โจวกุ้ยหลาน ตลอดชีวิตนี้คลอดลูกมาแล้วแปดคน เลี้ยงรอดหกคน และหลานอีกห้าคนก็ล้วนแต่เป็นเธอที่ดูแลมาตั้งแต่เล็กจนโต
ในเรื่องการเลี้ยงเด็ก เธอถือว่ามีประสบการณ์อย่างล้นเหลือ
เมื่อมีโจวกุ้ยหลานมาคอยอยู่เป็นเพื่อนซูอันอิง สวี่ซื่อเยี่ยนก็สบายใจขึ้น เพราะไม่อย่างนั้นในช่วงฤดูงานยุ่งแบบนี้ เขาคงไม่สามารถอยู่บ้านเฉย ๆ เพื่อดูแลภรรยาได้
โจวกุ้ยหลานพอมาอยู่ด้วยแล้ว ก็พาซูอันอิงช่วยกันทำเสื้อผ้าเด็ก ผ้าห่อตัว ผ้าอ้อม และของใช้ต่าง ๆ ที่จำเป็นสำหรับทารก
ของที่ต้องใช้ตอนคลอดก็เตรียมไว้ครบหมดแล้ว เหลือแค่รอให้ซูอันอิงคลอดเท่านั้น
แม่สามีลูกสะใภ้ขยันขันแข็ง ไม่อยู่ว่าง ยังช่วยกันทำแป้งจี่ไว้เก็บสำหรับให้สวี่ซื่อเยี่ยนเอาไปกินตอนออกทำงานฤดูใบไม้ผลิอีกด้วย
ไม่นานก็ถึงช่วงเชงเม้ง อากาศอบอุ่นขึ้นเรื่อย ๆ ผู้คนก็ถอดเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ แล้วเปลี่ยนมาใส่เสื้อไหมพรมแทน
ต้นหลิวเริ่มแตกกิ่งใหม่เร็วมาก หน่ออ่อนที่ขึ้นมาเต็มไปหมดดูนุ่มนิ่มน่ารัก
เด็กซุกซนบางคนก็นำกิ่งหลิวมาทำเป็นนกหวีด แล้วรวมกลุ่มกันเป่าเสียงดัง “จี้ๆๆ” ไปทั่ว
แม้จะเสียงดังน่ารำคาญ แต่ผู้ใหญ่ก็ไม่มีใครบ่น เพราะมันคือ “เสียงแห่งฤดูใบไม้ผลิ”
เช้าวันที่ 18 เมษายน เวลาประมาณตีสี่ ซูอันอิงรู้สึกปวดท้องเป็นระยะ ๆ หนักขึ้นเรื่อย ๆ จนทนไม่ไหว ต้องเอื้อมมือไปปลุกสวี่ซื่อเยี่ยนที่นอนอยู่ข้าง ๆ
“ซื่อเยี่ยน ตื่นเถอะ ฉันปวดท้อง อาจจะถึงเวลาคลอดแล้ว”
สวี่ซื่อเยี่ยนดีดตัวขึ้นจากเตียงทันที “ว่าไงนะ? แน่ใจเหรอว่าจะคลอดแล้ว?”
ในชาติที่แล้ว ดูเหมือนว่าจะคลอดวันที่ 20 เมษายน แล้วตอนนี้เกิดใหม่มาใหม่ วันคลอดจะเปลี่ยนไปด้วยหรือเปล่านะ?
“ตอนนี้รู้สึกยังไงบ้าง? ปวดมากไหม?”
เขาไม่กล้าประมาท รีบถามอาการภรรยา พลางแต่งตัวลงจากเตียงไปด้วย
“อืม ปวดเป็นระยะ ๆ ตอนนี้เริ่มปวดมากแล้ว”
ซูอันอิงเป็นคนอดทนมาก ปวดท้องตั้งแต่กลางดึกแล้ว แต่ก็ยังฝืนไม่พูดอะไร
จนถึงตอนนี้ทนไม่ไหวจริง ๆ ถึงได้ปลุกสวี่ซื่อเยี่ยน
เมื่อสวี่ซื่อเยี่ยนได้ยินดังนั้น ก็รู้ว่าภรรยาน่าจะถึงเวลาแล้ว รีบช่วยซูอันอิงแต่งตัว แล้วเปิดประตูห้องตะโกนไปทางห้องด้านตะวันตก
“แม่! อิงจื่อบอกว่าปวดท้องมาก น่าจะถึงเวลาคลอดแล้ว!”
โจวกุ้ยหลานที่อยู่ห้องตะวันตกได้ยินเสียง ก็รีบลุกมาแต่งตัวแล้ววิ่งมาที่ห้องด้านตะวันออกทันที
“อิงจื่อ รู้สึกยังไงบ้าง? ปวดมากไหม?”
