สติเริ่มเลือนราง
ขอแค่เพียงให้ความเจ็บปวดนี้จบลงเสียที
ขณะที่จุดไฟสูบบุหรี่ เสียงประตูเปิดออกดังสนั่น
“พี่!”
ธีโอ น้องชายของข้า รีบร้อนพุ่งเข้ามา ดูจากอาการหอบหายใจแล้ว คงตกใจไม่น้อย
ทั้งรู้สึกขอบคุณและรู้สึกผิด
แต่ข้าไม่อาจสบตาน้องชายที่รักได้
“เจ้ามาแล้วหรือ”
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่! หืม? พี่ทำอะไรลงไป!”
ข้าไม่อาจตอบคำถามนั้นได้
ต่อหน้าน้องชายผู้ไม่เคยลังเลที่จะทำทุกอย่างเพื่อข้า ข้าไม่อาจเอื้อนเอ่ยว่าตัวเองเป็นคนเหนี่ยวไกปืนยิงตัวเองได้
ข้าเพียงแค่แสยะยิ้มขมขื่น น้องชายจึงคว้าบุหรี่ไปจากมือข้า
“นี่มันเวลาให้พี่สูบบุหรี่หรือไง! บอกข้าที! ทำไม! ทำไมกัน!”
ดูจากท่าทางของน้องชาย คงได้ฟังเรื่องทั้งหมดจากหมอแล้ว ไม่เช่นนั้นคงไม่รีบมาจากปารีสถึงที่นี่ในทันที
“ทำไมข้าถึงไม่มีอะไรที่ทำได้ดีเลย”
แม้แต่เรื่องตายก็ยังทำไม่ได้ดี
เมื่อข้าพูดออกไปอย่างขื่นขม ธีโอก็เอื้อมมือมาหา
“ทำไมต้องทำให้ข้าปวดใจแบบนี้ด้วย!”
มือที่จับชายเสื้อข้าสั่นระริก
เมื่อมองไปที่ใบหน้าน้องชาย ก็พบว่ามีริ้วรอยปรากฏขึ้น
ใบหน้าอิดโรย
สุขภาพของเขาดูไม่ดีเลย
ทั้งหมดนี้เป็นเพราะพี่ชายที่ไม่ได้เรื่องอย่างข้า
ข้าอยากจะลูบหัวเขาเหมือนเมื่อครั้งอดีตที่เขาเคยใช้ชีวิตอย่างไร้กังวล แต่แล้วธีโอก็เงยหน้าขึ้น
“พี่เคยบอกว่าจะต้องดีขึ้นไม่ใช่หรือไง? คนที่เข้าใจพี่อย่างโรเซ่ก็เริ่มมีมากขึ้นนะ! แล้วทำไม ทำไมถึงทำแบบนี้!”
ธีโอกล่าวอย่างสะอื้น น้ำตาคลอเบ้า
บางที อาจเป็นอย่างที่เขาว่าก็ได้ สถานการณ์อาจจะค่อย ๆ ดีขึ้นทีละนิดก็เป็นได้
ภาพวาดที่ข้านำไปจัดแสดงในงานแสดงศิลปะอังเดปองดองเมื่อปีที่แล้วได้รับคำชื่นชมไม่น้อย
“อาจจะเป็นเช่นนั้น”
“ใช่! แล้วทำไม ทำไมพี่ยังทำแบบนี้!”
ถ้าข้าตอบไป มันจะแก้ไขอะไรได้หรือ?
ถ้าบอกว่าสองมือนี้ไม่อาจจับพู่กันได้อีกแล้ว
ถ้าบอกว่าข้าไม่อยากเป็นภาระให้เจ้าอีกต่อไป
เจ้าจะเข้าใจหรือ?
ใช่แล้ว ต่อให้คนทั้งโลกไม่เข้าใจข้า แต่เจ้าจะเป็นคนเดียวที่เข้าใจ
เจ้าจะโอบกอดข้าไว้ จะปลอบโยนข้า จะอยู่เคียงข้างข้าเสมอ
แต่เจ้ามีทั้งลูกและภรรยาไม่ใช่หรือ
เพื่อสุขภาพของเจ้า และเพื่อครอบครัวของเจ้า ข้าไม่อาจเป็นภาระให้เจ้าได้
"เมื่อวาน ข้าเห็นทุ่งข้าวสาลี มันช่างงดงามนัก... ราวกับทองคำที่กำลังละลาย"
ทุ่งข้าวสาลีที่รอการเก็บเกี่ยวพริ้วไหวอย่างงดงาม
คืนนี้ ดวงจันทร์และดวงดาวก็คงจะส่องแสงเจิดจ้าไม่ต่างจากทุ่งข้าวสีทองนั้น
ดวงจันทร์และดวงดาว... ตะเกียง... ทุ่งข้าวสาลี...
ดอกทานตะวัน... ดอกทานตะวัน... ดอกทานตะวัน...
พรุ่งนี้เช้า ข้าคงไม่ได้เห็นดวงอาทิตย์อีกแล้ว
"พี่! พี่!"
เสียงของธีโอที่ตะโกนเรียกข้าดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของสติที่เริ่มเลือนราง
เสียงของเขาสั่นเครือด้วยความสะอื้น
อย่าร้องไห้เลย
ข้าอยากพูดออกไป แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดจากลำคอ
"ไม่ได้นะ! ไม่ได้นะ! พี่ต้องไม่เป็นแบบนี้! ลืมตาขึ้นมาสิ! ได้โปรด!"
ธีโอ น้องชายที่รักของข้า
ได้โปรดเก็บความเศร้าโศกไว้ในใจเถิด
"พี่! พี่!"
ข้าหวังว่าเจ้าจะให้อภัยพี่ชายที่อ่อนแอเช่นข้า
