ปีนี้เจียงเซี่ยเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกที่โรงเรียนมัธยมซิงเหอหมายเลขหนึ่ง เดิมทีเขามีครอบครัวที่อบอุ่นปรองดอง มีน้องสาวจอมแก่นที่อายุน้อยกว่าเขาหกปีคนหนึ่ง
ทว่าเมื่อสามปีก่อน อุบัติเหตุทางรถยนต์ของพ่อทำให้ครอบครัวที่เคยมีความสุขต้องแตกสลาย ระหว่างพักฟื้นในโรงพยาบาล คุณพ่อดันไปปิ๊งรักกับผู้หญิงที่นอนป่วยอยู่เหมือนกัน
เจียงเซี่ยอยู่กับแม่ ส่วนแม่ก็มักจะไปทำงานต่างจังหวัดจนไม่อยู่บ้านบ่อยๆ
สำหรับเมียน้อยคนนั้น เจียงเซี่ยเกลียดชังเข้ากระดูกดำ หล่อนยังมีลูกชายรุ่นราวคราวเดียวกับเขาอีกคน ซึ่งก็น่ารังเกียจมากเช่นกัน
ในวันเกิดอายุครบสิบสองปีของน้องสาว เจียงเซี่ยมารับเธอไปกินข้าวข้างนอก ตอนที่ลงมารับเธอข้างล่างและกำลังจะออกไปนั้น เขาก็ได้ยินลูกชายของเมียน้อยบ่นพึมพำอยู่ข้างๆ ว่า "ไอ้โง่สองตัว มีแม่รวยๆ ไม่รู้จักประจบ ดันชอบไปอยู่กับยายแก่หน้าเหลืองนั่น!"
คำพูดประโยคนี้ราวกับไปจุดชนวนถังดินปืน เจียงเซี่ยพุ่งเข้าไปซัดกับหมอนั่นทันที!
ปกติเจียงเซี่ยไม่ค่อยมีเรื่องชกต่อย แต่วันนั้นเขากลับห้าวหาญผิดมนุษย์มนา ราวกับลิโป้จุติลงมาประทับร่าง ไม่ว่าจะมีลูกไม้กระบวนท่าไหนก็ประเคนใส่เจ้าอ้วนคนนั้นจนหมด สุดท้ายก็คว้าชัยชนะมาได้อย่างงดงาม!
และหลังจากกลับมาถึงบ้านเพราะเรื่องชกต่อยในครั้งนั้น ในหัวของเขาก็ปรากฏข้อความหนึ่งขึ้นมา: 【ลำดับเทพ 001 สายลับ】
ความตื่นเต้นอย่างสุดขีดทำให้เจียงเซี่ยนอนไม่หลับไปตลอดทั้งคืน
เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนถูกเทพเจ้าเลือกหรือเปล่า? แค่ดูจากคำนำหน้าของข้อความนี้ ก็ราวกับว่าเทพเจ้าได้ประทานพลังพิเศษบางอย่างให้กับเขา!
แต่คำว่าสายลับที่อยู่ด้านหลัง กลับทำให้เขาเต็มไปด้วยความสงสัย
เขาพยายามทดลองมาหลายวิธี แต่ก็ไม่สามารถดึงพลังที่เรียกว่า 【สายลับ】 นี้ออกมาได้เลย ความเปลี่ยนแปลงเพียงอย่างเดียวที่เกิดขึ้นกับร่างกายก็คือเขาหิวมาก ตลอดสามวันที่ผ่านมาไม่ว่าจะกินของเข้าไปมากแค่ไหนก็ยังหิวจัดอยู่ดี
เดิมทีงานเลี้ยงวันเกิดอายุครบ 18 ปีของหลี่ซือถงในคืนนี้เขาไม่คิดจะมาด้วยซ้ำ เพราะหิวจนแทบจะเดินไม่ไหวแล้ว
ทว่ากลิ่นอายที่เหมือนกับ "พวกเดียวกัน" บนตัวของหลี่ซือถง กลับทำให้เขารู้สึกว่านี่อาจจะเป็นจุดเบิกทาง บางทีเขาอาจจะหาคำตอบจากตัวเธอได้
คำพูดที่หลี่ซือถงเพิ่งบอกเขา ทำให้เจียงเซี่ยรู้สึกว่าคืนนี้เขาคิดถูกแล้วที่มา
แต่ทั้งที่คำตอบอยู่ตรงหน้าและกำลังจะถูกเปิดเผยในอีกไม่ช้า ใจของเจียงเซี่ยกลับตื่นเต้นไม่ลง ซ้ำยังมีแต่ความตื่นตระหนกอย่างบอกไม่ถูก มันคือความกระวนกระวายที่กังวลว่าจะมีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้น และความหวาดหวั่นต่อสิ่งที่ไม่รู้
เวลาห้าทุ่ม งานเลี้ยงวันเกิดจบลงอย่างชื่นมื่น ทุกคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน
เจียงเซี่ยไม่ได้กลับ เขาทำตามที่หลี่ซือถงบอกโดยซ่อนตัวอยู่ในที่มืดและแอบรั้งอยู่ต่อ
ความหิวโหยอย่างรุนแรงทำให้เขาไม่อยากขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว แม้แต่จะคิดอะไรก็ยังทำไม่ได้ ร่างกายสะลึมสะลือเหมือนวิญญาณใกล้จะหลุดออกจากร่างอยู่รอมร่อ
เขารู้สึกได้ลางๆ ว่าพลังชีวิตของตัวเองกำลังลดลงทีละนิดเหมือนกับหลอดเลือดในเกม หากไม่ยอมกินอะไรอีก อย่าว่าแต่สองวันเลย เกรงว่าแค่คืนนี้ก็คงเอาชีวิตไม่รอด
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ตอนนี้เจียงเซี่ยมีความคิดเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
เขาต้องกินให้อิ่ม!
