เซ็นสัญญา ขอเลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือ จัดหน้า พิสูจน์อักษร ส่งพิมพ์ งานแจกลายเซ็น...
หลินเซี่ยอ่านขั้นตอนการตีพิมพ์ของ 'ฤดูร้อนปีนั้น' จนจบเงียบๆ สายตาอดไม่ได้ที่จะมองออกไปนอกหน้าต่าง
นอกหน้าต่างมีฝนตกปรอยๆ ใบกล้วยพริ้วไหวไปมาตามสายลมเบาๆ อย่างต่อเนื่อง
เจ๊หยาง บรรณาธิการผู้รับผิดชอบที่สวมแว่นตากรอบหนาเตอะนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะ กำลังพิจารณาเธอด้วยความคาดหวัง ยิ่งมองก็ยิ่งพอใจ พยักหน้าเป็นระยะราวกับได้ครอบครองของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง
"พวกเราจะจัดให้เธอได้แจกลายเซ็นร่วมกับอาจารย์เฉียวหงอิง โดยจะเปิดตัวในฐานะนักเขียนสาวน้อยวัยใส..."
"อาจารย์เฉียวหงอิงเน้นกลุ่มเด็ก ส่วนเธอเน้นกลุ่มวรรณกรรมเยาวชน พอดีเลยที่จะสามารถดึงดูดความสนใจจากกลุ่มผู้อ่านที่เป็นวัยรุ่นมารวมกันได้..."
"ในงาน พวกเราจะจัดเตรียมอาจารย์ชื่อดังหลายท่านมาช่วยสนับสนุน พวกเขาจะเข้าร่วมกิจกรรมแจกลายเซ็นของ 'ฤดูร้อนปีนั้น' ด้วย..."
"หากจำเป็น พวกเรายังจะติดต่อไปยังผู้บริหารฝ่ายลิขสิทธิ์ ทางฝั่งไต้หวันเองก็มีคนในวงการภาพยนตร์และโทรทัศน์ที่สนใจเรื่องนี้มาก..."
"..."
เจ๊หยางพูดถึงการจัดเตรียมงานแจกลายเซ็นของ 'ฤดูร้อนปีนั้น' ทุกคำพูดล้วนเผยให้เห็นถึงความคาดหวังและความหวัง ราวกับดาวรุ่งดวงใหม่ที่กำลังทอแสงทะลวงความมืดมิด
ทว่าหลินเซี่ยกลับยังคงเหม่อมองสายฝนปรอยๆ นอกสำนักงาน ราวกับไม่ได้ยินสิ่งที่เจ๊หยางจัดเตรียมไว้เลยแม้แต่น้อย
"อาจารย์หลินเซี่ย เธอมีข้อเสนอแนะอะไรเกี่ยวกับการจัดเตรียมของพวกเราไหม"
หลังจากเจ๊หยางพูดจบไปพักใหญ่ ก็ตระหนักได้ว่าตัวเองกำลังเล่นบทพูดคนเดียวมาตลอด จึงหุบรอยยิ้มลงและเอ่ยถามอย่างอดทน
แต่หลินเซี่ยก็ไม่ได้ตอบรับ
เจ๊หยางขยับริมฝีปาก แต่เมื่อเห็นท่าทางเหม่อลอยของหลินเซี่ย ก็ไม่ได้ส่งเสียงรบกวนอะไรอีก
นาฬิกาแขวนบนผนังส่งเสียงดังติ๊กๆ ไปทีละวินาที
น้ำชาบนโต๊ะค่อยๆ เย็นชืด
ในที่สุดฝนปรอยๆ นอกหน้าต่างก็หยุดลง
เมื่อความเงียบในสำนักงานก่อตัวขึ้นจนถึงขีดสุด ในที่สุดหลินเซี่ยก็หันหน้ามามองเจ๊หยางด้วยสายตาที่ซับซ้อน
"อาจารย์หยาง..."
"หืม"
"'ฤดูร้อนปีนั้น' ยังต้องแก้อีกนิดหน่อยค่ะ!"
