โชว์ฝีมือเล็กน้อย

ข้อเท็จจริงพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า ทุกสิ่งที่เรียกว่า 'ขอพูดสั้นๆ สักสองสามประโยค' สุดท้ายแล้วมักจะไม่สั้นเลย

เมื่อมองดูบิดาบังเกิดเกล้าที่กำลังพูดฉะฉาน น้ำไหลไฟดับ และไม่มีทีท่าว่าจะจบลง จิตวิถีเต๋าของหลี่ผิงอันก็พลันเบิกบานขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ก่อนหน้านี้เขายังคิดอยู่ว่าจะจดจำผู้อาวุโสไม่กี่คนที่มีเจตนากลั่นแกล้งบิดาของตนเอาไว้ แล้วหาโอกาสเอาคืนให้สาสม

ทว่ายามนี้ เมื่อมองไปยังผู้อาวุโสเหล่านั้นที่แววตาเริ่มเลื่อนลอย ภายใต้การโจมตีด้วย 'ศัพท์แสงทางการเมือง' อันไหลลื่นไม่ขาดสายจากปากบิดา...

หลี่ผิงอันก็พลันปล่อยวางได้ในทันที

ไม่มีอะไรให้ต้องผูกใจเจ็บอีกแล้ว

ระดับการฝึกตนของบิดาอยู่ที่ขั้นหยวนเซียน (เซียนแรกเริ่ม) คนพวกนี้ย่อมกล้าออกมากลั่นแกล้งเป็นธรรมดา หากระดับการฝึกตนของบิดาไปถึงขั้นเจินเซียน (เซียนแท้จริง) คนพวกนี้เวลาจะพูดอะไรก็คงต้องชั่งน้ำหนักดูบ้าง และหากบิดาสามารถทะลวงเข้าสู่ขั้นเทียนเซียน (เซียนสวรรค์) ได้อย่างฉลุย ภายในสำนักก็คงไม่มีเสียงนกเสียงกาที่บาดแก้วหูอีกต่อไป คนพวกนี้หากไม่โอนอ่อนผ่อนตาม ก็คงหันไปตั้งใจฝึกฝนวิถีเซียนและเก็บตัวบำเพ็ญเพียร

ก็แค่คนธรรมดาในคราบเซียนเท่านั้นแหละ

หลี่ผิงอันตระหนักรู้ในตัวเองอย่างชัดเจนมาโดยตลอด

การที่สองพ่อลูกจะสามารถหยัดยืนในสำนักหมื่นเมฆาได้หรือไม่นั้น กุญแจสำคัญก็คือระดับการฝึกตนและความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของบิดา

ส่วนตัวเขาเอง...

ในตอนนี้คงทำได้เพียงพยายามอย่างเต็มที่ และพึ่งพาบิดาให้ถึงที่สุดเท่านั้น

หลี่ผิงอันขลุกอยู่ที่มุมห้องถึงสองชั่วยาม

สภาพของหลี่ต้าจื้อดีขึ้นเรื่อยๆ การประชุมเตรียมงานดำเนินเข้าสู่สภาวะปกติอย่างรวดเร็ว เหล่าผู้อาวุโสมีความคิดเห็นตรงกัน เสียงคัดค้านเงียบหายไป แนวคิดต่างๆ ที่หลี่ผิงอันคิดขึ้นมา ล้วนถูกหลี่ต้าจื้อนำมาใช้ประโยชน์จนหมดสิ้น

แม้ว่าหลี่ต้าจื้อจะจงใจพูดให้ฟังสลับซับซ้อน ทั้งยังใส่คำพูดแบบฉบับขุนนางและถ้อยคำตามธรรมเนียมลงไปมากมาย แต่แนวคิดการออกแบบของหลี่ผิงอันนั้นเรียบง่ายมาก ไม่มีอะไรมากไปกว่าสามข้อดังต่อไปนี้

ข้อแรก ก่อตั้ง 'สำนักงานเฉพาะกิจ' ซึ่งก็คือ 'หอเตรียมการประลองใหญ่ภายในสำนัก' รับผิดชอบการประลองใหญ่ภายในสำนักครั้งนี้อย่างเต็มรูปแบบ โดยมีบิดาเป็นแกนนำ คัดเลือกผู้อาวุโสฝ่ายนอกที่บิดาคุ้นเคย สนิทสนม หรือมีความสามารถเข้ามาร่วมในหอเตรียมการ

