หลี่ผิงอันเพิ่งได้รับคำสั่งจากอาจารย์ ที่นอกประตูก็มีศิษย์ลาดตระเวนมาเคาะประตู เพื่อแจ้งคำสั่งของตำหนักเมฆาวิเศษ
—เขาเป็นศิษย์สายในที่มีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไข ต้องเข้าร่วมการประลองใหญ่ครั้งนี้
หลี่ผิงอันยื่นศิลาวิญญาณสองก้อนให้ศิษย์ลาดตระเวน ถามถึงข้อมูลพื้นฐานของการประลองใหญ่
แม้ศิษย์ลาดตระเวนส่วนใหญ่จะเป็นศิษย์สายนอก แต่ล้วนเป็นผู้ที่ข่าวสารว่องไว อีกทั้งยังรู้ว่าหลี่ผิงอันมีเบื้องหลังที่ลึกล้ำ จึงย่อมตอบทุกอย่างที่รู้
ครู่ต่อมา หลี่ผิงอันก็ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เอนหลัง กลุ้มใจอยู่พักใหญ่
ศิษย์คืออนาคตของสำนัก คือแสงอรุโณทัยแห่งอีกาทองคำยามเฉินในโลกบำเพ็ญเพียรแห่งทวีปบูรพา ผู้ที่ได้รับเลือกเข้าสู่สายในของสำนักหมื่นเมฆาเพื่อติดตามบำเพ็ญเพียรกับเหล่าเซียน ล้วนเป็นดอกตูมแห่งเผ่ามนุษย์ที่มีพรสวรรค์เป็นเลิศ
พูดง่ายๆ ก็คือ ศิษย์สายในที่ด้อยที่สุด ก็ยังเป็นยอดฝีมือระดับหมู่บ้านหรือเมืองเล็กๆ
—ศิษย์ที่เคยลงมือกับเขาและมู่หนิงหนิงเมื่อหลายปีก่อนไม่ได้อยู่ในกลุ่มนี้ ฝ่ายนั้นดูเหมือนจะเป็นศิษย์รับใช้ในยอดเขาธุลีโอสถมากกว่า
หากนับตามจำนวนศิษย์จากสำนักเมฆาคล้อยที่ได้รับเลือกเข้าสู่สายใน ในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมามีศิษย์ที่เข้าร่วมสายในไม่ถึงร้อยคน
แต่ในความเป็นจริง ศิษย์สายในที่ต้องเข้าร่วมการประลองใหญ่ครั้งนี้มีมากกว่าสองร้อยคน ในจำนวนนี้ครึ่งหนึ่งเป็นเด็กเซียนและเยาวชนที่เหล่าเซียนของสำนักหมื่นเมฆาพบเจอระหว่างท่องเที่ยวภายนอก และได้รับการยกเว้นจากการคัดเลือกที่สำนักเมฆาคล้อยโดยตรง
ความก้าวหน้าในการบำเพ็ญเพียรของคนสองร้อยกว่าคนนี้แตกต่างกันไป
ต้นกล้าเซียนที่แต่ละยอดเขาให้ความสำคัญในการบำรุงเลี้ยง การบำเพ็ญเพียรสิบกว่าปีแล้วก้าวเข้าสู่ขั้นเลี่ยนซวีนั้นมีอยู่ถมไป ยังมีส่วนน้อยอย่างยิ่งที่สามารถทะลวงเข้าสู่ขั้นเหอเจินช่วงต้นได้
ศิษย์ที่เข้าสำนักมาไม่ถึงสิบปีก็มีระดับไม่ต่ำกว่าขั้นหนิงกวง ส่วนใหญ่อยู่ในขั้นหนิงกวงช่วงปลาย
หลี่ผิงอันและมู่หนิงหนิง ถือเป็นศิษย์กลุ่มที่เข้าสำนักมาเป็นเวลาน้อยที่สุด
สำหรับสถานการณ์เช่นนี้ จริงๆ แล้วในสำนักก็ได้พิจารณาไว้เช่นกัน การประลองใหญ่จะแบ่งออกเป็นสามอันดับ ฟ้า ดิน และมนุษย์ ศิษย์ที่เข้าสำนักมานานกว่าสิบปีจะเข้าร่วมการประลองอันดับฟ้า ผู้ที่เข้าสำนักมานานกว่าห้าปีแต่น้อยกว่าสิบปีจะเข้าร่วมการประลองอันดับดิน และผู้ที่เข้าสำนักมาน้อยกว่าห้าปีจะเข้าร่วมการประลองอันดับมนุษย์
