"ผมเข้าใจแล้วครับ" บาทหลวงเผยสีหน้า "ผมเข้าใจแล้ว" ออกมาอีกครั้ง "ถ้าอย่างนั้นรบกวนคุณรอตรงนี้สักครู่นะครับ เดี๋ยวผมไปหยิบหนังสือตัวอย่างด้านหลังมาให้"
พูดจบ บาทหลวงก็หันหลังเตรียมจะเดินจากไป แต่กลับถูกอูรูคว้ามือเอาไว้
"ทำไมถึงต้องใช้หนังสือด้วยล่ะครับ?" อูรูดูเหมือนกำลังพยายามข่มความตื่นเต้นในใจเอาไว้ "คุณไม่ควรจะท่องมันออกมาได้เลยเหรอ? เวลาบาทหลวงเทศนา ทำไมยังต้องใช้หนังสืออีก?"
บาทหลวงที่ถูกดึงมือไว้มองอูรูด้วยสายตาแปลกประหลาดและเคลือบแคลงสงสัย "ทำไมถึงไม่ต้องใช้หนังสือล่ะครับ?"
ทำไมถึงไม่ต้องใช้หนังสือล่ะ?!
อูรูแทบจะตะคอกถามออกไปแล้ว แต่เขาก็ตระหนักได้ว่าหากพูดแบบนั้นออกไปมีความเป็นไปได้สูงที่จะเผยฐานะของตัวเอง ดังนั้นจึงฝืนอดกลั้นเอาไว้ แล้วพูดเพียงว่า "ผมได้ยินมาว่าการอยากเป็นบาทหลวงในเมืองซอมนั้นยากมาก จำเป็นต้องท่อง 'พันธสัญญาไรน์' ให้ได้ทั้งเล่ม ผมเลยไม่รู้ว่าเรื่องนี้มันจริงหรือเปล่า"
บาทหลวงคนนี้เผยสีหน้า "ผมเข้าใจอีกแล้ว" ออกมาทันที พร้อมกับพูดกลั้วหัวเราะ "ดูท่าคุณเองก็อยากจะเข้าสู่อ้อมอกขององค์พระผู้เป็นเจ้าของเราเหมือนกันสินะครับ ไม่อย่างนั้นคงไม่รู้เรื่องดีขนาดนี้"
อูรูเพียงแค่ส่งเสียง "อืม" ในลำคอ แล้วถามต่อ "สรุปว่าข่าวลือนั่นเป็นเรื่องจริงเหรอครับ? ต้องท่อง 'พันธสัญญาไรน์' ให้ได้ทั้งเล่มเลยเหรอครับ?"
"อา เรื่องนี้น่ะเหรอครับ" บาทหลวงคนนี้หัวเราะพลางลูบเคราของตัวเอง "จำเป็นต้องท่องให้ได้จริงๆ นั่นแหละครับ"
เมื่อได้ยินคำตอบนี้ อูรูก็เลิกคิ้วขึ้นตามสัญชาตญาณ เขาคิดว่าบาทหลวงคนนี้จะไม่ยอมรับ หรือไม่ก็กฎเกณฑ์เก่าๆ พวกนั้นคงถูกยกเลิกไปตั้งนานแล้วเสียอีก "ถ้าอย่างนั้นคุณ..."
"เมื่อก่อนผมก็เคยท่องได้นะครับ" บาทหลวงคนนี้พูดพลางถอนหายใจเบาๆ "การจะท่องจำถ้อยคำทั้งหมดขององค์พระผู้เป็นเจ้าให้ได้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ นั่นแหละครับ ผมเองก็ยังไม่รู้เลยว่าตอนนั้นตัวเองทำแบบนั้นไปได้ยังไง อาจจะเป็นเพราะความศรัทธาต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าล่ะมั้ง ตอนนั้นเลยไม่ได้รู้สึกว่ามันยากเย็นอะไร แต่ว่าตอนนี้น่ะเหรอ มันก็ผ่านมาตั้งสิบกว่าปีแล้ว ถึงผมจะยังคงศรัทธาต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าอยู่ แต่ก็ถูกเรื่องทางโลกจุกจิกกวนใจไปเยอะแล้วล่ะครับ ดังนั้นตอนนี้เลยไม่มีทางที่จะจำถ้อยคำขององค์พระผู้เป็นเจ้าได้ขึ้นใจเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว แต่นี่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมไม่ศรัทธาต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้วนะครับ อันที่จริงแล้ว เพื่อองค์พระผู้... เอ๊ะ ผู้ศรัทธาท่านนี้ ผู้ศรัทธาท่านนี้คุณจะไปไหนน่ะครับ? ผมยังพูดไม่จบเลยนะ"
อูรูทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว
โกหก โกหก มีแต่คำโกหกทั้งนั้น!
