'ผิงอันกราบอาจารย์กะทันหันอย่างนั้นหรือ?'
มองดูหลี่ผิงอันเหยียบเมฆของเซียนหญิงสาวสวยผู้นั้น มุ่งหน้าไปยังยอดเขาประธานด้วยกัน หลี่ต้าจื้อก็ยังคงได้สติกลับมาไม่เต็มที่นัก
นี่ควรจะเป็นเรื่องที่น่าดีใจ แต่หลี่ต้าจื้อก็ไม่รู้ว่าตนเองเป็นอะไร ภายในใจกลับมีความรู้สึกโหวงเหวงเพิ่มขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
เซียนสวรรค์ผู้นี้ไม่ใช่คนที่เขาหามาให้
ทว่า...
ผิงอันกราบอาจารย์ด้วยตัวเอง ไม่ได้พึ่งพาความช่วยเหลือจากคนเป็นพ่ออย่างเขาเลยจริงๆ
เมื่อเปลี่ยนความคิด หลี่ต้าจื้อก็หรี่ตาหัวเราะออกมา
นี่จะไม่ใช่ความสามารถของผิงอันได้อย่างไร?
รอบด้านมีเสียงแสดงความยินดีดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง "ขอแสดงความยินดีกับปรมาจารย์อาต้าจื้อ! สหายผิงอันได้กราบอาจารย์ผู้มีชื่อเสียง ปรมาจารย์อาต้าจื้อก็ถือว่าได้คลายความกังวลใจไปเปลาะหนึ่งแล้ว!"
"สหายเต๋าชิงซู่ น่าจะนับได้ว่าเป็นหนึ่งในสิบคนที่บรรลุขั้นเซียนสวรรค์ได้เร็วที่สุดในประวัติศาสตร์สำนักหมื่นเมฆาของเราเลยนะ! วันข้างหน้ายังสามารถทะลวงสู่ขั้นเซียนทองคำได้ ผิงอันช่างมีวาสนาดีจริงๆ!"
"อาจารย์อาต้าจื้อต้องจัดงานเลี้ยงแล้ว! ฮ่าๆๆ!"
"ได้แน่นอน ได้แน่นอน"
หลี่ต้าจื้อประสานมือคารวะตอบ ดวงตายิ้มจนหยีเป็นเส้นตรง จากนั้นเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงพูดพลางหัวเราะว่า
"วันนี้ผิงอันได้กราบอาจารย์ผู้มีชื่อเสียง เป็นวาสนาของเขาเอง เขาควรจะเป็นคนจัดงานเลี้ยงขอบคุณความปรารถนาดีของผู้อาวุโสทุกท่านด้วยตัวเอง ข้าคงไม่กล้าตัดสินใจแทนเขาหรอก"
ผู้อาวุโสสายนอกที่แก่ชราผู้หนึ่งกล่าวเตือนว่า "อาจารย์อาต้าจื้อ ผิงอันกำลังจะเปลี่ยนสมุดรายนามเซียนเพื่อเข้าสู่สายใน อาจารย์อาจะไม่ไปร่วมชมพิธีหรือ?"
"ต้องไป ต้องไปสิ!"
หลี่ต้าจื้อยิ้มพลางประสานมือให้เหล่าเซียนรอบๆ
"สหายเต๋าทุกท่านไม่จำเป็นต้องไปร่วมวงหรอก ก็แค่ศิษย์ตัวน้อยกราบอาจารย์ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรในสำนัก ผิงอันบ้านข้าหน้าบาง หากคนเยอะข้ากลัวเขาจะทำตัวไม่ถูก"
มีเซียนผู้หนึ่งกล่าวว่า "ถ้าเป็นเช่นนั้น พวกเราค่อยมาแสดงความยินดีในภายหลังก็แล้วกัน!"
"ขอบคุณสหายเต๋าทุกท่านที่เข้าใจ!"
เมื่อเห็นกลุ่มเซียนในสำนักต่างแยกย้ายกันไป หลี่ต้าจื้อก็เดินเข้าไปประคองผู้อาวุโสสายนอกที่คุ้นเคยกันผู้นั้น แล้วขี่เมฆกลับไปยังยอดเขาประธานด้วยกัน
หลี่ต้าจื้อส่งเสียงถาม "ผิงอันกราบอาจารย์ ต้องเตรียมของขวัญกราบอาจารย์หรือไม่?"