ตอนนี้ซูอันอิงกำลังปวดท้อง ใบหน้าซีดเผือด คิ้วขมวดแน่น
“อืม ปวดมาก ดูท่าจะคลอดแน่ ๆ”
แม้จะเป็นลูกคนแรก แต่ซูอันอิงเคยฟังทั้งแม่สามีและคนรอบข้างเล่าประสบการณ์คลอดมามากพอสมควร จึงพอรู้ว่าอาการตอนนี้คือใกล้คลอดแล้วแน่นอน
“ไป ไปโรงพยาบาลเร็ว! เจ้าสาม พยุงภรรยาดี ๆ แม่จะไปเอาของ เตรียมตัวออกเดินทางเลย!”
ตอนที่โจวกุ้ยหลานมาดูแลลูกสะใภ้วันแรก ก็ถามสวี่ซื่อเยี่ยนแล้วว่าจะคลอดที่ไหน?
จะคลอดที่บ้านโดยให้หมอตำแยมาช่วย หรือจะไปคลอดที่โรงพยาบาล?
จริง ๆ แล้วสมัยนี้ในชนบทส่วนใหญ่คลอดกันที่บ้าน น้อยคนจะไปโรงพยาบาล
ชาติที่แล้วซูอันอิงคลอดลูกคนแรกก็คลอดที่บ้าน
แต่สวี่ซื่อเยี่ยนห่วงภรรยาและลูก ไม่ยอมให้คลอดที่บ้าน
ยิ่งไปกว่านั้น โรงพยาบาลก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านสวี่ ราวห้าหกนาทีเท่านั้น แน่นอนว่าต้องไปโรงพยาบาลคลอด
ไม่ว่าโรงพยาบาลจะเสียเงินเท่าไหร่ ขอแค่ภรรยาและลูกปลอดภัยก็พอ
โจวกุ้ยหลานไม่เคยยุ่งเรื่องครอบครัวลูกชาย ถือว่าเป็นเรื่องของสามีภรรยา เขาทั้งสองมีสิทธิ์ตัดสินใจเอง
ดังนั้นตอนนี้ สวี่ซื่อเยี่ยนก็พยุงซูอันอิงด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือถือของใช้เดินทาง โจวกุ้ยหลานก็หิ้วห่อของสองมือ เดินออกจากบ้านด้วยกันสามคน
“พี่สาม พยุงพี่สะใภ้เดินช้า ๆ นะ เดี๋ยวฉันจะตามไป!”
สวี่ซื่อฉินยังเด็ก หลับสนิทเพิ่งตื่นพอดี
ตอนนี้ก็ไม่ทันได้คิดอะไรมาก รีบแต่งตัว ล็อกประตู แล้วตามออกไปอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลทันที
โรงพยาบาลชุมชนตงกั่ง อยู่ด้านหลังของโรงเรียนมัธยมพอดี
จริง ๆ แล้ว สถานที่ตั้งของโรงพยาบาลเดิมก็คือในบริเวณโรงเรียนมัธยมนั่นแหละ ต่อมาชุมชนต้องการสร้างโรงเรียน โรงพยาบาลเลยย้ายขึ้นไปทางเหนือ ยกพื้นที่ส่วนใหญ่มาให้โรงเรียนแทน
หอพักนักเรียนชายอยู่ตรงที่เคยเป็นห้องเก็บศพของโรงพยาบาลเก่า จึงมีข่าวลืออยู่บ่อย ๆ ว่าทางหอพักชายมีเสียงแปลก ๆ อยู่เสมอ
ซูอันอิงปวดท้องมาก เดินไม่เร็ว ใช้เวลาประมาณสิบกว่านาทีก็มาถึงโรงพยาบาล
เมื่อเข้าสู่โรงพยาบาล สวี่ซื่อเยี่ยนก็รีบไปหาหมอกับพยาบาลเวรทันที “หมอครับ ภรรยาผมปวดท้อง ใกล้คลอดแล้ว”
พอหมอกับพยาบาลเวรได้ยินก็รีบออกมา
หมอเข้ามาตรวจร่างกายของซูอันอิง แล้วสั่งให้พยาบาลเตรียมห้องคลอด
“หมอหยางอยู่บ้าน รีบส่งคนไปตามเธอมา ผู้ป่วยเริ่มมีอาการบีบรัดของมดลูกถี่แล้ว น่าจะคลอดในอีกไม่นานนี้”
หมอตรวจฟังเสียงหัวใจทารกในครรภ์ แล้วจับเวลาการบีบรัดของมดลูกด้วยนาฬิกา คาดการณ์ว่าน่าจะใกล้คลอดเต็มที
“บ้านหมอหยางผมรู้จัก เดี๋ยวผมไปตามเอง” สวี่ซื่อเยี่ยนพูดพลางรีบวิ่งออกไป