เขาต้องกินให้อิ่ม!
หลังจากทุกคนกลับไปได้ประมาณยี่สิบกว่านาที ในที่สุดหลี่ซือถงก็เดินมา
ประโยคแรกที่เจียงเซี่ยเอ่ยปากก็ถามอย่างร้อนรนว่า "ทำยังไงถึงจะกินอิ่ม?"
"เจียงเซี่ย นายมาเป็นแฟนฉันได้ไหม?" ภายใต้แสงจันทร์สลัว หลี่ซือถงกะพริบตาปริบๆ ขนตาของเธอยาวงอนและดวงตากลมโต
เจียงเซี่ยชะงักไป หากเป็นเวลาปกติที่ดาวโรงเรียนควบตำแหน่งหัวหน้าห้องมาสารภาพรักกับเขาอย่างกะทันหันแบบนี้ ในหัวของเขาคงมีความคิดฟุ้งซ่านผุดขึ้นมามากมายแน่ๆ
แต่ตอนนี้เขาคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น สมองที่อ่อนล้าไม่เอื้อให้เขาคิดเรื่องอื่นได้เลย "เธอบอกฉันมาก่อนว่าทำยังไงถึงจะกินอิ่ม"
"นายตกลงก่อนสิ ตกลงแล้วฉันจะให้นายกินจนอิ่มเลย!"
"ตกลง" เจียงเซี่ยไม่เคยหิวโหยขนาดนี้มาก่อนในชีวิต
หลี่ซือถงเผยรอยยิ้มหวานหยดย้อย สีหน้าดูซุกซนเล็กน้อย "ถ้างั้นตั้งแต่นี้ไปนายก็เป็นแฟนฉันแล้ว นายต้องเชื่อฟังฉันนะ!"
"ได้ๆๆ ฉันจะเชื่อฟังเธอ" ตอนนี้ในหัวของเจียงเซี่ยมีแต่วิธีทำให้ท้องอิ่มเท่านั้น
หลี่ซือถงหัวเราะคิกคัก "ถ้างั้นนายรอฉันอยู่ตรงนี้ก่อนนะ จำไว้ว่าต้องซ่อนตัวให้ดีๆ ฉันบอกให้ออกมาค่อยออกมาล่ะ"
เจียงเซี่ยกะจะถามหลี่ซือถงว่าตกลงแล้วเธอคิดจะเล่นลูกไม้อะไรกันแน่ แต่เธอกลับหันหลังเดินจากไปเสียก่อน
หลี่ซือถงยืนอยู่บนถนนที่เงียบสงัดไร้ผู้คน ลมหนาวพัดโชยมาจนเธอต้องย่ำเท้าไปมา สองมือประกบเข้าหากันพลางถูและเป่าลมร้อนใส่ แม้จะมองจากที่ไกลๆ เธอก็ยังคงดูสวยงามมากอยู่ดี
ที่นี่ตั้งอยู่ด้านหลังของเมืองโบราณ ประกอบกับเป็นเวลาดึกดื่น รอบด้านจึงไม่ปรากฏเงาของผู้คนแม้แต่คนเดียว มีเพียงใบไม้ร่วงและสายลมพัดผ่านเป็นเพื่อนเท่านั้น
ไม่นานนัก เด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ก้าวเท้ายาวๆ เดินลงมาจากถนนด้านบน
"สวีคุน?" เจียงเซี่ยที่ซ่อนตัวอยู่หลังมุมกำแพงเมืองเพ่งสายตามอง ทำไมถึงเป็นหมอนั่นไปได้?
