กู้จีหันขวับกลับไป ท่ามกลางฝูงชนที่กำลังชื่นชมวิวทะเลวิวยามพระอาทิตย์ตกดินบนดาดฟ้าเรือ เขาเห็นชายหนุ่มผิวขาวคนหนึ่งกำลังยกมือปิดปาก ในความทรงจำ เขาดูเหมือนจะไม่เห็นคนคนนี้สัมผัสใกล้ชิดกับชายสวมหมวกสีน้ำตาลเลย แต่ถ้าเป็นช่วงก่อนกินข้าวมื้อเที่ยงก็ไม่แน่
"หวังว่าจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญนะ..."
ช่วงเย็น ลมทะเลบนดาดฟ้าเรือทั้งเค็มและชื้น นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่สวมเสื้อผ้าไม่หนามากนัก การโดนลมเย็นจนเป็นหวัดไอจึงเป็นเรื่องปกติ ส่วนชายชราผมขาวก็อายุมากแล้ว ภูมิต้านทานย่อมอ่อนแอเป็นธรรมดา
เขาค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ ลอบสังเกตแขนขาของชายชราผมขาวกับชายหนุ่มผิวขาวอย่างละเอียด ไม่พบร่องรอยรอยแดงใต้ผิวหนัง การเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อยังเป็นปกติ เส้นเลือดฝอยในตาขาวก็ไม่ได้เพิ่มขึ้น ดูไม่เหมือนอาการอักเสบจากไวรัสกำเริบ ในใจจึงโล่งอกไปได้เปลาะหนึ่ง
ต้องรู้ไว้ว่า ตอนนี้เพิ่งจะห้าโมงเย็นเท่านั้น
หากสองคนนี้ติดเชื้อและแสดงอาการเพราะชายสวมหมวกสีน้ำตาลจริงๆ นั่นก็คงน่ากลัวเกินไปแล้ว ระยะฟักตัวแค่สี่ถึงห้าชั่วโมง แทบจะไล่เลี่ยกับความเร็วในการแสดงอาการของไข้หวัดใหญ่สายพันธุ์เอ ทว่าไข้หวัดใหญ่ทั่วไปไม่มีทางทำให้เกิดผื่นแดงขึ้นตามตัว และการติดต่อก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนี้
ระยะฟักตัวสั้น พลังการติดต่อสูง อาการรุนแรง
หากไวรัสมีลักษณะสามประการนี้ครบถ้วน ก็เท่ากับเป็นระเบิดนิวเคลียร์ลูกยักษ์ดีๆ นี่เอง
ผู้ติดเชื้อกลุ่มแรกจะมีอาการกำเริบพร้อมกันภายในห้าชั่วโมง และจะแพร่กระจายไวรัสออกไปแบบทวีคูณผ่านกิจกรรมที่มีการรวมกลุ่มของฝูงชน หนึ่งแพร่สิบ สิบแพร่ร้อย ใช้เวลาไม่ถึงสองสามวัน เรือสำราญลำนี้จะต้องพินาศย่อยยับอย่างแน่นอน!!
นักท่องเที่ยวทั้งลำเรือจะมีตุ่มแดงขึ้นเต็มตัว เป็นแผลพุพอง และมีเลือดออก
ภาพเหตุการณ์นั้น เพียงแค่ลองจินตนาการดู ก็ทำเอาขนลุกซู่ด้วยความหวาดกลัวแล้ว
...
เมื่อถึงเวลาอาหารค่ำ กู้จีไม่กล้าเข้าไปในห้องอาหารบุฟเฟต์อีก ทำเพียงยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างนอก จำนวนลูกค้าในมื้อค่ำน้อยกว่ามื้อเที่ยงเล็กน้อย น่าจะถูกดึงดูดไปกับกิจกรรมบันเทิงอื่นๆ โชคดีที่นอกจากชายชราผมขาวและชายผิวขาวแล้ว เขาพบเพียงผู้หญิงชาวญี่ปุ่นอีกหนึ่งคนที่มีอาการไอและมีไข้
เขากลับมาที่ห้องพัก รูดบัตรแล้วผลักประตูเข้าไป
อิโต มิโอะกำลังซุกตัวเหม่อลอยอยู่ในผ้าห่ม พอเห็นกู้จีเข้ามาก็รีบลุกขึ้นทักทาย "พี่สาว ในที่สุดพี่ก็กลับมา ธุระเสร็จแล้วเหรอคะ?"
"เสร็จแล้วล่ะ"
กู้จีตอบกลับ พลางเหลือบมองไปตามสัญชาตญาณ ผิวพรรณขาวเนียนผืนใหญ่เตะตาเข้าอย่างจัง แม้ส่วนโค้งเว้าจะไม่ได้ใหญ่โตอะไรนัก แต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายความงดงามแห่งวัยเยาว์ ราวกับดอกซากุระที่กำลังตูมรอวันผลิบาน
ให้ตายเถอะ ถอดเร็วขนาดนี้เชียว...
