ไป๋เหวยไม่ได้พูดมั่วซั่ว
【โรเจอร์จอมกัด】 ในเกมคือมินิบอสตัวแรกที่ผู้เล่นต้องเผชิญหน้า หรือจะมองว่าเป็นบอสประจำหมู่บ้านมือใหม่ก็ได้ หากสามารถผ่านเขาไปได้ ก็ถือว่าเชี่ยวชาญการควบคุมพื้นฐานของเกม "ลบหลู่" แล้ว ดังนั้นโดยรวมเขาจึงค่อนข้างรับมือได้ง่าย
ในหมู่ผู้เล่นยังมีมุกตลกที่ว่า "ปราบ【โรเจอร์จอมกัด】ได้แล้วเหรอ? ดีมาก นายเชี่ยวชาญเกมนี้แล้ว งั้นต่อไปก็ลองไปฆ่าเทพเจ้าดูสักองค์สิ"
แม้ไป๋เหวยจะไม่ใช่ผู้เล่นระดับท็อปแบบสุดลิ่มทิ่มประตู แต่ในหมู่ผู้เล่นก็ถือว่าเป็นปีศาจสายคอนโทรลที่ถูกเรียกว่า "ลูกพี่" ได้อย่างไม่ขัดเขิน บอสกว่าครึ่งในเกม "ลบหลู่" เขาสามารถเคลียร์ได้แบบไร้รอยขีดข่วน รูปแบบสกิลโจมตีต่างๆ ล้วนจดจำได้ขึ้นใจ ย่อมไม่มีทางมาสะดุดล้มกับ【โรเจอร์จอมกัด】แน่นอน
แน่นอนว่าพอเกมกลายเป็นความจริงย่อมแตกต่างจากเมื่อก่อนอยู่บ้าง 【โรเจอร์จอมกัด】ในเกมดูเหมือนพวกทึ่มทื่อ จึงถูกเรียกว่าหมาโง่ แต่ที่นี่ เขาดูน่าสะพรึงกลัวทีเดียว โดยเฉพาะการที่เขาสามารถเปลี่ยนอวัยวะส่วนต่างๆ ของร่างกายให้กลายเป็นหัวหมาป่าได้ และหลังจากเปลี่ยนเป็นหัวหมาป่าแล้ว ก็สามารถสัมผัสได้ถึงสิ่งที่ไม่มีในเกมอย่างชัดเจน เช่น... กลิ่นปาก
ใช่แล้ว ตอนที่เป็นผู้เล่นไป๋เหวยไม่เคยกลัว【โรเจอร์จอมกัด】 ตอนนี้เขาก็ยังคงไม่กลัว เพราะจิตวิญญาณของเขาได้ยกระดับจากโอตาคุธรรมดาๆ กลายเป็น วิซาส บุคคลระดับตำนานในเกม "ลบหลู่" แล้ว
เขาราวกับลืมความกลัวไปจนสิ้น เมื่อเห็นโรเจอร์ที่กำลังแยกเขี้ยวกางกรงเล็บ ภายในใจกลับเต็มไปด้วย... ความตื่นเต้น
"แกอย่าให้มันโอหังนักนะ!"
โรเจอร์ไม่รู้ว่าประโยคที่ไป๋เหวยพูดว่า "ฉันฟาร์มแกแบบไร้รอยขีดข่วนมาไม่รู้กี่รอบแล้ว" หมายความว่าอะไร เขาทำได้เพียงตีความตามตัวอักษร โดยคิดว่าไป๋เหวยต้องการจะบอกว่าเขาไม่มีทางทำอันตรายอีกฝ่ายได้เลย จึงคำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่ไป๋เหวย
ครั้งนี้ ในดวงตาของเขามีแสงสีแดงวาบผ่าน จากนั้นมือทั้งสองข้างก็กลายเป็นหัวหมาป่า
นี่มันเข้าสู่เฟสสองแล้วสินะ
ไป๋เหวยประหลาดใจเล็กน้อย เพราะในเกม บอสจะต้องถูกตีจนเลือดลดไปครึ่งหลอดถึงจะเข้าสู่เฟสสอง แต่ตอนนี้กลับเข้าเฟสสองทันที ลูกเตะของไป๋เหวยเมื่อครู่ไม่มีทางสร้างดาเมจได้สูงขนาดนั้นแน่ เผลอๆ จะสร้างดาเมจได้หรือเปล่ายังพูดยากเลย ดังนั้นการที่โรเจอร์เข้าสู่เฟสสองโดยตรงได้ ย่อมมีเพียงคำอธิบายเดียว—เขาหัวร้อนแล้ว
แน่นอนว่าเฟสสองก็ไม่ได้น่ากลัวอะไร จุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของ【โรเจอร์จอมกัด】คือความเร็ว แม้แขนขาของเขาจะกลายเป็นหัวหมาป่าได้ แต่มันก็เป็นได้แค่หัวหมาป่า ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นขาของหมาป่าได้ สิ่งนี้ส่งผลให้ไม่ว่าเขาจะทำยังไง ก็ทำได้แค่ใช้ขาของมนุษย์ในการเคลื่อนที่ และหลังจากที่เขาเปลี่ยนร่างกายท่อนบนเป็นหัวหมาป่า มันกลับยิ่งเพิ่มน้ำหนักตัวให้มากขึ้นจนวิ่งไม่ค่อยออก