กระบวนการนี้มีจุดประสงค์หลักเพื่อเสริมสร้างอำนาจชั่วคราวในมือของบิดาให้มั่นคง และขจัดเสียงรบกวนทั้งปวง

ข้อสอง เสนอนวัตกรรมใหม่สองสามประการในระบบการประลองใหญ่

ตัวอย่างเช่น การกระจายสถานที่จัดการประลองไปยังยอดเขาต่างๆ โดยอาศัยลักษณะนิสัย 'รักหน้าตา' ของเหล่าเซียน เพื่อมอบโอกาสให้เซียนทุกลูกเขาได้อวดโฉมยอดเขาของตนเองอันเป็นการสร้างจุดขายใหม่

ก่อนหน้านี้ การประลองส่วนใหญ่มักจัดขึ้นที่เชิงเขายอดเขาประธาน

ข้อสาม เพิ่มลูกเล่นใหม่ๆ นอกสนาม เช่น การแข่งขันกีฬาสีเซียน การประลองสัตว์เลี้ยงวิญญาณ เป็นต้น

เน้นไปที่การสร้างสีสันเพื่อบรรเทาความน่าเบื่อหน่ายในชีวิตการบำเพ็ญเพียรของผู้ฝึกปราณภายในสำนัก

ทั้งสามข้อนี้ สำหรับหลี่ต้าจื้อและหลี่ผิงอันแล้ว ถือเป็นเพียงเรื่องเดิมๆ ที่เอามาเล่าใหม่ แต่สำหรับเหล่าเซียนภายในสำนักกลับเป็นเรื่องแปลกใหม่เป็นอย่างมาก

เมื่อหลี่ต้าจื้ออธิบายออกมาทีละข้อ ก็สามารถสยบผู้อาวุโสทั้งสี่คนที่คิดจะสร้างเรื่องลงได้อย่างราบคาบ

เมื่อเห็นว่าบิดาสามารถควบคุมสถานการณ์โดยรวมไว้ได้แล้ว หลี่ผิงอันจึงหันหลังเดินออกจากตำหนักธุรการ เพื่อกลับไปยังถ้ำพำนักและเตรียมตัวสำหรับการประลองบนลานประลองของตนเองที่กำลังจะมาถึง

ก่อนจากไป เขายังคงได้ยินเสียงพูดอันเปี่ยมไปด้วยพลัง ไม่ช้าไม่เร็วของบิดา "การประลองใหญ่ครั้งนี้มีความสำคัญต่อภายในสำนักเป็นอย่างยิ่ง เนื่องจากความสำคัญนี้ หากมองในแง่ของวงจรการพัฒนาของทั้งสำนักแล้ว ตัวมันเองก็ถือว่ามีความสำคัญอย่างมาก

"การประลองใหญ่ของศิษย์คือหน้าต่างบานหนึ่งที่ใช้แสดงจิตวิญญาณและรากฐานสำนักหมื่นเมฆาของเรา พวกเราจะต้องคว้าโอกาสที่หน้าต่างบานนี้นำมาให้ได้อย่างเต็มที่ โดยเริ่มต้นจากมุมมองที่เป็นจริง เริ่มต้นจากเส้นทางที่ตั้งอยู่บนความเป็นจริง และทำหน้าที่วางแผนจัดการประลองใหญ่ครั้งนี้ให้ดีอย่างเป็นรูปธรรม

"ผู้อาวุโสทุกท่านอาจจะถามว่า เส้นทางที่ตั้งอยู่บนความเป็นจริงคืออะไร? เป็นคำถามที่ดีมาก พวกเราจะต้องป้องกันนะ ป้องกันพฤติกรรมสุดโต่งอย่างการเล่นพรรคเล่นพวกที่อาจเกิดขึ้นในการประลองใหญ่นี้ แน่นอนว่าข้าเชื่อมั่นว่าศิษย์ทุกลูกเขาล้วนปฏิบัติตามกฎของสำนัก..."

สภาพอันรุ่งโรจน์ของผู้อำนวยการโรงงานหลี่ค่อยๆ หวนกลับคืนมาแล้ว!

……

หลังจากที่หลี่ผิงอันจากไปได้ไม่นาน หลี่ต้าจื้อก็ประกาศเลิกประชุม ปล่อยผู้อาวุโสฝ่ายนอกเหล่านี้ไป

ผู้ดูแลหวังซินฮุยที่รอคอยมาเป็นเวลานาน ประคองม้วนผ้าใบหนึ่งเดินแกมวิ่งเข้ามาหาหลี่ต้าจื้อ

หลี่ต้าจื้อรับม้วนผ้ามาดู ขมวดคิ้วส่ายหน้า และสั่งให้หวังซินฮุยกลับไปทำมาใหม่

หลังจากแก้ไขไปประมาณห้าหกครั้ง ในที่สุดประกาศตัวอักษรใหญ่บนพื้นสีแดงฉบับแรกของสำนักหมื่นเมฆาก็เป็นรูปเป็นร่าง...