สามอันดับแรกของอันดับมนุษย์สามารถเข้าร่วมการประลองอันดับดินได้ สิบอันดับแรกของอันดับดินสามารถเข้าสู่การจัดอันดับของอันดับฟ้าได้
‘ศิษย์น้องมู่มีความทะเยอทะยานสูง นิสัยก็ไม่ยอมใคร ครั้งนี้หากไม่ได้แม้แต่สามอันดับแรกของอันดับมนุษย์ เกรงว่าจะส่งผลกระทบต่อจิตเต๋าของนาง’
หลี่ผิงอันคิดเช่นนี้ ก็เผลอคิดเผื่อมู่หนิงหนิงไปบ้างโดยไม่รู้ตัว
อีกอย่าง สามปีมานี้เขาต่อสู้ด้วยวิชาน้อยครั้งเกินไป นี่ก็เป็นปัญหาที่ซ่อนอยู่เช่นกัน จำเป็นต้องหาคู่ต่อสู้ที่เหมาะสมสักสองสามคนเพื่อประเมินฝีมือและฝึกซ้อม
ส่วนมู่หนิงหนิง หลี่ผิงอันพอจะมีวิธีช่วยให้นางติดสามอันดับแรกของอันดับมนุษย์ได้
ขณะที่หลี่ผิงอันกำลังคิดอยู่ จู่ๆ ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของอาจารย์ที่กำลังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว
เขาหันไปมอง ก็เห็นอาจารย์ของตนเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงยาวคอตั้งสีซีดจาง ผมยาวถูกมัดเป็นหางม้าอย่างเรียบง่าย
ครึ่งบนของกระโปรงยาวเป็นแบบรัดรูป เผยให้เห็นเรือนร่างอันงดงามของสตรี ครึ่งล่างเป็นกระโปรงพลีท ด้านในสวมคู่กับกางเกงบางที่ทำจากผ้าโปร่งเมฆา
นี่ดูเหมือนจะเป็นชุดศิษย์ระดับเซียนในสำนัก
“ตามข้ามา” ชิงซู่กล่าว “ข้าจะสอนเจ้าว่าต้องต่อสู้กับผู้อื่นอย่างไร”
หลี่ผิงอันลุกขึ้นเดินตามหลังชิงซู่ ในใจรู้สึกยินดี
ตอนนี้เขามีอาจารย์แล้ว ไม่จำเป็นต้องคลำทางด้วยตัวเองไปเสียทุกเรื่องอีก
...
ภายในตำหนักหมื่นเมฆา
ท่านเจ้าสำนักยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ
การประชุมในวันนี้ รองเจ้าสำนักสามคนมาสองคน กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หินทางซ้ายและขวาของท่านเจ้าสำนัก
ผู้อาวุโสฝ่ายกิจการสายในสิบแปดคนมาเก้าคน นั่งแยกกันอยู่ทางซ้ายและขวาเช่นกัน เตรียมหารือว่าการประลองใหญ่ของศิษย์ในสำนักครั้งนี้ควรจะดำเนินไปอย่างไร
การประลองใหญ่ของศิษย์สายในกลุ่มใหม่จัดขึ้นยี่สิบปีครั้ง ถือเป็นเรื่องคึกคักที่หาได้ยากในสำนัก และยังเป็นเรื่องใหญ่ที่หาได้ยากซึ่งต้องรบกวนเจ้าสำนักและผู้อาวุโสสายในมาประชุมร่วมกัน
เจ้าสำนักสำนักหมื่นเมฆารุ่นปัจจุบันยังคงรักษารูปลักษณ์วัยกลางคนไว้เสมอ เวลาพูดน้ำเสียงก็อ่อนโยนนัก มีลักษณะของสุภาพบุรุษผู้ถ่อมตนอยู่บ้าง
เจ้าสำนักยิ้มแล้วกล่าว “การประลองใหญ่ของศิษย์เข้าใหม่ครั้งนี้ พวกท่านผู้อาวุโสพอจะมีแผนการอย่างไรบ้าง”
“เฮ้!”
เซียนสวรรค์เฒ่าร่างกำยำคนหนึ่งตะโกนเสียงดัง
“เรื่องนี้จะมีแผนการอะไรกันเล่า ก็ทำเหมือนครั้งก่อนๆ นั่นแหละ!
