เมื่อเห็นกู้ชิงเฉิงเริ่มรู้แจ้งและทะลวงระดับอยู่ข้างกายหลี่ผิงอัน ผู้บำเพ็ญเพียรในสำนักที่ชอบดูเรื่องสนุกหลายคนก็เริ่มกระซิบกระซาบเกี่ยวกับเรื่องนี้
"เห็นหรือยัง ประลองเวทกับหลี่ผิงอันแล้วจะได้รู้แจ้ง นี่แหละคือวาสนาอันยิ่งใหญ่ของพ่อเขา"
"ข้าจำได้ว่าเมื่อสองปีก่อน มีผู้ดูแลในสำนักคนหนึ่งที่ติดอยู่ตรงจุดสูงสุดของสะพานฟ้าดินมาตลอด แต่เพราะคำชี้แนะแค่ประโยคสองประโยคของหลี่ผิงอัน ก็ก้าวเข้าสู่ขั้นเซียนแรกเริ่มได้โดยตรงเลย"
"เป็นไปไม่ได้มั้ง? ขั้นรวมแสงยังสร้างรากฐานไม่เสร็จเลย จะไปชี้แนะอะไรได้? ถ้าเขาเก่งขนาดนั้นจริงๆ ทำไมตบะของตัวเองถึงยังไม่เลื่อนระดับล่ะ?"
"พอศิษย์พี่พูดแบบนี้ ข้าก็เพิ่งนึกขึ้นได้ สหายเต๋าหลี่ผิงอันผู้นี้เหมือนจะเข้าสำนักเมฆาคล้อยมาบำเพ็ญเพียรตอนอายุยี่สิบกว่าปี สามปีมานี้ไม่มีอาจารย์สั่งสอน มีแค่พ่อของเขาคอยชี้แนะ แต่ตอนนี้กลับบรรลุถึงขั้นรวมแสงระดับกลางได้แล้ว!"
"เฮือก "
"พอพูดแบบนี้ เด็กคนนี้ก็ร้ายกาจไม่เบาเลยจริงๆ"
"มีอะไรน่าตื่นเต้นกัน ก็แค่วาสนาอันยิ่งใหญ่ของปรมาจารย์อาต้าจื้อหนุนนำให้เท่านั้นแหละ ถ้าข้ามีพ่อแบบนี้ข้าก็ทำได้"
"ตอนนี้ปรมาจารย์อาต้าจื้อได้ไปนั่งอยู่ข้างหลังเจ้าสำนักแล้ว ร้ายกาจจริงๆ"
"ปรมาจารย์อาต้าจื้อใช้เวลาสามปีกลายเป็นเซียน นับว่าหาได้ยากยิ่งตั้งแต่โบราณกาล หากเขาสามารถบรรลุขั้นเซียนแท้จริงได้ภายในร้อยปี ตำแหน่งเจ้าสำนักคนต่อไปก็แทบจะไม่มีอะไรต้องสงสัยแล้ว"
"ไม่ใช่ว่ามีรองเจ้าสำนักท่านหนึ่งก็อยากเป็นเจ้าสำนักหรอกหรือ?"
"เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน พวกเราที่มีตบะขั้นเซียนแรกเริ่มจะไปห่วงเรื่องพวกนี้ทำไมกัน อีกอย่าง เป็นเจ้าสำนักเหนื่อยจะตาย พวกเราบำเพ็ญเพียรอยู่บนเขาแบบนี้สบายกว่าตั้งเยอะ ไม่รู้เหมือนกันว่าผู้อาวุโสในสำนักแต่ละท่านคิดอะไรอยู่"
เป็นเช่นนั้น เป็นเช่นนี้แล
หลี่ผิงอันสัมผัสได้ถึงสายตาของคนรอบข้างเป็นบางครั้ง แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก
เขามองดูอาจารย์ที่กำลังนั่งสมาธิอยู่บนแท่นชมพิธีเป็นระยะๆ เหลือบมองพ่อเฒ่าที่อยู่ด้านหลังเจ้าสำนัก กวาดสายตามองหาศิษย์น้องมู่ที่กำลังหยอกล้อกับเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรหญิงแห่งยอดเขาเมฆาสายรุ้ง แล้วชมการประลองอันดับปฐพีต่อไป