【ประกาศจากตำหนักธุรการ สำนักหมื่นเมฆา: งานประลองยุทธ์ศิษย์ฝ่ายในของสำนักหมื่นเมฆากำลังจะจัดขึ้นในเร็วๆ นี้ ทางสำนักได้จัดการประชุมคณะทำงานเฉพาะกิจ 'การประลองใหญ่ฝ่ายใน' ขึ้นอย่างราบรื่น

การประชุมครั้งนี้มีมติเห็นชอบสามประการ ดังนี้

หนึ่ง ก่อตั้งหอเตรียมการเฉพาะกิจสำหรับการประลองใหญ่ฝ่ายใน กิจการทั้งปวงที่เกี่ยวข้องกับการประลองใหญ่ครั้งนี้จะอยู่ในความรับผิดชอบของหอเตรียมการ ตำแหน่งทั้งหมดภายในหอเตรียมการจะดูแลโดยผู้อาวุโสฝ่ายนอกอาวุโสและผู้ดูแล

สอง เพื่อแสดงให้เห็นถึงความสง่างามของสำนักหมื่นเมฆาของเราต่อสำนักพันธมิตร การประลองใหญ่ครั้งนี้ขอเรียนเชิญศิษย์พี่ศิษย์น้องจากทุกลูกเขามาเข้าร่วมชมการประลอง และจะมีการแจกของที่ระลึกเกี่ยวกับการบำเพ็ญเพียรที่ประณีตงดงามให้กับศิษย์ทุกคนที่เข้าชมการประลอง

สาม การประลองใหญ่ครั้งนี้จะใช้ระบบ 'แต่ละยอดเขาเป็นเจ้าภาพ' เป็นครั้งแรก โดยจะคัดเลือกยอดเขาสามแห่งเพื่อเป็นสถานที่จัดการประลองใหญ่ และหอเตรียมการจะเป็นผู้รับผิดชอบในการติดตั้งค่ายกลสำหรับลานประลอง

จึงประกาศมาให้ทราบโดยทั่วกัน】

"ปรมาจารย์อาต้าจื้อ ท่านดูสิขอรับ ครั้งนี้เขียนใช้ได้หรือยัง?"

ผู้ดูแลหวังซินฮุยถือประกาศฉบับนี้พลางปาดเหงื่อร้อนๆ บนหน้าผาก "มีคำไหนที่ต้องตัดทอนอีกหรือไม่? ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!"

"ขอดูหน่อย"

หลี่ต้าจื้อพิจารณาอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง จิบน้ำชาจากกระบอกน้ำ ขมวดคิ้วแล้วเดาะลิ้น "รู้สึกเหมือนยังขาดอะไรไปบางอย่าง"

"นี่?"

ผู้ดูแลหวังซินฮุยยิ้มเจื่อนๆ ติดต่อกัน "ปรมาจารย์อา ประกาศฉบับนี้ยอดเยี่ยมกว่าประกาศฉบับก่อนๆ ที่ตำหนักธุรการของเราเคยออกเสียอีก ตัดทอนไม่ได้แล้วขอรับ!"

หลี่ต้าจื้อหัวเราะ "ทุกสิ่งทุกอย่างต้องมีมาตรฐาน การเริ่มต้นมักยากเสมอ อย่ากลัวความยุ่งยากเลย"

"ขอรับๆ ท่านกล่าวได้ถูกต้องที่สุด"

"เรื่องนี้... จุ๊..."

หลี่ต้าจื้อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ชำเลืองมองผู้อาวุโสที่ไม่ไกลนักซึ่งกำลังถกเถียงกันเรื่องฉากบางอย่าง แล้วมองหวังซินฮุยอย่างมีความหมายแฝง

"ปรมาจารย์อา มีอันใดหรือขอรับ?"

