บทที่ 9 คุณอยากเข้าร่วมกับพวกเรา เพื่อเป็นสมาชิกของ SB งั้นหรือ?

เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น "สวัสดีครับ ผมหวังจ้าวหมิง พนักงานต้อนรับฝ่ายสื่อสารแผนกพัฒนาซอฟต์แวร์ sb ไม่ทราบว่าคุณมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

"สวัสดีครับ ผมศาสตราจารย์ชาจากสหพันธ์ซอฟต์แวร์ เมื่อไม่นานมานี้พวกคุณส่งข้อความทิ้งไว้ให้ผมที่หลังบ้านของเว็บบอร์ด บอกให้ผมติดต่อพวกคุณผ่านเบอร์นี้" เย่ฉุยแนะนำที่มาของตัวเองสั้นๆ

อีกฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง ผู้ชายที่ชื่อหวังจ้าวหมิงก็พูดต่อว่า "คุณคือผู้พัฒนาเกมเหลียนเหลียนคั่น (จับคู่) เกมนี้นั้นน่ะเหรอ พวกเราส่งข้อความไปหาคุณตั้งนานแล้ว ทำไมคุณเพิ่งจะติดต่อกลับมา"

น้ำเสียงนี้แฝงความตำหนิอยู่บ้าง ช่วยไม่ได้ บริษัทสมองกลแสงsb มีชื่อเสียงโด่งดังขนาดนั้น เมื่อก่อนตอนที่ส่งข้อความหลังบ้านในสหพันธ์ซอฟต์แวร์ มีนักพัฒนาซอฟต์แวร์คนไหนบ้างที่ไม่รีบลนลานติดต่อพวกเขากลับมาทันที

แต่เย่ฉุยกลับปล่อยเวลาผ่านไปถึงสองสามวันถึงค่อยติดต่อมา แบบนี้มันไม่เห็นพวกเขาอยู่ในสายตาเกินไปแล้ว หวังจ้าวหมิงย่อมมีเหตุผลที่จะไม่พอใจ

สำหรับน้ำเสียงไม่พอใจของหวังจ้าวหมิง เย่ฉุยไม่ได้ใส่ใจ เขาพูดพลางหัวเราะว่า "ขอโทษด้วยครับ สองวันก่อนผมมีธุระติดพัน วันนี้ถึงเพิ่งเห็นข้อความในเว็บ"

"หึ" หวังจ้าวหมิงแค่นเสียง เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อคำแก้ตัวของเย่ฉุย เขาหยุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พูดต่อ "ที่คุณโทรหาพวกเรา แสดงว่าตกลงจะขายลิขสิทธิ์เหลียนเหลียนคั่นให้พวกเราแล้วใช่ไหม ราคาที่พวกเราเสนอคือหนึ่งแสน ลิขสิทธิ์ทั้งหมดของซอฟต์แวร์ตัวนี้จะตกเป็นของพวกเรา ตามกฎแล้ว การดาวน์โหลดในสหพันธ์ซอฟต์แวร์จะสามารถเปิดต่อไปได้อีกหนึ่งเดือน หลังจากนั้นคุณต้องปิดการดาวน์โหลดซอฟต์แวร์ในเว็บบอร์ด ว่ายังไง"

"หนึ่งแสน"

ราคานี้เห็นได้ชัดว่าต่ำไปหน่อย หรือนี่จะเป็นการถือดีว่าเป็นบริษัทใหญ่แล้วเอาเปรียบคนอื่น

เหลียนเหลียนคั่นอัปโหลดมาจนถึงตอนนี้เพิ่งจะสามวัน ก็ทำเงินให้เย่ฉุยได้หนึ่งแสนแล้ว

หากขายซอฟต์แวร์นี้ไป ต่อให้ยังสามารถเปิดให้ดาวน์โหลดต่อไปได้อีกสามสิบวัน ยอดดาวน์โหลดก็คงอยู่ที่ประมาณสามสี่สิบล้าน

ด้วยความโด่งดังของเหลียนเหลียนคั่นในตอนนี้ ต่อไปยอดดาวน์โหลดจะต้องเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องแน่นอน

การขายลิขสิทธิ์ไปในราคาเพียงหนึ่งแสน เห็นได้ชัดว่ามันไม่คุ้มค่าเอาเสียเลย

อีกด้านหนึ่งหวังจ้าวหมิงรับรู้ได้ว่าเย่ฉุยกำลังลังเล จึงหัวเราะเสียงเย็น "ศาสตราจารย์ชา มองปราดเดียวก็รู้ว่าคุณคือมือใหม่ บอกคุณตามตรงเลยแล้วกัน คุณขายให้พวกเราในราคานี้ วันหน้าหากคุณพัฒนาซอฟต์แวร์ตัวอื่นออกมาอีก พวกเราสามารถมอบสิทธิ์ในการได้รับการพิจารณาเป็นอันดับแรกให้คุณได้ นี่เป็นสิทธิ์ที่ล้ำค่ามาก คุณน่าจะจินตนาการถึงความล้ำค่าของสิทธิ์นี้ออกใช่ไหม"