หนึ่งชั่วยามต่อมา หลี่ผิงอันก็ขึ้นประลองอีกรอบและเอาชนะไปได้อย่างง่ายดาย ตอนนี้เขาชนะสามรอบ แพ้หนึ่งรอบแล้ว
กู้ชิงเฉิงที่อยู่ข้างกายเขาเนื่องจากกำลังทะลวงระดับกะทันหัน จึงถูกปรับแพ้บายไปหนึ่งรอบ
ลมปราณในร่างของกู้ชิงเฉิงกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างช้าๆ น่าจะทะลวงผ่านกำแพงกั้นระหว่างขั้นหลอมความว่างเปล่าระดับแปดไปสู่ระดับเก้าได้แล้ว อีกไม่นานน่าจะตื่นขึ้นมา และคงไม่ถึงกับถูกคัดออกเพราะการทะลวงระดับกะทันหันนี้
แสงอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องลงบนยอดเขาต่างๆ ของสำนักหมื่นเมฆา ทั่วทั้งยอดเขาเมฆาสายรุ้งได้จุดตะเกียงวิเศษล่วงหน้าแล้ว
มีเซียนสวรรค์ร่ายเวท ทำให้ดวงดาวในยามราตรีของที่นี่ส่องประกายเจิดจ้ามากยิ่งขึ้น สาดส่องไปทั่วทุกหนแห่งจนสว่างไสว เพิ่มบรรยากาศความเป็นเซียนขึ้นมาอีกหลายส่วน
พริบตาเดียวก็มาถึงการประลองรอบที่ห้า หลี่ผิงอันจับฉลากได้ขึ้นเวทีเป็นคนแรก
ข้างเวทีประลองดูเหมือนจะมีความวุ่นวายเล็กน้อย เวยเหยียนจื่อและผู้ดูแลขั้นเซียนแรกเริ่มสองคนกำลังล้อมวงอยู่ตรงแป้นหมุนจับฉลาก ขมวดคิ้วเทียบเคียงอะไรบางอย่างอยู่
หลี่ผิงอันเพิ่งจะลุกขึ้น จู่ๆ ก็มีมือใหญ่ยื่นมาจากด้านข้าง ขวางหน้าหลี่ผิงอันเอาไว้
เป็นกู้ชิงเฉิงที่ตื่นขึ้นมานั่นเอง
"พี่หลี่! โปรดรับการคารวะจากข้าด้วย!"
กู้ชิงเฉิงลุกขึ้นยืนแล้วประสานมือคารวะแบบเต๋าทันที
หลี่ผิงอันเบี่ยงตัวรับการคารวะเพียงครึ่งเดียว แล้วยิ้มกล่าว "ข้าไปประลองเวทก่อน กลับมาแล้วค่อยคุยกัน"
กู้ชิงเฉิงมองไปที่เวทีประลอง ขมวดคิ้วเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะพึมพำ "สหายเต๋าดวงซวยเกินไปแล้ว ในการจัดอันดับปฐพี ตบะของข้าจัดอยู่ในสามอันดับแรก เจ้านั่นที่อยู่ข้างบนข้าก็รู้จัก ชื่อว่าหวังจ่ายื้อ ก่อนหน้านี้ตบะสูงกว่าข้าเล็กน้อย ตอนนี้สูสีกับข้าแล้ว ในมือเขามีของวิเศษมากมาย แต่ฝีมือกลับธรรมดาๆ"
หลี่ผิงอันมองไปยังศิษย์ร่วมสำนักที่รออยู่บนเวที ประสานมือยิ้มกล่าว "ขอบคุณที่เตือน หากข้าสู้ไม่ได้จริงๆ ก็แค่ยอมแพ้ไป อย่างไรเสียก็ยังมีอีกรอบอยู่ดี"
"อย่าฝืนเลย สหายเต๋าทำเต็มที่ก็พอ!"
กู้ชิงเฉิงโบกมือใหญ่โต ดูห้าวหาญไม่เบา
"ประลองเสร็จแล้ว เราสองคนต้องไปดื่มกันสักจอก ให้ข้าได้หาวิธีตอบแทนบุญคุณที่ท่านชี้แนะด้วยเถิด!"