"ท้ายประกาศให้เพิ่มรายชื่อผู้อาวุโสในหอเตรียมการลงไปด้วย" หลี่ต้าจื้อลดเสียงต่ำ "ผู้อาวุโสทุกท่านทุ่มเทแรงกายแรงใจถึงเพียงนี้ สมควรได้รับการใส่ชื่อลงไป อย่าลืมเติมประโยคที่ว่า 'การจัดลำดับรายชื่อเรียงตามจำนวนขีดของฉายาเต๋า' ด้วยล่ะ"

หวังซินฮุยพยักหน้าอย่างครึ่งหลับครึ่งตื่น เรื่องนี้ทำได้ไม่ยาก

หลี่ต้าจื้อรับประกาศมาดูอย่างละเอียดอีกครั้ง ชี้ไปที่บรรทัดแนวตั้งที่สาม แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "หน้าคำว่าทางสำนักได้จัดการประชุม ยังสามารถเพิ่มได้อีกสองประโยค"

"ปรมาจารย์อาอยากเพิ่มอะไรหรือขอรับ? เมื่อครู่นี้ท่านเพิ่งจะบอกให้ข้าตัดทอนข้อความให้กระชับไม่ใช่หรือ?"

"ดูเจ้าสิ ความเข้าใจยังมีไม่พอสินะ! เห็นแก่ที่เจ้าเพิ่งเคยทำงานแบบนี้เป็นครั้งแรก ข้าจะชี้แนะให้เจ้าสักสองสามประโยคก็แล้วกัน"

หลี่ต้าจื้อกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

"สำนักหมื่นเมฆาของเราทั้งหมด ควรจะรวมพลังกันอยู่รอบตัวใคร ถึงจะสามารถนำพาสำนักให้เจริญรุ่งเรืองต่อไปได้?"

ใบหน้าเหลี่ยมใหญ่ของหวังซินฮุยมีความงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะเบิกตากว้างในเวลาอันรวดเร็ว "ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนัก!"

"ปั๊ดโธ่ เจ้าสำนัก เจ้าสำนักต่างหาก! อาจารย์ของข้าไม่สนใจเรื่องทางโลกมาหลายปีแล้ว ท่านไม่สนใจชื่อเสียงจอมปลอมพวกนี้หรอก!"

หลี่ต้าจื้อทำหน้าตารังเกียจ ขมวดคิ้วกล่าว

"เจ้าเติมประโยคที่ว่า 'ภายใต้การกำกับดูแลของเจ้าสำนักและความห่วงใยของเหล่าผู้อาวุโสฝ่ายใน' ไว้หน้าคำว่าทางสำนักสิ

"แล้วก็ก่อนจบให้เพิ่มข้อความอีกท่อนหนึ่ง บอกว่า... อืม นึกออกแล้ว

"ตั้งแต่สำนักหมื่นเมฆาเปิดเขามาจนถึงปัจจุบัน ศิษย์ทุกรุ่นต่างร่วมแรงร่วมใจก้าวไปข้างหน้า ปฏิบัติตามคำสอนของปรมาจารย์ทั้งสาม สืบสานทัศนคติแห่งการบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบาก เชิดชูคุณธรรมและความกล้าหาญ บ่มเพาะผู้มีความสามารถนับหมื่นนับพัน สร้างคุณูปการอันโดดเด่นต่อการผงาดขึ้นของเผ่ามนุษย์ทวีปบูรพา

"หวังเป็นอย่างยิ่งว่าศิษย์ใหม่ที่เพิ่งเข้าสำนักจะพยายามบำเพ็ญเพียร ตอบแทนบุญคุณสำนัก ในการประลองใหญ่ครั้งนี้ ขอให้แข่งขันกันด้วยความมีน้ำใจนักกีฬา แข่งขันกันด้วยความสง่างาม

"เอาตามนี้แหละ"

หวังซินฮุยฟังแล้วพยักหน้าหงึกๆ ในใจรู้สึกชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง

'มิน่าล่ะ ปรมาจารย์อาต้าจื้อถึงได้เป็นที่โปรดปรานของปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักและเจ้าสำนักถึงเพียงนี้ เพียงแค่คำพูดง่ายๆ ไม่กี่ประโยค กลับดูมีระดับถึงเพียงนี้'

"ความคิดเห็นของปรมาจารย์อาช่างล้ำเลิศนัก ข้าจะไปจัดการเดี๋ยวนี้!"