"เรื่องนี้ จะเตรียมก็ดี ไม่เตรียมก็ช่าง ในสำนักไม่ได้มีพิธีรีตองขนาดนั้น"
ผู้อาวุโสพูดพลางหัวเราะ "คิดไม่ถึงเลยว่า ผิงอันจะกราบชิงซู่เป็นอาจารย์ เรื่องราวบนโลกช่างมหัศจรรย์จริงๆ ก่อนหน้านี้ก็เป็นผิงอันที่ช่วยชีวิตชิงซู่เอาไว้"
หลี่ต้าจื้อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถามอีกครั้ง "ชิงซู่ผู้นี้เป็นเซียนแบบไหนกันแน่? นิสัยใจคอเป็นอย่างไร?"
"เรื่องนี้..."
คำถามนี้ทำให้ผู้อาวุโสลำบากใจ เขาลูบเคราครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะกล่าวว่า "อาจารย์อาท่านถามเช่นนี้ นักพรตยากไร้อย่างข้าก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี
"ชิงซู่เป็นสายเลือดของเจ้าแห่งยอดเขาเมฆาสายรุ้ง ลำดับอาวุโสไม่สูงนัก แต่เป็นดาวรุ่งที่สำนักให้ความสำคัญในการปลุกปั้น พรสวรรค์และความเข้าใจของนางล้วนอยู่ในระดับสูงสุด อีกทั้งยังบำเพ็ญวิถีจิตบริสุทธิ์
"ก่อนหน้านี้ข้าเองก็ไม่ได้ติดต่อกับนางมากนัก... ควรจะพูดว่า เซียนในสำนักก็ไม่ได้ติดต่อกับนางมากนัก นางน่าจะเป็นคนที่มีนิสัยเย็นชา มุ่งมั่นในวิถีเต๋า ภายในใจมีเพียงวิถีเต๋าเท่านั้น
"การที่นางรับศิษย์กะทันหัน ทำให้เซียนในสำนักไม่น้อยตกใจมาก แถมยังรับศิษย์ผู้ชายอีกด้วย"
ดวงตาของหลี่ต้าจื้อเป็นประกาย "พูดอย่างนี้ก็คือ เซียนสวรรค์ที่เพิ่งเลื่อนขั้นผู้นี้ มีผิงอันเป็นศิษย์เพียงคนเดียวหรือ?"
ผู้อาวุโสยิ้มตอบ "หากข้าจำไม่ผิด ก็น่าจะเป็นเช่นนั้น รุ่นอักษรชิงของยอดเขาเมฆาสายรุ้งโดดเด่นมาก ในช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมามีเซียนแท้จริงปรากฏตัวถึงสี่คน ล้วนไม่ค่อยรับศิษย์เท่าใดนัก"
หลี่ต้าจื้อยิ้มกว้างด้วยความเบิกบานทันที
แบบนี้สิดี ผิงอันจะได้รับการดูแลจากอาจารย์อย่างเต็มที่ วันข้างหน้าหากเซียนสวรรค์ผู้นี้รับศิษย์เพิ่ม ผิงอันก็ยังเป็นศิษย์พี่ใหญ่
บนเมฆเบื้องหน้าปรากฏกลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรหญิงจากยอดเขาเมฆาสายรุ้ง กำลังเร่งเดินทางไปยังตำหนักธุรการเพื่อร่วมชมพิธี
"ท่านลุง!"