เอาล่ะ เป็นคนชอบดื่มสุราอีกคนแล้ว
ผู้บำเพ็ญเพียรมักชอบดื่มสุรา เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่โบราณกาลแล้ว
หลี่ผิงอันประสานมืออำลากู้ชิงเฉิง พลิกตัวกระโดดขึ้นไปบนขอบเวที แล้วประสานมือคารวะแบบเต๋าแต่ไกลให้กับศิษย์ยอดเขาเบิกเมฆาที่อยู่อีกด้านหนึ่งของเวทีประลอง
จู่ๆ ข้างหูเขาก็มีเสียงส่งผ่านปราณดังขึ้นสองสาย
สายหนึ่งมาจากเวยเหยียนจื่อที่อยู่ไม่ไกล "การจับฉลากมีปัญหา"
อีกสายหนึ่งเป็นเสียงของผู้อาวุโสเหยียนเซิ่ง "ระวังด้วย ศิษย์ผู้นี้เป็นศิษย์หลานของผู้อาวุโสปี้"
ผู้อาวุโสปี้? ผู้อาวุโสพรรคในที่เสนอแนะต่อหน้าเจ้าสำนักให้พ่อของเขาร่วมการประลองใหญ่ครั้งนี้ด้วยน่ะหรือ? เป็นกลุ่มย่อยของรองเจ้าสำนักม่ออี้อีกแล้ว...
หลี่ผิงอันไม่แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา เขาประสานมือให้กับผู้บำเพ็ญเพียรชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า แล้วหันหลังเตรียมจะกระโดดลงจากเวที
"เหอะ" อีกฝ่ายเอ่ยปากขึ้นกะทันหัน น้ำเสียงบาดหูเป็นอย่างยิ่ง "บุตรชายของต้าจื้อในข่าวลือ ที่แท้ก็เก่งแต่หนีหัวซุกหัวซุนงั้นหรือ?"
การเคลื่อนไหวของหลี่ผิงอันชะงักไป เขาถอนหายใจในใจ
วินาทีที่อีกฝ่ายเอ่ยชื่อพ่อของเขาออกมา ธรรมชาติของการประลองครั้งนี้ก็เปลี่ยนไปแล้ว
หากเขายังหนีโดยไม่สู้ หรือแพ้อย่างน่าเกลียดเกินไป นั่นก็เท่ากับว่าสองพ่อลูกถูกหยามหน้าพร้อมกัน เหล่าเซียนในสำนักคงอดไม่ได้ที่จะดูถูกพ่อลูกคู่นี้
ลึกๆ แล้วพ่ออยากเป็นเจ้าสำนัก
หลี่ผิงอันเองก็วางแผนจัดการเรื่องนี้มาตลอด
วันนี้เป็นครั้งแรกที่ศิษย์ส่วนใหญ่ของสำนักหมื่นเมฆาได้พบหน้าพ่อ ซึ่งแทบจะนับได้ว่าเป็นความประทับใจแรกพบ สำหรับพ่อนั้นถือว่าสำคัญมาก
ตอนนี้ หลี่ผิงอันไม่อาจยอมถอยได้แม้แต่ก้าวเดียวแล้ว
ร่างของหวังจ่ายื้อลอยตระหง่านอยู่เหนือพื้นสามฉื่อ ชายชุดคลุมเต๋าและเส้นผมยาวปลิวไสวเล็กน้อย เจดีย์วิเศษสิบหกชั้นค่อยๆ หมุนวนอยู่รอบกาย ริมฝีปากบางใต้จมูกงุ้มดุจจะงอยปากเหยี่ยวเหยียดยิ้มเยาะหยัน
หลี่ผิงอันก้าวไปข้างหน้าแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "หลี่ผิงอัน ศิษย์ในสังกัดชิงซู่ ขอรับคำชี้แนะจากศิษย์พี่สักกระบวนท่า"
"ชี้แนะ?"
หวังจ่ายื้อยังคงใช้ยั่วโทสะ
"ข้าไม่กล้าสอนอะไรเจ้าหรอก
"พ่อของเจ้าเป็นถึงศิษย์ของปรมาจารย์ ข้าเป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรตัวเล็กๆ ในสำนัก หากข้าเผลอทำเจ้าเจ็บตัวเข้า คงถูกเหล่าผู้อาวุโสและผู้ดูแลในสำนักตำหนิเอาได้"
แม้ทั้งสองคนจะมีตบะต่ำต้อย แต่บัดนี้พวกเขาอยู่บนเวทีประลอง
สายตาหลายคู่จับจ้อง ศิษย์ในสำนักมากมายเฝ้าชม
เซียนหลายคนที่กำลังง่วงเหงาหาวนอน เมื่อได้กลิ่นอายของการปะทะคารม ก็พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ต่างพากันพิจารณาสองคนบนเวทีอย่างละเอียด
หลี่ผิงอันหัวเราะอย่างเปิดเผย "สหายเต๋าท่านนี้ไม่มีพ่อหรือ? ถึงได้เอาแต่พูดถึงพ่อข้าอยู่ได้ หรือว่าท่านอิจฉามาก"
"เจ้า!" หวังจ่ายื้อถลึงตาจ้องมองด้วยความโกรธ
หลี่ผิงอันกล่าวอย่างสบายๆ "ใครๆ ก็มีพ่อแม่เลี้ยงดูมาทั้งนั้น แต่การบำเพ็ญเพียรเป็นเรื่องของตัวเองแท้ๆ ไยต้องมาคอยสนใจว่าพ่อของแต่ละคนมีชื่อเสียงเรียงนามว่าอย่างไรด้วย?"
