลเซวียประหนึ่งองค์จักรพรรดิ
บางครั้งก็ยังรู้สึกว่าการซ่อมถนนเป็นเพียงการหาเรื่องเก็บเงิน และด่าทอตระกูลเซวียยกใหญ่
ถึงอย่างไรตระกูลเซวียแม้จะเป็นตระกูลที่ร่ำรวยมหาศาล แต่ก็รู้จักคิดคำนวณอย่างละเอียดถี่ถ้วน
หลี่กวนอีกำหมัดมองหินยักษ์ที่แข็งแกร่งก้อนนี้ แล้วใช้หมัดหยกสลายของตระกูลเซวียชกเปรี้ยงเข้าไป ร่างกายของเขาแข็งแกร่ง พลังปราณก็เต็มเปี่ยม การชกครั้งนี้ได้ยินเพียงเสียงดังกรอบแกรบ หินยักษ์ทั้งก้อนก็แตกกระจาย เศษหินร่วงกราวลงเต็มพื้นเสียงดังแกรกกราก
หมัดหยกสลายของตระกูลเซวีย โดดเด่นเป็นพิเศษเรื่องพลังทำลายล้างแบบระเบิดออก
เมื่อผู้ฝึกยุทธ์ฝ่ายตรงข้ามเข้าประชิดตัวพลธนูตระกูลเซวียที่ไร้ซึ่งลูกธนู
สิ่งที่รอคอยพวกเขาก็คือหมัดที่ไม่ด้อยไปกว่าสำนักในยุทธภพแม้แต่น้อย
สำหรับธนูเทพตระกูลเซวีย การต่อสู้ระยะประชิดถือเป็นการเปิดฉากขั้นที่สอง ส่วนสายของท่านเทพยุทธ์เซวียนั้น ระยะไกลใช้ธนูเทพ ระยะกลางใช้ง้าวศึก ระยะใกล้ชักดาบ แนบชิดตัวยังมีหมัดมวย หากไม่นับเหยากวงในยุคปัจจุบัน ท่านเทพยุทธ์เซวียก็ไร้ซึ่งจุดอ่อนใดๆ
เพลงหมัดชุดนี้ แม้หลี่กวนอีจะยังไม่บรรลุขั้นสุด ทว่าอาศัยความแข็งแกร่งของร่างกาย อานุภาพที่แสดงออกมาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าผู้ที่บรรลุขั้นสุดเลย หลี่กวนอีชะงักไปเล็กน้อย โคจร 'เคล็ดวิชาเทพหกสูญสี่บรรจบ' แล้วใช้กระบวนท่าหมัดหยกสลาย ชกเปรี้ยงลงไปอีกครั้ง
ครั้งนี้หินกลับไม่มีร่องรอยแม้แต่น้อย
ทว่าในแววตาของหลี่กวนอีกลับมีความประหลาดใจ พึมพำกับตัวเองว่า "ช่างเป็นพลังปราณที่อำมหิตนัก"
เขายื่นนิ้วออกไป จิ้มลงบนหินก้อนนี้เบาๆ มันคือหินภูเขาที่แข็งแกร่งพอจะนำไปปูถนน ชายหนุ่มไม่ได้ออกแรงเลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับเหมือนจิ้มลงบนทรายดูด หินก้อนนั้นกลายเป็นทรายเม็ดละเอียดร่วงหล่นลงมาอย่างเงียบเชียบ
นี่ก็คือคุณลักษณะของพลังปราณเพียงเส้นเดียวที่ซือถูเต๋อชิ่ง นักฆ่าอันดับสิบของแผ่นดินปล่อยออกมาอย่างไม่ใส่ใจ
"เย็นเยียบดุดัน ไร้สุ้มไร้เสียง ช่างเถอะ เรียกว่าปราณอ่อนหยุ่นก็แล้วกัน"
หลี่กวนอีสงสัยว่า หากซือถูเต๋อชิ่งลงมือ จะสามารถมองข้ามการป้องกัน ทำลายเส้นลมปราณและอวัยวะภายในได้โดยตรง ต่อให้เป็นยอดฝีมือที่มีร่างกายดั่งวัชระคชสาร อวัยวะภายในก็ไม่มีทางแข็งแกร่งทัดเทียมกล้ามเนื้อและกระดูก พลังปราณสายนี้ที่ตกค้างอยู่ในร่างของเขาไม่ได้แข็งแกร่งนัก
