เมื่อมองเห็นอีกฝ่ายเผยแววตาสับสนงุนงงอย่างชัดเจน ดวงตาของอูรูก็เบิกกว้างขึ้นทีละน้อย
เพราะเขารู้สึกว่า นี่ควรเป็นคำถามที่แสนจะเรียบง่ายจนไม่รู้จะง่ายยังไงแล้ว สำหรับบาทหลวงของไรน์ อย่างน้อยก็สำหรับบาทหลวงในเมืองซอม 'พันธสัญญาไรน์' ควรจะถูกสลักลึกไว้ในสมองมาตั้งนานแล้ว ไม่ว่าจะเป็นข้อไหนก็ควรจะเป็นคำถามที่ง่ายพอๆ กับประโยคที่ว่า "วันนี้คุณกินข้าวหรือยัง" ถึงจะถูก
แต่ว่า ทำไมเขาถึงตอบไม่ได้ล่ะ?!
หรือว่าฟังไม่ชัดงั้นเหรอ?
หรือว่าฉันพูดไม่ชัดเจนเอง?
ในใจของอูรูยังคงมีความหวังริบหรี่ เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "เมื่อกี้ผมพูดไม่ชัดเจนพอเหรอครับ? งั้นผมขอพูดซ้ำอีกรอบก็แล้วกัน อยากจะขอถามหน่อยครับว่า 'พันธสัญญาไรน์' ข้อที่เจ็ด..."
"อา เดี๋ยวก่อน" บาทหลวงคนนี้ยกมือขึ้นห้ามอูรู "ผู้ศรัทธาท่านนี้ คำถามของคุณเมื่อครู่ผมฟังชัดเจนดีแล้ว แต่ผมอยากรู้จังเลยว่า ทำไมคุณถึงอยากรู้เนื้อหาของ 'พันธสัญญาไรน์' ล่ะครับ?"
อูรูเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วตอบว่า "เพราะผมเองก็อยากจะเป็นบาทหลวง ผมอยากจะสลักทุกสิ่งทุกอย่างขององค์พระผู้เป็นเจ้าไว้ในใจ"
"อย่างนั้นหรือครับ?" บาทหลวงคนนี้เผยรอยยิ้ม "ในเมื่อคุณศรัทธาถึงเพียงนี้ งั้นผมก็คงต้องอธิบายให้คุณฟังดีๆ สักหน่อยแล้วล่ะครับ 'พันธสัญญาไรน์' นั้นคือสิ่งที่องค์พระผู้เป็นเจ้าของเรา..."
"ผมรู้แล้วครับว่า 'พันธสัญญาไรน์' คืออะไร" อูรูพูดแทรกบาทหลวงคนนี้ จากนั้นก็จ้องมองเข้าไปในดวงตาของเขาเขม็ง "ผมแค่อยากรู้ว่า