สิทธิ์ในการได้รับการพิจารณาเป็นอันดับแรก หมายความว่าหากเย่ฉุยอัปโหลดซอฟต์แวร์ในสหพันธ์ซอฟต์แวร์อีก บริษัทสมองกลแสงsb จะพิจารณาเป็นที่แรกว่าจะซื้อลิขสิทธิ์หรือไม่

สิทธิ์นี้สำหรับนักพัฒนาซอฟต์แวร์คนอื่นๆ แล้ว ถือว่าเย้ายวนใจมากจริงๆ

แต่ทว่ามันไม่ใช่สิ่งที่เย่ฉุยต้องการ

ดูเหมือนว่าการเจรจาธุรกิจกับบริษัทใหญ่เหล่านี้จะไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ เย่ฉุยพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "หนึ่งแสนก็ได้ แต่ผมมีเงื่อนไขข้อหนึ่ง"

"เงื่อนไข" น้ำเสียงของหวังจ้าวหมิงแฝงความดูถูกอยู่บ้าง "เงื่อนไขของคุณคืออะไร"

"ผมต้องการเข้าร่วมกับบริษัท sb ในฐานะนักออกแบบซอฟต์แวร์" เย่ฉุยบอกเงื่อนไขของตนเองออกมา

"คุณอยากเข้าร่วมกับพวกเรา เพื่อเป็นสมาชิกของ sb งั้นหรือ"

หวังจ้าวหมิงร้องตะโกนเสียงดัง "น่าขันจริงๆ คุณคิดว่าแค่ฟลุกพัฒนาเหลียนเหลียนคั่นออกมาได้ ก็มีสิทธิ์เข้า sb ของพวกเราแล้วงั้นหรือ คุณมันเพ้อเจ้อเกินไปแล้ว นอกเหนือจากเหลียนเหลียนคั่นแล้ว คุณยังสามารถพัฒนาซอฟต์แวร์ที่ประสบความสำเร็จแบบนี้ออกมาได้อีกหรือไง"

เย่ฉุยถูกประโยคที่ว่า "คุณอยากเข้าร่วมกับพวกเรา เพื่อเป็นสมาชิกของ sb งั้นหรือ" ของหวังจ้าวหมิงทำเอาเกือบจะหลุดขำพรืดออกมา แต่เขาก็กลั้นเอาไว้ และพูดต่อ "ขอโทษด้วยครับ แต่นี่คือเงื่อนไขของผม หวังว่าพวกคุณจะรับไปพิจารณา"

หวังจ้าวหมิงเงียบไปอีกครู่หนึ่ง จากนั้นก็แค่นหัวเราะแล้วพูดว่า "ก็ได้ ผมจะไปเรียนถามผู้จัดการก่อน แล้วเดี๋ยวจะติดต่อคุณกลับไป"

พูดจบ หวังจ้าวหมิงก็ตัดสายไปทันที

เย่ฉุยกลับขมวดคิ้ว เดิมทีเขาตั้งใจจะอาศัยเหลียนเหลียนคั่นเป็นต้นทุนเพื่อเข้าไปทำงานในบริษัทสมองกลแสงขนาดใหญ่สักแห่ง จากนั้นค่อยแสดงปณิธานของตัวเองในบริษัทเหล่านั้น ท้ายที่สุดแล้ว เกมฟอร์มยักษ์ในหัวของเขา ก็มีเพียงต้องอาศัยการสนับสนุนจากบริษัทสมองกลแสงเหล่านี้เท่านั้น ถึงจะสามารถพัฒนาออกมาได้อย่างสมบูรณ์

ทว่า ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะคิดทุกอย่างง่ายเกินไปเสียแล้ว

เย่ฉุยถอนหายใจ หยิบรายชื่อแผ่นนั้นขึ้นมา แล้วเริ่มติดต่อไปยังบริษัทลำดับถัดไปในรายชื่อ

……

อาคารพาณิชย์เทียนไห่ เมืองเยียนจิง

ที่นี่คือสำนักงานใหญ่ของบริษัทสมองกลแสงsb ตัวบริษัทกินพื้นที่ตั้งแต่ชั้นสามถึงชั้นสิบของอาคารพาณิชย์ ส่วนแผนกพัฒนาซอฟต์แวร์ของบริษัทสมองกลแสงsb นั้นตั้งอยู่บนชั้นเจ็ด

หลังจากหวังจ้าวหมิงตัดสาย บนใบหน้ายังคงประดับไปด้วยความดูแคลน "ก็แค่ฟลุกพัฒนาเหลียนเหลียนคั่นออกมาได้ไม่ใช่หรือไง คิดว่าตัวเองมีต้นทุนหนาอะไรนักหนา ถึงกับอยากจะเข้าบริษัทสมองกลแสงsb ช่างเพ้อฝันจริงๆ"

