"สิ่งที่ฉันอยากจะพัฒนาคือบทที่ 037"
"แล้วผู้เล่นจะควบคุมยอดฝีมือกังฟูได้ยังไง?" ฟางหนานถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทำหน้าเหมือนเด็กน้อยขี้สงสัย "ระบบซอฟต์แวร์ทั่วไปยากที่จะจัดการการทำงานแบบนี้นะ ฉันเคยได้ยินมาว่ากองทัพเคยวิจัยเทคโนโลยีเซ็นเซอร์เสมือนจริงที่สามารถเชื่อมต่อประสาทสัมผัสของมนุษย์เข้ากับโลกเสมือนได้ แต่ของแบบนั้นสตูดิโอของเราไม่มีทางทำได้หรอก"
"ไม่ต้องซับซ้อนขนาดนั้นหรอก" เย่ฉุยพูดพลางหัวเราะและส่ายหน้า "เอาแบบง่ายๆ ก็พอ ภาพในเกมสามารถเป็นแบบหน้าจอแนวนอนได้ทั้งหมด การควบคุมยอดฝีมือกังฟูของผู้เล่นก็จำกัดอยู่แค่การเดินหน้าถอยหลัง ย่อตัว กระโดด ออกหมัด เตะ ซึ่งเป็นท่าทางง่ายๆ ไม่กี่อย่างก็พอแล้ว"
"ผู้เล่นควบคุมตัวละครเสมือนจริง กระโดดขึ้นย่อตัวลง ออกหมัดเตะขาเนี่ยนะ?" เจี่ยนฝานหมอนี่เสนอความเห็นคัดค้านอีกแล้ว "ของแบบนี้มันมีความน่าสนุกตรงไหน?"
ส่วนฟางซีครุ่นคิดแล้วพูดว่า "พอลองคิดดูดีๆ เกมนี้อาจจะน่าสนุกจริงๆ ก็ได้นะ..."
"เหอะ!" เจี่ยนฝานเริ่มไม่พอใจอีกครั้ง เมื่อก่อนตอนที่พวกเขาพัฒนาซอฟต์แวร์ เจ้าอ้วนคนนี้ชอบพูดขัดคอเขาที่สุด ตอนนี้ดีล่ะ เย่ฉุยเสนอไอเดียขยะแบบนี้ออกมา เจ้าอ้วนก็ยังจะเห็นด้วยอีก!
แต่ถึงยังไงเขาก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้วว่าเกมนี้จะประสบความสำเร็จหรือไม่ เพราะยังไงเขาก็รับเงินเดือนประจำอยู่ดี
ดังนั้นเจี่ยนฝานจึงพูดกับเย่ฉุยว่า "นายเป็นคนตัดสินใจ แล้วพวกเราจะเริ่มกันยังไงดี?"
"พวกเรามาทำฐานข้อมูลโครงสร้างกันก่อน ตัวละครในเกมสองตัวทำการต่อสู้กัน หลังจากเกิดการปะทะกันก็จะส่งผลกระทบทางฟิสิกส์ต่ออีกฝ่าย..." เย่ฉุยอธิบายต่อ
ฐานข้อมูลโครงสร้างที่เขาพูดถึงนี้ สามารถถือได้ว่าเป็นต้นแบบของเอนจินเกม
นี่เป็นส่วนที่ยากที่สุดและก็ง่ายที่สุดของเกมเช่นกัน
ที่บอกว่ายากที่สุด เป็นเพราะบนโลกใบนี้ไม่มีของแบบนี้อยู่เลย เย่ฉุยจำเป็นต้องสร้างมันขึ้นมาตั้งแต่ศูนย์
ส่วนที่บอกว่าง่ายที่สุด ก็เป็นเพราะหลังจากสร้างสิ่งนี้ขึ้นมาได้แล้ว การพัฒนาเกมประเภทเดียวกันในอนาคตก็จะกลายเป็นเรื่องง่ายดาย เพียงแค่นำเอนจินเกมมาประยุกต์ใช้ จากนั้นก็สร้างโมเดลตัวละครและเนื้อเรื่องต่างๆ ขึ้นมาก็พอแล้ว
เย่ฉุยประเมินว่าการพัฒนาสิ่งต่างๆ ในบทที่ 037 นี้ เป็นเรื่องง่ายดายสำหรับเขา
เรียกได้ว่า เมื่อมีเอนจินแล้ว การพัฒนาเกมประเภทเดียวกันก็แทบไม่ต่างอะไรกับสายพานการผลิตเลย
ภายใต้การดูแลและให้คำแนะนำของเย่ฉุย สตูดิโอเจี่ยนฝานก็เริ่มงานพัฒนา
กังฟู นี่คือบทที่ 037 ที่เย่ฉุยเคยเล่นในตอนแรก ซึ่งได้รวบรวมตัวละครจากในเกมหลายๆ เกมอย่างอาร์ตออฟไฟติงและฟาทัลฟิวรีเข้าไว้ด้วยกัน
——แทบจะเรียกได้เลยว่า เดอะคิงออฟไฟเทอส์ก็คืออเวนเจอร์สแห่งวงการเกมอาร์เคด!
