เกาหยางเดินไปข้างกายหนิวเซวียน "มีอะไร?"
"มาทอยลูกเต๋ากัน! กล้าไหมล่ะ?"
หนิวเซวียนนั่งอยู่บนโซฟาข้างโต๊ะน้ำชา วางมาดเต็มที่ สาบานว่าจะต้องเอาคืนให้ได้ พอเขาพูดจบ คนข้างๆ ก็ช่วยกดปุ่มเรียกพนักงานที่มุมโต๊ะให้แล้ว
ไม่นาน ประตูห้องวีไอพีก็ถูกผลักออก พนักงานเสิร์ฟหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา "มีอะไรให้รับใช้คะ?"
พนักงานเสิร์ฟสวมชุดเครื่องแบบบริกรสีดำแดง ซึ่งชุดแบบนี้คนทั่วไปใส่มักจะดูเชยไปบ้าง แต่พออยู่บนตัวเธอกลับให้ความรู้สึกหรูหราเหมือนสั่งตัดโดยเฉพาะ ราวกับเป็นคนรับใช้ส่วนตัวในคฤหาสน์ขุนนางจริงๆ ดูเป็นมืออาชีพ สง่างาม และนอบน้อม
บนใบหน้าของเธอสวมหน้ากากกระต่ายขาวแสนน่ารัก ซึ่งขัดกับบุคลิกความเป็นมืออาชีพของเธออย่างมาก และยังเพิ่มความลึกลับขึ้นมาอีกหน่อย
เมื่อเห็นทุกคนสงสัย พนักงานเสิร์ฟจึงอธิบายอย่างสุภาพ "วันนี้คุณฉิน ลูกค้าซูเปอร์วีไอพีของทางร้านมาฉลองวันเกิดค่ะ เขาเกิดปีเถาะ พนักงานทุกคนก็เลยต้อง..."
"พอแล้วๆ!" หนิวเซวียนรำคาญมาก วันเกิดคนอื่นเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย "เอาไอ้... อวกาศอะไรนั่นของพวกเธอมาให้ฉัน"
"ค็อกเทลมายาอวกาศ รับกี่โหลดีคะ?"
"เอามาห้าโหลก่อน"
"คือว่า... ค็อกเทลมายาอวกาศดีกรีค่อนข้างแรงนะคะ" พนักงานเสิร์ฟมองไปรอบๆ "ทางฝั่งคุณลูกค้า ฉันรู้สึกว่าสองโหลก็น่าจะพอ..."
"เธอหมายความว่าไง? กลัวฉันไม่มีเงินเหรอ!" หนิวเซวียนที่กำลังอัดอั้นตันใจอยู่พอดี สบโอกาสก็ด่าพนักงานเสิร์ฟทันที
"ไม่ใช่ค่ะ ขออภัยด้วย" พนักงานเสิร์ฟโค้งคำนับเล็กน้อย "ค็อกเทลมายาอวกาศ 5 โหลนะคะ จะรีบเตรียมให้เดี๋ยวนี้ กรุณารอสักครู่ค่ะ"
แม้หนิวเซวียนจะตวาดใส่พนักงานเสิร์ฟ แต่พฤติกรรมแบบนี้ก็ค่อนข้างไร้มารยาท ว่านซือซือและผู้หญิงคนอื่นๆ รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย ทำได้แค่แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วกดเลือกเพลงร้องไป
ไม่นาน พนักงานเสิร์ฟก็เข็นรถเข็นคันเล็กกลับมา ยกค็อกเทลห้าโหลวางลงบนโต๊ะน้ำชา แก้วเหล้ามีขนาดไม่ใหญ่ รูปทรงเรียวยาว ดูคล้ายขวดน้ำยาชีวภาพเล็กๆ พวกมันถูกเสียบเรียงรายอย่างเป็นระเบียบอยู่ในกล่องรังผึ้งที่ทำจากโลหะสีขาว ส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงไฟหลากสีสัน ดูมีความเป็นไซเบอร์พังค์แบบนิยายวิทยาศาสตร์อยู่ไม่น้อย
หนิวเซวียนหยิบลูกเต๋าขึ้นมา ท่าทางเอาเรื่อง "ทายสูงต่ำ แพ้ดื่ม เป็นลูกผู้ชายก็อย่าปอดแหก!"