"แก้อะไร" เจ๊หยางชะงัก
"ในหนังสือดูเหมือนจะมีตัวละครทุกแบบแล้ว แต่กลับขาดเพื่อนร่วมโต๊ะที่ไม่ได้ไปถ่ายรูปจบการศึกษาไปคนหนึ่ง..."
"เอ๊ะ"
ภายในสำนักงาน
เจ๊หยางตกตะลึงไปชั่วขณะ
ส่วนหลินเซี่ยเงยหน้าขึ้นมองเพดาน
"บางคนก็ธรรมดาเกินไป ธรรมดาจนเหมือนฝุ่นละออง ตลอดเวลาสามปีในมัธยมปลาย ทั้งที่อยู่ใกล้กันมาก แต่กลับไม่มีตัวตนเลย ไม่มีจุดเด่นอะไร ไม่มีจุดแข็งอะไร แต่บางที..." หลินเซี่ยหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง "เขาอาจจะเป็นคนที่มีเรื่องราวมากที่สุดก็ได้..."
ภายในสำนักงานกลับเข้าสู่ความเงียบสงัดดั่งผืนน้ำอีกครั้ง
…………………………
หน้าร้าน 【บริษัทเตาครบวงจรเซินหราน】 ตั้งอยู่ตรงสี่แยกในทำเลที่ค่อนข้างห่างไกลออกมาหน่อยของฟู่จิ่งของเมืองเยียนจิง
แม้จะห่างไกลออกมาหน่อย แต่ในสถานที่ที่ที่ดินมีค่าดั่งทองคำอย่างเยียนจิง ค่าเช่าพื้นที่หนึ่งร้อยตารางเมตรนั้นสูงถึงหนึ่งแสนสามหมื่นหยวนต่อปี
หนึ่งแสนสามหมื่นหยวนในปี 2009 เป็นตัวเลขที่ไม่ธรรมดาเลย น่าจะพอซื้อระเบียงเล็กๆ ขนาดสิบตารางเมตรในแถบชานเมืองเยียนจิงได้
แต่เห็นได้ชัดว่าการลงทุนสูงกับรายได้นั้นไม่สอดคล้องกัน 【บริษัทเตาครบวงจรเซินหราน】 เพิ่งจะขายได้เพียงสองออเดอร์ รวมๆ แล้วได้กำไรมาแค่หมื่นกว่าหยวน ส่วนใหญ่มาจากออเดอร์ของจางเซิ่งที่เขตไห่สู่ นอกเหนือจากนั้น เมื่อหักค่าเช่า ค่าน้ำมันรถโฆษณา ค่าตกแต่งหน้าร้าน และค่าใช้จ่ายจิปาถะอื่นๆ ออกไป เงินที่เหลือก็ถือว่าเป็นการทำบุญให้กับ GDP ของเยียนจิง ให้ตายสิ ขาดทุนยับเยินเดือนละสองหมื่นหยวน...
โชคดีที่ค่าแรงไม่ได้เยอะอะไร เถ้าแก่ควบตำแหน่งทั้งคนขับรถ คนส่งของ และช่างติดตั้ง หลิวอิ๋งอิ๋ง ลูกสาวเถ้าแก่ที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยก็ถูกลากมาเป็นพนักงานต้อนรับที่หน้าร้าน ส่วนงานหลังบ้าน เฉินอ้ายจวี๋ ภรรยาของเถ้าแก่ก็เป็นคนจัดการเองโดยตรง...
เป็นธุรกิจแบบครอบครัวขนานแท้
"ธุรกิจครอบครัวมันเป็นได้แค่ความจำใจในช่วงเริ่มต้นธุรกิจเท่านั้นแหละ..."
"ระบบการจัดการต้องสร้างขึ้นมาให้ได้ แล้วก็วัฒนธรรมองค์กรด้วย..."
"บอสหลิว คุณจะละเลยวัฒนธรรมองค์กรไม่ได้นะ ต่อให้มีพนักงานแค่สามคน คุณก็ต้องสวมชุดทำงานให้เป็นระเบียบเรียบร้อย อ้อ ใช่ คุณหลี่ เวลาคุณออกไปติดตั้งของ เสื้อผ้าก็ต้องใส่ให้เรียบร้อยด้วย..."