ที่ชุมชนตงกั่งมีหมอสูตินรีเวชที่เก่งมากแซ่หยาง ฝีมือในการทำคลอดยอดเยี่ยมมาก
ในชีวิตที่แล้ว สวี่ซื่อเยี่ยนเคยได้ยินชื่อเสียงของหมอคนนี้ พอมาอยู่ที่ตงกั่งในชาตินี้ เขาก็รีบถามหาข่าวเกี่ยวกับหมอหยาง และรู้ว่าหมอหยางอยู่ที่ไหน
บ้านของหมอหยางอยู่ไม่ไกลจากสำนักงานของทีมที่สองทางทิศตะวันออก สวี่ซื่อเยี่ยนวิ่งสุดแรงจนไปถึงบ้านของหมอหยางอย่างรวดเร็ว
ตอนนั้นไม่ทันจะคิดอะไรแล้ว รีบเข้าไปเคาะประตู “หมอหยางอยู่ไหมครับ มีคนกำลังจะคลอด”
สวี่ซื่อเยี่ยนเพิ่งจะตะโกนไปแค่สองครั้ง ประตูก็เปิดออก มีคนออกมาจากข้างใน
“รอสักครู่นะคะ กำลังจะไปเดี๋ยวนี้แหละ”
ในฐานะที่เป็นหมอสูตินรีเวชที่เก่งมาก ก็เคยชินกับการถูกปลุกทุกเวลา
ไม่ว่าจะเช้าตรู่หรือกลางดึก ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะไม่มีใครรู้ว่าผู้หญิงจะคลอดเมื่อไหร่
สวี่ซื่อเยี่ยนรออยู่หน้าประตูบ้าน ไม่นานนัก หญิงสาววัยไม่ถึงสี่สิบปีที่สะพายกระเป๋ายาก็เปิดประตูออกมา
“บ้านคนไข้อยู่ไหน?” ส่วนใหญ่แล้วคนไข้จะให้หมอไปทำคลอดที่บ้าน จึงถามเช่นนี้
“อยู่ที่โรงพยาบาลครับ หมอตรวจแล้ว บอกว่าใกล้คลอดมาก หมอหยาง ฝากด้วยนะครับ” สวี่ซื่อเยี่ยนรีบตอบ
หมอหยางอึ้งไปนิดหนึ่ง อาจจะเข้าใจผิดว่าแม่เด็กมีอาการรุนแรง จึงเริ่มกังวล “ไปเร็ว”
สวี่ซื่อเยี่ยนเดินตามหมอหยางไป ทั้งสองเร่งฝีเท้า กลับถึงโรงพยาบาลในเวลาไม่นาน
หมอเวรในโรงพยาบาลพอเห็นหมอหยางก็มารายงานสถานการณ์ทันที
“พี่หยาง ผู้ป่วยมีสัญญาณชีพปกติตอนนี้น้ำคร่ำแตกแล้ว หัวใจทารกในครรภ์ก็ปกติไม่มีอาการผิดปกติอื่น ๆ ถูกส่งเข้าห้องคลอดเรียบร้อยแล้ว”
พอหมอหยางได้ฟังก็โล่งใจ
เพราะในสมัยนี้ คนที่มาคลอดที่โรงพยาบาลมีน้อยมาก มักจะเป็นกรณีคลอดยากหรือมีเลือดออกมากเท่านั้น เธอเลยคิดมากเกินไปตอนแรก
“ดี ไปช่วยกันหน่อย” พูดจบก็ไปเปลี่ยนชุดผ่าตัดที่ห้องทำงานของหมอ เตรียมตัวทำคลอด
หมอสองคนเปลี่ยนชุดผ่าตัดและสวมถุงมือปลอดเชื้อ แล้วเข้าไปในห้องคลอด
สวี่ซื่อเยี่ยนและอีกสองคนเฝ้าอยู่หน้าห้องคลอด ได้ยินเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของซูอันอิงดังออกมาตลอดเวลา
ในชาติก่อน ตอนคลอดลูกคนแรก สวี่ซื่อเยี่ยนยังอยู่ที่เหมืองถ่านหินต้าอัน ตอนเขาได้รับข่าวกลับมาก็คลอดเรียบร้อยแล้ว
แต่คราวนี้ สวี่ซื่อเยี่ยนเฝ้าอยู่หน้าห้องคลอด ได้ยินเสียงภรรยาเจ็บปวด เขาเจ็บแทบขาดใจ
“ขอให้ฟ้าดินเมตตา ขอให้แม่ลูกปลอดภัยด้วยเถอะ”
แม้เขาจะได้เกิดใหม่และสามารถเปลี่ยนแปลงหลายสิ่งหลายอย่างได้ แต่ครั้งนี้ เด็กกลับคลอดก่อนกำหนดสองวัน
สวี่ซื่อเยี่ยนไม่สามารถคาดเดาได้เลย ว่าการคลอดครั้งนี้จะราบรื่นหรือไม่