“ตั้งเวทีประลอง ให้เหล่าศิษย์ได้ทดสอบฝีมือกัน พวกเราก็ถือโอกาสนี้คึกคักกันหน่อย มารวมตัวกันดื่มสุราสนทนา ช่างวิเศษเสียนี่กระไร!”
“ครั้งนี้มีปัญหาอยู่เรื่องหนึ่ง”
ผู้อาวุโสเซียนสวรรค์ที่รอบคอบรัดกุมคนหนึ่งกล่าวอย่างครุ่นคิด “ศิษย์ของปรมาจารย์ อาจารย์อาต้าจื้อเข้าสำนักมาเพียงสามห้าปี เขาจำเป็นต้องเข้าร่วมการประลองใหญ่ครั้งนี้หรือไม่”
มีผู้อาวุโสคนหนึ่งอดหัวเราะไม่ได้ “จะให้อาจารย์อาต้าจื้อไปรังแกเด็กรุ่นน้องในการประลองใหญ่น่ะหรือ ตอนนี้อาจารย์อาต้าจื้อเป็นถึงระดับหยวนเซียนแล้วนะ”
“เฮือก—พรสวรรค์ของอาจารย์อาต้าจื้อน่ากลัวถึงเพียงนี้เชียว! นี่เพิ่งจะสามปีเองมิใช่หรือ”
“พรสวรรค์ก็ส่วนหนึ่ง การชี้แนะของปรมาจารย์สำคัญยิ่งกว่า และแน่นอนว่ายังต้องอาศัยพรสวรรค์อันสูงส่งและมหาโชคที่ติดตัวเขามาด้วย”
“พูดถึงมหาโชคนี้ คอขวดของข้าผู้เต๋าก็เริ่มคลายตัวเล็กน้อยแล้ว หากอาจารย์อาต้าจื้อสามารถขับเคลื่อนโชคชะตาของคนทั้งสำนักหมื่นเมฆาได้จริงๆ เช่นนั้นพวกเราทุกคนก็ติดหนี้บุญคุณครั้งใหญ่หลวงของอาจารย์อาต้าจื้อแล้ว!”
“จะพูดเช่นนั้นก็ไม่ถูก พวกเราล้วนเป็นครอบครัวเดียวกัน มีอะไรต้องติดหนี้กันด้วย... แต่ว่าอาจารย์อาต้าจื้อน่าสนใจจริงๆ ข้าผู้เต๋าไปดื่มเหล้าสรวลเสเฮฮากับเขา เขามักจะมีลูกเล่นใหม่ๆ ออกมาเสมอ”
“แค่ก!”
เมื่อเห็นว่าเหล่าผู้อาวุโสเริ่มออกนอกเรื่อง เจ้าสำนักจึงกระแอมแล้วยิ้มกล่าว “ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย วันนี้พวกเราต้องกำหนดแผนการของการประลองใหญ่ มาหารือเรื่องงานกันก่อนเถอะ”
รองเจ้าสำนักม่ออี้มองไปยังผู้อาวุโสคนหนึ่งที่มุมห้อง คนหลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าแสดงความครุ่นคิด จงใจดึงดูดสายตาของผู้อาวุโสโดยรอบ
จากนั้น ผู้อาวุโสผู้นั้นก็กล่าวช้าๆ
“การประลองใหญ่ครั้งนี้ หากไม่ให้อาจารย์อาต้าจื้อเข้าร่วม จะไม่ขัดต่อกฎของสำนักหรือ อาจารย์อาต้าจื้อจะไม่เก็บไปคิดเล็กคิดน้อยหรือ”
ผู้อาวุโสเซียนสวรรค์คนหนึ่งยิ้มกล่าว “อาจารย์อาต้าจื้อคงไม่ชอบต่อสู้กับคนหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งกระมัง”
ผู้อาวุโสผู้นั้นกล่าวอีกว่า “ถึงจะพูดอย่างนั้น พวกเราก็ควรจะเชิญอาจารย์อาต้าจื้อสักหน่อย ในความเห็นอันโง่เขลาของข้าผู้เต๋า มิสู้ตั้งอันดับหุนหยวนขึ้นมาเพิ่มนอกเหนือจากสามอันดับฟ้า ดิน และมนุษย์ ให้สิบหรือห้าอันดับแรกที่โดดเด่นจากอันดับฟ้าเข้าร่วมอันดับหุนหยวน อาจารย์อาต้าจื้อก็อยู่ในอันดับหุนหยวนนี้ แล้วก็ลงประลองสักหนึ่งหรือสองรอบดีหรือไม่”
เซียนสวรรค์เฒ่าหน้าเด็กผมขาวคนหนึ่งลืมตาขึ้น ตวาดโดยตรง “เหลวไหล! ให้เด็กรุ่นหลานไปลงมือกับอาจารย์ทวดของพวกเขาน่ะหรือ ศิษย์น้องปี้! ช่างคิดออกมาได้นะ!”