มู่หนิงหนิงโบกมือเรียก หลี่ต้าจื้อยิ้มพลางพยักหน้า
หลี่ต้าจื้อดูออกไม่ยากว่า แม่หนูคนนี้กำลังตื่นเต้นมากในตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะผิงอันได้กราบอาจารย์ผู้มีชื่อเสียง
'เด็กหนิงหนิงนี่ดีจริงๆ ไว้กลับไปค่อยเตรียมสินสอดให้เธอเพิ่มสักหน่อย'
เมฆขาวหลายก้อนเดินทางมาถึงตำหนักธุรการพร้อมกัน
หลี่ต้าจื้อยังไม่ทันเข้าประตูตำหนัก ก็ใช้สัมผัสเซียนค้นหาร่องรอยลูกชายของตนไปทั่ว
ชิงซู่กับหลี่ผิงอันยืนอยู่ตรงมุมหนึ่ง เซียนชราผู้หนึ่งกำลังตวัดพู่กันอย่างรวดเร็ว เขียนชื่อของหลี่ผิงอันลงในสมุดรายนามศิษย์สายใน
เมื่อหลี่ต้าจื้อลองคิดดูให้ดี ก็รู้สึกว่าเรื่องที่หลี่ผิงอันกราบอาจารย์นั้นน่าสนใจมาก
ในประวัติศาสตร์ของยอดเขาเมฆาสายรุ้งแทบจะไม่มีศิษย์ผู้ชายเลย ต่อไปถ้ายอดเขาเมฆาสายรุ้งจัดการประชุม หลี่ผิงอันก็จะเป็นจุดสีเขียวท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้นับหมื่น เป็นพลังหยางเพียงหนึ่งเดียว
...
หลี่ผิงอันเปลี่ยนสมุดรายนามศิษย์และรับป้ายหยกศิษย์ในตำหนักธุรการก่อน จากนั้นก็ไปที่ตำหนักเมฆาบำรุง เพื่อนำป้ายหยกศิษย์ไปแขวนไว้บนชั้นวางขนาดใหญ่เฉพาะของยอดเขาเมฆาสายรุ้ง
นี่แสดงให้เห็นว่าเขาได้เข้าร่วมเป็นสายเลือดของยอดเขาเมฆาสายรุ้งแล้ว
ขั้นตอนเบื้องต้นเหล่านี้ หลี่ผิงอันสามารถจัดการได้ด้วยตัวเอง เขาตั้งใจจะให้อาจารย์ได้พักผ่อนดื่มชาสักหน่อย แต่ชิงซู่ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว นางเดินตามอยู่ข้างกายเขาตลอดเวลา
ดูจากท่าทางของนาง ดูเหมือนว่านางจะกลัวเซียนในสำนักมาสร้างความลำบากใจให้หลี่ผิงอัน
ขั้นตอนสุดท้ายคือการยกน้ำชากราบอาจารย์ ซึ่งจัดขึ้นที่ตำหนักเมฆาบำรุง
ชิงซู่นั่งตัวตรงอยู่หน้าตัวอักษร 'เมฆา' ขนาดใหญ่ ท่าทางสง่างามเรียบง่าย สงบเยือกเย็น
ภายใต้การจับจ้องของบิดาหลี่ต้าจื้อ ศิษย์ยอดเขาเมฆาสายรุ้งหลายสิบคน และเซียนที่มารอดูเรื่องสนุกๆ อีกนับร้อยคน หลี่ผิงอันคุกเข่าลงบนเบาะรองนั่ง ประคองถ้วยชาขึ้นเหนือศีรษะด้วยความเคารพ
ชิงซู่รับถ้วยชาไปจิบหนึ่งคำ แล้วกล่าวเสียงเบา "ศิษย์เอ๋ย ลุกขึ้นเถิด"
"ขอรับ ท่านอาจารย์"
หลี่ผิงอันถอยหลังลุกขึ้นยืน ก้มหน้าทำความเคารพแบบนักพรตอีกครั้ง
ด้านข้างมีผู้อาวุโสประคองถาดเข้ามา ภายในมีป้ายหยกสามชิ้น ชิ้นหนึ่งเป็นหัวใจสำคัญของเคล็ดวิชาหลักสำนักหมื่นเมฆา "เคล็ดหมื่นเมฆา" ครึ่งแรก ชิ้นหนึ่งคือกฎสำนักสายใน และอีกชิ้นหนึ่งก็คือป้ายหยกประจำตัวของหลี่ผิงอัน
มีเซียนยอดเขาเมฆาสายรุ้งส่งเสียงบอกชิงซู่ว่าควรทำอย่างไรต่อไป
ชิงซู่หยิบป้ายหยกประจำตัวของหลี่ผิงอันมาถือไว้ในมือ ใช้นิ้วชี้ขวาแตะลงบนป้ายหยก สลักคำว่า 'ชิงซู่' ลงไปสองตัวอักษร
ตัวอักษรเรียบง่ายตรงไปตรงมา ไม่มีความวิจิตรพิสดารเลยแม้แต่น้อย
จากนั้น ชิงซู่ก็รับถาดเดินมาตรงหน้าหลี่ผิงอัน แล้ววางถาดลงในมือของเขา
ชิงซู่พูดตามเสียงที่ได้ยินในหูว่า
"วันข้างหน้าเจ้าต้องขยันหมั่นเพียรบำเพ็ญ ก้าวเข้าสู่วิถีเซียนโดยเร็ว เพื่อสร้างคุณูปการให้แก่สำนัก"
"ศิษย์ขอน้อมรับคำสอนของอาจารย์!"