แต่ขอเพียงหลี่กวนอีฝึกฝนเคล็ดวิชาหอคอยชั้นที่สอง
ไม่ว่าจะเป็นระบบเก้าทวารอันเป็นวิชายุทธ์สายหลักที่สง่างามของจงหยวน
หรือวิชายุทธ์ของดินแดนประจิมที่เดินตามระบบเจ็ดชีพจร
ขอเพียงเป็นการฝึกฝนหอคอยชั้นที่สอง ล้วนต้องระมัดระวังอย่างยิ่งยวด ถึงตอนนั้นหากพลังปราณสายนี้ขยับเพียงนิด เกรงว่าเส้นลมปราณและอวัยวะภายในของหลี่กวนอีคงถูกบดขยี้ในพริบตา สูญเสียวรยุทธ์ทั้งหมดไป ทั้งยังสามารถโยนความผิดให้เยว่เชียนเฟิง หรือแม้แต่เฉินเฉิงปี้ที่แนะนำเคล็ดวิชาให้หลี่กวนอีฝึกฝนได้อีกด้วย
หลี่กวนอีนึกถึงท่าทีของเฉินเฉิงปี้ แล้วครุ่นคิดเล็กน้อย
"ไม่ฆ่าข้า แต่ทำให้ข้ากลายเป็นคนพิการ เพื่อสร้างความขัดแย้ง"
"ตกลงว่าพรรคพวกขององค์รัชทายาท..."
"หรือว่า... เป็นคนสนิทของจักรพรรดิที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มองค์รัชทายาท เพื่อยุยงให้ทั้งสองฝ่ายเข่นฆ่ากันเอง"
"นักฆ่าที่จับได้ก่อนหน้านี้บอกว่าถานไถ่เซี่ยนหมิงเป็นคนลงมือ ตกลงว่าเป็นเขาจริงๆ หรือว่าเป็นฝีมือของจักรพรรดิ เพียงแต่ยืมชื่อของถานไถ่เซี่ยนหมิงมาบังหน้า? หรือไม่ก็เป็นถานไถ่เซี่ยนหมิงที่ออกคำสั่งจริงๆ แต่จักรพรรดิกลับมอบอีกคำสั่งหนึ่งให้ซือถูเต๋อชิ่ง?"
หลี่กวนอีรู้สึกว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าช่างซับซ้อนซ่อนเงื่อน
แม้แต่ผู้เฒ่าเซวียของบ้านตน ก็ยังเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่เจ้าเล่ห์เพทุบายเช่นกัน
เขาตัดสินใจว่าจะหาวิธีเตือนผู้เฒ่าเซวีย การต่อสู้ระหว่างจิ้งจอกเฒ่าเช่นนี้ เด็กหนุ่มอย่างเขาจะไม่ขอเข้าไปยุ่งเกี่ยว หากเทียบกับการชิงไหวชิงพริบเหล่านี้แล้ว วรยุทธ์ยังพึ่งพาได้มากกว่า เขากำมือสลับคลายออก พยายามขบคิดถึงความล้ำลึกของ 'เคล็ดวิชาเทพหกสูญสี่บรรจบ'
สูญ บรรจบ นับว่าเข้าถึงแก่นแท้ของวิชายุทธ์สำนักเต๋าอย่างลึกซึ้ง
ทว่ากลับถือเอาตนเป็นราชา ประดุจมหาจักรพรรดิควบคุมขุนนาง เพื่อควบคุมพลังปราณมากมายในใต้หล้า
แม้แต่ศัตรู ก็ยังถูกนำมาใช้เพื่อข้า
ภายใต้เปลือกนอกของสำนักเต๋า กลับแฝงไว้ด้วยแก่นแท้ของวิชายุทธ์วิถีจักรพรรดิ
พอจะมองเห็นสภาพจิตใจของเจ้าผู้ครองแคว้นเฉินในอดีตได้ หลี่กวนอีมองคนจากวิชายุทธ์ อดสงสัยไม่ได้ว่า หากตอนนั้นท่านเทพยุทธ์เซวียไม่ได้คอยเฝ้าอยู่ข้างกายเจ้าผู้ครองแคว้นเฉิน เจ้าผู้ครองแคว้นเฉินก็คงก่อกบฏไปนานแล้ว
