ทั้งสองกองและตงเจียงเหยียนยังเหมือนกัน คือการคำนวณคะแนนงานในฤดูหนาวก่อน โดยแบ่งข้าวให้เสร็จ จากนั้นจึงจ่ายเงินหลังจากขายโสมหมดแล้ว
พอดีวันปีใหม่ตามปีปฏิทินวันถัดไป หมู่บ้านประกาศให้ทุกครัวเรือนไปประชุมที่สำนักงานหมู่บ้านเพื่อรับเงิน
บ้านของสวี่ซื่อเยี่ยนมีสามคน แต่ทำงานแค่สวี่ซื่อเยี่ยนคนเดียว และเขามีคะแนนงานสูงและทำงานมาหลายวัน
ตั้งแต่เดือนแรกที่เขาพาคนทำงานเกี่ยวกับการยิงปืนพื้นดินจนถึงเดือนหนาวสุดท้าย ถือว่าเป็นคะแนนงาน
นอกจากนี้สถานีภาครัฐหนึ่งแห่ง สถานีการเกษตรของหมู่บ้าน และกองงานของหลายหมู่บ้านต่างก็ได้คำนวณคะแนนงานหรือค่าจ้างที่ต้องจ่ายให้สวี่ซื่อเยี่ยน
ดังนั้น แม้ว่าจะมีแค่คนเดียว แต่เขาก็ได้ประมาณสามร้อยหยวน
สวี่เฉิงโฮ่วรู้ว่าลูกชายได้รับเงินมากขนาดนี้ก็รู้สึกดีใจ
โจวกุ้ยหลานแทบไม่พูดอะไรเลย เดินไปดูข้าวของที่ย้ายมาแล้ว ค้นหาข้าวโพดเหนียว ข้าวเจ้าแดง และข้าวชนิดอื่น ๆ ใส่ถังน้ำครึ่งถัง เธอตั้งใจจะทำขนมข้าวเหนียว
ตอนนี้ทั้งสองคนอาศัยอยู่กับลูกชายคนที่สาม และทั้งหมดกินและใช้ของจากบ้านลูกชาย
แม้ว่ากองที่สองจะร่ำรวยและมีข้าวและเงินเยอะ แต่ก็ทนไม่ไหวที่จะมีหลายปากกิน
ตอนนี้อยู่ด้วยกันชั่วคราว ก็ไม่สามารถไม่มีข้าวเลี้ยงเลย
ส่วนเรื่องอื่นๆ ซูอันอิงไม่ยอมให้โจวกุ้ยหลานใช้ข้าวของทั้งสองคน โจวกุ้ยหลานเลยต้องทำขนมข้าวเหนียวให้ครอบครัวกิน
เมื่อได้เงินมาแล้ว เธอให้ซูอันอิงบางส่วน ส่วนที่เหลือสวี่ซื่อเยี่ยนก็ใส่กระเป๋า “ภรรยา ฉันต้องออกไปทำธุระหน่อย”
สวี่ซื่อเยี่ยนตั้งใจจะไปเยี่ยมลุงหาน
ในชีวิตที่ผ่านมา ทั้งสองเป็นครูและลูกศิษย์ ลุงหานสอนสวี่ซื่อเยี่ยนหลายอย่าง แต่ชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสเป็นครู-ลูกศิษย์แล้ว แต่สวี่ซื่อเยี่ยนก็อยากคบหากับครอบครัวหาน
ถ้าความสัมพันธ์ดีก็จะมีโอกาสได้ตอบแทนคุณในชีวิตที่ผ่านมา
สวี่ซื่อเยี่ยนไม่สามารถอธิบายเรื่องนี้กับซูอันอิงได้
เขาก็แค่บอกเธอว่า ก่อนหน้านี้ที่สถานีการเกษตรเขาเจอกับชายแก่คนหนึ่งที่รู้สึกถูกใจ เขาคิดว่าจะขอให้เขาช่วยซื้อหมาสักตัว
ซูอันอิงไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ สวี่ซื่อเยี่ยนเป็นคนมีงานมีการ ไม่ใช่ไปเล่นสนุกหรือไปหาผู้หญิงก็ไม่จำเป็นต้องกังวลมาก
เธอบอกให้สวี่ซื่อเยี่ยนไปซื้อของอะไรสักอย่าง เพราะครั้งแรกไปเยี่ยมคนอื่นก็ไม่ควรไปมือเปล่า
สวี่ซื่อเยี่ยนจึงแวะไปที่ร้านซื้อเหล้าสองขวด เครื่องกระป๋องสองกระป๋อง และขนมหนึ่งถุง