ผู้อาวุโสผู้นั้นกล่าวอีกว่า “ศิษย์พี่ ข้าเพียงทำตามกฎของสำนัก ทุกเรื่องให้ยึดถือกฎของสำนักเป็นหลักคือคำสั่งที่ปรมาจารย์ทั้งสามท่านลงมาด้วยตนเอง!”
เมื่อผู้อาวุโสเซียนสวรรค์ท่านอื่นๆ ได้ยินดังนั้น ก็ไม่กล่าวอะไรอีก
รองเจ้าสำนักอีกคนกล่าวเสียงเข้ม “ให้ศิษย์น้องต้าจื้อประลองกับเหล่าศิษย์ เกรงว่าจะเป็นการลดทอนเกียรติของเขา อาจทำให้ปรมาจารย์คงหมิงไม่พอใจได้”
—เพื่อรักษาบารมีของเจ้าสำนัก เจ้าสำนักและรองเจ้าสำนักจึงเรียกหลี่ต้าจื้อรวมๆ ว่า ‘ศิษย์น้อง’ ตามลำดับอาวุโสที่แท้จริงของสำนักหมื่นเมฆาที่สืบทอดมาหลายหมื่นปี เจ้าสำนักและรองเจ้าสำนักรุ่นปัจจุบันมีศักดิ์ต่ำกว่าหลี่ต้าจื้อเล็กน้อย
“เหอๆๆ” ท่านเจ้าสำนักหรี่ตาลงยิ้ม “เรื่องนี้ก็จัดการไม่ยาก”
เหล่าเซียนต่างมองมาทางเขา
เจ้าสำนักยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างเนิบนาบ กล่าวต่อ “ความเห็นของท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย หนึ่งคือคิดว่าศิษย์เข้าใหม่หลี่ต้าจื้อต้องเข้าร่วมการประลองใหญ่ครั้งนี้ สองคือคิดว่าการที่ศิษย์ของปรมาจารย์อย่างหลี่ต้าจื้อเข้าร่วมการประลองใหญ่เป็นการเสียเกียรติ
“เช่นนั้นพวกเราก็รวบรวมความเห็นกันหน่อยสิ
“การประลองใหญ่ครั้งนี้ ก็มอบให้ศิษย์น้องต้าจื้อเป็นผู้เตรียมการ เช่นนี้เขาก็ถือว่าได้เข้าร่วมการประลองใหญ่ครั้งนี้แล้ว
“เอาตามนี้เถอะ ตำหนักธุรการ ตำหนักเมฆาบำรุง ตำหนักเมฆาวิเศษ ให้ความร่วมมือศิษย์น้องต้าจื้ออย่างเต็มที่
“การประลองใหญ่ครั้งนี้จัดให้คึกคักหน่อย ให้สำนักต่างๆ ที่สนิทสนมกับสำนักหมื่นเมฆาของเราได้เห็นความสง่างามของสำนักหมื่นเมฆาของเรา
“เช่นนี้ ก็ประกาศคำสั่งเจ้าสำนักของข้าเถอะ”
เมื่อคำพูดนี้ออกมา เหล่าผู้อาวุโสก็เข้าใจในใจแล้ว
ผู้อาวุโสปี้ที่อยู่มุมห้อง สีหน้ายิ่งดูไม่ได้มากขึ้น
ความตั้งใจเดิมของเขาคือการให้หลี่ต้าจื้อไปประลองกับเหล่าศิษย์ เพื่อลดทอนเกียรติของหลี่ต้าจื้อ เจ้าสำนักช่างใช้สี่ตำลึงปัดพันชั่งได้ดีนัก ไม่เพียงแต่ปกป้องหลี่ต้าจื้อ แต่ยังดึงหลี่ต้าจื้อออกมาเตรียมการประลองใหญ่ ทั้งยังให้สามในหกตำหนักให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่อีกด้วย
“เจ้าสำนัก!”