"อืม" ชิงซู่พยักหน้า แล้วมองตรงไปยังศิษย์น้องหญิงชิงซวี่ที่อยู่ด้านข้าง
ชิงซวี่รีบส่งเสียงบอก "เท่านี้ก็เรียบร้อยแล้ว พาตัวศิษย์กลับถ้ำพำนักได้เลย"
ชิงซู่คิดอย่างละเอียดรอบคอบ แล้วกล่าวเสริมว่า "เรียบร้อยแล้ว เจ้ากลับไปที่ถ้ำพำนักของเจ้าก่อน ข้าจะไปเลือกสถานที่สร้างถ้ำพำนักใหม่ แล้วค่อยไปรับเจ้า"
"ศิษย์น้อมรับคำสั่ง"
หลี่ผิงอันเงยหน้ามองอาจารย์ของตน สิ่งที่เห็นคือใบหน้างดงามบริสุทธิ์ดุจเทพธิดาที่ไม่กินอาหารของมนุษย์โลก
"หืม?"
ชิงซู่คล้ายกำลังถามเขาว่ามีปัญหาอะไรหรือไม่
หลี่ผิงอันยิ้มกล่าว "ท่านอาจารย์ ท่านเพิ่งจะทะลวงขั้น มิสู้กลับไปเก็บตัวที่ยอดเขาเมฆาสายรุ้งก่อน รอให้ท่านซึมซับความเข้าใจจากการทะลวงขั้นให้ดี แล้วค่อยมาหาศิษย์"
"ตกลง"
ชิงซู่รับคำ แล้วหันหลังเดินไปทางประตูตำหนัก
หลี่ผิงอันตะโกนเรียกอีกครั้ง "ท่านอาจารย์! ข้าพักอยู่ที่สำนักเมฆาคล้อยนะ!"
"อืม"
ชิงซู่รับคำ ร่างของนางกะพริบเบาๆ ก็ไปปรากฏอยู่นอกตำหนัก กลายเป็นแสงรุ้งพุ่งกลับไปยังยอดเขาเมฆาสายรุ้ง
แววตาของหลี่ผิงอันเต็มไปด้วยความทอดถอนใจ
'ท่านอาจารย์ของเราช่างทำงานมีประสิทธิภาพจริงๆ!'
จากนั้น หลี่ผิงอันก็รู้สึกเหม่อลอยเล็กน้อย
เขากราบอาจารย์แล้วหรือ?
นี่คือกราบอาจารย์แล้วหรือ? รู้สึกเหมือนกำลังฝันไปจริงๆ แถมยังกราบเซียนสวรรค์ที่เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นอาจารย์อีกด้วย...
มือใหญ่ข้างหนึ่งโบกไปมาตรงหน้าเขา
หลี่ผิงอันมองไปที่บิดาบังเกิดเกล้าของตน สายตายังคงเลื่อนลอยเล็กน้อย "ไป กลับไปที่พักของเจ้ากันเถอะ!"
หลี่ต้าจื้อเอาไหล่ชนหลี่ผิงอัน "พ่อจะลงมือทำอาหารเอง จัดงานเลี้ยงฉลองให้เจ้า! เชิญเซียนไม่กี่คนที่เจ้าคุ้นเคยนั่นแหละ! ฮ่าๆๆๆ! ตบะอาจารย์ของเจ้าไม่เลวเลยนะ! ฮ่าๆๆๆ!"