"ดี!"
เวยเหยียนจื่อที่อยู่ด้านล่างเวทีตะโกนขึ้นมาเสียงดัง เซียนหลายคนก็พยักหน้าอมยิ้ม
หากพูดถึงแค่การปะทะคารมครั้งนี้ หลี่ผิงอันก็ชนะใสสะอาดแล้ว
หวังจ่ายื้อแค่นเสียงเย็น "ปากดีนัก! วันนี้ข้ากับเจ้าต้องสู้กันให้รู้ดำรู้แดง! กล้าสัญญากับข้าหรือไม่ว่าศึกนี้เจ้าจะไม่ยอมแพ้แล้วหนีไป? หากเจ้าคิดว่าตบะของข้าข่มเจ้า ข้าจะผนึกตบะตัวเองไว้ก็ได้!"
หลี่ผิงอันตอบกลับตรงๆ "ฟังจากที่สหายเต๋าพูด หมายความว่าวันนี้อยากจะสู้กับข้าแบบเอาจริงเอาจังงั้นหรือ? เหมือนกับการประลองเวทของจริงสินะ?"
"ก็กลัวแต่ว่าเจ้าจะไม่กล้าน่ะสิ!"
"แค่สู้กันแบบเอาจริงเอาจัง คงจะน่าเบื่อไปสักหน่อย ข้าเห็นว่าเจดีย์วิเศษของสหายเต๋าไม่เลวเลย พอดีข้าก็มีของวิเศษรูปทรงเจดีย์อยู่ชิ้นหนึ่งเหมือนกัน"
หลี่ผิงอันหยิบเจดีย์วิเศษออกมาจากแขนเสื้อชิ้นหนึ่ง นี่เป็นเพียงของวิเศษธรรมดา มีไว้สำหรับปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย เขากล่าวเรียบๆ "พวกเรามาเพิ่มของเดิมพันกันหน่อยดีไหม"
"ทำไมจะไม่กล้าล่ะ!"
หวังจ่ายื้อแทบจะหัวเราะออกมาด้วยความโมโห หลับตาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วชี้ไปที่เจดีย์วิเศษของตัวเอง "ถ้าวันนี้ข้าแพ้เจ้า เจดีย์นี่ก็ยกให้เจ้าไปเลย เป็นอย่างไร?"
"งั้นก็เข้ามา"
หลี่ผิงอันหยิบโอสถฟื้นฟูปราณสามเม็ดโยนเข้าปากอย่างใจเย็น ใช้พลังเวทห่อหุ้มโอสถไว้ กลืนลงท้องไปโดยที่ยังไม่ได้กระตุ้นให้ตัวยาออกฤทธิ์ เพื่อความสะดวกในการฟื้นฟูพลังเวทระหว่างการประลอง
เขาผายมือเชิญหวังจ่ายื้อ
"สหายเต๋าไม่ต้องผนึกพลังเวทหรอก เจ้ากับข้ามาสู้กันเหมือนการประลองเวทจริงๆ เถอะ
"หากวันนี้ข้ายอมแพ้หรือหนีไป วันหน้าหากเจอสหายเต๋า ข้าจะถอยห่างหลีกทางให้ แล้วประสานมือคารวะเลย"
"ดี! ข้าก็เหมือนกัน!" หวังจ่ายื้อแยกไม่ออกแล้วว่าตอนนี้ใครกันแน่ที่กำลังใช้ยั่วโทสะ ความโกรธของเขาพุ่งถึงขีดสุด ร่างกายค่อยๆ ลอยสูงขึ้น ยันต์กระดาษสีดำบินออกมาจากแขนเสื้อทีละแผ่น
"วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ซึ้งว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า! แค่ขั้นรวมแสงกระจอกๆ!"
เขากำหมัดขวาแน่น ยันต์กลายเป็นลูกไฟพุ่งเข้าใส่หลี่ผิงอันอย่างบ้าคลั่ง
หลี่ผิงอันเคลื่อนไหวเตรียมพร้อมไว้นานแล้ว ร่างกายของเขาโยกหลบซ้ายขวา ฝีเท้าเหยียบย่างจนเกิดเป็นภาพติดตา ทวนทะยานเมฆาในมือสะบัดปราณสีเขียวออกมาหลายสาย!