"นายมาแล้วเหรอ?" หลี่ซือถงซุกมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุม
"อืม..." สวีคุนพยักหน้ารับด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อย
"เมื่อกี้คนเยอะเกินไป ฉันเลยรู้สึกเขินๆ นิดหน่อย ก็เลย..." ใบหน้าของหลี่ซือถงแดงระเรื่อ
"ไม่เป็นไร... ไม่เป็นไร..." สวีคุนเม้มปาก ความตื่นเต้นอย่างหนักทำให้ริมฝีปากของเขาแห้งผาก หัวใจเต้นตึกตักไม่หยุดหย่อน "งั้นที่เธอให้ฉันอยู่เจอเธอตามลำพัง แสดงว่าเธอตกลงคบกับฉันแล้วใช่ไหม?"
หลี่ซือถงไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงก้มหน้าลงด้วยความเอียงอาย ราวกับเป็นการยอมรับกลายๆ
เจียงเซี่ยที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดถึงกับอึ้งไป!
เดี๋ยวก่อนนะ!
เดี๋ยวก่อน!
พล็อตเรื่องมันเดินมาถูกทางแล้วจริงดิ?
เธอขอให้ฉันเป็นแฟน ให้ฉันมาหลบซ่อนตัวอยู่ในเงามืด แล้วเธอก็ออกไปอ่อยผู้ชายคนอื่นต่อหน้าต่อตาฉันเนี่ยนะ?
นี่เธอเห็นฉันเป็นเครื่องมือหาความตื่นเต้นเร้าใจหรือไงวะ?
เจียงเซี่ยใจหายวาบ รู้สึกเหมือนมีเขางอกบนหัวจนเขียวปี๋ไปหมด
"เปล่า ฉันไม่ได้อยากคบกับนาย หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ฉันคบกับนายไม่ได้อีกแล้วล่ะ เพราะเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เจียงเซี่ยเพิ่งจะตอบรับคำสารภาพรักของฉันไปแล้ว!" หลี่ซือถงเงยหน้าขึ้นมองสวีคุน ท่าทางราวกับว่าเมื่อครู่นี้เธอแค่ต้องการปั่นหัวเล่นกับความรู้สึกของอีกฝ่ายเท่านั้น
"อะ... อะไรนะ?" สวีคุนที่ยังคงตกอยู่ในห้วงแห่งความปีติยินดีรู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นปราดเข้ามาในหัว คำพูดประโยคนี้สร้างความสะเทือนใจให้เขาไม่น้อยจนต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ
เจียงเซี่ยที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดพยักหน้าอย่างพึงพอใจ
อืม... ค่อยสบายใจหน่อย!
"เธอคบกับเจียงเซี่ยแล้วเหรอ? เดี๋ยวก่อนนะ! เธอเป็นคนสารภาพรักกับมันเนี่ยนะ?" สวีคุนตะโกนเสียงดังลั่น ปฏิกิริยาของเขารุนแรงมาก หัวไหล่ทั้งสองข้างสั่นเทา แววตาฉายแชดถึงความไม่อยากจะเชื่อ ตามมาด้วยความโกรธเกรี้ยว ความโกรธที่พุ่งทะยานจนแทบจะทะลุฟ้า!
หลี่ซือถง เทพธิดาของเขาเชียวนะ!
ส่วนเจียงเซี่ย ก็คือศัตรูคู่อาฆาตของเขา!
ทว่าคืนนี้ หลังจากที่เทพธิดาปฏิเสธคำสารภาพรักของเขา เธอกลับหันไปสารภาพรักกับศัตรูคู่อาฆาตของเขาแทน ซ้ำยังขอให้เขารั้งอยู่ต่อตามลำพัง เพียงเพื่อจะบอกเรื่องนี้กับเขาเนี่ยนะ?
เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกหยามเกียรติอย่างรุนแรง!
"แล้วเธอเรียกฉันกลับมาทำไมวะ!" สวีคุนที่โกรธจัดไม่อาจระงับโทสะในใจได้อีกต่อไป เขาตะโกนระบายความอัดอั้นออกมาสุดเสียง
หลี่ซือถงเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "ฉันแค่อยากรู้ ว่านายชอบฉันมากแค่ไหนกันแน่"
ชั่วพริบตานั้น สวีคุนก็รู้สึกเหมือนว่าตัวเองยังพอมีโอกาสอยู่บ้าง เขารู้สึกตะหงิดๆ ว่าการที่หลี่ซือถงคบกับเจียงเซี่ยนั้น แท้จริงแล้วอาจจะเป็นแค่การแกล้งเล่น เป็นเพียงการหลอกเขาเท่านั้น
แววตาของเขาเป็นประกายวาบขึ้นมาขณะเอ่ยถาม "เธอไม่ได้คบกับเจียงเซี่ยจริงๆ ใช่ไหม?"