ครอบครัวหานเป็นคนล่าสัตว์และดูแลพื้นที่ในภูเขา สถานที่ใกล้แม่น้ำซูหล่าวซึ่งอยู่ใกล้กับเขายาวหวง สัตว์ป่ามีมากมาย ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ขาดแคลนเนื้อสัตว์ป่า
นอกจากนี้ครั้งแรกที่มาเยี่ยมก็ควรพกของที่เหมาะสม และเป็นของที่ซื้อจากร้านก็จะดูดี
สถานีการเกษตรหนึ่งแห่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของหมู่บ้านตงกังและมีพื้นที่กว้าง
บ้านของครอบครัวหานอยู่ที่ปลายทางตะวันออกสุดของสถานีการเกษตร มีบ้านหลังใหญ่ 6 ห้อง และลานกว้างขวาง
ในชีวิตที่แล้วสวี่ซื่อเยี่ยนเคยมาเยี่ยมบ้านนี้ไม่รู้กี่ครั้ง เขาคุ้นเคยกับสถานที่และหาง่ายมาก
พอเขาเดินเข้าไปในประตู ก็ได้ยินเสียงหมาเห่าเสียงดังในลานบ้าน
ลุงหานเป็นนักยิงปืนที่มีชื่อเสียงในสถานีการเกษตร หมาของเขาก็เก่งมาก เมื่อเห็นคนแปลกหน้าเข้ามา มันจะพร้อมที่จะกระโจนและกัดทันที
“ลุงหานอยู่ที่บ้านไหมครับ?” สวี่ซื่อเยี่ยนไม่ได้รีบร้อนเดินเข้าไป แต่ยืนที่ประตูแล้วเรียกถาม
คนในบ้านได้ยินเสียงและออกมาดู เห็นว่าไม่รู้จักผู้มาเยือนก็ถามว่า “มาหาใครครับ?”
“คุณเป็นภรรยาของลุงหานใช่ไหมครับ? ผมมาหาลุงหานครับ” สวี่ซื่อเยี่ยนถาม
ตอนนี้คนที่มาที่สถานีการเกษตรต่างก็ลงเขากันหมด สวี่ซื่อเยี่ยนเดาว่าลุงหานน่าจะอยู่ที่บ้าน
“อยู่บ้าน อยู่บ้าน เข้ามาเถอะ” คนที่ออกมาคือหลิวชุนฮัว ภรรยาของหานลี่หมิง
พอรู้ว่าเป็นคนมาหาลุงหาน เธอก็รีบห้ามหมาไม่ให้เห่าและเชิญสวี่ซื่อเยี่ยนเข้าไปในห้องที่อยู่ปลายสุดของบ้าน
“พ่อ มีคนมาหาคุณ”
เมื่อสวี่ซื่อเยี่ยนเข้ามาในบ้าน ก็เห็นหานเหวินจงนั่งอยู่บนเตียงในห้อง ขณะกำลังสูบบุหรี่อยู่ ข้างๆ เขามีภรรยาของเขาคือนางซุน นั่งอยู่
ที่ขอบเตียงนั้นมีหานลี่หมิงนั่งอยู่ สวี่ซื่อเยี่ยนเดินเข้ามาทักทายทุกคนในบ้านหาน
"อ่า นี่ไม่ใช่ช่างเทคนิคสวี่เหรอ? ทำไมมาที่นี่ล่ะ?"
เมื่อก่อนที่ได้ยินจากลูกสะใภ้ว่า มีคนมาหา หานเหวินจงไม่ได้สนใจคิดว่าเป็นคนในงาน ที่รู้ว่าเขาลงจากภูเขามาเลยมานั่งเล่น แต่พอมองขึ้นไปเห็นว่าเป็นสวี่ซื่อเยี่ยน เขาก็ลุกจากที่นั่งทันที
"ลุงหาน นั่งเถอะ ไม่ต้องลุกหรอก" สวี่ซื่อเยี่ยนต้องรีบวางสิ่งที่ถือในมือไว้บนเตียงแล้วช่วยพยุงหานเหวินจงให้นั่งลง
"ลุงหาน ปีนี้ผมก็ไปขึ้นเขาดูสมุนไพรเหมือนกัน เพิ่งลงมา ทำเรื่องบางอย่างเสร็จพอดี เลยมาที่นี่มาหาลุงกับป้า"
สวี่ซื่อเยี่ยนพูดพร้อมกับช่วยลุงหานนั่งลง
"มาหามาเจอหน้ากันก็แล้วไปเถอะ แต่ทำไมต้องถือของมาด้วยล่ะ? ควรจะเป็นฉันกับลี่หมิงที่ต้องนำของไปหาเธอสิ ปีนี้ต้องขอบคุณเธอจริงๆ ที่สอนเราวิธีติดตั้งปืนซุ่มยิงในพื้นที่นั้น ในฤดูใบไม้ร่วง ที่ไร่โสมมีคนลอบเข้ามา มีคนสะดุดปืนลาก มีคนสะดุดปืนดิน ทำให้มีคนร้ายบาดเจ็บ ทำให้สามารถจับตัวคนพวกนั้นได้ทั้งหมด"