แน่นอนว่าการที่เย่ฉุยหยิบเอาเดอะคิงออฟไฟเทอส์ออกมาตั้งแต่แรก ย่อมต้องสร้างความฮือฮาได้อย่างแน่นอน แต่ถ้าทำแบบนั้นมันก็มักจะขาดอะไรบางอย่างไป...
ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าอาร์ตออฟไฟติงและสตรีทไฟเตอร์จะด้อยกว่าเดอะคิงออฟไฟเทอส์อยู่บ้างเล็กน้อย แต่ก็เป็นผลงานเกมที่คลาสสิกมากๆ เย่ฉุยรู้สึกว่าจำเป็นต้องสร้างผลงานชิ้นเอกเหล่านี้ออกมา เพื่อให้ทุกคนได้เล่นกัน
ประกอบกับเอนจินเกมจำเป็นต้องอัปเกรดไปทีละขั้น ดังนั้นเย่ฉุยจึงรู้สึกว่าการพัฒนาไปทีละขั้นตอนแบบนี้เป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพที่สุด
ในกระบวนการนี้ เย่ฉุยก็ไม่ได้รังเกียจที่จะสร้างเกมต่อสู้อาร์เคดสุดคลาสสิกเกมอื่นๆ ออกมาด้วย เช่น ซามูไรโชดาวน์, มอร์ทัลคอมแบท เป็นต้น
และเมื่อพัฒนาซีรีส์สุดคลาสสิกของเดอะคิงออฟไฟเทอส์ออกมาได้หลายภาคแล้ว ก็ถือว่าได้ยุติบทบาทในแวดวงเกมต่อสู้ 2D ลงอย่างสมบูรณ์ จากนั้นเย่ฉุยจะพิจารณาพัฒนาเกมประเภทอื่นๆ ต่อไป...
"พี่เอ็กซ์ พี่ดูการออกแบบตัวละครพวกนี้สิว่าเป็นยังไงบ้าง?" ตอนเที่ยง ฟางซีเจ้าอ้วนหยิบภาพวาดออกแบบตัวละครที่เขาทำมาให้เย่ฉุยดู
ในสตูดิโอ งานของเจ้าอ้วนก็คือการวาดภาพ แถมเขายังมีพรสวรรค์ในด้านนี้อยู่ไม่น้อย ใช้เวลาเพียงครึ่งวันก็จัดการออกแบบตัวละครหลายๆ ตัวได้เสร็จสรรพ
เย่ฉุยพิจารณาภาพวาดที่เจ้าอ้วนส่งให้สองสามครั้ง แต่คิ้วกลับขมวดเข้าหากันเล็กน้อย "การออกแบบตัวละครพวกนี้ก็ดีนะ แต่ว่า... มันขาดความน่าเกรงขามไปหน่อยหรือเปล่า"
"ความน่าเกรงขาม?" เจ้าอ้วนชะงักไป
"ใช่แล้ว นายดูสิ ตัวละครที่นายวาดพวกนี้ถึงแม้รูปลักษณ์จะดูดีมาก แต่รูปร่างมันผอมแห้งเกินไปหน่อย..."