ผู้อาวุโสปี้ลุกขึ้นยืน “แม้ว่าอาจารย์อาต้าจื้อจะมีความสามารถเป็นเลิศ แต่เพิ่งเข้าสำนักมาได้เพียงสามปี ยังคง...”
เจ้าสำนักเหลือบมองมาอย่างอมยิ้ม มุมปากเผยรอยยิ้มเล็กน้อย “ข้าได้ถามความเห็นของพวกท่านผู้อาวุโสแล้วหรือ”
ผู้อาวุโสปี้ขมวดคิ้วแน่น
รองเจ้าสำนักม่ออี้ลืมตาขึ้นกล่าว “คำสั่งเจ้าสำนักได้ประกาศออกมาแล้ว พวกเราย่อมต้องปฏิบัติตาม”
ผู้อาวุโสปี้ประสานมือคารวะ หันหลังสะบัดแขนเสื้อจากไป
เจ้าสำนักถอนหายใจเบาๆ ตบเบาๆ ที่แขนของรองเจ้าสำนักม่ออี้สองครั้ง กล่าวเสียงอ่อนโยน “เวลาผ่านไปสามปีแล้ว เรื่องที่สำนักหมื่นเมฆาของเราได้ศิษย์ผู้มีมหาโชคมานั้นเริ่มจะปิดไม่มิดแล้ว หลายสำนักกำลังพูดถึงเรื่องนี้ ตอนนี้ก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีกต่อไป
“ขอให้ทุกท่านเตรียมตัวให้พร้อม มหาโชคสามารถนำมาซึ่งวาสนา แต่ก็จะนำมาซึ่งภยันตรายเช่นกัน สำนักหมื่นเมฆาของเราควรสามัคคีเป็นหนึ่งเดียว รับมือกับภัยพิบัติที่อาจเกิดขึ้น จึงจะสามารถเพลิดเพลินกับวาสนาแห่งความรุ่งเรืองได้”
เหล่าผู้อาวุโสลุกขึ้นยืนคารวะประสานมือ
“น้อมรับคำสั่งเจ้าสำนัก”
...
บนยอดเขาที่ยังไม่มีชื่อ บริเวณใกล้เคียงกับถ้ำพำนักของอาจารย์ศิษย์ชิงซู่
หลี่ผิงอันยืนอยู่บนที่โล่งในป่า เบื้องหน้ามีศาสตราวุธวิเศษลอยอยู่หลายชิ้น ทั้งกระบี่ยาว ดาบคู่ ทวนยาว และลูกตุ้มดาวตก นี่ล้วนเป็นอาวุธที่หลี่ผิงอันใช้ได้ถนัดมือ
แต่หลี่ผิงอันไม่ค่อยเข้าใจข้อเรียกร้องที่อาจารย์เพิ่งเสนอมาเท่าไรนัก
‘เลือกอาวุธหนึ่งชิ้น เพื่อใช้หลอมเป็นศาสตราวุธประจำกาย’
เหตุใดการต่อสู้ด้วยวิชาจึงต้องใช้อาวุธด้วยเล่า วิถีการต่อสู้ของนักพรตชี่ ไม่ใช่การขว้างศาสตราวุธวิเศษและศาสตราวุธออกไปฟาดคนหรอกหรือ เขาเงยหน้ามองท่านอาจารย์ที่ยืนกอดอกอยู่บนยอดไม้ ถามว่า “ท่านอาจารย์ ต้องเลือกจริงๆ หรือขอรับ”
ชิงซู่ถามกลับ “เจ้าไม่ชอบต่อสู้กับคนอื่นหรือ”