"ลำบากเจ้าแล้วๆ"

หลี่ต้าจื้อพยักหน้ายิ้มๆ แล้วกำชับอีกว่า

"ซินฮุยเอ๋ย หลังจากงานประลองใหญ่สิ้นสุดลง อย่าลืมทำประกาศอีกฉบับหนึ่งนะ ประกาศฉบับนั้นให้เขียนชื่อทุกคนในหอเตรียมการ ตั้งแต่ผู้อาวุโสไปจนถึงผู้ดูแล ตามตำแหน่งที่เกี่ยวข้อง

"ทุกคนเหน็ดเหนื่อยกันมามาก ย่อมสมควรได้รับการยกย่อง"

หวังซินฮุยชะงักไปครู่หนึ่ง ถามเสียงเบา "แม้แต่ชื่อของผู้ดูแลก็ต้องเขียนด้วยหรือขอรับ?"

หลี่ต้าจื้อหัวเราะ "ขอเพียงทำงาน มีตำแหน่งชัดเจนก็เขียนลงไปตรงๆ คนที่ไม่มีตำแหน่งชัดเจน สุดท้ายก็ตั้งตำแหน่งเจ้าหน้าที่สนาม ตัวสำรอง หรือผู้ช่วย แล้วก็เขียนลงไปด้วย"

"ขอบพระคุณปรมาจารย์อา!"

หวังซินฮุยยิ้มอย่างซื่อๆ เล็กน้อย เดินเหินไปมาราวกับมีลมพัด พลันรู้สึกมีแรงฮึดขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม

หลี่ต้าจื้อวางถ้วยชาลง ลุกขึ้นเดินเตร็ดเตร่ไปรอบๆ ตำหนักใหญ่ หามุมที่ไม่มีคน ถือป้ายหยกที่หลี่ผิงอันเขียนให้ไว้ในมือ แล้วอ่านอย่างละเอียดอีกหลายรอบ อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจอยู่ลึกๆ

"ยังไงก็ต้องยกให้ผิงอันของเราล่ะนะ" ……

ในขณะที่ตำหนักธุรการกำลังวุ่นวายอย่างหนัก บรรยากาศภายในศาลาพักร้อนใกล้กับถ้ำพำนักของนักพรตม่ออี้กลับอึมครึมลงอีกครั้ง

ในยามนี้ แม้แต่นักพรตม่ออี้เองก็ยังรู้สึกไม่ค่อยแน่ใจนัก

นี่หรือคือสิ่งที่เรียกว่า 'วาสนาอันยิ่งใหญ่' ? ศาลาพักร้อนถูกปกคลุมด้วยม่านพลังโปร่งใส ย่อมเป็นไปเพื่ออำนวยความสะดวกในการสนทนาของผู้อาวุโสทั้งหลาย ณ ที่แห่งนี้

หญิงชรานางหนึ่งขมวดคิ้วกล่าว "หลี่ต้าจื้อผู้นี้ซ่อนคมไว้ลึกจริงๆ วันนี้เขาอยู่ในตำหนักธุรการราวกับกลายเป็นคนละคน ทำเอาข้าตั้งตัวไม่ติดเลยทีเดียว"

"เขาไม่ได้แค่ซ่อนคมไว้ลึกเท่านั้นหรอก"

ผู้อาวุโสฝ่ายในแซ่ปี้ผู้นั้นแค่นเสียงหัวเราะเยาะ "ข้าไม่รู้ว่าวันนี้ทุกท่านดูออกหรือไม่ หลี่ต้าจื้อผู้นี้เชี่ยวชาญในเล่ห์เหลี่ยมทางการเมืองเป็นอย่างดี

"ความคิดของเขา ซับซ้อนกว่าผู้ฝึกปราณที่อาศัยอยู่บนเขามานานอย่างพวกเราไม่รู้ตั้งกี่เท่า! ก่อนหน้านี้ตอนที่พวกท่านปรึกษาหารือเรื่องพวกนี้ในตำหนักธุรการ ตอนแรกเขาจงใจแสดงความอ่อนแอ ทำท่าทางงุนงง รอจนพวกท่านพูดจนเกือบจบ แล้วจู่ๆ ก็เริ่มโต้กลับ

"หมากตาที่เขาก่อตั้งหอเตรียมการนี้ร้ายกาจจริงๆ เพียงแค่คำพูดง่ายๆ ว่าเพื่อให้เหล่าเซียนทำงานได้ง่ายและมีประสิทธิภาพมากขึ้น ก็สามารถกุมอำนาจที่เจ้าสำนักมอบให้เขาไว้ได้อย่างมั่นคง

"เดิมทีขอเพียงพวกเรามีฐานะเป็นผู้อาวุโส ก็สามารถพูดจาแสดงความคิดเห็นในเรื่องการประลองใหญ่ได้บ้าง

"แต่ตอนนี้พอหอเตรียมการก่อตั้งขึ้นมา ซ้ำยังถูกควบคุมโดยผู้อาวุโสและผู้ดูแลที่เขาเชิญมาด้วยตัวเอง นี่ก็เท่ากับว่าพวกเราถูกเขี่ยทิ้งอย่างง่ายดาย แม้ว่าพวกเราจะเป็นผู้อาวุโส แต่ก็ไม่ใช่คนในหอเตรียมการของเขา จึงไม่สามารถมีอิทธิพลต่อการประลองใหญ่ครั้งนี้ได้แม้แต่น้อย!"