เสียงของเย่ฉุยหยุดลงกะทันหัน เพราะเขานึกขึ้นได้ว่ายังไงซะที่นี่ก็แตกต่างจากโลกเดิม ตัวละครในเกมแทบทุกตัวล้วนมีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ หรือไม่ก็มีรูปร่างเย้ายวน แต่ภาพออกแบบตัวละครที่ฟางซีเจ้าอ้วนให้เขาดูนั้นมาในสไตล์สมจริงล้วนๆ เมื่อเย่ฉุยเห็นแวบแรกจึงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่เข้าท่าโดยธรรมชาติ
เมื่อคิดถึงจุดสำคัญของปัญหา เย่ฉุยจึงพูดกับฟางซีว่า "นายช่วยแก้ไขภาพออกแบบพวกนี้หน่อย ทำให้กล้ามเนื้อของพวกเขาดูแน่นขึ้นมาอีกนิด แล้วก็ตัวละครหญิงตัวนี้... ปรับให้ดูเซ็กซี่ขึ้นกว่านี้ได้เลย"
"พี่เอ็กซ์ ยอดฝีมือคาราเต้สาวที่ผมวาดนี่ยังไม่เซ็กซี่พออีกเหรอ? พี่ดูหุ่นนี่สิ ไม่ได้ด้อยไปกว่าพี่สาวผมเลยนะ" เจ้าอ้วนพูดเสียงเบา แถมยังแอบชำเลืองมองฟางหนานที่กำลังนั่งเขียนโค้ดอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางเรียบร้อยเหมือนกุลสตรี——พี่สาวที่ไม่ได้นั่งไขว่ห้างนี่น่ากลัวมากเลยใช่ไหมล่ะ?
เมื่อได้ยินคำพูดของฟางซี เย่ฉุยก็รู้สึกจริงๆ ว่ายอดฝีมือคาราเต้สาวที่ฟางซีสร้างขึ้นมานั้นมีรูปร่างพอๆ กับฟางหนาน หากอยู่ในโลกความเป็นจริงก็ถือเป็นสาวสวยเซ็กซี่ระดับท็อปอย่างแน่นอน
แต่นี่มันคือโลกของเกมนะ ไม่เห็นหรือไงว่าเกมในปัจจุบันนี้ล้วนเต็มไปด้วยสาวอึ๋มกันทั้งนั้น?
ดังนั้นเย่ฉุยจึงกระแอมเบาๆ แล้วพูดกับฟางซีด้วยเสียงกระซิบ "ยังไงมันก็อยู่ในเกม ไม่ต้องอิงตามโลกความเป็นจริงทั้งหมดหรอก ตัวละครหญิงตัวนี้นายช่วยขยายหน้าอกของเธอให้ใหญ่ขึ้นอีกเท่าตัว ส่วนสะโพกกับต้นขาก็ขยายให้ใหญ่ขึ้นอีกสักรอบ แล้วพอถึงตอนสร้างโมเดลตัวละครค่อยมาดูกันว่าจะเพิ่มเอฟเฟกต์หน้าอกเด้งอะไรพวกนี้เข้าไปได้ไหม"
"พี่เอ็กซ์ แบบนี้มันลามกเกินไปแล้ว!" เมื่อได้ยินคำพูดของเย่ฉุย เจ้าอ้วนก็รีบพูดขึ้นมาทันที จากนั้นเขาก็หัวเราะหึๆ "แต่ผมชอบนะ"
จากนั้นเจ้าอ้วนก็ก้มหน้าก้มตาเริ่มแก้ไข คราวนี้ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมง เขาก็แก้ไขตัวละครใหม่เสร็จสมบูรณ์ และส่งให้เย่ฉุยด้วยความคาดหวัง
เย่ฉุยพิจารณาดูสองสามครั้งก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า เขาพอใจมาก
อันที่จริงพิกเซลของเกมกังฟูเวอร์ชันต้นฉบับนั้นต่ำมากๆ จนทำได้เพียงแยกแยะท่าทางของตัวละครได้ลางๆ เท่านั้น แต่นั่นเป็นเพราะสภาพแวดล้อมทางเทคโนโลยีในตอนนั้นไม่อนุญาตให้พัฒนาภาพเกมที่มีพิกเซลสูงลิ่วได้
แต่ตอนนี้มันต่างออกไป เย่ฉุยสามารถสร้างเป็นภาพความละเอียดสูงได้อย่างสมบูรณ์แบบ ดังนั้นรูปลักษณ์ของตัวละครจึงมีความสำคัญเป็นพิเศษ
เขาพลิกดูภาพออกแบบตัวละครหลายใบติดต่อกัน เมื่อเย่ฉุยเห็นภาพออกแบบตัวละครยอดฝีมือคาราเต้สาวที่เจ้าอ้วนแก้ไขเป็นรูปสุดท้าย เขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากกดไลก์ให้เจ้าอ้วนสักสามสิบสองไลก์เลยทีเดียว
ช่างเข้าถึงแก่นแท้จริงๆ!