ตอนนี้หลี่กวนอีโคจรปราณภายในนี้ สามารถสลับไปมาระหว่าง 'เคล็ดธนูเทพแขนหยก' กับพลังปราณของซือถูเต๋อชิ่งที่ถูกกลืนกินไป หลังจากนี้รอให้เก็บตัวเงียบๆ สักสองสามวันจนแน่ใจว่าปลอดภัย แล้วค่อยฝึกฝน 'พลังมังกรแดง' หากชกออกไปหนึ่งหมัด ก็จะมีพลังปราณถึงสามสาย
พยัคฆ์ขาวฝ่าการป้องกัน มังกรแดงแผดเผาเส้นลมปราณ ส่วนปราณแฝงก็แทรกซึมเข้าสู่อวัยวะภายใน
ล้ำลึกพิสดารยิ่งนัก
'เคล็ดวิชาเทพหกสูญสี่บรรจบ' นี้ ดูเหมือนจะไม่ใช่กำลังภายใน แต่ควรจะเป็นวิชาลับมากกว่า
หลี่กวนอีใช้หมัดหยกสลายกระหน่ำชกหินยักษ์ บางครั้งก็เป็นพลังปราณดุดันก่อน ตามด้วยพลังปราณแฝงอ่อนหยุ่น บางครั้งก็เป็นพลังอ่อนหยุ่นกัดกร่อนก่อน แล้วค่อยตามด้วยหมัดดุดันทะลวงทะลุ เปลี่ยนแปลงไม่หยุดหย่อน ชัดเจนว่าเป็นเพียงกระบวนท่าหมัดหยกสลาย แต่ในยามนี้กลับแตกแขนงผลลัพธ์ของกระบวนท่าที่แตกต่างกันออกไปเนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของกำลังภายใน
สุดท้ายหลี่กวนอีก็ทาบฝ่ามือลงบนหินยักษ์
ข้อมือขยับเพียงนิด หินยักษ์ก็พังทลายกลายเป็นเศษหินก้อนเล็กก้อนน้อยอย่างสมบูรณ์
หลี่กวนอีใช้มือแทนอาวุธ ม้วนตวัดอย่างแรง
ถึงกับฝืนใช้กระบวนท่าเกลียวคลื่น พลังปราณวังวนปะทุออก โดยใช้ [ปราณอ่อนหยุ่น] เศษหินกลายเป็นผุยผงนับไม่ถ้วน หมุนวนกระเพื่อมไหว หลี่กวนอีก้าวเท้าออกหมัด ราวกับจะทลายขุนเขาตัดยอดผา กระหน่ำโจมตีออกไป
[ทลายเขา]!
วังวนของเกลียวคลื่นถูกทำลาย กลับปะทุพลังฉีกกระชากที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมออกมา
จากการพูดคุยกับท่านปู่ใหญ่ หลี่กวนอีได้รับการชี้แนะ ทำให้มีความเข้าใจในสุดยอดวิชาสองท่านี้มากขึ้น
ยามนี้สามารถอาศัยเพียงสองมือใช้ออกมาได้ แม้จะเทียบไม่ได้กับการถือศัสตราวุธเทพทุ่มเทกำลังสังหารสุดชีวิต แต่ก็นับว่าเป็นวิธีการที่ยอดเยี่ยม กระบวนท่าสุดยอดทั้งสองผสานกัน โดยมีกำลังภายในคอยเสริมส่ง ยิ่งมีความเปลี่ยนแปลงล้ำลึก อานุภาพยิ่งร้ายกาจ
วังวนพังทลาย หินยักษ์ก้อนหนึ่งได้กลายเป็นฝุ่นผงไปโดยสมบูรณ์
ผิวหนังบนฝ่ามือของหลี่กวนอียังคงเกลี้ยงเกลา ไร้ซึ่งรอยขีดข่วนใดๆ
เขาสัมผัสถึงความรู้สึกขณะที่ตนเองเพิ่งโคจรกำลังภายในเมื่อครู่ พลางครุ่นคิด "การโคจรปราณแท้ชนิดอื่นจากภายนอกมาใช้เพื่อตนเอง นับว่าเป็น [สูญ] ความล้ำลึกที่แท้จริงของวิชานี้ น่าจะเป็น [บรรจบ] หลังจากบรรลุถึงขั้นสูงแล้วต่างหาก..."
