เมื่อออกจากห้องประชุม หยวนถิงก็พ่นลมหายใจยาว ความกดดันพลันบรรเทาลงนายน้อยตระกูลฟู่ผู้นี้ ไม่ว่าจะเป็นระดับของตัวเองหรือชาติตระกูลอันโดดเด่น ล้วนทำให้ผู้คนรู้สึกห่างชั้นจนตามไม่ทัน เวลาเผชิญหน้ากับเขา มักจะรู้สึกกดดันราวกับกำลังเผชิญหน้ากับผู้มีอำนาจเหนือกว่า มากกว่าจะมองว่าเขาเป็นแค่ลูกเศรษฐีรุ่นสองสายตาของหยวนถิงกวาดมองสาวบันนี่เกิร์ลสองคนที่เดินผ่านไป พวกเธออายุราวๆ ยี่สิบ รูปร่างเย้ายวน หน้าตาสะสวย ในคฤหาสน์มีสาวบันนี่เกิร์ลอยู่เจ็ดแปดคน แต่ละคนล้วนเป็นสาวงามแม้รอบกายจะรายล้อมไปด้วยสาวงาม แต่หยวนถิงรู้ดีว่าคุณชายจากตระกูลมหาเศรษฐีผู้นี้ไม่ฝักใฝ่ในอิสตรีเมื่อเทียบกับตอนแรก สาวบันนี่เกิร์ลในคฤหาสน์ถูกเปลี่ยนไปแล้วสองชุด หญิงสาวที่ถูกจ้างเข้ามาเหล่านั้นหลงคิดว่าตัวเองมีโอกาสได้โบยบินขึ้นไปเป็นหงส์ พวกเธอเก็บซ่อนความรุ่มร้อนในใจไว้ไม่อยู่ และพยายามยั่วยวนนายน้อยตระกูลฟู่แล้วก็ถูกเชิญออกไปทั้งหมดตอนนี้หญิงสาวที่ยังเหลืออยู่ในคฤหาสน์ล้วนเจียมเนื้อเจียมตัว ก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างว่าง่าย และไม่มีความคิดเพ้อฝันอะไรอีกสาวบันนี่เกิร์ลในคฤหาสน์ก็เหมือนกับเครื่องประดับที่ใช้แสดงฐานะ หรือไม่ก็เป็นรสนิยมส่วนตัวของฟู่ชิงหยางหลังจากออกจากคฤหาสน์และมุดเข้าไปในรถประจำตำแหน่ง หยวนถิงก็ทบทวนเนื้อหาการประชุมในวันนี้ เขาเริ่มจากรายงานข้อมูลสำคัญอย่างเรื่องการตายของตุลาการเนตรมารกลับไปยังสำนักไท่อีเมื่อจัดการธุระเสร็จ เขาก็ส่งข้อความหาเจี่ยนจี้เพื่อนสนิท"ซงไห่เกิดเรื่องใหญ่แล้ว ตุลาการเนตรมารตาย ยมทูตดำคนสนิทของเขาพกจอกศักดิ์สิทธิ์กับรายชื่อหลบหนีไป..."เจี่ยนจี้: "ฉันตกใจจนพูดไม่ออกเลย ตุลาการเนตรมารตายไปงงๆ แบบนี้เลยเหรอ? นี่มันเหมือนกับตื่นขึ้นมาแล้วพบว่ามีประเทศไหนสักประเทศถูกลบชื่อทิ้งชัดๆ"ทั้งสองพากันถอนหายใจ จากนั้นก็มานั่งปวดหัวว่าถ้าพวกผู้ร่วงหล่นที่มีรายชื่ออยู่ในนั้นเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมาพร้อมกันจะทำอย่างไรเจี่ยนจี้: "แล้วมีอะไรอีกไหม?"