หลี่ซือถงยิ้มบางๆ เธอยื่นมือไปวางทาบบนใบหน้าของสวีคุนแล้วลูบไล้เบาๆ "ฉันอยากรู้ ว่านายชอบฉันมากแค่ไหน!"
หัวใจของสวีคุนกระตุกวูบ เขามั่นใจแล้วว่าหลี่ซือถงไม่ได้คบกับเจียงเซี่ยจริงๆ
สัมผัสจากฝ่ามือที่ลูบไล้ใบหน้าของเขานั้นช่างอ่อนโยนเหลือเกิน เขาไม่คิดฝันมาก่อนเลยว่าหลี่ซือถงจะทำแบบนี้กับเขา อัตราการเต้นของหัวใจจึงยิ่งรัวเร็วยิ่งขึ้น
"ชอบมาก ชอบมากเลยล่ะ!"
หลี่ซือถงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เป็นประกายของสวีคุน "ขอบคุณนะที่ชอบฉัน!"
พูดจบ เธอก็แสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย ราวกับว่าเธอได้ปั่นหัวเล่นกับความรู้สึกของเด็กหนุ่มอีกครั้งแล้ว
ทันใดนั้นเอง!
หนวดสีดำเส้นหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากปากของหลี่ซือถงอย่างแรง มันเสียบทะลวงเข้าไปในลำคอของสวีคุนโดยตรง ราวกับใบมีดอันแหลมคมที่แทงทะลุหลอดลมของเขาจนมิด ก่อนจะพุ่งพรวดทะลุออกทางหลังคอ เลือดสดๆ สาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ!
ดวงตาทั้งสองข้างของสวีคุนเบิกโพลงจนแทบถลนออกมา ราวกับว่าเขายังพอมีสติหลงเหลืออยู่บ้าง แววตาของเขาฉายแววถึงความไม่เข้าใจต่อความตายอันกะทันหันของตัวเองเลยแม้แต่น้อย
วิ้ง!
สมองของเจียงเซี่ยขาวโพลน รูม่านตาหดตัวลงอย่างรวดเร็ว!
ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันตรงหน้า สร้างความตกตะลึงให้กับจิตใจที่ไร้ซึ่งการป้องกันของเขาอย่างรุนแรง!
เหตุไม่คาดฝันเกิดขึ้นเร็วเกินไป เจียงเซี่ยไม่ทันได้เตรียมใจรับมือเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังไม่มีลางบอกเหตุใดๆ ล่วงหน้าเลยสักนิด!
เขาเคยนึกกังวลอยู่เหมือนกันว่าจะเกิดเรื่องร้ายๆ ขึ้น แต่เขาไม่ได้เตรียมใจรับมือกับมันเลยสักนิด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่หลี่ซือถงจะพ่นหนวดออกมาจากปากเพื่อฆ่าสวีคุนตายแบบนี้ด้วย!
จนกระทั่งผ่านไปหลายวินาที เจียงเซี่ยที่เพิ่งจะได้สติกลับคืนมาก็รีบหันหลังเตรียมจะวิ่งหนี แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหิวจัดหรือตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ ขาทั้งสองข้างของเขาถึงได้หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว เพิ่งจะก้าวเท้าออกไปได้เพียงก้าวเดียว ร่างกายก็ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นราวกับกองโคลนเละๆ
ลิ้นที่แปรสภาพคล้ายกับหลอดดูด กำลังสูบกินความอร่อยชั้นเลิศนั้นอย่างตะกละตะกลาม!
"อร่อย อร่อยเหลือเกิน! นานแค่ไหนแล้วนะที่ฉันไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นแบบนี้!"
หลี่ซือถงหันมองเจียงเซี่ยที่นอนล้มพับอยู่บนพื้น เธอหอบหายใจหนักหน่วง สีหน้าบิดเบี้ยวจนแทบจะกลายเป็นบ้าคลั่ง "เจียงเซี่ย เข้ามากอดฉันสิ!!"
เธอแม่งลองฟังสิ่งที่ตัวเองพูดออกมาหน่อยไหม!!
ใบหน้าของเจียงเซี่ยบิดเบี้ยวเหยเกด้วยความเจ็บปวด หนังศีรษะชาหนึบ สองมือยันพื้นเอาไว้หมายจะคลานหนีให้ห่างจากหลี่ซือถงให้มากที่สุด
ทว่าเพิ่งจะคลานไปข้างหน้าได้ไม่ถึงครึ่งเมตร หนวดเส้นหนึ่งก็พุ่งทะยานเข้ามาพันรอบขาของเขาไว้ ก่อนจะกระชากลากรั้งร่างของเขาเข้าไปหาหล่อนทั้งเป็น!