แม้เขาจะไม่ได้บ้ากามเหมือนเกาโป๋ แต่ถึงอย่างไรก็เป็นผู้ชายที่มีจิตใจปกติคนหนึ่ง มองเพิ่มสักหนึ่งสองสามสี่ตาก็คงไม่ผิดอะไรหรอกมั้ง?
"มิโอะ หวัดฉันยังไม่หาย ขอปิดแอร์ชั่วคราวได้ไหม?"
กู้จีหาแผงควบคุมแอร์ส่วนกลางเจอ จึงเอ่ยปากถามขึ้นประโยคหนึ่ง
ความจริงเขาไม่ได้รู้สึกหนาวเลยสักนิด กลับร้อนเสียด้วยซ้ำ ที่ทำแบบนี้ เหตุผลหลักคือเพื่อปิดระบบระบายอากาศของเรือ เพราะเรือสำราญจัดอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบกึ่งปิด หากไวรัสสามารถแพร่กระจายผ่านอากาศหรือละอองฝอยได้ การเปิดแอร์ส่วนกลางในเวลานี้ก็เท่ากับเป็นการเพิ่มความเสี่ยงในการติดเชื้อ
อิโต มิโอะพยักหน้า ผมทรงทวินเทลขยับขึ้นลงตามจังหวะ
"ฟู่..."
เมื่อปิดแอร์ กู้จีก็แยกเขี้ยวถอดหมวกและหน้ากากอนามัยออก ข้างในมีไอร้อนอบอวล หลังจากสวมไอ้ของพวกนี้มาทั้งวัน ผิวหนังก็ถูกอบจนบวมแดงไปหมดแล้ว ทั้งแก้มและหลังใบหูล้วนถูกรัดจนเป็นรอยแดงลึก เจ็บและคันจนแทบทนไม่ไหว
"พระเจ้าช่วย พี่สาว หน้าพี่!"
อิโต มิโอะตกใจ รีบกระโดดลงจากเตียงแล้วเปิดกระเป๋าเดินทางของตัวเอง "พี่สาว ฉันทายาให้พี่นะคะ..."
"ไม่ต้องๆ ฉันชินแล้วล่ะ"
กู้จีโบกมือปฏิเสธ แต่ยัยหนูนี่กลับถือหลอดยาสองหลอดเดินเข้ามา "นี่คือครีมกรดฟูซิดิกกับเจลคลินดามัยซินค่ะ ใช้รักษาโรคผิวหนังอักเสบเซ็บเดิร์มกับสิวได้ ช่วยป้องกันการติดเชื้อที่ผิวหนัง"
พูดจบ เธอก็บีบยาแต่ละหลอดหยดลงบนใบหน้าของเขา ใช้ก้านสำลีเกลี่ยเบาๆ ไปตามบริเวณที่บวมแดง ให้ความรู้สึกเย็นสดชื่น สบายผิวไม่เบา
"สำหรับผู้หญิง ผิวพรรณคือสิ่งที่สำคัญที่สุด พี่สาวแค่เป็นหวัดนิดหน่อย ไม่เห็นต้องใส่หน้ากากอนามัยทั้งวันเลยนี่คะ"
ทายาเสร็จ ท้ายสุดอิโต มิโอะก็เป่าลมลงบนใบหน้าของเขาเบาๆ "ฟู่! เสร็จแล้วค่ะ!"
กู้จีอดไม่ได้ที่จะรู้สึกซาบซึ้งในความใจดีและอ่อนโยนของยัยหนูคนนี้ เขาเม้มปาก ดึงหน้ากาก N95 ออกมาจากกระเป๋าอุปกรณ์การแพทย์ ยื่นส่งให้เธอแล้วพูดว่า "ระวังตัวไว้หน่อยดีกว่า เรือสำราญลำนี้เป็นสภาพแวดล้อมแบบกึ่งปิด หากเกิดไข้หวัดใหญ่ขึ้นมา มันจะแพร่ระบาดแบบลุกลามได้ง่ายมาก"
อิโต มิโอะฟังแล้วชะงักไปเล็กน้อย เธอรับหน้ากากอนามัยมา "ฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอกค่ะ แต่ก็ขอบคุณนะคะพี่สาว ฉันจะระวังตัวไว้..."
วันรุ่งขึ้น
กู้จีถูกแสงแดดแยงตาจนตื่นขึ้นมา เขาขยี้ตาพลางลุกขึ้นนั่ง หันไปมองอิโต มิโอะ ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะตื่นนานแล้ว เธอกำลังนั่งอยู่บนโซฟามองออกไปนอกหน้าต่าง
"พี่สาวตื่นแล้วเหรอคะ? ดูเหมือนเรือจะถึงคาโงชิมะแล้วล่ะ เราลงเรือไปเที่ยวด้วยกันเถอะ!"
อิโต มิโอะหันกลับมา ยิ้มพลางเสนอแนะ
"ก็ดีเหมือนกัน"
พวกนักท่องเที่ยวต้องลงจากเรือไปเที่ยวคาโงชิมะแน่ กู้จีเฝ้าอยู่ที่นี่ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์อะไร
ตอนล้างหน้าแปรงฟัน เขามองตัวเองในกระจกแล้วรู้สึกแปลกๆ อยู่เสมอ โดยเฉพาะผมยาวสลวยสีดำขลับที่สระยากสระเย็นเป็นพิเศษ
การเป็นผู้หญิงนี่มันยุ่งยากกว่าเป็นผู้ชายเยอะจริงๆ
กว่าจะเป่าผมจนแห้งก็ยากเย็นแสนเข็ญ กู้จีไม่ยอมสวมใส่อะไรที่ยุ่งยากมากมายอีกแล้ว โชคดีที่เจี่ยงน่าพกแผ่นแปะจุกติดตัวมาด้วย แค่แปะลงไปง่ายๆ สวมเสื้อยืดสีขาวทับ สัมผัสถึงความรู้สึกอิสระเสรี ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสบายแค่ไหน
เมื่อเขาจัดการตัวเองเสร็จ เสียงหวูดเรือก็ดังขึ้น ตัวเรือเริ่มค่อยๆ เคลื่อนเข้าเทียบฝั่ง เสียงตามสายในเรือดังขึ้นตามมา แจ้งเตือนนักท่องเที่ยวว่าถึงคาโงชิมะแล้ว
กู้จีเดินออกจากห้องพัก เพิ่งจะปิดประตูลง
"แค่กๆ..."
เสียงไอรุนแรงก็ดังมาจากด้านหน้า เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นนักท่องเที่ยวชาวญี่ปุ่นที่หวีผมเรียบแปล้ไปด้านหลัง ไม่ใช่แค่เขาเท่านั้น ภรรยาและลูกของเขาก็มีสีหน้าดูไม่ค่อยสบายนัก
เขาเลิกคิ้วขึ้น กดปีกหมวกแก๊ปสีดำให้ต่ำลง "มิโอะ ใส่หน้ากากอนามัยซะ"
"เอ๊ะ? อ้อๆ ได้ค่ะ..."
อิโต มิโอะล้วงหน้ากากอนามัยออกมาจากกระเป๋า แล้วสวมใส่อย่างลุกลี้ลุกลน
ทั้งสองเดินตามกระแสนักท่องเที่ยวไปที่ลิฟต์ แต่ตลอดทางนี้ เสียงไอที่ดังมาไม่ได้มีแค่ครอบครัวของชายผมเรียบแปล้เท่านั้น ยังมีอีกอย่างน้อยสามสี่คน
"ไม่ต้องรอลิฟต์แล้ว ตามฉันมา"
กู้จีเกิดลางสังหรณ์ใจไม่ดี จึงรีบดึงตัวอิโต มิโอะเบียดฝ่าฝูงชนไปที่ท้ายเรือ แล้วผลักประตูหนีไฟเปิดออก
"ว้าว พี่สาว พี่รู้ได้ยังไงคะว่าที่นี่มีทางลับด้วย?"
อิโต มิโอะยังคิดว่านี่คือการเดินลัดทาง
เมื่อมาถึงโถงส่วนกลางชั้นหนึ่ง
"แค่กๆๆ..."
"แค่ก!"
"โอ๊ย รู้สึกทรมานจัง ปวดหัวจังเลย!"
"วันหลังจะไม่เปิดแอร์นอนอีกแล้ว ฉันเหมือนจะมีไข้ รู้สึกไม่ค่อยดีไปทั้งตัวเลย!"
...
บริเวณกลางโถง มีนักท่องเที่ยวจำนวนมากรวมตัวกันรอให้ประตูเรือเปิดเพื่อขึ้นฝั่ง กู้จีฟังภาษาญี่ปุ่นไม่ออก แต่แค่คนที่บ่นว่าไม่สบายเป็นภาษาอังกฤษก็มีถึงสี่คนแล้ว ส่วนกลุ่มคนที่มีอาการไอและมีไข้นั้นมีมากถึงยี่สิบสามสิบคน!!
แย่แล้ว!
ไวรัสแพร่กระจายออกไปแล้ว!
กู้จีรีบเข้าไปขวางเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งที่เตรียมจะจัดระเบียบฝูงชน แล้วพูดอย่างร้อนรน "ปิดประตูเรือเดี๋ยวนี้ ติดต่อห้องพยาบาลของเรือสำราญ สำนักงานจัดการภาวะวิกฤตจังหวัดคาโงชิมะ กองบัญชาการตำรวจ และสำนักโรงพยาบาลประจำจังหวัดให้ควบคุมพื้นที่ฉุกเฉิน มีโรคติดต่อระบาดในเรือสำราญ! เร็วเข้า!"