มีสิ เทพท่องราตรีที่เคลียร์อุโมงค์เสอหลิงคนนั้น เพิ่งจะเชือดปีศาจล่อลวงระดับ 3 ไป... เรื่องนี้พูดไม่ได้ ขืนหลุดออกไป ผู้อาวุโสซุนได้เชือดฉันแน่ใบหน้าของหยวนถิงบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย ก่อนจะพิมพ์ข้อความลงไป:"ยังมีอีกข่าวหนึ่ง นายฟังหูไว้หูนะ อย่าแพร่งพรายออกไป ผู้อาวุโสซุนเลอะเลือนไปแล้ว เทพท่องราตรีที่เขาไม่เอานั่น..."........ซงไห่ ภายในห้องนอนอันมืดมิดแห่งหนึ่งไฟไม่ได้เปิด แหล่งกำเนิดแสงเพียงหนึ่งเดียวคือเทียนสามเล่มบนโต๊ะ พวกมันถูกวางเป็นรูปสามเหลี่ยม ตรงกลางมีกล่องเคลือบแล็กเกอร์สีแดง ด้านบนกล่องสลักลายนูนเป็นรูปแมลงหน้าตาประหลาดร่างที่สวมหน้ากากสีเงินนั่งคุกเข่าอยู่ข้างโต๊ะ เขาใช้มีดพกกรีดปลายนิ้ว เลือดสีแดงฉานซึมออกมาเขายื่นนิ้วที่เปื้อนเลือดไปจ่อตรงปากของแมลงสลักนูนตัวนั้น แมลงพลันมีชีวิตขึ้นมาและดูดกลืนเลือดอย่างตะกละตะกลาม สีเคลือบของกล่องไม้ก็ยิ่งแดงฉานขึ้นเรื่อยๆวูบ... เสียงลมดังขึ้นกะทันหัน เปลวเทียนถูกย้อมไปด้วยสีเลือด เปลวไฟสีแดงฉานพุ่งสูงขึ้น ก่อตัวเป็นวังวนสีเลือดเหนือกล่องไม้"มีเรื่องอะไร?"เสียงที่เย็นชาและทรงอำนาจดังออกมาจากวังวนเปลวไฟสีแดง"ผู้ใต้บังคับบัญชาได้ปล่อยเหยื่อล่อออกไปตามคำสั่งของท่านแล้ว พันธมิตรห้าธาตุจะตามหายมทูตดำอย่างสุดชีวิต เพียงแต่ ผู้ใต้บังคับบัญชาไม่กล้ารับประกันว่ายมทูตดำจะซ่อนตัวอยู่ในซงไห่ตลอดไป"เสียงทรงอำนาจเอ่ยอย่างเชื่องช้า: "ข้าทำนายได้ว่ายมทูตดำอยู่ในซงไห่ การที่เขาซ่อนตัวอยู่ในซงไห่ย่อมต้องมีจุดประสงค์ ส่วนสาเหตุที่แน่ชัดยังต้องรอการตรวจสอบ""ท่านยังต้องการให้ผู้ใต้บังคับบัญชาทำอะไรอีกหรือไม่?""ร่วมมือกับพันธมิตรห้าธาตุตามหายมทูตดำอย่างลับๆ หากมีข่าวคราวให้รีบแจ้งข้าทันที ช่วงนี้ข้าจะอยู่ในแดนวิญญาณตลอด อาจตอบกลับได้ไม่ทันท่วงที""ท่านมีภารกิจหรือ?""เปล่า ข้ากำลังตามหาสถานที่ตายของตุลาการเนตรมาร บังเอิญจริงๆ ที่ข้าได้พบกับคนผู้นั้นของสำนักไท่อี หึ การตายของตุลาการเนตรมาร มีเบื้องลึกเบื้องหลังมากกว่านั้นจริงๆ..."เสียงค่อยๆ เบาลง วังวนที่ก่อตัวจากเปลวไฟสีเลือดดับวูบไป.........."ก๊อก ก๊อก..."เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง เสียงของคุณยายดังเข้ามาในห้องนอน "หยวนจื่อ กินข้าวเย็นได้แล้ว"น้ำเสียงของเธอฟังดูเบิกบานกระฉับกระเฉง ดูเหมือนจะอารมณ์ดีไม่น้อยจางหยวนชิงลืมตาขึ้น ภายในห้องนอนมืดสนิท ผ้าม่านบดบังแสงไฟจากด้านนอกเอาไว้สบายจัง ในที่สุดก็ชดเชยพลังงานที่สูญเสียไปตอนกลางวันได้แล้ว เสียดายที่ซงไห่หาดูพระจันทร์ได้ยาก ไม่อย่างนั้นถ้าได้อาบแสงจันทร์สักหน่อยคงจะสมบูรณ์แบบ... จางหยวนชิงหาวหวอด สวมรองเท้าแตะผ้าฝ้าย บิดลูกบิดประตูห้องนอนแล้วเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่นกลิ่นหอมฉุยลอยเตะจมูก บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยกับข้าว ทั้งหมูเปรี้ยวหวาน หมูสามชั้นน้ำแดง เป็ดย่าง ซุปไก่ดำ หน่อไม้ฝรั่ง หน่อไม้ผัด และอื่นๆ อีกมากมายคุณยายสวมผ้ากันเปื้อน เดินวุ่นไปมาระหว่างห้องนั่งเล่นกับห้องครัวพี่ชายกำลังช่วยงานอยู่ในครัวบนโซฟาในห้องนั่งเล่นมีคุณตาผมหงอกขาวนั่งหลังตรง ดูโทรทัศน์อย่างตั้งอกตั้งใจบนโต๊ะอาหารมีคู่สามีภรรยาวัยกลางคนนั่งอยู่ พวกเขาคือน้าชายและน้าสะใภ้ของจางหยวนชิงนั่นเองน้าสะใภ้หน้าตาสะสวย ผิวพรรณขาวผ่อง แม้จะอายุเริ่มเข้าวัยกลางคนแล้วแต่ก็ดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี เธอสวมชุดเดรสยาวสีขาวรัดรูป ปล่อยผมลอนสยาย ท่าทางดูมีจริตจะก้านผู้ชายที่อยู่ข้างๆ น้าสะใภ้มีหน้าตาคล้ายคลึงกับเฉินหยวนจวินมาก เขาสวมเสื้อสูทสีม่วง กางเกงเข้ารูปสีม่วง กับเสื้อเชิ้ตสีชมพูกุหลาบ ดูฉูดฉาดเหมือนหนุ่มโฮสต์ในไนต์คลับ ไม่สิ ต้องเรียกว่าเสี่ยโฮสต์ต่างหากน้าชายของจางหยวนชิงเป็นคนพึ่งพาไม่ได้ สมัยหนุ่มๆ เขาเล่นดนตรี บอกว่าจะตามล่าความฝัน ใฝ่หาบทกวีและโลกกว้าง ก็เลยแบกเป้ใส่กางเกงขาบาน หนีออกจากบ้านไปกับเพื่อนที่มี "อุดมการณ์เดียวกัน" ไม่กี่คน เพื่อไปเป็นนักร้องพเนจรไม่กี่ปีต่อมา ความฝันก็หาไม่เจอ แถมยังโดนสังคมโบยตีจนสะบักสะบอมกลับมา งานการก็ไม่ออกไปทำ วันๆ เอาแต่แบกวิทยุเทปเดินเตร็ดเตร่ไปทั่ว ไปถึงไหนเต้นถึงนั่น วันทั้งวันถ้าไม่ร้องคาราโอเกะก็มั่วสุมอยู่กับเพื่อนกินแน่นอนว่าวัยรุ่นในเมืองยุคนั้นก็เป็นแบบนี้กันหมด คือใช้ชีวิตไปวันๆแต่เพราะหน้าตาดีแถมยังพูดจาหวานหู ก็เลยคว้าน้าสะใภ้ที่มีฐานะร่ำรวยมาแต่งงานด้วยได้ หลังแต่งงานเขาก็ทำตัวดีขึ้นมาได้ไม่กี่ปี ทว่าพอน้าสะใภ้คลอดพี่ชายออกมา เขาก็เผยธาตุแท้ออกมาอย่างรวดเร็ววันๆ เอาแต่ลอยชายไปมา ถึงยังไงก็ไม่ยอมทำงาน เอาแต่เที่ยวเล่น"หยวนจื่อ คิดถึงน้าชายไหม?" น้าชายเห็นผู้สืบทอดเจตนารมณ์ของตัวเองก็ดีใจมากน้าชายชอบร้องเต้นแร็ป เพลงโปรดคือ "โย่ว โย่ว เช็คอิทเอาท์ เจียนปิ่งกั่วจื่อจัดมาหนึ่งชุด" แถมยังเต้นท่าที่คิดค้นขึ้นเองประกอบไปด้วยในบ้านนอกจากจางหยวนชิงแล้ว ก็ไม่มีใครยอมร้องแร็ปเต้นประหลาดๆ เป็นเพื่อนเขาอีกดังนั้นน้าชายจึงให้ความสำคัญกับจางหยวนชิงมาก และมองว่าเขาเป็นผู้สืบทอดเจตนารมณ์"สวัสดีครับน้าสะใภ้!" จางหยวนชิงทักทาย จากนั้นก็ตอบรับน้าชายแบบขอไปที"น้าซื้อของขวัญมาฝากแกด้วยนะ" น้าชายบอก"โอ้ น้าชายของผม ในที่สุดคุณน้าก็กลับมาแล้ว ทำไมไม่บอกผมล่วงหน้าล่ะครับ ถ้าคุณน้าบอกผมล่วงหน้า ผมต้องไปรับคุณน้าที่สนามบินแน่ๆ พระเจ้าเป็นพยานให้ผมได้"จางหยวนชิงเปลี่ยนท่าทีแบบกะทันหัน เพื่อแสดงอารมณ์อันรุนแรงของตัวเองน้าหลานสองคนหัวเราะร่วนพลางจับมือและเอาไหล่ชนกัน น้าชายโอบไหล่ผู้สืบทอดเจตนารมณ์ให้นั่งลง:"หยวนจื่อเอ๊ย ช่วงนี้ฉันไปเที่ยวต่างประเทศมา อุตส่าห์ไปเรียนเทคนิคการแร็ปกับลิงชิมแปนซีเลยนะ เวลาเราร้องเพลง เราควรจะแทรกลูกรัวลิ้นกับสั่นริมฝีปากเข้าไปด้วย มันจะดูมีพลังมากขึ้น..."รัวลิ้นน่ะพอเข้าใจ แต่สั่นริมฝีปากนี่มันบ้าอะไรวะ... จางหยวนชิงถึงกับอึ้ง "สุดยอดไปเลยครับ สมกับเป็นน้าชายผม พรสวรรค์ล้นเหลือจริงๆ คุณน้าครับ ช่วงนี้ผมช็อตเงินค่าขนมน่ะ""เรื่องจิ๊บจ๊อย น้าสะใภ้แกมีเงิน เดี๋ยวฉันบอกให้เขาเอาให้แก"ไม่นาน พี่ชายกับคุณยายก็ยกกับข้าวสองสามจานสุดท้ายมาเสิร์ฟ และเรียกให้ทุกคนกินข้าว"ทำไมน้าเล็กยังไม่กลับมาล่ะครับ" จางหยวนชิงถาม"เห็นบอกว่าที่โรงพยาบาลมีธุระนิดหน่อย จะกลับดึกหน่อยน่ะ" คุณยายตอบน้าชายเลิกคิ้ว หัวเราะหึๆ "โรงพยาบาลมีธุระงั้นเหรอ? ไปเดตกับแฟนหนุ่มละสิไม่ว่า"คุณยายแค่นเสียงหัวเราะ "ถ้าเป็นงั้นฉันคงต้องขอบคุณสวรรค์แล้วล่ะ ดูท่าทางนางสิ ไม่ถึง 30 คงไม่ยอมแต่งงานหรอก วัยรุ่นสมัยนี้มันยังไงกันนะ คนนั้นก็ไม่อยากแต่ง คนนี้ก็ไม่อยากแต่ง"คุณยายรู้สึกไม่พอใจกับสภาพสังคมในตอนนี้เอามากๆน้าชายจึงพูดขึ้นว่า "จะว่าไป หยวนจวินก็ยังโสดอยู่นี่ หยวนจวินเอ๊ย วันหลังก็พาแฟนหนุ่มกลับมาให้พ่อดูหน้าหน่อยสิ"พี่ชายผู้เคร่งขรึมและหนักแน่นถึงกับชะงัก "อะไรนะครับ?"