ทั้งสองคนลงมือด้วยกำลังทั้งหมดตั้งแต่เริ่ม! มู่หนิงหนิงที่อยู่ด้านล่างเวทีตอนนี้ตื่นเต้นจนแทบจะบีบฝักดาบในมือจนแหลกละเอียด นางกลั้นหายใจจ้องมองเงาร่างของหลี่ผิงอัน
เซียนแท้จริงแห่งยอดเขาเมฆาสายรุ้งที่อยู่ทั้งสี่ทิศของเวทีประลอง ตอนนี้ต่างก็ลุกขึ้นยืนแล้ว ขมวดคิ้วมองเข้าไปในสนาม
เหล่าเซียนในสำนักไม่ได้ห้ามปรามการต่อสู้ของศิษย์ทั้งสอง การสะสางความแค้นส่วนตัวบนเวทีประลองก็ถือเป็นกฎที่ไม่ได้เขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษร ศิษย์หนุ่มสาวหากไม่มีความห้าวหาญเลือดร้อน สำนักนี้ก็คงจบสิ้นในไม่ช้า
ขอเพียงฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งพ่ายแพ้ เซียนแท้จริงทั้งสี่ท่านก็จะลงมือปกป้องทันที
หากดูแค่พลังอำนาจของการประลองเวท ย่อมเป็นหวังจ่ายื้อที่แข็งแกร่งกว่า
หวังจ่ายื้อมีตบะที่ได้เปรียบอย่างเห็นได้ชัด การลงมือยิ่งไร้ความปรานี ใช้พลังเวททั้งหมดกระตุ้นยันต์ โจมตีหลี่ผิงอันอย่างบ้าคลั่ง หลี่ผิงอันใช้วิชาตัวเบาอันแยบยลหลายชุด ฝีเท้าเหยียบย่างตามหลักเบญจธาตุ ย่ำหกแฉก ผ่านเจ็ดดารา หลบหลีกการโจมตีที่หวังจ่ายื้อสาดเข้ามาได้ทั้งหมด ทิ้งยันต์กระดาษไว้ตามทางที่เดินผ่าน
ทั้งสองฝ่ายล้วนเชี่ยวชาญวิชายันต์ แต่วิธีการใช้กลับแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง หลี่ผิงอันอาศัยยันต์เพื่อประหยัดพลังเวทของตัวเองเป็นหลัก ส่วนหวังจ่ายื้ออาศัยยันต์เพื่อเพิ่มอานุภาพของวิชาเวท
หลี่ผิงอันแสร้งทำเป็นบุกเข้าไปข้างหน้า
หวังจ่ายื้อติดกับดักตามคาด พุ่งสวนกลับมาหาหลี่ผิงอัน ในมือมีกระบี่วิเศษที่เปล่งประกายแสงสีน้ำเพิ่มขึ้นมาหนึ่งเล่ม
หวังจ่ายื้อต้องการจบศึกให้เร็วที่สุด เขาใช้ระดับหลอมความว่างเปล่าขั้นเก้าต่อกรกับขั้นรวมแสงขั้นห้า หากยังเอาชนะได้อย่างรวดเร็วไม่ได้ จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนเมื่ออยู่ต่อหน้าศิษย์ร่วมสำนัก?
ยิ่งไปกว่านั้น เพื่อการต่อสู้ในวันนี้ เมื่อหลายวันก่อนเขาได้รับของวิเศษมามากมาย แม้แต่ชุดคลุมบนร่างก็ยังเป็นของวิเศษ! หลี่ผิงอันที่บุกไปข้างหน้าจู่ๆ ก็เบี่ยงตัวไปด้านข้าง มือซ้ายกดลงกลางอากาศ ยันต์กระดาษสีเหลืองมากมายที่ทิ้งไว้ทั่วเวทีประลองก่อนหน้านี้พลันระเบิดออกพร้อมกัน!
ทั่วทั้งเวทีประลองถูกเมฆหมอกปกคลุมในพริบตา และหวังจ่ายื้อก็พุ่งพรวดเข้าไปในนั้น! ค่ายกลทวน!