เกาหยางคิดในใจว่านายพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว ฉันยังปฏิเสธได้อีกเหรอ?
วันนี้หนิวเซวียนตั้งใจแน่วแน่ว่าจะมอมเหล้าเกาหยางให้หมอบ ให้เขาเมาหัวราน้ำ ขาดสติ และขายหน้าต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นทุกคน เด็กดีอย่างเกาหยาง ปกติคงไม่ค่อยดื่มเหล้า ลิมิตอย่างมากก็สามแก้ว แต่หนิวเซวียนไม่เหมือนกัน เขาผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน ดื่มสักสิบกว่าแก้วก็ไม่มีปัญหา
ยังไงซะพนันทายสูงต่ำก็ไม่ได้ใช้ฝีมืออะไร วัดกันที่ดวงล้วนๆ!
"ปัง!" หนิวเซวียนคว้าถ้วยลูกเต๋ามาเขย่าอย่างดุดันราวกับเสือ แล้วตบลงบนโต๊ะอย่างแรง "สูงหรือต่ำ"
"นายเริ่มก่อนเลย" เกาหยางบอก
"สูง!" หนิวเซวียนเปิดถ้วยลูกเต๋าออก ได้ 1 สามลูก
หนิวเซวียนอึ้งไปสองวินาที เขาหยิบเหล้าขึ้นมาแก้วนึง กระดกรวดเดียวหมด
"แกรกๆๆ ปัง!" หนิวเซวียนมองเกาหยางอย่างดุดัน "เอาใหม่! สูงหรือต่ำ!"
"นายก่อน" เกาหยางผายมือเชิญอย่างถ่อมตัว
"นายเริ่มก่อน!" ครั้งนี้หนิวเซวียนฉลาดขึ้นแล้ว
"งั้นฉันเลือกสูงแล้วกัน"
หนิวเซวียนเปิดถ้วยลูกเต๋าออก ได้ 6 สามลูก
หนิวเซวียนหน้าเหวอ บังเอิญ ต้องบังเอิญแน่ๆ! หลังจากหนิวเซวียนดื่มแก้วที่สองหมด ลองคิดดูแล้วก็ผลักถ้วยลูกเต๋าไปตรงหน้าเกาหยาง "นายเป็นคนเขย่า"
"อ้อ" เกาหยางเขย่าสองสามทีแล้ววางลง "สูงหรือต่ำ"
"สูง" หนิวเซวียนตอบ
เกาหยางกำลังจะเปิด หนิวเซวียนก็จับมือเขาไว้กะทันหัน "เดี๋ยวก่อน! ต่ำ!"
"ได้"
"เดี๋ยวก่อน..."
"ตกลงจะสูงหรือต่ำ?" เกาหยางถาม
"สูง! ไม่เปลี่ยนแล้ว" หนิวเซวียนตัดสินใจเด็ดขาด
เกาหยางเปิดถ้วยลูกเต๋า: ได้ 1 สามลูก
หนิวเซวียนมึนตึ้บ ผีหลอกกลางวันแสกๆ ชัดๆ! ไอ้นี่มันโกงหรือเปล่าวะ?
หนิวเซวียนเปลี่ยนถ้วยลูกเต๋าอีกชุดทันที ก่อนใช้ก็ตรวจสอบอย่างละเอียดรอบหนึ่ง แต่ยังไม่วางใจ จึงก้มลงไปตรวจใต้โต๊ะน้ำชาอีกรอบเพื่อยืนยันว่าไม่มีกลไกอะไรซ่อนอยู่ จากนั้นเขาก็เริ่มเขย่าลูกเต๋า
ครั้งนี้เขาเขย่าติดกันถึง 1 นาที จนเมื่อยมือไปหมดถึงได้วางลง
"นายเลือกก่อน!"