ผู้อาวุโสทั้งสี่คนที่ก่อนหน้านี้คอยยกยอปอปั้นและพูดจากระทบกระเทียบหลี่ต้าจื้อในตำหนักธุรการ ล้วนมีสีหน้าอึมครึมเล็กน้อย

"ศึกครั้งนี้ปรมาจารย์อาต้าจื้อย่อมเป็นฝ่ายชนะ"

ผู้อาวุโสฝ่ายนอกท่านหนึ่งถอนหายใจ "นี่ก็ไม่ใช่ความผิดของพวกเรา ปรมาจารย์อาต้าจื้อได้โชว์ฝีมือให้พวกเราเห็นในวันนี้ ทำเอาข้าต้องมองเขาใหม่จริงๆ"

"หรือว่าพวกเราจะปล่อยให้เขาวางอำนาจบาตรใหญ่ในตำหนักธุรการแบบนี้ต่อไป?"

"จะพูดแบบนั้นก็ไม่ได้" นักพรตม่ออี้หัวเราะ "ศิษย์น้องต้าจื้อรับคำสั่งจากเจ้าสำนัก และตอนนี้เขาก็กำลังทุ่มเททำตามที่เจ้าสำนักมอบหมายอย่างเต็มที่ จะเรียกว่าวางอำนาจบาตรใหญ่ได้อย่างไร?"

ผู้อาวุโสฝ่ายนอกหลายท่านรีบพยักหน้า "รองเจ้าสำนักกล่าวได้ถูกต้องที่สุด"

นักพรตม่ออี้กล่าวต่อ "เรื่องในครั้งนี้ พอแค่นี้เถอะ"

"พอแค่นี้หรือ?"

ผู้อาวุโสปี้ขมวดคิ้วกล่าว

"เจ้าสำนักเข้าข้างหลี่ต้าจื้อผู้นี้ถึงเพียงนี้ พวกเราจะกล้ำกลืนฝืนทนแบบนี้ต่อไปหรือ?"

"ไม่ได้กล้ำกลืนฝืนทนหรอก ผู้อาวุโสทุกท่านโปรดฟังข้าสักคำ"

นักพรตม่ออี้กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "การที่ทุกท่านรู้สึกไม่พอใจที่เจ้าสำนักเข้าข้างศิษย์น้องต้าจื้อก็เป็นเรื่องหนึ่ง แต่การประลองใหญ่ภายในสำนักก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

"การประลองใหญ่ครั้งนี้ มีสำนักเซียนสิบหกแห่งตอบรับกลับมาแล้ว ถึงตอนนั้นจะต้องมีแขกเหรื่อมากมาย สหายเซียนมารวมตัวกันเป็นกลุ่ม หากพวกเราไม่เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันจนทำให้เกิดเรื่องตลกขึ้นมา มิกลายเป็นที่ขบขันของผู้อื่นหรอกหรือ?

"หากทุกท่านไม่พอใจศิษย์น้องต้าจื้อ ค่อยปิดประตูคุยกันทีหลังก็ได้

"หากการประลองใหญ่ครั้งนี้เกิดความวุ่นวายอะไรขึ้นมา ข้าจะไปฟ้องร้องศิษย์น้องต้าจื้อต่อหน้าเจ้าสำนักเอง แต่หากการประลองใหญ่เป็นไปอย่างราบรื่นและภายในสำนักพึงพอใจ พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องพูดถึงเรื่องนี้อีก รอดูสถานการณ์ต่อไปก็พอ"

เหล่าผู้อาวุโสต่างพยักหน้า

แต่ผู้อาวุโสปี้กลับขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาแฝงความครุ่นคิด

นักพรตม่ออี้หัวเราะ "หลังจากนี้ทุกท่านก็ไม่มีธุระสำคัญอะไร สู้ให้ข้าจัดงานเลี้ยงเซียน ให้ครึกครื้นสักสองสามวันเป็นอย่างไร"

เหล่าผู้อาวุโสเอ่ยปากรับคำ "ประเสริฐยิ่ง!"