หวังจ่ายื้อมีโอกาสหนีออกจากค่ายกลทวนเพียงชั่วพริบตาเดียว แต่เพราะความประมาทในใจจึงทำให้พลาดโอกาสนั้นไป กว่าเขาจะคิดหันกลับมาตอบโต้ รอบด้านก็มีเสียงทวนกรีดร้องดังขึ้นอย่างรวดเร็ว
แตกต่างจากสถานการณ์ตอนที่หลี่ผิงอันประลองเวทก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง
กลับมีเงาทวนนับสิบพุ่งทะลวงออกมาพร้อมกัน! เมื่อเทียบกับการประลองก่อนหน้านี้ อานุภาพค่ายกลทวนของหลี่ผิงอันเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว! แม้หวังจ่ายื้อจะมีกายาเต๋าที่แข็งแกร่งและสวมชุดคลุมวิเศษ แต่ก็ไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียรสายกายาอย่างอวี่อิ้งซู ตอนนี้จึงทำได้เพียงใช้พลังเวทกระตุ้นเจดีย์วิเศษให้สาดแสงเซียนลงมาปกป้องตัวเองเท่านั้น
รับการโจมตีไปเต็มๆ
แต่เมื่อเป็นเช่นนี้ แม้หวังจ่ายื้อจะสกัดกั้นเงาทวนที่พุ่งเข้ามาได้ทั้งหมด แต่พลังของเงาทวนไม่อาจสลายไปได้โดยตรง จึงถูกค่ายกลทวนกดดันจนไร้เรี่ยวแรงจะตอบโต้
หวังจ่ายื้อพบอย่างรวดเร็วว่า เมฆหมอกรอบๆ เริ่มมีผลของค่ายกลลวงตาด้วย จิตหยั่งรู้ของเขาที่ส่งเข้าไปในนั้นราวกับโคลนจมลงทะเล หายไปอย่างไร้ร่องรอย
เขาไม่สามารถจับเงาของหลี่ผิงอันได้เลย!
หวังจ่ายื้อถูกกดดันอยู่ในเมฆหมอก ย่อมไม่สามารถมองเห็นภาพรวมของเวทีประลองได้ แต่เหล่าเซียนสำนักหมื่นเมฆาที่ชมการต่อสู้อยู่รอบทิศทาง ตอนนี้กลับมีสีหน้าหลากหลายอารมณ์
ไม่มีเหตุผลอื่นใด ภายในค่ายกลทวนที่หลี่ผิงอันวางไว้ ปรากฏเงาร่างมายาถึงสิบแปดสาย! เขาเป็นเพียงขั้นรวมแสง แต่วิชามายาทะยานเมฆาซึ่งเป็นหนึ่งในวิชาเซียนที่ฝึกยากที่สุดของสำนักหมื่นเมฆา เห็นได้ชัดว่าเขาฝึกฝนจนถึงแก่นแท้แล้ว! และหลี่ผิงอันบำเพ็ญเพียรมาจนถึงตอนนี้...
เพียงแค่สามปีเท่านั้น
……
เมื่อเห็นคนมายั่วยุลูกชายตัวเอง เมื่อครู่นี้หลี่ต้าจื้อแทบจะพุ่งลงไปในสนามอยู่แล้ว ยังดีที่เจ้าสำนักรั้งเขาไว้ได้ทัน ให้เขานั่งชมการประลองอยู่บนแท่นอย่างสงบ
จนถึงขั้นที่คำทักทายของเจ้าสำนักพันธมิตรที่อยู่ข้างๆ หลี่ต้าจื้อก็ไม่ได้ยินเข้าหูเลยสักนิด
เจ้าสำนักหลายท่านกล่าวว่า "นี่คือบุตรชายของสหายเต๋าต้าจื้อหรือ?"
"อายุเพียงเท่านี้ ก็สามารถใช้วิชาลับของสำนักหมื่นเมฆาได้ถึงระดับนี้ สำนักหมื่นเมฆามียอดฝีมือเพิ่มขึ้นอีกคนแล้ว!"
"แม้พรสวรรค์จะไม่เพียงพอ แต่ความเข้าใจก็สามารถชดเชยได้ ยอดเยี่ยมยิ่งนัก"
"ทุกท่านชมเกินไปแล้ว" เจ้าสำนักหมื่นเมฆาหรี่ตายิ้ม "พรสวรรค์ของผิงอันไม่ค่อยดีนัก แต่ความรู้แจ้งค่อนข้างสูง นับว่าเป็นต้นกล้าเซียนที่สำนักให้ความสำคัญในการปลูกฝัง ตบะของเขายังอ่อนด้อย การโจมตีเช่นนี้ท้ายที่สุดคงอยู่ได้ไม่นาน"
บรรดายอดฝีมือวิถีเซียนแห่งทวีปบูรพาที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ต่างก็จดจำชื่อ 'ผิงอัน' ไว้ในใจพร้อมกัน
หลี่ต้าจื้อไม่ได้สนใจสถานการณ์รอบข้าง เอาแต่จ้องเขม็งไปที่เวทีประลอง
มารดามันเถอะ!
เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าพวกตาเฒ่าเซียนพวกนี้จะหน้าด้านได้ขนาดนี้! จัดการเขาไม่ได้ก็เลยมาลงที่ลูกชายเขา!
ถ้าผิงอันมีแผลถลอกแม้แต่นิดเดียว เขาจะต้อง... ตอนนี้ก็ยังสู้คนพวกนั้นไม่ได้ ทำได้แค่ไปร้องห่มร้องไห้ฟ้องอาจารย์ตัวเองเท่านั้น
ไม่ไกลออกไป เซียนชิงซู่ที่บำเพ็ญเพียรมาตลอดได้ลืมตาขึ้นแล้ว นางมองดูการประลองเวทเบื้องล่างเงียบๆ พลางขยับนิ้วคำนวณอย่างต่อเนื่อง
นางกำลังคำนวณว่าพลังเวทของหลี่ผิงอันจะหมดลงเมื่อใด
การที่หลี่ผิงอันฝืนใช้พลังเวทกระตุ้นวิชาเซียนเช่นนี้ สิ้นเปลืองพลังเวทของตัวเองอย่างมหาศาล
ทว่า ผลลัพธ์ของการต่อสู้นั้นช่างน่าชมจริงๆ
เงาร่างมายาจากเมฆหมอกสิบแปดสายถือทวนยาวร่ายรำ ศิษย์ที่พูดจาสามหาวคนนั้นไร้เรี่ยวแรงจะตอบโต้ แม้จะมีเจดีย์วิเศษและชุดคลุมเซียนคอยคุ้มกาย แต่ก็ยังถูกโจมตีจนเลือดลมปั่นป่วน หน้าดำหน้าแดง สภาพดูไม่ได้เอาเสียเลย
'ลูกศิษย์จะเอาชนะได้อย่างไร? ระดับขั้นห่างกันมากเกินไป พลังเวทก็ห่างกันมาก หากผ่านช่วงเวลาที่ได้เปรียบนี้ไป เกรงว่าคงยากจะยืดหยัดต่อไปได้'
ชิงซู่ลูบคางครุ่นคิดเงียบๆ
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ บนเวทีประลองก็มีเสียงตะโกนของหลี่ผิงอันดังขึ้น
"อาจารย์!"
สายตาทุกคู่ในสนามต่างหันไปมองชิงซู่
ชิงซู่ทำราวกับไม่รู้สึกตัว ลุกขึ้นยืนมองไปที่เวทีประลอง น้ำเสียงเย็นชาดังก้องไปทั่ว "มีอะไร?"
เสียงของหลี่ผิงอันดังมาจากทางซ้ายทีขวาทีในเมฆหมอก แต่สิ่งที่ตะโกนออกมาคือ "แม้ตอนนี้ศิษย์จะยังไม่เพลี่ยงพล้ำ แต่ในใจรู้สึกโกรธเคืองยิ่งนัก ขอใช้วิชาเวทมากกว่าสามชนิดเพื่อเอาชนะศัตรูได้หรือไม่!"
ชิงซู่พยักหน้าเล็กน้อย "ได้"
"ขอบคุณอาจารย์! เช่นนั้นศิษย์ก็จะไม่ไว้หน้าศิษย์พี่ท่านนี้แล้ว!"
หลี่ผิงอันตะโกนเสียงดังลั่น
นี่คือวิชาโจมตีจิตใจของเขา เพื่อทำให้หวังจ่ายื้ออับอาย
หวังจ่ายื้อโกรธจนฟิวส์ขาดตามคาด ตอนนี้เขาคำรามลั่น พลังเวทสั่นสะเทือน กายาเต๋าพองตัวตึง ดันเจดีย์วิเศษพุ่งทะยานขึ้นไปกลางอากาศ พลังเวททั่วร่างระเบิดออกอย่างรุนแรง
ตัวเขาในยามนี้ ราวกับลูกธนูที่พุ่งเข้าหาดวงอาทิตย์ทั้งสิบในอดีตกาล! ทว่าพอหวังจ่ายื้อพุ่งออกไปก็ต้องชะงัก
ยันต์
ณ ความสูงสิบห้าจั้งเหนือพื้นดิน เมฆหมอกบางส่วนถูกระเหยแห้งไปในพริบตา ยันต์สีเขียวสามร้อยหกสิบแผ่นส่องประกายแสงวาววับ เมื่ออยู่ท่ามกลางดวงดาวเต็มท้องฟ้า ก็ให้ความรู้สึกมีชีวิตชีวาไปอีกแบบ
ในเมฆหมอกเบื้องล่าง เงาร่างมายาทั้งสิบแปดสายบีบทวนเมฆาจนแหลกละเอียดพร้อมกัน เคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียง ประสานอินควบคุมยันต์! ยันต์นับพันแผ่นระเบิดแสงไฟเจิดจ้าออกมาพร้อมกัน แสงไฟกลายเป็นเหยี่ยวเพลิงเต็มท้องฟ้า พุ่งทะยานเข้าหาหวังจ่ายื้ออย่างบ้าคลั่ง!