เมื่อหานเหวินจงเห็นสวี่ซื่อเยี่ยน เขาก็รู้สึกอบอุ่นและเป็นกันเอง
คืนนั้นลมแรงมาก หมาก็ไม่สามารถทำงานได้ ถ้าไม่มีปืนดินและปืนลากทำหน้าที่เตือนภัย แน่นอนว่าคงจะสูญเสียโสมไปแล้ว
หานเหวินจงคิดถึงการดูสมุนไพรในพื้นที่หลายปี ถ้าหากเสียโสมไป เขาคงเสียหน้าและไม่สามารถกลับไปดูสมุนไพรในภูเขาได้อีก
"ช่างเทคนิคสวี่ ขอบคุณเธอจริงๆ"
"ลุงหาน ระหว่างเราไม่ต้องเรียกอย่างนั้นหรอกครับ เรียกผมว่าเสี่ยวสวี่ก็พอ
ผมไม่เก่งอะไรขนาดนั้นหรอก"
สวี่ซื่อเยี่ยนไม่กล้าทำตัวใหญ่โตเมื่ออยู่ข้างหานเหวินจง เพราะถ้าไม่ได้รับการสอนจากคุณลุงในอดีต เขาคงไม่มีความสามารถอะไรเลยหลังจากที่ย้อนกลับมา
"พ่อ ผมว่าพ่อกับสวี่ซื่อเยี่ยนก็ไม่ต้องเกรงใจกันไปมาหรอก เราทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน"
หานลี่หมิง พูดขึ้นด้วยท่าทางตรงไปตรงมา เขารู้สึกแปลกใจกับการที่พ่อและสวี่ซื่อเยี่ยนพูดกันอย่างเกรงใจกันเกินไป จึงพูดแซวไป
"ใช่แล้ว เราทุกคนเป็นครอบครัวเดียวกัน ทำไมต้องพูดกันอย่างนั้นล่ะ?" หานเหวินจงก็หัวเราะเบาๆ และดึงสวี่ซื่อเยี่ยนไปนั่งข้างๆ บนเตียง
"เสี่ยวสวี่ เล่าให้ลุงฟังหน่อยสิ ทำไมเธอถึงขึ้นไปดูสมุนไพรในเขาได้ล่ะ? ไม่เห็นมีใครในทีมที่ได้ไปเลย"
หานเหวินจงถามด้วยความสงสัย เขาไม่เคยได้ยินว่าไหนทีมไหนจะส่งช่างเทคนิคขึ้นไปดูสมุนไพร
"ไม่หรอก ทีมของเรามีหลายคนอยากขึ้นไปเหมือนกัน แต่พวกเขาไม่มีหมา พอดีผมไปขอลูกหมามาเลี้ยงสี่ตัว ตอนนี้พวกมันก็โตขึ้นแล้ว อีกอย่างปืนดินและอะไรอีกหลายอย่าง ผมก็เป็นคนทำเอง พวกหัวหน้าทีมก็เห็นว่าผมน่าจะทำงานนี้ได้ ก็เลยให้ผมขึ้นไป"
สวี่ซื่อเยี่ยนพูดพลางหัวเราะ ตอนนี้การดูสมุนไพรในเขากลายเป็นงานที่ได้รับความนิยมแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะอวี่โส่วกวงที่ดูแลเขา เขาคงไม่ได้ขึ้นไปหรอก
"โอ้ โอ้ แบบนี้เองเหรอ? ก็ถือว่าทำได้ดี ได้ดูสมุนไพรในเขาก็ดีนะ" หานเหวินจงพูดด้วยความสบายใจมากขึ้น
งานดูสมุนไพรในเขาต่างจากงานในทีมการเกษตร หานเหวินจงได้รับค่าจ้างประจำ แต่การดูสมุนไพรจะมีโบนัสเสริม
เขาไม่เข้าใจว่าในทีมการเกษตรนั้นคิดคำนวณยังไง เลยกลัวว่าสวี่ซื่อเยี่ยนจะเสียเปรียบ
"บ้านเธอก็มีหมาใช่ไหม? หมาของเธอสามารถเข้าไปล่าสัตว์ในเขาได้ไหม? ถ้ามันล่าสัตว์ได้ ไว้เราค่อยนัดกันไปล่าสัตว์ในเขานะ"
หานเหวินจงถามไปด้วยความคุ้นเคยกับการล่าสัตว์ในเขา