"ยังคงเป็นรองเจ้าสำนักที่ใจกว้าง!"

"รองเจ้าสำนักกล่าวได้ถูกต้อง ทุกสิ่งควรคำนึงถึงภาพรวมเป็นหลัก พวกเราทนดูหลี่ต้าจื้อผู้นั้นไม่ได้ ก็แค่รอให้เขาทำผิดพลาดในภายหลังก็พอ"

ผู้อาวุโสปี้กล่าว "ช่างเถอะ ข้ากลับไปเก็บตัวบำเพ็ญเพียรดีกว่า จะได้ไม่ขวางหูขวางตาทุกท่าน"

กล่าวจบก็ลุกขึ้นเดินจากไป

นักพรตม่ออี้มองแผ่นหลังของผู้อาวุโสปี้ที่เดินจากไปอย่างมีความหมายแฝง ประกายแสงวาบผ่านแววตา ก่อนจะทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พูดคุยสนทนาวิถีเต๋ากับสหายเซียนรอบข้างต่อไป

……

ยามเช้าตรู่

หลี่ผิงอันมาฝึกบำเพ็ญเพียรในป่าใกล้ถ้ำพำนักแต่เช้าตรู่ รอคอยให้มู่หนิงหนิงมาหา

เขาเปลี่ยนมาสวมชุดศิษย์ตัวใหม่เอี่ยม มัดผมยาวอย่างเรียบง่าย และหลอมสกัดทวนยาวในมือต่อไป

พลังแห่งจิตวิญญาณหล่อเลี้ยงทุกอณูของทวนยาวอย่างละเอียดอ่อน ในช่วงเวลาที่เหม่อลอย หลี่ผิงอันก็รู้สึกได้จริงๆ ว่าทวนเล่มนี้มีจิตวิญญาณที่อ่อนจางอย่างถึงที่สุด และสามารถตอบสนองต่อเสียงเรียกของเขาได้

ทว่าเมื่อเขาสัมผัสอย่างละเอียด ถึงได้พบว่านี่เป็นเพียงภาพลวงตาเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

ของวิเศษระดับจิตวิญญาณจะเลี้ยงดูได้ง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร

เมื่อสัมผัสวิญญาณจับภาพร่างอันงดงามที่ขี่กระบี่บินมาได้ หลี่ผิงอันก็หยุดการหลอมสกัด ลุกขึ้นยืนรอให้นางร่อนลงมา

"ศิษย์พี่! เมื่อวานท่านลุงส่งจดหมายมา บอกให้ข้ามาหาในเวลานี้!"

"ศิษย์น้องมู่"

หลี่ผิงอันพิจารณาใบหน้างดงามของมู่หนิงหนิง พบว่าระหว่างคิ้วของนางมีความเหนื่อยล้าที่ปิดไม่มิด จึงเอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"เจ้าอย่ากดดันตัวเองมากเกินไป การประลองใหญ่ภายในสำนักครั้งนี้ ศิษย์ที่เพิ่งกราบอาจารย์ได้ไม่นานอย่างพวกเราย่อมไม่มีความได้เปรียบใดๆ อยู่แล้ว แค่ทำอย่างสุดความสามารถก็พอ"

แม่นางน้อยผู้ฝึกตนขั้นหนิงกวง (รวมแสง) บางคนที่ไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เพราะมัวแต่คิดทั้งคืนว่า 'ศิษย์พี่หาข้าทำไมกันนะ' พอได้ยินเช่นนั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าอย่างเด็ดขาด แล้วกล่าวอย่างน้อยเนื้อต่ำใจว่า "อืม ความกดดันของพวกเราสองคนมันมากเกินไปจริงๆ!"

"ไม่เป็นไร ดูสิว่าข้าเตรียมอะไรมาให้เจ้า"

หลี่ผิงอันยิ้มพลางส่ายหน้า สะบัดมือขวาไปด้านข้าง ลำแสงห้าสายพุ่งวาบ กลายเป็น 'เสาไม้' ห้าต้นร่วงหล่นอยู่ด้านข้าง

"นี่คือชุดของวิเศษที่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้า"

"ของวิเศษ? ให้ข้าหรือ?"

"ไม่งั้นล่ะ?"