วิชายันต์ผสานค่ายกล!
ร่างของหวังจ่ายื้อถูกแสงไฟกลืนกิน และถูกบีบให้ร่วงลงมาอีกครั้ง ทำได้เพียงดันเจดีย์วิเศษไว้และคำรามด้วยความโกรธแค้นอย่างหมดหนทาง
ฝูงเหยี่ยวเพลิงเหล่านี้แทบจะระเหยเมฆหมอกจนแห้งเหือดไปในพริบตา ไอน้ำเป็นแผ่นหนาลอยฟุ้งขึ้นมา
ปัง ปัง ปัง ปัง!
เงาร่างมายาทั้งสิบแปดสายที่ควบแน่นจากวิชาเซียนระเบิดออกพร้อมกัน!
ร่างจริงของหลี่ผิงอันกลับไม่ได้อยู่บนเวทีประลอง! กลางอากาศพลันมีเสียงสวดมนต์ดังขึ้นเป็นระลอก
หลี่ผิงอันเหยียบฝักกระบี่ ยืนเอามือไพล่หลังอยู่เหนือพื้นดินหนึ่งร้อยจั้ง ก้มหน้ามองหวังจ่ายื้อที่ถูกค่ายกลยันต์สะกดไว้บนเวที
ด้านหลังหลี่ผิงอัน มีของวิเศษเก็บของรูปทรงวงแหวนหกชิ้นเรียงรายเป็นแถว ภายในเริ่มมีประกายดาวระยิบระยับบินออกมาเป็นแถว
จากนั้นหมู่ดาวก็ร่วงหล่นลงสู่เวทีประลอง!
นั่นคือกระบี่บิน มีดบิน เข็มยาว ค้อนดาวตก กระบองสองท่อน... อาวุธลับและอาวุธนานาชนิด รวมแล้วมีถึงห้าร้อยชิ้น! อาวุธวิเศษห้าร้อยชิ้นถ้วน! อาวุธวิเศษเหล่านี้มีลักษณะร่วมกันอยู่สองสามประการ
เช่น พวกมันล้วนเป็นอาวุธวิเศษธรรมดา แต่ถูกหลอมสร้างมาอย่างประณีต คุณภาพค่อนข้างดีทีเดียว อีกอย่าง อาวุธวิเศษทุกชิ้นต่างฝังศิลาวิญญาณขนาดเท่าเล็บมือไว้ และภายในศิลาวิญญาณนี้ก็ดูเหมือนจะสลักค่ายกลอาคมง่ายๆ เอาไว้ ตอนนี้มันเริ่มไม่เสถียรแล้ว ลอยวนเวียนอยู่อย่างหนาแน่นรอบตัวหวังจ่ายื้อ สั่นสะเทือนไม่หยุด
ค่ายกลยันต์ ค่ายกลอาวุธ วิถีการโจมตีที่ไม่ต้องสิ้นเปลืองพลังเวทของตัวเองมากนักเช่นนี้ คือหนทางแห่งชัยชนะเพียงหนึ่งเดียวของหลี่ผิงอันในวันนี้
หลี่ผิงอันปรายตามองไปที่ผู้อาวุโสปี้ที่หน้าดำคร่ำเครียดราวกับก้นหม้อ แล้วกล่าวเรียบๆ "ผู้อาวุโสของหวังจ่ายื้อทุกท่านไม่ต้องร้อนใจ ศิษย์ลงมือย่อมรู้หนักเบา"
กล่าวจบ เขาก็กดมือซ้ายลง ห้านิ้วชี้ตรงไปยังหวังจ่ายื้อแต่ไกล แล้วกำหมัดอย่างสง่างาม
หมื่นอาวุธวิญญาณระเบิด!