"สูง..."
"ฉันเลือกสูง!" หนิวเซวียนรีบชิงพูด
"งั้นฉันเลือกต่ำ"
หนิวเซวียนเปิดถ้วยลูกเต๋าออก ได้ 1 สามลูก
หนิวเซวียนสติแตกไปแล้ว เพื่อนนักเรียนชายสองคนที่มุงดูอยู่ข้างๆ ก็ร้องอุทานออกมา "เชี่ย! เกาหยาง นายดวงดีอะไรขนาดนี้วะ โคตรเทพเลย!"
หนิวเซวียนโกรธจนหน้ามืด ค่อยๆ สูญเสียความเยือกเย็น เขาหยิบเหล้าขึ้นมาแก้วนึง กระดกดื่มจนหมด แล้วปาลงพื้นอย่างแรงจนเศษแก้วกระจายเกลื่อน "เอาใหม่!"
พวกผู้หญิงกำลังร้องเพลงกันอยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงแตกดังสนั่น เศษแก้วกระเด็นเข้ามา ทำเอาตกใจจนหน้าถอดสี เศษแก้วชิ้นหนึ่งกระเด็นไปโดนน่องของว่านซือซือจนบาดเป็นรอยเลือด
เพื่อนนักเรียนหญิงสวมแว่นตาชื่อหลัวเสี่ยวตาน เธอเป็นเพื่อนสนิทของว่านซือซือ รีบนั่งยองๆ ลงไปช่วยตรวจดูบาดแผลให้ว่านซือซือ ก่อนจะโกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมาทันที ถ้าเป็นปกติเธอคงไม่กล้าไปยุ่งกับคุณชายลูกเศรษฐีอย่างหนิวเซวียนหรอก แต่ครั้งนี้มันเหลืออดจริงๆ
"ช่างเถอะ ฉันไม่เป็นไร..." ว่านซือซือพยายามดึงหลัวเสี่ยวตานไว้
หลัวเสี่ยวตานสะบัดมือว่านซือซือออก เดินไปตรงหน้าหนิวเซวียน "หนิวเซวียน! เกาหยาง! พวกนายจะกินเหล้าก็ไปกินที่อื่น! วันนี้วันเกิดว่านซือซือ ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของพวกนาย อย่ามาโวยวายที่นี่!"
"อ้อ ได้" เกาหยางถือโอกาสอยากจะเลิกเล่น เขาเพิ่งจะลุกขึ้น หนิวเซวียนก็กดเขาไว้แน่น "ห้ามไป! เอาใหม่!"
หลัวเสี่ยวตานที่อยู่ข้างๆ โกรธจนตัวสั่น "หนิวเซวียน นายทำตัวให้มันปกติหน่อยได้ไหม..."
"หุบปากไปเลยอีนังบ้า! วันนี้ฉันก็จะกินที่นี่แหละ! เธอจะทำไมฉัน?!" หนิวเซวียนที่กำลังเมาได้ที่ เผยธาตุแท้ออกมาจนหมดเปลือก
"นาย... นาย..."