ดังนั้นรูปแบบการโจมตีที่เขาใช้บ่อยที่สุดก็คือการพุ่งตะครุบ พยายามหาทางพุ่งเข้าใส่ พุ่งครั้งแรกไม่สำเร็จก็พุ่งตะครุบครั้งที่สอง
นี่ส่งผลให้รูปแบบการโจมตีของเขาจำเจเกินไป ไม่ค่อยพลิกแพลง จึงถูกคนที่คุ้นเคยและรู้ไส้รู้พุงหลอกล่อให้วิ่งหัวหมุนได้ง่ายๆ เหมือนอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้
หลังจากโจมตีพลาดเป้าอีกครั้ง โรเจอร์ที่โกรธจัดก็จัดคอมโบสามฮิตใส่ไป๋เหวยโดยตรง นั่นก็คือการพุ่งตะครุบต่อเนื่องสามครั้ง
มือซ้ายเปลี่ยนเป็นหมาป่ากัดหนึ่งคำ มือขวาเปลี่ยนเป็นหมาป่ากัดหนึ่งคำ สุดท้ายประสานสองมือเข้าด้วยกัน แล้วเปลี่ยนเป็นหมาป่ากัดอย่างโหดเหี้ยมอีกหนึ่งคำ
นี่คือท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา ขอเพียงหลบไม่พ้นแม้แต่การโจมตีเดียว ก็จะถูกกัดจนบาดเจ็บสาหัส หรือถึงขั้นตายคาที่
เดิมทีโรเจอร์ยังคิดจะจับเป็น เพื่อดูว่าไป๋เหวยเป็นใครมาจากไหนกันแน่ ถึงได้รู้ไส้รู้พุงเขาขนาดนี้ แต่ตอนนี้เขาตระหนักแล้วว่า หากไม่ตั้งใจจะฆ่าไป๋เหวยให้ตาย ก็ไม่มีทางเอาชนะอีกฝ่ายได้เลย
เขาจึงพุ่งเข้าใส่ไป๋เหวยอีกครั้ง
คำแรก
"กร้วม"
กัดพลาด
คำที่สอง
"กร้วม"
กัดพลาดอีกครั้ง
แต่โรเจอร์ไม่ได้รีบร้อน สองคำนี้เป็นแค่การหลอกล่อให้ตายใจเท่านั้น เมื่อเขาเห็นรอยยิ้มเย้ยหยันกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้มบนใบหน้าของไป๋เหวย เขาก็รู้สึกว่าไป๋เหวยติดกับแล้ว เขาจึงโน้มตัวลงเล็กน้อย เตรียมพร้อมสำหรับการพุ่งตะครุบ จากนั้นในเสี้ยววินาทีที่เขาถีบเท้าอย่างแรง เขาก็ยกเลิกการแปลงสภาพหัวหมาป่าที่ท่อนบน กลับคืนสู่ร่างมนุษย์
สิ่งนี้ช่วยลดน้ำหนักท่อนบนของเขาลงโดยตรง ทำให้พลังระเบิดกล้ามเนื้อของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างมหาศาล
ก่อนหน้านี้ ไป๋เหวยรักษาระยะห่างกับโรเจอร์แบบก้ำกึ่งมาตลอด ทุกครั้งล้วนหลบเฉียดหัวหมาป่าของโรเจอร์ไปแบบฉิวเฉียด โรเจอร์ไม่รู้ว่านี่คือความจองหองของไป๋เหวย หรือว่าอีกฝ่ายทำได้แค่นี้จริงๆ
แต่ช่างมันเถอะ ขอแค่เขายังรักษาระยะห่างนี้ไว้ก็พอ
เพราะโรเจอร์จะทำให้เขาต้องชดใช้
หลังจากลดน้ำหนักช่วงบนลงแล้ว ระยะการพุ่งตะครุบของโรเจอร์ก็ยืดออกไปอย่างมาก แทบจะมาถึงตรงหน้าไป๋เหวยในชั่วพริบตา จากนั้นเขาก็ยื่นมือทั้งสองข้างออกไป หมายจะรวบตัวไป๋เหวยเข้ามากอด
ระยะนี้ ไป๋เหวยไม่มีทางหนีพ้นแล้ว
โรเจอร์เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม มือทั้งสองข้างเปลี่ยนเป็นหัวหมาป่าพร้อมกัน
หมาป่าคู่ล้อมกรอบ แกยังจะหนีไปไหนได้อีก?