“เรื่องนี้ ก็บอกไม่ได้ว่าชอบหรือไม่ชอบขอรับ” หลี่ผิงอันยิ้มขื่น “ความสามารถในการต่อสู้ด้วยวิชานั้นมีไว้เพื่อปกป้องผลแห่งเต๋าของตนเอง ศิษย์ย่อมรู้ดี เพียงแต่... การต่อสู้ส่วนใหญ่มักใช้ศาสตราวุธวิเศษ เหตุใดต้องใช้อาวุธด้วยเล่าขอรับ”
ชิงซู่กะพริบตา “เช่นนั้นเจ้ามีศาสตราวุธวิเศษที่ร้ายกาจหรือไม่”
หลี่ผิงอันเหลือบมองศาสตราวุธเซียนสิบกว่าชิ้นที่ซ่อนอยู่บนตัว
ของวิเศษที่เซียนสวรรค์จะมองเข้าตาได้ อย่างน้อยก็ควรเป็นสมบัติวิญญาณกำเนิดภายหลัง หรือศาสตราวุธเซียนชนิดพิเศษ ศาสตราวุธเซียนเหล่านี้ของเขาหากให้ระดับหยวนเซียนหรือเจินเซียนใช้ก็ยังพอใช้ได้ แต่อาจารย์ของเขาคงไม่เห็นอยู่ในสายตา
หลี่ผิงอันตอบตามตรง “ไม่มีขอรับ”
ชิงซู่เชิดคางเล็กน้อย “เลือกอาวุธมาหนึ่งชิ้น”
“เอ่อ ขอรับ” หลี่ผิงอันไม่กล้าชักช้าอีก คิดอย่างละเอียดแล้วจึงจับทวนยาวศาสตราวุธเซียนเล่มนั้น
ที่เขาเลือกทวนยาวก็มีเหตุผล
หนึ่งคือในบรรดาศาสตราวุธเซียนทั้งหมดของเขา ทวนยาวเล่มนี้มีคุณภาพดีที่สุด สองคือส่วนตัวคิดว่าใช้ทวนแล้วเท่ที่สุด
ร่างของชิงซู่ลอยลงมาจากยอดไม้ มือเรียวว่างเปล่าพลันมีแสงเซียนไหลเวียน กลุ่มเมฆหมอกรวมตัวกันเป็นรูปทวนเซียน
“โจมตีข้าสุดกำลัง” ชิงซู่กล่าว “ข้าจะทดสอบความสามารถในการต่อสู้ของเจ้า”
“ขอรับ!”
หลี่ผิงอันโยนทวนยาวในมือขึ้นไปในอากาศ สองมือประสานกันเป็นดรรชนีกระบี่ มือซ้ายไพล่หลัง มือขวาตั้งอยู่เบื้องหน้า พลังเวททั่วร่างไหลบ่าดุจแม่น้ำ แสงวิญญาณบนหน้าผากสั่นไหวดั่งเปลวเทียน!
ดรรชนีกระบี่ของเขาหมุนวนอยู่หน้าจมูก ทวนยาวในอากาศหมุนติ้วๆ ‘วู่วู่วู่’ และพุ่งเข้าใส่ชิงซู่อย่างรวดเร็วดุจลูกศรตามการชี้ไปข้างหน้าของดรรชนีกระบี่
เสียงระเบิดดังขึ้นในป่า!
ชิงซู่รวบรวมพลังเซียน ควบคุมกำลัง ทวนเมฆาหมุนอย่างรวดเร็วในฝ่ามือ
ดรรชนีกระบี่มือซ้ายที่หลี่ผิงอันซ่อนไว้ด้านหลังสั่นเบาๆ ทวนยาวศาสตราวุธเซียนหนึ่งเล่มแยกออกเป็นห้า เงามทวนทั้งห้าราวกับฝูงอสรพิษเริงระบำ
ร่างของชิงซู่หมุนราวกับเต้นรำ เงาทวนเมฆาแผ่กระจายไปทั่วร่าง
หนึ่งรุกหนึ่งรับ สองอาจารย์ศิษย์ได้ปะทะกันแล้ว!