"ทว่า นี่น่าจะเป็นแก่นแท้ของเคล็ดวิชาเทพแห่งแคว้นเฉินวิชานี้"
"ผู้อาวุโสเฉินเฉิงปี้คงไม่กล้าถ่ายทอดให้ข้าแน่"
หลี่กวนอีรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แต่เพียงแค่ 'เคล็ดวิชาเทพหกสูญสี่บรรจบ' ขั้นที่หนึ่ง ก็เพียงพอที่จะควบคุมกำลังภายในที่แตกต่างกันถึงสามสาย มีความเปลี่ยนแปลงมากมาย ต่อให้เป็นเพียงหมัดธรรมดา หากเสริมด้วยความเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องของพลังปราณทั้งสามสายนี้ ก็ถือว่าเป็นวรยุทธ์ขั้นสูงแล้ว
นี่คงเป็นสิ่งที่เรียกว่าเคล็ดวิชาเทพในยุทธภพ หลังจากฝึกฝนแล้ว ไม่ว่าจะใช้ออกมาอย่างไร ล้วนเป็นสุดยอดวิชาทั้งสิ้น
แม้หลี่กวนอีจะยังห่างไกลจากระดับนี้มาก แต่หลักการในนั้นก็คล้ายคลึงกัน
ในวันที่หลี่กวนอีพบกับผู้เฒ่าเซวีย เขาบอกว่ารู้สึกว่าซือชิงที่หอคัมภีร์ผู้นั้นมีปัญหาบางอย่าง แต่ปัญหาที่ว่าคืออะไร หลี่กวนอีเองก็บอกไม่ถูก เพียงแต่รู้สึกไม่สบายตัวไปทั้งร่าง รู้สึกว่ามีอันตรายบางอย่าง
ดังนั้นตอนที่กลับมา จึงใช้วิชาที่ท่านปู่เฉินเฉิงปี้สอนให้ลองตรวจสอบดู
ก็พบว่าในร่างกายมีปราณแท้ชนิดอื่นแฝงอยู่
และมีเพียงซือชิงเท่านั้นที่เคยสัมผัสตัวเขา
ใบหน้าที่เดิมทียังคงยิ้มแย้มของผู้เฒ่าเซวียแข็งค้างไปเล็กน้อย ให้หลี่กวนอีแสดงพลังปราณนี้ออกมา หลี่กวนอียื่นมือออกไปกดลงบนโต๊ะเบาๆ เมื่อเขายกมือขึ้น โต๊ะไม้แดงตัวนี้ก็มีรอยฝ่ามือเพิ่มขึ้นมา วัสดุไม้ที่แข็งแกร่งกลายเป็นผุยผงร่วงหล่นลงไป
ดวงตาของผู้เฒ่าเซวียหรี่ลงเล็กน้อย มองดูกำลังภายในสายนี้ ไม่ได้พูดอะไรอยู่นาน
เขากล่าวว่า "วันข้างหน้าจงอยู่ให้ห่างจากซือชิงเข้าไว้"
"เรื่องนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้าเอง"
ดังนั้นหลี่กวนอีจึงสบายใจขึ้นมาก ตอนนี้เขาถึงเข้าใจคำกล่าวที่ว่ามีผู้เฒ่าหนึ่งคนในบ้านก็เหมือนมีสมบัติหนึ่งชิ้นอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้น เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก กล่าวว่า "มีผู้เฒ่าเซวียอยู่ ข้าก็วางใจแล้ว"
ทว่าท่านปู่ใหญ่กลับมองหลี่กวนอี หัวเราะถอนหายใจ "ข้าต่างหากเล่า"
"เจ้ามักจะค้นพบเรื่องที่มีคุณค่าต่อตระกูลเซวียของข้าอยู่เสมอ แปลกประหลาดแท้ ทุกครั้งที่บังเอิญไปเจอเรื่องราวก็แล้วไปเถอะ แต่ไฉนทุกครั้งถึงได้มีผลพลอยได้กลับมาด้วย?"
"ไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะบอกว่าเจ้าโชคดีเกินไป หรือโชคร้ายเกินไปกันแน่"
หลี่กวนอีตอบ "เป็นเพราะตระกูลเซวียกับพวกเขาก็เป็นศัตรูกันอยู่แล้ว พวกเขาไม่กล้าแตะต้องผู้เฒ่าเซวียอย่างท่าน ไม่กล้าแตะต้องท่านอาหญิง และคนรุ่นเยาว์ของตระกูลเซวียที่โดดเด่นในตอนนี้ก็มีเพียงข้า พวกเขาไม่กล้าแตะต้องผู้เฒ่าเซวีย แล้วยังจะไม่กล้าแตะต้องข้าอีกหรือ?"
ท่านปู่ใหญ่ถอนหายใจยาว
หลี่กวนอีถามต่อ "แต่ว่า ผู้เฒ่าเซวีย ร่างกายข้าฟื้นฟูจนเกือบจะหายดีแล้ว เมื่อไหร่ข้าถึงจะกลับไปเข้าเวรที่สารวัตรวังหลวงได้?"
ผู้เฒ่าเซวียมองหลี่กวนอี ลูบคางพลางกล่าว
"เจ้ามีของอะไรที่ยังไม่ได้ล้วงมาใช่หรือไม่? ของโหวจงอวี้?"
หลี่กวนอีพยักหน้าอย่างเก้อเขิน
ประสบกาณ์ในยุทธภพของท่านปู่เหล่านี้ช่างโชกโชนเกินไปหน่อย ตนเองอยากจะทำอะไร แค่มองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งแล้ว
ทว่าเซวียเต้าหย่งกลับหัวเราะร่วนออกมา กล่าวอย่างเบิกบานใจ "ฮ่าฮ่าฮ่า นี่นับเป็นอะไรได้ เรื่องค้นศพเนี่ย คนท่องยุทธภพคนไหนบ้างไม่เคยทำ ดี มีตาเฒ่าเฉินเฉิงปี้คอยช่วยคุ้มกัน การที่เจ้ากลับไปก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร"
"ข้าจะจัดการให้เจ้าเดี๋ยวนี้ วันนี้ก็กลับไปได้เลย"
"หากหาโอกาสเอาของกลับมาไม่ได้ ก็มาหาข้า"
"ข้าจะไป 'งม' แทนเจ้าเอง แต่ว่า ต้องแบ่งให้ข้าสักหน่อยนะ"
บนใบหน้าของท่านปู่ใหญ่แฝงไว้ด้วยรอยยิ้มหยอกล้อ
"เจ็ดต่อสามเป็นอย่างไร?"
หลี่กวนอีถามอย่างระแวดระวัง "ท่านสาม ข้าเจ็ด?"
เซวียเต้าหย่งส่ายหน้า ยิ้มตาหยีชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง แล้วชี้ไปที่หลี่กวนอี กล่าวว่า "ข้าเจ็ด เจ้าสาม"
หลี่กวนอีอ้าปากค้าง ชายหนุ่มกล่าวอย่างขุ่นเคือง "พ่อค้าหน้าเลือด!"
เซวียเต้าหย่งแทบไม่เคยเห็นสีหน้าเช่นนี้จากหลี่กวนอีเลย
ท่านปู่ใหญ่อารมณ์ดีเบิกบาน หัวเราะเสียงดังลั่น
ข่าวการกลับมายังสารวัตรวังหลวงของหลี่กวนอีไปถึงหูพวกเยี่ยปู้อี๋อย่างรวดเร็ว เพิ่งจะกลับมา หลี่กวนอีไม่ได้ตั้งใจจะรีบไปเอาของที่บริเวณตำหนักกิเลนในทันที แต่ตั้งใจจะเข้าเวรอย่างสงบเสงี่ยมสักสองสามวัน ในวันนั้นโจวหลิวอิ๋งก็ลากเขาไปบอกว่าต้องจัดงานเลี้ยงต้อนรับให้ได้
หลายคนถอดชุดเกราะ สวมชุดลำลอง ควบม้าพยศทะยานไปตามถนนสายยาว
ไปยังหอนางโลมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเจียงโจว โจวหลิวอิ๋งพลิกตัวกระโดดลงจากม้าพยศ โยนบังเหียนในมือให้เด็กรับใช้ที่อยู่ด้านข้างอย่างคล่องแคล่วเป็นธรรมชาติ หลี่กวนอีไม่อยากมา เยี่ยปู้อี๋จึงกล่าวว่า "สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ตรอกนางโลมทั่วไป และไม่ใช่โรงงิ้ว"