โรเจอร์ราวกับเห็นภาพครึ่งซีกตัวของไป๋เหวยถูกหัวหมาป่าทั้งสองของตนกัดกินจนเละเทะไปแล้ว
ทว่าในตอนนั้นเอง เขาก็เห็นไป๋เหวยยกมือซ้ายขึ้นมาอย่างไม่รีบร้อน
จากนั้น ก็ชูนิ้วกลางให้เขา
โรเจอร์ชะงักไปเล็กน้อย
นี่มันหมายความว่ายังไง?
เจ้านี่ กำลังเยาะเย้ยฉันอยู่เหรอ?
แต่ไม่นาน เขาก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติ
นิ้วกลางของไป๋เหวยไม่ได้ชูขึ้นฟ้า แต่ชี้ตรงมาที่เขา
แถมยังชี้มาที่ตำแหน่งลำคอ ราวกับเป็นมีดสั้นเล่มหนึ่ง
เหงื่อเย็นเยียบของโรเจอร์ผุดพรายขึ้นมาในทันที
หมอนี่ ถึงกับมองทะลุจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดในกระบวนท่านี้ของฉัน!
จุดที่แข็งแกร่งที่สุดของโรเจอร์คือส่วนที่กลายสภาพเป็นหัวหมาป่า และจุดที่เปราะบางที่สุดย่อมเป็นส่วนที่ไม่ได้กลายสภาพเป็นหัวหมาป่า อย่างเช่น... ลำคอ
แต่โชคดีที่สิ่งที่ไป๋เหวยชูขึ้นมาเป็นเพียงแค่นิ้วมือ ถ้านั่นเป็นมีดสั้น โรเจอร์คงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่แล้ว
ยังดีที่เป็นแค่นิ้วมือ ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีทางฆ่าเขาได้โดยตรง และถ้าเขาพลาดโอกาสนี้ไป ก็มีความเป็นไปได้สูงว่าจะไม่มีทางเอาชนะไป๋เหวยได้อีก
โรเจอร์จึงไม่หยุดชะงัก แต่กลับเพิ่มแรงพุ่งเข้าไปอีก
เข้ามาเลย!
ดูจากระยะห่างของทั้งสองฝั่ง นิ้วกลางของไป๋เหวยน่าจะสัมผัสลำคอของเขาก่อน เขาจึงต้องเป็นฝ่ายบาดเจ็บก่อน แต่ช่างมันเถอะ ใช้การบาดเจ็บสาหัสของตัวเองแลกกับหนึ่งชีวิตของไป๋เหวย ถือว่าคุ้มค่ามาก
อีกอย่าง มันก็เป็นแค่นิ้วมือเท่านั้น เผลอๆ อาจจะสร้างรอยขีดข่วนให้เขาไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะต่อให้ลำคอของเขาจะไม่ได้รับการเสริมแกร่ง แต่มันก็ยังแข็งกว่าคนทั่วไปอยู่ดี
ทำไม นิ้วของแกคิดจะแทงฉันให้ตายหรือไง?
ดังนั้นโรเจอร์จึงตัดสินใจลุยต่อ
เพียงแต่ในวินาทีสุดท้าย เขาก็ยังคงนึกสงสัย
ทำไม ถึงเป็นนิ้วมือกันล่ะ?
จากนั้น...
เสียง "ฉึก" ดังขึ้น
โรเจอร์เบิกตากว้าง จ้องมองไป๋เหวยตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
ไป๋เหวยยืนหยัดอยู่ที่เดิมอย่างสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน พร้อมกับมองเขาด้วยรอยยิ้ม
การโจมตีของเขาไม่ได้ผล เพราะมือทั้งสองข้างของเขา... ยกเลิกการกลายสภาพเป็นหัวหมาป่าไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ทำไมถึงยกเลิกได้ล่ะ?
โรเจอร์คิดไม่ออก
จากนั้นเขาก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดแปลบปลาบ พอเขาก้มหน้าลง ก็พบว่านิ้วกลางนั่น ได้ทะลวงเจาะลำคอของเขาไปแล้ว
เขากะพริบตา อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็พูดไม่ออกแล้ว
เลือดสดๆ ไหลทะลัก ส่วนร่างของเขาก็ล้มตึงลงกับพื้น
จวบจนวาระสุดท้ายก็ยังคิดไม่ตก... ทำไมถึงถูกนิ้วมือแทงตายได้?