เกาหยางลุกขึ้น ใบหน้าเย็นชา "ฉันไม่เล่นแล้ว นายไปหาคนอื่นเล่นเถอะ"
"มึงกล้าไม่เล่นก็ลองดูสิ!" หนิวเซวียนลุกพรวดขึ้นมา เตะโต๊ะน้ำชาจนคว่ำ เสียงดัง "โครม" ข้าวของหล่นกระจัดกระจายเต็มพื้น คนในห้องวีไอพีต่างพากันอึ้งไปตามๆ กัน เหลือเพียงเสียงดนตรีคลอที่ยังคงดังก้อง บรรยากาศตึงเครียดขึ้นมาทันที
เด็กผู้หญิงอย่างหลัวเสี่ยวตานเคยโดนใครตะคอกใส่แบบนี้ที่ไหนล่ะ เธอร้องไห้ด้วยความน้อยใจทันที เอามือปิดหน้าแล้ววิ่งออกไป พวกผู้หญิงอีกสองสามคนก็อยากจะหนีไปจากที่นี่ตั้งนานแล้ว จึงรีบวิ่งตามออกไป
ว่านซือซือมองเกาหยางแวบหนึ่ง ทำท่าเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูด แล้ววิ่งตามออกไป
พวกผู้ชายอีกสองสามคนก็คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะบานปลายขนาดนี้ ทำได้แค่เกลี้ยกล่อมไปตามมารยาทไม่กี่ประโยค พวกเขารู้จักหนิวเซวียนดี หมอนี่ถ้าได้ของขึ้นแล้วใครก็ห้ามไม่อยู่
หนิวเซวียนไม่ฟังจริงๆ ด้วย พวกผู้ชายมองหน้ากันเลิ่กลั่ก แล้วอ้างว่าปวดปัสสาวะเพื่อชิ่งหนีไปพร้อมกัน
ในชั่วพริบตา ในห้องวีไอพีก็เหลือแค่สามคน
เกาหยางกับหนิวเซวียนยืนประจันหน้ากันอยู่ท่ามกลางเศษแก้วและเหล้าที่หกเลอะเทอะเต็มพื้น ชิงหลิงนั่งไขว่ห้างกอดอก เอนหลังพิงโซฟาอยู่ที่มุมห้องรอดูงิ้ว
หนิวเซวียนกัดฟันกรอด "เกาหยาง! แกนี่เก่งขึ้นนะ! ทำตัวเป็นฮีโร่ช่วยสาวงาม ให้ฉันเล่นบทผู้ร้ายงั้นสิ!"
"ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น แค่ไม่อยากเล่นแล้ว" ใบหน้าของเกาหยางยังคงเย็นชา เริ่มจะหมดความอดทนแล้วเหมือนกัน ถ้าต้องสู้กันจริงๆ เขาก็ไม่กลัวหรอก ตอนนี้ค่าคุณสมบัติของตัวเองก็พัฒนาขึ้นมาบ้างแล้ว เอาไปสู้กับอสูรคงไม่พอ แต่ถ้าสู้กับ "คน" คนนึงล่ะก็เหลือเฟือ
"แกไม่ได้หมายความแบบนั้นเหรอ? ฉันว่าแกหมายความไปไกลเลยแหละ!" หนิวเซวียนพุ่งเข้าไปคว้าคอเสื้อเกาหยาง น้ำลายกระเด็นใส่หน้าเขา "เกาหยาง หลี่เวยเวยตายแล้ว แกอยากจะเปลี่ยนคนใหม่ก็พอเข้าใจได้ แต่แกไม่ได้คบกับชิงหลิงอยู่แล้วเหรอ? แล้วแกโผล่มางานวันเกิดของว่านซือซือหมายความว่าไงวะ?"
"เธอเชิญฉันมา"
"แล้วแกปฏิเสธไม่เป็นหรือไง?" หนิวเซวียนยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม "ฉันว่าแกอยากจะจีบว่านซือซือไปด้วยล่ะสิ! แกนี่กินจุดีนะ! จะรับไหวเหรอวะ!"