รูปร่างแบบนั้น ถ้าขยับขึ้นมาไม่รู้ว่าจะเร้าใจขนาดไหน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนเล่นคาราเต้เลย...
ดูเหมือนว่าเจ้าอ้วนจะมีพรสวรรค์ในด้านนี้อย่างแน่นอน
ทันใดนั้น เย่ฉุยก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขาหันไปมองเจ้าอ้วน "ฟางซี นายเคยคิดอยากจะวาดการ์ตูนบ้างไหม?"
****
การพัฒนาเกมแรกเป็นเกมกังฟูที่ไม่มีชื่อเสียง ปืนใหญ่รู้ว่าต้องมีคนไม่พอใจอะไรทำนองนั้นแน่ ขอสปอยล์ตรงนี้ก่อนเลยว่า เกมที่เย่ฉุยพัฒนาขึ้นมาจะไม่ใช่เกมกังฟู แต่จะเป็นอีกเกมหนึ่ง หลังจากนี้จะเกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้น... ส่วนเกมตู้กังฟูนี้ พูดตามตรงว่าปืนใหญ่ก็ไม่ค่อยคุ้นเคยเท่าไหร่ จำได้ลางๆ ว่าเคยเล่นตอนเด็กๆ แต่จำไม่ค่อยได้แล้ว แถมยังหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตไม่เจอด้วย ยอดฝีมือคาราเต้สาวอะไรพวกนี้ทุกคนก็อย่าไปจริงจังกับมันมากเลย ถือซะว่าเกมกังฟูนี้เป็นเกมที่ยอดฝีมือกังฟูท้าประลองกับยอดฝีมือจากสำนักต่างๆ ทั่วโลกก็แล้วกัน~~~~ นอกจากนี้ ชื่อตอนอาจจะคลิกเบตไปหน่อย แต่ปืนใหญ่อดใจไม่ไหวที่จะใช้ชื่อนี้จริงๆ เดอะคิงออฟไฟเทอส์ก็คืออเวนเจอร์สแห่งวงการเกมอาร์เคดใช่ไหมล่ะ ทุกคนลองคิดดูสิ หลังจากที่เกมอย่างอาร์ตออฟไฟติงและฟาทัลฟิวรีโด่งดังเป็นพลุแตก จากนั้นตัวละครหลักในเกมก็มารวมตัวกันเป็นเดอะคิงออฟไฟเทอส์ นี่มันต้องสร้างความฮือฮาได้อย่างมหาศาลแน่นอนใช่ไหมล่ะ~~~~~ สุดท้ายนี้ขอตั๋วโหวต ขอให้กดติดตาม วันละหนึ่งตอนปืนใหญ่รู้ว่ามันไม่ดี แต่เพื่ออนาคตของนิยายเรื่องนี้ก็ทำได้แค่นี้แหละ บรรณาธิการไม่ยอมดันให้ เพื่อเห็นแก่จำนวนคำ ก็คงต้องเอาแบบนี้ไปก่อน