ได้ยินเสียงเคร้งๆ สองสามครั้ง เงาทวนที่โจมตีเข้ามาถูกปัดถอยกลับไปทั้งหมด ร่างของหลี่ผิงอันถูกกระแทกจนเอนไปข้างหลัง
ร่างของชิงซู่ราวกับสายลม ถือทวนเมฆาเข้าใกล้หลี่ผิงอัน นางไม่ได้ใช้คาถาเซียน ไม่ได้ใช้พลังเซียน เลียนแบบแรงที่ใช้ในการโจมตีของนักพรตชี่ขั้นเลี่ยนซวี
หลี่ผิงอันฉวยโอกาสตีลังกากลับหลัง ปลายเท้าแตะพื้นเบาๆ ผมยาวที่มัดไว้สยายออกเล็กน้อย สองมือร่ายอินซับซ้อนอย่างรวดเร็ว
พรึ่บ! ร่างของหลี่ผิงอันกลับกลายเป็นห้าร่างในพริบตา พร้อมกันนั้นก็ยื่นมือไปข้างหน้า ทวนเซียนหนึ่งเล่มและเงาทวนอีกสี่สายพุ่งเข้าใส่แผ่นหลังของชิงซู่
ดวงตาของชิงซู่เป็นประกาย
นางย่อมจำได้ว่าหลี่ผิงอันใช้วิชาเซียนของสำนักหมื่นเมฆา ‘วิชามายาเมฆาเหิน’ วิชานี้ยากที่จะเข้าใจอย่างลึกซึ้ง หากฝึกฝนจนถึงขั้นสูงสุดจะสามารถใช้เมฆหมอกสร้างร่างแยกได้สามพันร่าง
ในขณะนี้ร่างจริงของหลี่ผิงอันซ่อนอยู่ในเงามายาทั้งห้านี้
เงาทวนโจมตีมาจากด้านหลัง ร่างของชิงซู่กระโดดหลบ ‘หลี่ผิงอัน’ ทั้งห้าคนพุ่งเข้าโจมตี คว้าทวนยาวไล่ตามชิงซู่ กระบวนท่าทวนทั้งทุบ แทง ช้อน ฟัน แต่ละอย่างมีวิถีที่แตกต่างกัน
ร่างของชิงซู่พลิกไปมา ใช้เพียงมือเดียวถือทวน ก็สามารถสกัดกั้นเงามายาที่โจมตีเข้ามาได้ทั้งหมด
นิ้วเรียวข้างซ้ายของนางวาดในอากาศ อักษรเมฆหมอกขนาดใหญ่หลายสิบตัวพุ่งไปทางซ้ายและขวา ได้ยินเสียงปังๆๆๆ หลายครั้ง เงามายาทั้งห้าระเบิดออกเป็นกลุ่มเมฆหมอกพร้อมกัน
เมฆหมอกเหล่านี้ไม่ได้สลายไป แต่กลับล้อมรอบชิงซู่ไว้ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง
ชิงซู่คิดจะโบกเมฆหมอกเหล่านี้ออกไปโดยไม่รู้ตัว
แต่นางนึกขึ้นได้ว่ากำลังประลองกับศิษย์อยู่ ตอนที่โบกมือจึงใช้แรงเพียงนิดเดียว จำลองความแข็งแกร่งของนักพรตชี่ขั้นเลี่ยนซวีระดับกลางได้อย่างสมบูรณ์แบบ
เมฆหมอกม้วนตัว ยิ่งมายิ่งหนาแน่นขึ้น เสียงของหลี่ผิงอันดังมาจากทุกทิศทาง “ท่านอาจารย์ ท่านผนึกสัมผัสเซียนไว้ จึงจับศิษย์ไม่ได้เท่านั้นเอง ท่านอาจารย์ ศิษย์จะลงมือแล้วนะขอรับ”
“เข้ามาเลย!”
ชิงซู่เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ในดวงตามีแววคาดหวังอยู่บ้าง แล้วกล่าวเสริมอีกประโยค “ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า”
ฟิ้ว ฟิ้วฟิ้วฟิ้ว!
เสียงลมหวีดหวิวดังกระหึ่มในป่า เงาทวนพุ่งเข้าใส่ชิงซู่จากทุกทิศทาง! ดวงตาของชิงซู่กวาดมองไปทางซ้ายและขวา ทวนเมฆาในมือร่ายรำสะเปะสะปะ ปัดป้องเงาทวนที่โจมตีเข้ามาทั้งหมด
หลังจากเงาทวนเหล่านี้แตกสลายก็จะกลายเป็นกลุ่มเมฆหมอกกลุ่มใหม่ เมฆหมอกรอบตัวชิงซู่ยิ่งหนาแน่นขึ้น เสียงหวีดหวิวของทวนที่ดังขึ้นโดยรอบยิ่งแหลมคมขึ้น ไม่เห็นร่องรอยของหลี่ผิงอันเลย
ทุกครั้งที่ทวนเมฆาปะทะกับเงาทวน สามารถสั่นสะเทือนป่าในรัศมีร้อยจั้งได้ เงาทวนที่ไม่ถูกชิงซู่สกัดไว้ เมื่อกระแทกเข้ากับป่ามักจะทำให้เกิดฝุ่นควันฟุ้งกระจายเป็นชั้นๆ
สองอาจารย์ศิษย์เพียงต่อสู้กันชั่วครู่ ป่าผืนหนึ่งก็เกือบจะถูกพวกเขาทำลายจนราบเป็นหน้ากลองแล้ว
หากมีคนมองดูจากภายนอก จะเห็นว่าในขณะนี้มี ‘หลี่ผิงอัน’ แปดคน กำลังใช้ย่างก้าวอันลึกล้ำเคลื่อนที่ไปมาในเมฆหมอก กวัดแกว่งทวนยาวสร้างเงาทวนออกมาเป็นสายๆ กดดันชิงซู่ที่อยู่ใจกลางเมฆหมอกอย่างต่อเนื่อง
ในขณะนี้ ชิงซู่กลับรู้สึกทอดถอนใจอยู่บ้าง
ศิษย์คนนี้ของตน... รู้เรื่องต่างๆ จับฉ่ายดีจริงๆ
ค่ายกล วิชาตัวเบา วิชาเซียน กลับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในมือของเขา ค่ายกลทวนเช่นนี้เปลี่ยนแปลงไร้ขอบเขต หากเปลี่ยนเป็นนักพรตชี่ขั้นเลี่ยนซวีตัวจริง คงรับมือได้ยากอย่างยิ่ง
เพียงแต่...