น้าชายยักไหล่ "แกจะ 30 แล้วยังไม่มีแฟนสาว พ่อก็ต้องคาดหวังแฟนหนุ่มแทนสิ"พูดจบปุ๊บ คุณยายก็ถกแขนเสื้อเตรียมจะฆ่าหั่นศพน้าชายทันที"แม่ แม่ ผมล้อเล่นน่า" น้าชายรีบห้าม "ทำไมแม่ไม่มีอารมณ์ขันเอาซะเลย สมัยนี้เขากำลังฮิตจับคู่จิ้นชายชายกัน วัยรุ่นเขาชอบแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ"น้าสะใภ้ก้มหน้าก้มตากินข้าว ไม่พูดอะไรความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแม่สามีไม่ค่อยดีนัก บนโลกนี้มีแม่ผัวลูกสะใภ้ที่ปรองดองกันน้อยซะยิ่งกว่าน้อยอยู่แล้วคุณยายอารมณ์ร้อน ส่วนน้าสะใภ้ก็เป็นคนดื้อดึง คนหนึ่งรังเกียจที่ลูกสะใภ้ทำงานบ้านไม่เป็น อีกคนก็รำคาญที่แม่สามีชอบแส่เรื่องชาวบ้านสมัยที่จางหยวนชิงยังเด็ก น้าสะใภ้กับคุณยายทะเลาะกันบ่อยมาก พอสองคนนี้เริ่มเปิดศึกกันเมื่อไหร่ น้าเล็กก็จะนั่งแทะเมล็ดแตงโมดูงิ้วอยู่ข้างๆส่วนจางหยวนชิงก็จะคอยห้ามทัพอยู่ข้างๆ ปากก็บอกว่าพวกคุณอย่าทะเลาะกันเลยนะครับ มือก็รับเมล็ดแตงโมมาจากน้าเล็กพี่ชายมักจะทำการบ้านไปพลาง แทะเมล็ดแตงโมของน้าเล็กไปพลางตอนนี้น้าสะใภ้เลยวัยเลือดร้อนมาแล้ว จึงขี้เกียจจะทะเลาะกับแม่สามีอีก แต่ความสัมพันธ์ก็ยังคงความเฉยชามาตลอดตอนนั้นเอง พี่ชายก็มองมาแล้วถามขึ้น "ได้ยินว่าวันนี้ที่โรงเรียนนายมีเรื่องเหรอ?""หา? ผมไม่รู้เรื่องเลย ผมกลับมานอนตั้งแต่หัววันแล้ว..." จางหยวนชิงแกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอดคุณยายรีบถามว่าเป็นเรื่องอะไร เฉินหยวนจวินจึงอธิบายสั้นๆ พอคุณยายได้ยินว่ามีอาชญากรแฝงตัวเข้าไปในโรงเรียน ก็ยิ่งรู้สึกไม่พอใจกับสังคมตอนนี้เข้าไปใหญ่ขณะที่กำลังคุยกันอยู่ ประตูกันขโมยก็มีเสียง "ติ๊ด" ดังขึ้น จากนั้นลูกบิดก็ถูกบิดเปิดจางหยวนชิงที่นั่งอยู่ท้ายโต๊ะใกล้กับโถงทางเข้าหันไปมอง ก็เห็นน้าเล็กกลับมาแล้ววันนี้น้าเล็กแต่งตัวด้วยเสื้อสเวตเตอร์เปิดไหล่ฉลุลาย เผยให้เห็นไหล่กลมกลึงขาวเนียน ด้านในสวมเสื้อกล้ามสีดำตัวเล็ก จับคู่กับกางเกงยีนส์สีขาวอ่อนคอลเลกชันฤดูใบไม้ผลิ-ฤดูร้อน และสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวที่เท้าสายตาของจางหยวนชิงหยุดอยู่ที่น่องของเธอ นัยน์ตาพลันหรี่แคบลงบนขาท่อนล่างของเจียงอวี้เอ่อร์ มีทารกน้อยตัวจ้ำม่ำเกาะติดอยู่......