หลี่ผิงอันหัวเราะ "เสาห้าต้นนี้เป็นชุดเดียวกัน มีชื่อว่าเสาหลบหลีกนางแอ่น เจ้าลองหลอมสกัดดูพลางๆ ก่อน ข้าจะสอนวิธีใช้ให้เจ้า มันใช้งานง่ายมาก"

ดวงตาดอกท้อของมู่หนิงหนิงเป็นประกายขึ้นมา นางไม่ได้ถามถึงมูลค่าของของวิเศษชิ้นนี้ แต่เริ่มหลอมสกัดอย่างว่าง่าย และไม่นานก็เริ่มฝึกซ้อมในป่า

ของวิเศษชุดนี้ มีประโยชน์อย่างยิ่งต่อมู่หนิงหนิงที่ถนัดการใช้กระบี่

สรรพคุณของมันเรียบง่ายมาก นั่นคือการทำให้ผู้ใช้สามารถหลบหลีกไปมาระหว่างเสาวิเศษทั้งห้าต้นได้อย่างรวดเร็ว เสาวิเศษทั้งห้าต้นนี้มาพร้อมกับค่ายกลที่สามารถพลิกแพลงได้หลายสิบรูปแบบ

มู่หนิงหนิงฝึกฝนเพียงเล็กน้อยก็สามารถจับจุดสำคัญได้แล้ว

นางเปรียบเสมือนนกนางแอ่นที่ร่าเริง บินโฉบไปมาระหว่างเสาวิเศษทั้งห้าต้นที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง

"ศิษย์พี่! ของสิ่งนี้ยอดเยี่ยมมาก!"

หลี่ผิงอันหัวเราะ "ให้เวลาเจ้าสองชั่วยามในการทำความคุ้นเคยกับของวิเศษชิ้นนี้ อีกสองชั่วยามมาฝึกซ้อมกับข้า"

"ตกลง!"

มู่หนิงหนิงถูมือไปมา ถูกกระตุ้นความรู้สึกอยากเอาชนะขึ้นมาแล้ว

สองชั่วยามผ่านไป

ร่างของชิงซู่ปรากฏขึ้นที่ยอดไม้อย่างเงียบๆ โดยไม่ได้รบกวนการประลองของศิษย์ทั้งสอง

หลี่ผิงอันใช้มือเดียวถือทวนพุ่งเข้าโจมตี มู่หนิงหนิงกระตุ้นเสาหลบหลีกนางแอ่นอย่างสุดกำลัง เสาวิเศษทั้งห้าหมุนวนอย่างรวดเร็ว ส่วนนางก็เคลื่อนที่ผ่านไปมาในนั้น กระบี่ยาวในมือตวัดปล่อยปราณกระบี่ออกมาเป็นสาย ความเร็วและความซับซ้อนของการเปลี่ยนแปลง ทำเอาคนดูตาลายไปหมด

ชั่วขณะหนึ่ง เสียงการปะทะกันของพลังเวทดังขึ้นไม่ขาดสาย

หลี่ผิงอันจงใจออมมือให้ มู่หนิงหนิงรับมืออย่างสุดกำลัง

เงาทวน แสงกระบี่ และภาพติดตาของเสาหลบหลีกเบญจธาตุส่องประกายสลับกันไปมา ในป่ายังมีเสียงหัวเราะที่ทั้งสดใสและเบิกบานดังขึ้น

ต่อสู้จนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก มู่หนิงหนิงจึงหยุดเสาหลบหลีกนางแอ่น ภาพเบื้องหน้าพร่ามัวเล็กน้อย ร่างของศิษย์พี่ผิงอันกลายเป็นศิษย์พี่หญิงร่วมยอดเขาที่มีใบหน้าซีดเผือด นางถอนหายใจ ยกมือประสานคารวะมู่หนิงหนิง แล้วหันหลังร่อนลงสู่พื้น

มู่หนิงหนิงรีบกระโดดลงจากเสาหลบหลีกนางแอ่น ยกมือประสานคารวะศิษย์พี่หญิงท่านนี้

เคร้ง! เสียงฆ้องดังขึ้น ตามด้วยเสียงตะโกนของผู้ดูแลฝ่ายนอก

"ยอดเขาเมฆาสายรุ้ง มู่หนิงหนิง ชนะ!"

เสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังขึ้นรอบด้าน

มู่หนิงหนิงเม้มปากยิ้มบางๆ กวาดสายตามองไปรอบๆ จนพบหลี่ผิงอันที่ยืนอยู่มุมหนึ่ง จึงโบกมือให้เขาอย่างแรง

ในวันประลองใหญ่ทำเนียบมนุษย์ นางคว้าชัยชนะมาได้ตั้งแต่การต่อสู้ครั้งแรก