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะดังลั่นของบิดา ความรู้สึกไม่สมจริงที่เพิ่งผุดขึ้นมาของหลี่ผิงอันก็ค่อยๆ จางหายไป
...
หนึ่งชั่วยามต่อมา
ภายในเรือนไม้ของสำนักเมฆาคล้อย
หลี่ต้าจื้อจัดเตรียมอาหารมื้อใหญ่ เชิญเวยเหยียนจื่อ ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่ง หวังซินฮุย และผู้อาวุโสสายนอกอีกสองท่าน มาร่วมแสดงความยินดีเล็กๆ น้อยๆ ให้กับหลี่ผิงอัน
ทุกคนต่างกล่าวคำอวยพร หลี่ผิงอันกล่าวขอบคุณครั้งแล้วครั้งเล่า
สุราเซียนตกถึงท้องไปหลายจอก เวยเหยียนจื่อก็มีใบหน้าหดหู่
"เฮ้อ! ผิงอันกราบอาจารย์แล้ว วันเวลาอันสงบสุขของข้าในสำนักเมฆาคล้อยก็ถือว่าสิ้นสุดลงแล้ว!"
หวังซินฮุยขมวดคิ้วกล่าว "เจ้าก็ควรจะมาทำงานที่ตำหนักธุรการได้แล้ว! ในสำนักมีงานตั้งมากมาย ทุกคนก็ต่างคิดแต่จะเก็บตัวบำเพ็ญเพียร ตลอดทั้งปีมีคนทำงานอยู่ไม่กี่คน!"
หลี่ต้าจื้อพูดพลางหัวเราะ "สหายเต๋าเวยเหยียนจื่ออยากไปตำหนักไหนเล่า? ผู้อาวุโสสายนอกที่มีอาวุโสสูงสุดหลายท่านก็อยู่ที่นี่ อยากก้าวหน้าก็รินสุราคารวะเองสิ"
เวยเหยียนจื่อรีบลุกขึ้นยกจอกสุรา
ผู้อาวุโสผมขาวโพลนทั้งสามสบตากัน ต่างก็เผยรอยยิ้มออกมา
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งสูบกล้องยาสูบหนึ่งคำ แล้วกล่าวอย่างเนิบนาบว่า
"วางใจเถอะ จัดการหาที่ทางให้เจ้าเรียบร้อยแล้ว ช่วงนี้ตลาดทะเลตะวันออกขาดคน เจ้าก็ไปรับหน้าที่ลาดตระเวนที่นั่นก็แล้วกัน"
"หา? ข้าไปทะเลตะวันออกหรือ?"
เวยเหยียนจื่อวางจอกสุราลง ดวงตาเบิกโพลงเล็กน้อย เขาก้มหน้าถอนหายใจออกมา
เขาย่อมรู้ดีว่า งานที่ตลาดทะเลตะวันออกล้วนแล้วแต่ 'อู้ฟู่จนน้ำมันเยิ้ม' ทั้งนั้น
ไม่ใช่ว่าเวยเหยียนจื่อไปแล้วจะคอยรีดไถเอาเปรียบใคร แต่เพียงแค่เขาอยู่ในตำแหน่งนั้น ของกำนัลจากเบื้องล่างก็ไม่มีทางน้อยอย่างแน่นอน
นี่เป็นงานสบายจริงๆ
หลี่ผิงอันยกจอกสุราขึ้น กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ผู้ดูแล สามปีมานี้ขอบคุณที่คอยดูแล"
"เฮ้ย อย่าพูดอย่างนั้น ใครดูแลใครกันแน่ก็ยังบอกไม่ได้หรอก!"