"ผู้ฝึกยุทธ์อย่างพวกเรา มีปณิธานอยู่ที่แผ่นดินและวิถียุทธ์ ก่อนบรรลุขั้นสามจะไม่ยอมเสียพรหมจรรย์เด็ดขาด"
"เพียงแค่มาดื่มสุราฟังเพลงที่นี่เท่านั้น"
"อย่างเช่นเหล่าโจว เขาขโมยสุราชั้นดีมาให้เจ้า ก็แค่ถูกพ่อของเขาทุบตีสักยก หากเขากล้าเสียพรหมจรรย์ พ่อของเขาจะไม่พูดอะไร ไม่ตีเขา ไม่ด่าเขา"
เยี่ยปู้อี๋มองดูโจวหลิวอิ๋งที่เดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมอย่างลำพองใจพลางกล่าวเสียงเบา
"เพียงแต่จะถือเสียว่าไม่มีลูกชายคนนี้"
"พวกเราแตกต่างจากพวกถุงสุรากระสอบข้าว เหล่านั้น หากจะดื่มสุรา ก็ต้องดื่มสุราที่แรงที่สุดในใต้หล้า ควบม้าฝีเท้าจัด กำดาบและทวนที่คมกริบที่สุด ออกไปสู้รบในแผ่นดิน เรื่องรักๆ ใคร่ๆ ไม่คุ้มค่าที่ลูกผู้ชายอย่างพวกเราจะเอาอนาคตของตัวเองไปเดิมพัน"
"แม้แต่เหล่าโจว การฝึกฝนในแต่ละวันก็ยังหนักหนาสาหัสยิ่งนัก"
โจวหลิวอิ๋งหันกลับมาหัวเราะลั่น กล่าวว่า "เป็นอย่างไรบ้างพี่น้อง"
"ข้าบอกแล้วไง ว่ายาดองเหล้าของพ่อข้ามีประโยชน์ใช่ไหมล่ะ?!"
"มาๆๆ เชิญแม่นางเมิ่งผู้เป็นหญิงงามอันดับหนึ่งออกมา วันนี้พี่น้องของข้าอาการบาดเจ็บหายดี ได้เลื่อนขั้นสามระดับ เชิญนางออกมาดีดพิณหน่อย" ทว่าเจ้าของหอนางโลมกลับมีสีหน้าขออภัยเล็กน้อย กล่าวว่า "แม่นางเมิ่ง... เอ่อ แม่นางเมิ่งตอนนี้ติดแขกอยู่ คงต้องรอสักพักเจ้าค่ะ"
โจวหลิวอิ๋งล้วงตั๋วเงินออกมาฟาดลงบนโต๊ะ หัวเราะลั่น
"ไม่เป็นไรๆ เพียงแต่เดี๋ยวต้องให้พวกข้าก่อนนะ ข้ายังไม่เคยฟังเพลงของแม่นางหญิงงามอันดับหนึ่งเลย"
จู่ๆ ก็มีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น "พวกนักบู๊หยาบกระด้างจริงๆ ด้วย"
โจวหลิวอิ๋งเลิกคิ้วขึ้น ด่าทอเสียงดัง "ใครผายลมวะ!"
เขาเงยหน้าขึ้น มองไปที่ชั้นสองของหอนางโลม ที่นั่นมีกลุ่มเด็กหนุ่มสวมเสื้อผ้าหรูหราอยู่กลุ่มหนึ่ง คนที่เป็นหัวหน้า หลี่กวนอีเคยเห็นอยู่ข้างกายองค์รัชทายาท ตอนนี้เด็กหนุ่มคนนั้นมีท่าทางเย่อหยิ่ง สายตากวาดมองผ่านหลี่กวนอี แล้วกล่าวอย่างไม่เกรงใจ
"เยี่ยปู้อี๋ โจวหลิวอิ๋ง บิดาและพี่ชายของพวกเจ้าล้วนเป็นขุนพลเลื่องชื่อแห่งแผ่นดิน ทว่าพวกเจ้ากลับยอมลดตัวลงไปคบค้าสมาคมกับพวกพ่อค้าวาณิช"
พัดจีบในมือของเขาพัดเบาๆ ที่จมูก กล่าวเสียงเรียบ "เหม็น เหม็นจนทนไม่ไหว"
โจวหลิวอิ๋งโกรธจัด "เยี่ยนไต้ชิง เจ้าผายลมอะไรวะ?!"