“สิ้นเปลืองพลังเวทมากเกินไป ทั้งยังมีช่องโหว่อีกไม่น้อย”
ชิงซู่กล่าวเบาๆ ร่างพลันหายวับไปปรากฏที่ขอบเมฆหมอก สบตากับ ‘หลี่ผิงอัน’ คนหนึ่ง จากนั้นก็ฟาดฝ่ามือออกไป
ปัง! เงามายาที่เกิดจากเมฆหมอกระเบิดออก ในนั้นมีแสงสีเขียวสายหนึ่งพุ่งออกมา กลายเป็นร่างจริงของหลี่ผิงอัน
หลี่ผิงอันกุมหน้าอกถอยหลังไปสองสามก้าว แต่กลับรู้สึกว่าพลังที่อาจารย์ซัดมานั้นอ่อนโยนอย่างยิ่ง หลังจากแทรกซึมเข้ามาทางหน้าอก ก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายในชั่วพริบตา ทำให้เขารู้สึกสบายตัวอย่างยิ่ง
หลี่ผิงอันคารวะประสานมืออย่างจริงจัง “ขอท่านอาจารย์โปรดชี้แนะ”
“ค่ายกลทวนของเจ้า ข้าชี้แนะไม่ได้”
ชิงซู่คิดอยู่ครู่หนึ่ง “ศิษย์น้อย วิถีของเจ้าไร้รูปแบบแต่ก็ผสมผสานกันดี เพียงแต่สิ้นเปลืองพลังเวทมากเกินไป ไม่เหมาะกับการต่อสู้ที่ยืดเยื้อ
“ตอนนี้สิ่งที่ข้าสอนเจ้าได้ คือวิธีต่อสู้กับศัตรูอย่างยืดเยื้อ และวิธีรวบรวมพลังเวทของตนเองไว้ที่จุดเดียว
“เจ้าก็ไม่ต้องถ่อมตัวเกินไป เมื่อครู่เพื่อที่จะทำลายค่ายกลทวนของเจ้า ข้าต้องใช้พลังเวทเทียบเท่ากับศิษย์ขั้นเหอเจินแล้ว”
หลี่ผิงอันยิ้มแล้วกล่าว “ท่านอาจารย์ ศิษย์ยังมีวิถีการต่อสู้อื่นอีก จะให้แสดงต่อหรือไม่ขอรับ”
ชิงซู่กวักมือเรียกหลี่ผิงอันอย่างสนใจ “มาสิ”
“ศิษย์ล่วงเกินแล้ว!”
หลี่ผิงอันกลืนยาเม็ดหนึ่งลงไป ปรับสภาพร่างกายให้ดีที่สุด
มีเซียนสวรรค์มาเป็นคู่ซ้อมให้ นี่เป็นเรื่องวิเศษที่เมื่อก่อนเขาไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง
สองอาจารย์ศิษย์เริ่มต่อสู้กันอีกครั้ง ความทุกข์ยากของเหล่าดอกไม้ใบหญ้าในป่าแห่งนี้ยังไม่จบสิ้น
สองชั่วยามต่อมา
บนเมฆขาวก้อนหนึ่งนอกภูเขา
หลี่ต้าจื้อถอนหายใจยาวอย่างแผ่วเบา ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม มุมปากมีรอยยิ้มขื่น พินิจพิเคราะห์คำพูดที่จะใช้เอ่ยปากในอีกครู่หนึ่งอย่างละเอียด