เวยเหยียนจื่อโบกมือ ยกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวหมด
หลี่ผิงอันยกจอกขึ้นดื่มอย่างเต็มคราบ
จิตวิถีเต๋าของเวยเหยียนจื่อเริ่มมีความเมามาย ปากก็พร่ำบ่นไม่หยุด
"สุราจอกนี้ความจริงข้าควรจะเป็นคนคารวะเจ้านะ ผิงอัน ที่ข้าสามารถทะลวงคอขวดนั้นได้ ก็ขาดเพียงความเข้าใจเพียงนิดเดียวนั้น อาจารย์ของข้ายัดเยียดความเข้าใจมาให้ข้าตั้งมากมายก็ไร้ประโยชน์ ขาดไปเพียงแค่นิดเดียวเท่านั้น... หากไม่ใช่เพราะเจ้าบังเอิญชี้แนะ ข้าจะได้มีโอกาสเช่นนี้ในวันนี้ได้อย่างไร คงจะแก่ตายอยู่ในสำนักเมฆาคล้อยไปแล้ว... ข้าขอคารวะเจ้า!"
เวยเหยียนจื่อรินสุราหนึ่งจอก ไม่สนใจการห้ามปรามของหลี่ต้าจื้อที่อยู่ด้านข้าง เขาลุกขึ้นประสานมือชูจอกสุราให้หลี่ผิงอัน
หลี่ผิงอันลุกขึ้นรับการคารวะ ประสานมือทำความเคารพตอบเวยเหยียนจื่อ
ใบหน้าเหลี่ยมใหญ่ของหวังซินฮุยกระตุกเล็กน้อย "ดูสิ ผู้บำเพ็ญเพียรชายสองคนนี้ยังจะมาคารวะกันเองอีก"
หลี่ต้าจื้อปรบมือหัวเราะร่วน
เวยเหยียนจื่อก็รู้สึกเขินอายเล็กน้อย รีบนั่งลงคีบอาหาร
หลี่ผิงอันไม่ได้นั่งลง เขาถือโอกาสรินสุราคารวะทุกคนคนละจอก จากนั้นก็อ้างว่าทนฤทธิ์สุราไม่ไหว ขอตัวขึ้นไปชั้นสองเพื่อจัดสัมภาระ
ท้องฟ้าเริ่มมืดมิด ภายในเขตแดนของเรือนไม้ก็ยิ่งคึกคักมากขึ้น
หลี่ผิงอันฮัมเพลงเบาๆ จัดระเบียบหนังสือบนชั้นหนังสือของตนเป็นหมวดหมู่ แล้วเก็บใส่ลงในของวิเศษมิติเก็บของ
เขาไม่รู้ว่าอาจารย์จะมารับตนเมื่อใด การเตรียมตัวล่วงหน้าไว้ย่อมไม่ผิดพลาด
ตอนนี้ หลี่ผิงอันหวนนึกถึงเรื่องราวต่างๆ หลังจากที่เขาได้พบกับชิงซู่ในอารามเต๋าบนโลกมนุษย์ ก็รู้สึกถึงความมหัศจรรย์ของโลกหล้าเช่นกัน
ก่อนหน้านี้เขาใช้ความคิดอย่างหนัก หนีไปไกลนับหมื่นลี้ ความจริงแล้วคือการช่วยชีวิตอาจารย์กลับมาให้ตัวเองอย่างนั้นหรือ? หลี่ผิงอันแทบจะหลุดหัวเราะออกมา
เมื่อเขาจัดห้องชั้นสองเสร็จไปพอสมควร ฤทธิ์ของสุราเซียนก็เริ่มออกฤทธิ์ เขาจึงตัดสินใจนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่ที่โต๊ะหนังสือเสียเลย
ชั้นล่างมีเสียงเอะอะโวยวายหลังจากดื่มสุราเซียนจนเมามายดังขึ้นมา "ข้าจะบอกให้นะ! ปรมาจารย์อาต้าจื้อ! วิธีการก่อนหน้านี้ของท่านมันผิดหมดเลย! ธาตุทั้งห้าของผิงอันขาดธาตุดิน ท่านใช้เวทมนตร์ธาตุดินมันชดเชยไม่ได้หรอก ข้ามีเคล็ดลับที่ไม่ถ่ายทอดให้ใคร วันนี้จะยอมขัดคำสอนบรรพบุรุษ เปิดเผยให้ท่านรู้"
"อะไรนะ? เคล็ดลับอะไร?"