ฝ่ายบุ๋นกับฝ่ายบู๊เดิมทีก็ไม่ถูกกันอยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลผู้ดีฝ่ายองค์รัชทายาทกับเครือญาติฝ่ายหญิงอย่างหลี่กวนอีก็มีจุดยืนที่เป็นปรปักษ์กันมาแต่กำเนิด เยี่ยนไต้ชิงกล่าวเสียงเรียบ "ก็แค่พูดความจริงเท่านั้น อีกอย่าง เจ้าคิดว่าที่นี่คือที่ไหน การจะได้พบหญิงงามอันดับหนึ่ง ไม่ได้พึ่งพาเงินทอง แต่ต้องพึ่งพาความรู้ความสามารถ"
"พิณ หมากรุก ลายมือ ภาพวาด พวกเจ้าเป็นอะไรบ้าง?"
"ก็เป็นแค่ร่ายรำดาบแกว่งทวนเท่านั้นแหละ"
โจวหลิวอิ๋งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ แทบอยากจะลงมือต่อยตีเสียให้รู้แล้วรู้รอด หลี่กวนอีกลับไม่ใส่ใจนัก แต่เยี่ยนไต้ชิงผู้นั้นเห็นได้ชัดว่าไม่ชอบหน้าเขา ความคิดอ่านในวัยหนุ่มย่อมสู้ผู้ที่คลุกคลีอยู่ในแวดวงราชการมานานไม่ได้ เมื่อเห็นคนวัยเดียวกัน แถมยังมีจุดยืนที่เป็นปรปักษ์ ย่อมทนกลืนความโกรธนี้ไม่ลง
หากไม่ใช่สหายข้า ก็คือศัตรูข้า!
เยี่ยนไต้ชิงกับโจวหลิวอิ๋งประชันบทกวีกัน เพียงไม่กี่คำก็ทำให้อีกฝ่ายพ่ายแพ้ราบคาบ
เสียงเอะอะข้างนอกดังขึ้นเรื่อยๆ จนแม้แต่สถานที่ที่หญิงงามอันดับหนึ่งอยู่ก็ยังถูกรบกวน เมื่อสอบถามต้นสายปลายเหตุ หญิงงามอันดับหนึ่งก็กล่าวอย่างเคยชิน "เป็นเรื่องปกติเจ้าค่ะ" ทว่าเด็กหนุ่มที่อยู่ในลานของหญิงงามอันดับหนึ่งในขณะนี้กลับหัวเราะ "ดูเหมือนว่าแม่นางเมิ่งจะงดงามไร้ผู้ใดเทียบ ชวนให้คนหลงใหลจริงๆ"
เด็กหนุ่มที่กำลังพูดสวมชุดผ้าไหมหรูหรา มือถือพัดจีบ กลางหว่างคิ้วมีรอยขีดสีแดงแนวตั้ง ดวงตาหงส์เปล่งประกายเจิดจ้า แม่นางเมิ่งผู้เป็นหญิงงามอันดับหนึ่งถอนหายใจ มือเรียวขาวผ่องรินชาให้นางพลางกล่าว "นายน้อย ท่านก็อย่าล้อเลียนข้าเลยเจ้าค่ะ"
"หากท่านยอมเปลี่ยนมาสวมชุดสตรี มีใครบ้างจะไม่หลงใหล วีรบุรุษทั่วหล้าล้วนต้องก้มหัวให้"
หลี่เจาเหวินยิ้มกว้าง นางชี้ไปที่กลางหว่างคิ้วของตัวเอง แล้วกล่าวอย่างใจเย็น
"ข้าไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนมาสวมชุดสตรี ก็สามารถทำให้วีรบุรุษทั่วหล้าก้มหัวให้ได้"
หญิงงามอันดับหนึ่งยิ้มละไม
ไม่รู้ว่าใครกันที่จะได้เห็นรูปลักษณ์ในชุดสตรีของดรุณีที่อยู่ตรงหน้านี้
ทว่ากลับไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า คุณชายรองแห่งจวนกั๋วกงที่อยู่ห่างไกลถึงแคว้นอิ้ง กลับมีกิจการหอนางโลมอันดับหนึ่งในเมืองเจียงโจวแห่งแคว้นเฉินแห่งนี้ หลี่เจาเหวินกล่าวว่า "ฉางซุนอู๋โฉวมีพรสวรรค์และฝีมือจริงๆ สามารถพลิกแพลงเข้าได้กับทุกฝ่าย ถึงได้สร้างหอลมยาวแห่งนี้ขึ้นมาในเมืองเจียงโจวได้"