"เทียบกับนายแล้วยังห่างไกลนัก" เกาหยางสวนกลับ
"รอนหาที่ตาย!" หนิวเซวียนไม่พูดพร่ำทำเพลง ผลักเกาหยางอย่างแรง แล้วยกเท้าขึ้นถีบ ตามที่เขาคาดไว้ ลูกถีบนี้น่าจะส่งเกาหยางกระเด็นไปติดมุมห้องได้สบายๆ
แต่คิดไม่ถึงว่าเกาหยางจะเอี้ยวตัวหลบได้อย่างปราดเปรียว แล้วใช้ขาเตะกวาดเบาๆ หนิวเซวียนรู้สึกแค่ว่าเท้าลื่นปรี๊ด แล้วก็ล้มฉีกขาตรงหน้าเกาหยางทันที
"อ๊าก..." หนิวเซวียนร้องลั่น เอ็นฉีกขาดไปไม่น้อย
เกาหยางยื่นมือออกไป "คุณชายเซวียนเกรงใจเกินไปแล้ว นี่ยังไม่ถึงปีใหม่ก็กราบกันซะแล้ว ฉันประคองนายลุกขึ้นนะ"
"ประคองพ่องมึงสิ..." หนิวเซวียนพ่นคำหยาบคายออกมาเป็นชุด กัดฟันข่มความเจ็บปวด เอามือกุมเป้ากางเกงแล้วยืนขึ้นอย่างทุลักทุเล ยังไม่ทันจะยืนให้มั่น เขาก็คว้าไมโครโฟนตัวหนึ่งปาใส่เกาหยาง
พนักงานเสิร์ฟหญิงที่สวมหน้ากากกระต่ายขาวเดินเข้ามาในห้องวีไอพีตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เธอสะบัดมือเบาๆ รับไมโครโฟนที่ลอยอยู่กลางอากาศไว้ได้ น้ำเสียงยังคงสุภาพ "คุณลูกค้าใจเย็นๆ ก่อนนะคะ มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันได้..."
"ไสหัวไป! ไม่ใช่เรื่องของเธอ!" หนิวเซวียนตะคอก
"ขออภัยด้วยค่ะคุณลูกค้า พฤติกรรมของคุณตอนนี้ผิดกฎของทางร้าน ถ้าคุณยังดึงดันที่จะทำร้ายสุภาพบุรุษท่านนี้ ฉันคงต้องเชิญคุณออกไปค่ะ"
"เธอเป็นใครวะ!" หนิวเซวียนเงื้อหมัด เดินกะเผลกๆ เข้าไปหาพนักงานเสิร์ฟหญิง "ไสหัวไปไกลๆ เลย..."
"ปัง "
เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก เกาหยางยังมองอะไรไม่ทันเห็น ร่างของหนิวเซวียนก็ลอยละลิ่วไปกระแทกกับผนังห้องวีไอพีแล้ว ก่อนจะกระเด้งมาตกบนโซฟา แล้วกลิ้งหล่นลงไปกองบนพื้นที่มีแต่เหล้าและเศษแก้วแตก สลบเหมือดไปตรงนั้นเลย
เกาหยางตื่นตัวขึ้นมาทันที ชิงหลิงเองก็กระโดดลุกขึ้นจากโซฟา
พนักงานเสิร์ฟหญิงปรายตามองเล็กน้อย หันไปมองเกาหยางกับชิงหลิงที่มีสีหน้าระแวดระวัง ทั้งที่กระต่ายขาวบนหน้าเป็นเพียงแค่หน้ากาก แต่กลับราวกับมีชีวิต กำลังส่งยิ้มให้พวกเขา "สวัสดี สิบสองนักษัตร กระต่ายขาว"
"สิบสองนักษัตร?"
"พวกนายคงเคยเจอหนูไฟฟ้าแล้วสินะ" เด็กผู้หญิงที่ชื่อกระต่ายขาวก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "ก็ไอ้โง่ที่มีความหลงใหลในเกมอาเขตกับหน้าอกของมนุษย์ผู้หญิงแบบผิดมนุษย์มนานั่นแหละ"
"อู๋ต้าไห่! เธอเป็นคนขององค์กรเหรอ?" เกาหยางดีใจเป็นล้นพ้น ในที่สุดก็ได้เจอองค์กรแล้ว ที่แท้องค์กรนี้ก็ชื่อว่า "สิบสองนักษัตร"
"ใช่" กระต่ายขาวปรายตามองชิงหลิง "ในมือเธอมีอาวุธสินะ"
ชิงหลิงไม่ตอบ ถือเป็นการยอมรับกลายๆ
"การทดสอบที่ 2"
กระต่ายขาวมองไปที่หนิวเซวียนซึ่งอยู่แทบเท้า "ฆ่าผู้หลงลืมตัวนี้ซะ"