แม้เขาจะดูถูก แต่ก็ยังรู้สึกว่าเรื่องนี้ควรไปเรียนถามผู้จัดการแผนกก่อน

ท้ายที่สุดแล้ว กระแสตอบรับอันโด่งดังที่เกิดจากเหลียนเหลียนคั่นก็เพียงพอที่จะพิสูจน์ถึงความยอดเยี่ยมของซอฟต์แวร์ตัวนี้แล้ว ผู้จัดการเองก็ระบุชัดเจนว่าต้องการคว้าลิขสิทธิ์ของซอฟต์แวร์ตัวนี้มาไว้ในมือให้ได้

หวังจ้าวหมิงเป็นพนักงานต้อนรับคนหนึ่งในแผนกพัฒนาซอฟต์แวร์ของบริษัท sb

พนักงานต้อนรับเป็นตำแหน่งเฉพาะทาง หน้าที่หลักคือรับผิดชอบดูแลซอฟต์แวร์ที่พัฒนาโดยนักพัฒนาซอฟต์แวร์อิสระ และดำเนินการติดต่อประสานงานทางธุรกิจต่างๆ

เมื่อมาถึงหน้าห้องทำงานผู้จัดการ เขาจัดระเบียบปกเสื้อให้เรียบร้อยก่อน หวังจ้าวหมิงถึงค่อยเคาะประตูกระจกของห้องทำงาน

"เข้ามา" เสียงทุ้มต่ำหนักแน่นเสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น

หวังจ้าวหมิงรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เขาผลักประตูห้องทำงานแล้วเดินเข้าไป

ห้องทำงานอันกว้างใหญ่กลับตกแต่งอย่างเรียบง่ายที่สุด บ่งบอกถึงลักษณะนิสัยอันเยือกเย็นของเจ้าของห้องแห่งนี้

ชายวัยราวสามสิบปีในชุดสูทเรียบร้อย เส้นผมหวีเรียบแปล้ไร้ที่ติ กำลังนั่งอ่านเอกสารฉบับหนึ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่

หลังจากหวังจ้าวหมิงเดินเข้ามาในห้องทำงานก็ไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไร เขาทำเพียงยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานเพื่อรอให้ผู้จัดการท่านนี้จัดการธุระของตนเองให้เสร็จ

ในช่วงเวลานี้ หวังจ้าวหมิงก็นึกถึงชีวิตที่เรียกได้ว่าเป็นตำนานของผู้จัดการท่านนี้

ผู้จัดการมีชื่อว่าหวงเสี่ยวเทียน ว่ากันว่าเขาไม่เคยได้รับการศึกษาในโรงเรียนมาตั้งแต่เด็ก แต่ศึกษาหาความรู้ด้วยตนเองจนประสบความสำเร็จ

เขาเป็นคนที่เผยแพร่ซอฟต์แวร์ต้นฉบับในสหพันธ์ซอฟต์แวร์จนได้รับชื่อเสียงโด่งดังมหาศาล จากนั้นถึงถูกทาบทามให้เข้ามาทำงานในบริษัท sb

ใช้เวลาเพียงสามปี เขาก็เลื่อนขั้นจากนักพัฒนาซอฟต์แวร์ธรรมดาคนหนึ่ง กลายมาเป็นผู้จัดการของทั้งแผนก

และซอฟต์แวร์ที่มียอดดาวน์โหลดเป็นอันดับหนึ่งในสหพันธ์ซอฟต์แวร์ ณ ปัจจุบัน ก็มาจากฝีมือของหวงเสี่ยวเทียน!

แน่นอนว่า สถิตินี้มีโอกาสสูงมากที่จะถูกเหลียนเหลียนคั่นแซงหน้า

และด้วยเหตุนี้เอง หวงเสี่ยวเทียนถึงได้สังเกตเห็นเย่ฉุย

ประมาณห้านาทีต่อมา หวงเสี่ยวเทียนก็อ่านเอกสารในมือจนจบ เขาเงยหน้าขึ้นมองหวังจ้าวหมิง "มีเรื่องอะไร"

"เรื่องเกี่ยวกับศาสตราจารย์ชาคนนั้นครับ..." หวังจ้าวหมิงรีบอธิบายเงื่อนไขของเย่ฉุยออกไป

เขาไม่ได้ใส่สีตีไข่ เพียงแค่พยายามเล่าตามความเป็นจริง ต่อหน้ารัศมีอันทรงพลังของหวงเสี่ยวเทียน การพูดอะไรมากเกินความจำเป็นไม่ใช่เรื่องฉลาดนัก

เมื่อฟังคำพูดของหวังจ้าวหมิงจบ หวงเสี่ยวเทียนก็นวดหว่างคิ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดขึ้นว่า "เพิ่มราคาลิขสิทธิ์เป็นสองแสน ถ้าเขาไม่ตกลง...ก็ช่างมัน ต่อไป sb จะไม่รับพิจารณาผลงานใดๆ ของเขาอีก!"

******