"แล้วก็ระบบตอกบัตร ผมลองทำความเข้าใจบริษัทพวกคุณคร่าวๆ แล้ว ตอนนี้ไม่ต้องตอกบัตรเลย จะเข้างานตอนไหนก็ได้ แถมบางทียังปิดหน้าร้านอีก แบบนี้มันไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ..."
"..."
ตอนที่รถขับมาถึงหน้าร้าน 【บริษัทเตาครบวงจรเซินหราน】 เถ้าแก่หลิวไคลี่รู้สึกแค่ว่าสมองตื้อไปหมด ราวกับจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ
จางเซิ่งหมอนี่ พอขึ้นรถปุ๊บก็เริ่มพ่นเรื่องการวางแผนองค์กร ระบบการจัดการองค์กร วัฒนธรรมองค์กร และการเงินต่างๆ นานา...
เมื่อก่อนตอนเรียนอยู่โรงเรียนอาชีวะ ยังไม่เคยรู้สึกทรมานบ้าบอขนาดนี้มาก่อนเลย พอลงจากรถ เขาก็ไม่สนใจจางเซิ่งและวิ่งตรงดิ่งเข้าไปในร้านทันที
จางเซิ่งหิ้วกระเป๋าสัมภาระ จากนั้นก็มองสภาพแวดล้อมที่มีผู้คนสัญจรไปมา แล้วก็มองไปที่หน้าร้าน ก่อนจะดันแว่นตา ส่ายหน้าเบาๆ รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง
"เปิดหน้าร้านตรงนี้มันไม่ไร้ประโยชน์ไปหน่อยเหรอ"
"ร้านแบบพวกเราน่ะ ต้องการหน้าร้านก็จริง แต่ไม่ได้ต้องการหน้าร้านแบบครึ่งๆ กลางๆ แบบนี้..."
"บอสหลิว คุณอย่าเพิ่งไปสิ ผมยังพูดไม่จบเลย..."
เมื่อเห็นหลิวไคลี่วิ่งเข้าไปในร้าน จางเซิ่งก็รีบเดินตามเข้าไปทันที
หลิวไคลี่ที่อยู่ด้านหน้ารู้สึกกลัวจางเซิ่งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก พอเห็นจางเซิ่งเดินมา ก็ให้ภรรยาและลูกสาวช่วยรับรองไปก่อน ส่วนตัวเองรีบไปสูบบุหรี่ในห้องน้ำเพื่อสงบสติอารมณ์
หมอนี่...
ให้ตายสิ เกิดมาเพื่อเป็นพวกนักล้างสมองชัดๆ!
หลังจากโดนจางเซิ่งกรอกหูเรื่ององค์กรมาตลอดทาง เขาก็ค้นพบว่าตัวเองไม่คู่ควรกับการเปิดร้านเลยด้วยซ้ำ ถึงขนาดที่ว่าพอเดินเข้ามาในร้านแล้วมองเห็นทุกอย่างก็รู้สึกขัดหูขัดตาไปหมด ไม่ว่าตรงไหนก็รู้สึกไม่สบายใจ
ขนาดนั่งยองๆ อยู่ในห้องน้ำ ในหัวของเขาก็ยังคงตื้อไปหมด!
รู้สึกว่าตัวเองสูญเสียความมั่นใจไปอย่างสิ้นเชิง!
ไม่ถูกสิ!