"ฉากหน้ามีหลงจู๊สองคน แถมยังมีเบื้องหลังเป็นราชวงศ์ กระต่ายเจ้าเล่ห์มีสามโพรงจริงๆ"
"เพียงแต่ลำบากพวกเจ้าแล้ว"
หญิงงามอันดับหนึ่งกล่าวเสียงเบา "พวกเราเดิมทีก็ถูกซื้อขายมาจากตลาดมืด ความเป็นความตายล้วนไม่อาจกำหนดเองได้ ใต้เท้าฉางซุนรับพวกเราไว้ ก็ซาบซึ้งในบุญคุณอย่างหาที่สุดไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ"
ที่นี่มีผู้ฝึกยุทธ์คอยคุ้มครอง ไม่จำเป็นต้องขายเรือนร่าง อีกทั้งชายหญิงที่ถูกช่วยชีวิตไว้ หากเต็มใจจะจากไปก็สามารถไปที่อื่นได้ หากเต็มใจจะตอบแทนก็มีสามสถานที่ให้เลือก หอลมยาวแห่งนี้เป็นเพียงหนึ่งในนั้นเท่านั้น
ข้อเรียกร้องของฉางซุนอู๋โฉวก็มีเพียงแค่ให้พวกนางใช้ชีวิตให้ดี
หากได้ยินข่าวสารที่น่าสนใจจากขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่มาเยือนที่นี่ ก็ให้นำมาบอกกล่าวกับเขา
นอกเหนือจากนี้ ยังสอนวรยุทธ์ สอนเพลงดาบ สอนพิณ หมากรุก ลายมือ ภาพวาด และรากฐานการตั้งตัวให้กับพวกนาง ผู้ที่เคยพบเห็นความมืดมนในจิตใจมนุษย์บนโลกใบนี้ ย่อมทุ่มเทสุดชีวิตเพื่อคว้าแสงสว่างเพียงน้อยนิดนี้ไว้ ฉางซุนอู๋โฉวหล่อเหลาสง่างามเหนือธรรมดา พิณ หมากรุก ลายมือ ภาพวาด ล้วนเป็นเลิศในใต้หล้า ไม่รู้ว่ามีหญิงสาวในหอนี้กี่คนที่หลงรักเขา
หลี่เจาเหวินจิบชา พลางกล่าว "อีกสามปีให้หลัง พวกเจ้าสามารถไปจากที่นี่ แล้วไปที่แคว้นอิ้งได้"
"นอกด่านพายุทรายรุนแรง ไม่สู้เจียงหนาน แต่ก็มีอิสระเพียงพอ"
กงซุนเมิ่งกล่าวเสียงเบา "ข้ายินดีดีดพิณอยู่ต่อหน้านายน้อยก็พอแล้วเจ้าค่ะ"
"จิตใจของท่าน ยังอ่อนโยนกว่าใต้เท้าฉางซุนเสียอีกนะเจ้าคะ"
หลี่เจาเหวินไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ทว่ากลับได้ยินเสียงวุ่นวายข้างนอกดังขึ้นเรื่อยๆ นางจึงลุกขึ้น ยิ้มพลางกล่าว "ดูเหมือนว่า หากข้ายังอยู่ต่อ ข้างนอกคงได้ตีกันแน่ แม่นางเมิ่ง วันหน้าค่อยพบกันใหม่"
หญิงงามอันดับหนึ่งกล่าว "นายน้อยเดินทางปลอดภัยเจ้าค่ะ"
หลี่เจาเหวินโบกมือ นางมองออกไปข้างนอกลานส่วนตัวจากบนชั้นสอง ทว่าจู่ๆ ก็ชะงักงันไปเล็กน้อย
"หืม? นั่นมัน..."
นางเห็นเด็กหนุ่มผู้หนึ่งนั่งอยู่เพียงลำพังตรงนั้น หลี่เจาเหวินก็เผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา
ในดวงตาหงส์ แฝงไว้ด้วยความสนใจอย่างยิ่ง
"หมอยา?"
