คิ้วของอูรูขมวดเข้าหากันทันที "นายกำลังล้อฉันเล่นงั้นเหรอ?"
ไป๋เหวยพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ฉันก็แค่กำลังทดสอบนาย"
อูรูสูดหายใจเข้าลึกๆ แต่ก็ยังยอมท่องออกมาอย่างซื่อสัตย์
"เก่งมากเลยนะ นายจำได้จริงๆ ด้วย"
"...นายก็รู้เนื้อหาของ 'พันธสัญญาไรน์' ด้วยเหรอ?"
"ไร้สาระ ฉันจะไปรู้ได้ยังไงกัน ฉันไม่ใช่สาวกของไรน์พวกนายสักหน่อย"
อูรู "..."
เขาอยากจะอาละวาดแทบตาย แต่ก็ไม่กล้า
"เพราะงั้น การที่สามารถท่องหนังสือเล่มนี้ได้จนขึ้นใจ มันเป็นมาตรฐานของบาทหลวงพวกนายใช่ไหมล่ะ?" ไป๋เหวยถามอีกครั้ง
"แน่นอนสิ" อูรูตอบ "อย่างน้อยก็... เป็นมาตรฐานของบาทหลวงที่ผ่านการทดสอบมาได้"
"ในเมื่อเป็นแบบนั้น..." ไป๋เหวยชูนิ้วกลางขึ้น ชี้ไปยังบาทหลวงประจำโบสถ์ที่กำลังเดินมาทางนี้ "งั้นนายก็ลองทดสอบเขาดูสิ"
คิ้วของอูรูขมวดเข้าหากันอีกครั้ง เขาไม่เข้าใจจุดประสงค์ของไป๋เหวย แต่เขาไม่มีเวลาให้คิดแล้ว บาทหลวงที่ดูอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเขาคนนั้นได้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว
"ผู้ศรัทธาท่านนี้ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับ?" บาทหลวงคนนั้นพูดด้วยรอยยิ้ม
อูรูสูดหายใจเข้าลึก แม้จะไม่รู้เหตุผล แต่เขาก็ตัดสินใจทำตามที่ไป๋เหวยบอก "นายรู้ไหมว่า 'พันธสัญญาไรน์' บทที่เจ็ด ข้อที่แปดคืออะไร"