"สมุนไพรวิญญาณธาตุดินที่มีอายุสามพันปีขึ้นไป จำไว้นะ ต้องเป็นสมุนไพรวิญญาณธาตุดินหรือธาตุน้ำเท่านั้น ดึงมันขึ้นมาเบาๆ นุ่มนวลๆ ทั้งราก ให้มีดินติดมาด้วย จำไว้ว่าต้องมีดินติดมาด้วย แล้วให้ผิงอันกินตอนที่มันยังอุ่นๆ อยู่"
"มีดินติดมาด้วยหรือ?"
"แน่นอนสิ! ก็ให้กินดินพวกนี้แหละ! สมุนไพรวิญญาณธาตุดินอายุสามพันปีขึ้นไป ดินที่ติดอยู่ตามราก มันจะใช่ดินธรรมดาๆ ได้อย่างไรกัน?"
"จดจำไว้แล้ว จดจำไว้แล้ว วิธีนี้ฟังดูก็รู้ว่าได้ผล!"
หน้าผากของหลี่ผิงอันเต็มไปด้วยเส้นริ้วสีดำ
วันข้างหน้าพ่อคงจะไม่ทำอย่างนี้จริงๆ หรอกนะ? ความง่วงงุนจู่โจมเข้ามา หลี่ผิงอันหาวหวอด ไม่นานก็หลับสนิทไป
หลี่ผิงอันฝันไป ในความฝันเขาขึ้นเขาเพียงลำพัง กราบอาจารย์ที่สำนักเมฆาคล้อย จากนั้นก็เข้าสู่การบำเพ็ญเพียรในสายนอก สุดท้ายก็กลับไปประจำการที่โลกมนุษย์ แต่งงานมีลูก กตัญญูต่อบิดา ผ่านพบความเปลี่ยนแปลงทางโลกมากมาย กลายเป็นผู้อาวุโสเซียนที่มีชื่อเสียงในรัศมีหลายร้อยลี้ และสิ้นอายุขัยในวัยสี่ร้อยปี
เมื่อเขาตื่นจากความฝัน ภายในใจก็มีความเข้าใจเพิ่มขึ้นมามากมาย แอบท่องบทกวีหนึ่งบท ท่องจบก็สะบัดแขนเสื้อเก็บโต๊ะยาว ลุกขึ้นเดินลงไปชั้นล่าง
เซียนที่มาดื่มสุราเมื่อคืน เหลือเพียงเวยเหยียนจื่อที่นอนกรนเสียงดังอยู่ข้างโต๊ะ
หลี่ผิงอันหยิบเตาไฟเวทมนตร์ขนาดเล็กออกมา เก็บถ้วยชามและเศษอาหารที่เหลือทิ้งทั้งหมดลงในเตาไฟ กระตุ้นข้อห้ามบนเตาไฟ เตาไฟก็พ่นเปลวเพลิงออกมา ราวกับสัตว์วิญญาณที่กินจนอิ่มแปล้แล้วเรอออกมา
--ครั้งหน้าถ้าจะใช้ถ้วยชาม ก็สามารถให้เซียนใช้เวทมนตร์เซียนเสกขึ้นมาได้โดยตรง
เขาตั้งใจจะทำความสะอาดชั้นล่างให้หมดจด แต่เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็เหลือบไปเห็นเงาร่างงดงามยืนอยู่ในลานบ้านผ่านทางหน้าต่าง
กระโปรงยาวสีฟ้าน้ำแข็ง เส้นผมยาวสลวยดุจน้ำตก ร่างที่แม้แต่จิตวิญญาณก็ยังสัมผัสไม่ได้...
นี่จะไม่ใช่อาจารย์ที่เขาเพิ่งกราบเมื่อวานแล้วจะเป็นใครได้อีก? หลี่ผิงอันจัดชุดนักพรตเล็กน้อย ผลักประตูพุ่งออกไป
ชิงซู่หันกลับมามอง ถามเสียงเบา "ไปได้แล้วหรือ?"
"ได้แล้วขอรับ ท่านอาจารย์มาตั้งแต่เมื่อใด?"
"ตอนกลางดึก เจ้ากำลังหลับอยู่ ข้าพบพ่อของเจ้า และได้พูดคุยกับเขาสองสามประโยค"
หลี่ผิงอันถามอย่างระมัดระวัง "ท่านอาจารย์ มีคนพูดถึงเรื่องพ่อของข้าให้ท่านฟังหรือ?"