บ้าเอ๊ย เขาเป็นชายวัยกลางคนอายุสี่สิบกว่าที่คลุกคลีตีโมงอยู่ในสังคมมาหลายปีและมีประสบการณ์โชกโชนนะ จะโดนเด็กหนุ่มที่ยังไม่ทันได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยล้างสมองได้ยังไง
สูบบุหรี่หมดไปมวนแล้วมวนเล่า เขายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามันไม่ชอบมาพากล รู้สึกเหมือนหัวตัวเองกำลังจะโดนเป่าหูจนเป๋ไปหมดแล้ว
ฉันต่างหากที่เป็นเถ้าแก่ของร้านนี้ โอเคไหม
ทำไมตอนนี้ถึงทำเหมือนกับว่าฉันเป็นพนักงานของร้านนี้ แล้วเขาเป็นเถ้าแก่ ฉันต้องเป็นคนทำงานให้เขาซะงั้น
ต่อให้นายจะเซ็นสัญญามาได้หนึ่งออเดอร์อย่างงงๆ แล้วได้กำไรไม่เลว แต่นายก็เป็นแค่ลูกจ้างของฉันไม่ใช่หรือไง
หลิวไคลี่ตระหนักได้อย่างลึกซึ้งว่าตัวเองกำลังโดนแย่งซีน เขาจึงรีบขยี้บุหรี่ทิ้งทันที แล้ววิ่งออกมาจากห้องน้ำ ในใจตั้งใจว่าจะสั่งสอนเด็กหนุ่มคนนี้สักหน่อย ให้เด็กหนุ่มคนนี้รู้จักดูตาม้าตาเรือบ้าง อย่างน้อยก็ต้องให้ความเคารพตัวเองที่เป็นเถ้าแก่สักหน่อยไหม
ในตอนที่หลิวไคลี่กำลังคิดหาคำพูดต่างๆ นานาไว้ในหัว จากนั้นก็ผลักประตูออกไปอย่างเด็ดเดี่ยวเพื่อจะสั่งสอนเด็กหนุ่มคนนี้ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่างเบิกบานใจดังมาจากหน้าร้าน
นั่นเป็นเสียงหัวเราะของลูกสาวและภรรยา...
ตั้งแต่เปิดร้านมา ก็แทบไม่ได้ยินพวกเธอหัวเราะแบบนี้อีกเลย!
เมื่อเขาเดินเข้าไปใกล้ด้วยความสงสัย ก็พบว่าลูกสาวและภรรยาพอเห็นเขาก็ทำหน้าขรึมขึ้นมาทันที
ขรึมเสียจนเขาแอบรู้สึกกลัว!
"เหล่าหลิว..."
"หืม"
"เดี๋ยวฉันจะไปคุยกับเจ้าของที่หน่อย ร้านนี้พวกเราไม่เช่าแล้ว!"
"ขืนเช่าต่อไปแบบนี้ พวกเราได้ขาดทุนย่อยยับแน่!"
"คำแนะนำที่เสี่ยวจางให้มามันตรงจุดมาก ความจริงพวกเราไม่เห็นต้องมาเสียเงินฟรีๆ แบบนี้เลย..."
"ทำธุรกิจ หน้าร้านมันก็สำคัญอยู่หรอก แต่ถ้าเป็นแบบพวกเราเนี่ย หนึ่งคือไม่มีบรรยากาศการตกแต่งร้าน สองคือไม่มีผลตอบรับจากการโฆษณาประชาสัมพันธ์ แถมยังเป็นแบรนด์ใหม่อีก รอบๆ ก็มีแต่ร้านขายของกินเล่น ไม่สามารถสร้างกลุ่มลูกค้าและภาพจำให้ลูกค้าได้เลย สถานที่แบบนี้มันขายของพวกนี้ไม่ได้หรอก..."
"..."
หลิวไคลี่เบิกตากว้าง มองภรรยาตัวเองอย่างอึ้งๆ แล้วก็หันไปมองจางเซิ่งที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ
สรุปแล้วหมอนี่พูดอะไรกับภรรยาของเขากันแน่!
นี่มัน...
ทำไมถึงได้!
มุมปากของเขาขยับไปมา เพิ่งจะอ้าปากอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับพบว่าจางเซิ่งชิงพูดขึ้นมาก่อน
"บอสหลิว กว่าผมจะเปิดเทอมก็เหลือเวลาอีกตั้งยี่สิบกว่าวัน ในช่วงยี่สิบกว่าวันนี้ ผมจะขายเตาครบวงจรให้คุณสักสิบออเดอร์ ชดเชยเงินที่ขาดทุนไปก่อนหน้านี้ให้หมดเลย เป็นไงครับ"
"???"
"แน่นอน ในขณะที่คุณให้ส่วนแบ่งกับผม คุณก็ต้องเตรียมห้องพักให้ผมหนึ่งห้อง คอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่อง แล้วก็ รถโฆษณาคันนี้ให้ผมขับด้วย..."
"..."