อูรูไม่มีทางโน้มน้าวตัวเองให้ทนอยู่ต่อหน้าไอ้หมอนี่ที่เอาแต่พ่นเรื่องไร้สาระได้อีกแม้แต่วินาทีเดียว
เนื้อหาของ 'พันธสัญญาไรน์' จะถูกลืมไปได้ยังไง?! นั่นคือถ้อยคำของเทพแห่งไรน์ เป็นสิ่งที่มีพลังของเทพเจ้าแฝงอยู่ ขอเพียงแค่ทำความเข้าใจและจดจำมันเอาไว้ ชาตินี้ทั้งชาติก็ไม่มีทางลืมลงหรอก
ขนาดไอ้แก่รูตูดลูจีนั่นยังท่องได้เลย!
อูรูไม่มีทางลืมได้ลงเลย เมื่อสิบกว่าปีก่อนตอนที่ลูจีสั่งให้เขาแก้ผ้ายืนท่อง 'พันธสัญญาไรน์' อยู่บนโต๊ะ หมอนั่นยังสามารถชี้จุดผิดของเขาได้อย่างชัดเจนทุกจุด แถมยังลง "บทลงโทษ" ให้อีก "บทลงโทษ" พวกนั้นทำให้อูรูไม่สามารถลืมเลือนได้จนถึงตอนนี้ ถึงขั้นที่ร่างกายของเขายังคงมีรอยแผลพวกนี้หลงเหลืออยู่เลยด้วยซ้ำ
...แต่ไอ้หมอนั่นกลับพูดหน้าตาเฉยว่าตัวเองจำไม่ได้ ถ้าอย่างนั้นก็มีความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียว คือมันไม่เคยท่องเลยต่างหาก!
บาทหลวงแห่งเมืองซอม ท่อง 'พันธสัญญาไรน์' ไม่ได้ แล้วสรุปว่าเขาผ่านการทดสอบมาได้ยังไงกันล่ะ?!
พอคิดถึงจุดนี้ อูรูก็สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บที่เสียดแทงเข้าไปถึงกระดูก แม้กระทั่งแสงแดดที่สาดส่องลงมากระทบตัวหลังจากเดินออกจากโบสถ์มาแล้ว ก็ไม่ได้ทำให้ร่างกายของเขาอุ่นขึ้นมาเลยสักนิด
แต่นี่ก็ทำให้เขาตระหนักได้แล้วว่า การที่ไป๋เหวยให้เขามาที่นี่คือต้องการจะให้เขาดูอะไร
และนับตั้งแต่ที่บาทหลวงคนเมื่อกี้พูดจบจนถึงตอนนี้ ไป๋เหวยก็ยังคงไม่ส่งเสียงอะไรออกมาเลยสักคำ แต่ความเงียบงันนี้กลับดูราวกับเป็นการเยาะเย้ยที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
อูรูสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาพึมพำเสียงแผ่ว "บางทีอาจจะเป็นแค่ข้อยกเว้นก็ได้"
ไม่รู้ว่าเขากำลังพูดกับตัวเอง หรือกำลังพูดกับไป๋เหวยกันแน่
และไป๋เหวยก็ยังคงไร้การตอบสนอง แต่อูรูกลับรู้สึกราวกับได้ยินเสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังมาจากส่วนลึกของจิตใจ
อูรูเองก็ไม่มีข้ออ้างอะไรมาอธิบายให้มากกว่านี้ได้อีก จึงมุ่งหน้าไปยังโบสถ์แห่งต่อไป
นี่มันก็แค่ข้อยกเว้น
ในหัวของเขาปรากฏภาพตอนที่ตัวเองต้องอดตาหลับขับตานอนท่อง 'พันธสัญญาไรน์' อย่างยากลำบากเมื่อสิบกว่าปีก่อนขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว นึกย้อนไปถึงตอนที่ลูจีกำลังเล่น "เกม" แต่ก็ไม่ลืมที่จะหวดแส้ลงมา นึกย้อนไปถึงความคาดหวังและความตื่นเต้นก่อนการทดสอบทั้งสามครั้ง รวมไปถึงความผิดหวังและความสับสนงุนงงหลังจากได้รับผลการทดสอบ ตลอดจนการกัดฟันสู้เพื่อเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
นี่มันก็เป็นแค่ข้อยกเว้น เขาตักเตือนตัวเองในใจอีกครั้ง
ดังนั้นในวันนี้ เขาจึงเดินสัญจรไปตามโบสถ์เล็กๆ นับไม่ถ้วน แล้วเอ่ยถามคำถามเดียวกันนี้กับบาทหลวงระดับล่างอีกนับไม่ถ้วน
'พันธสัญญาไรน์'