"อืม" ชิงซู่พยักหน้าเล็กน้อย
หลี่ผิงอันเพิ่งสังเกตเห็นว่า สันกรามของอาจารย์ตนเองนั้นงดงามจนเกือบจะสมบูรณ์แบบ
ไม่ถูกสิ ตัวเองไม่มีอะไรทำหรือไงถึงได้มาสังเกตหน้าตาของอาจารย์!
หลี่ผิงอันเตือนตัวเองในใจ เขากราบเซียนธิดาเป็นอาจารย์ วันข้างหน้าจำเป็นต้องระมัดระวังรายละเอียดเหล่านี้ให้มาก
ชิงซู่กล่าวเสียงเบา "เมื่อวานตอนเก็บตัว ข้าจดจำความเข้าใจได้รวดเร็วมาก
"ปรมาจารย์อาของเจ้ามาหาข้า บอกเล่าฐานะพ่อของเจ้าให้ข้าฟัง บอกว่าพ่อของเจ้าเป็นศิษย์สายตรงคนสุดท้ายของปรมาจารย์ และอาจจะได้เป็นเจ้าสำนักคนต่อไป"
หลี่ผิงอันทำได้เพียงยิ้มขื่นกับเรื่องนี้
"ปรมาจารย์อาของเจ้าถามข้าว่า หากคนภายนอกเอาเรื่องนี้ไปนินทาข้า ข้าจะคิดอย่างไร"
ชิงซู่กล่าวอย่างเรียบเฉย "ข้าตอบไปว่า พ่อของลูกศิษย์เกี่ยวอะไรกับข้า? ข้าไม่ใช่อาจารย์ของพ่อศิษย์เสียหน่อย
"ในเมื่อข้าเป็นอาจารย์ของเจ้าแล้ว ย่อมต้องอธิบายมรรคาวิถีให้เจ้าฟัง ถ่ายทอดเวทมนตร์เซียนและอิทธิฤทธิ์ให้เจ้า
"ปรมาจารย์อาของเจ้าก็เลยถูกข้าพูดจนต้องจากไป"
ในน้ำเสียงของนางดูเหมือนจะมีความรู้สึกภูมิใจอยู่เล็กน้อย
หลี่ผิงอันยิ้มกล่าว "ทำให้ท่านอาจารย์ต้องลำบากใจแล้ว"
ชิงซู่ถามอีกว่า "ตำแหน่งเจ้าสำนักมีประโยชน์ต่อการบำเพ็ญเพียรหรือไม่?"
"น่าจะไม่มีนะขอรับ" หลี่ผิงอันหัวเราะ "นี่คือความรับผิดชอบ และเป็นหน้าที่อย่างหนึ่ง แต่ก็สามารถสลักชื่อลงบนป้ายหินของสำนักหมื่นเมฆาได้ ผู้บำเพ็ญเพียรที่อายุมากหลายคนเมื่อการบำเพ็ญเพียรติดขัด ก็จะหันมาใส่ใจเรื่องนี้ ได้รับความเคารพ ได้รับการยกย่อง และอาศัยสิ่งนี้เพื่อยืดอายุขัย"
"หากไม่ได้รับชีวิตอมตะ ล้วนเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย"
ชิงซู่เอามือไพล่หลังหันตัวกลับ ใต้ฝ่าเท้าบังเกิดเมฆขาวกลุ่มหนึ่งขึ้นมา
"ไปเถอะ ก่อนมาข้าได้สร้างถ้ำพำนักไว้เรียบร้อยแล้ว"
หลี่ผิงอันมองเวยเหยียนจื่อที่นอนหลับสนิทอยู่ในบ้านแวบหนึ่ง หันตัวกระโดดไปข้างกายอาจารย์ โดยจงใจรั้งท้ายอยู่ครึ่งก้าว
อาจารย์เตี้ยกว่าเขาเพียงหนึ่งนิ้วเท่านั้น รูปร่างสูงโปร่งจริงๆ... อะแฮ่ม!
ถ้ำพำนักของเซียนสวรรค์ ไม่รู้ว่าจะโอ่อ่าเพียงใด
