ยอดเขาไร้นาม ภายในถ้ำพำนัก
เมื่อมองดูซากปลาวิญญาณที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นอยู่ในจาน ชิงซู่ก็รำพึงในใจอย่างเงียบงัน
(ความทุกข์ของสรรพสัตว์ล้วนไม่เกินไปกว่านี้ เช่นนี้จึงแสดงให้เห็นถึงความล้ำค่าของมรรคผลแห่งความเป็นอมตะ... ล่วงเกินแล้ว)
ชิงซู่ใช้ตะเกียบไม้ไผ่คีบเนื้อปลาวิญญาณนึ่งซีอิ๊วชิ้นเล็กๆ เข้าปากเคี้ยวอย่างละเอียดอ่อน ประกายในแววตาพลันสว่างวาบขึ้นหลายส่วน
นางคีบหนังปลาทอดกรอบอีกชิ้นส่งเข้าปาก ตามด้วยเสียงเคี้ยวกรุบกรอบราวกับมีบานประตูสองบานปรากฏขึ้นเบื้องหลังนาง หลังบานประตูนั้นคือแดนลับอันเต็มไปด้วยสีสันละลานตา
เมื่อหลี่ผิงอันยกปลาทอดราดซอสเปรี้ยวหวานมาเสิร์ฟ บานประตูทั้งสองที่เพิ่งแง้มออกเพียงช่องว่างก็ถูกถีบเปิดออกอย่างแรง
"อร่อย!"
ชิงซู่ไม่แม้แต่จะเงยหน้า นางคีบเนื้อปลาเข้าปากคำเล็กๆ อย่างต่อเนื่อง พร้อมกล่าวอย่างอารมณ์ดี
"ทุกคนบนยอดเขาเมฆาสายรุ้งล้วนยุ่งอยู่กับการบำเพ็ญเพียร กลับมีน้อยคนนักที่จะรับประทานอาหารทางโลกเช่นนี้"
ด้านนอกมีผู้ดูแลรับคำสั่งด้วยความเคารพ ก่อนจะรีบก้าวเดินจากไป
ทว่าเจ้าสำนักทั้งหลายเหล่านี้ กลับไม่ค่อยเข้าใจนักจริงๆ
...
"...ขั้นตอนการสลักค่ายกลและการฝังมุกวิญญาณสองขั้นตอนนี้คือหัวใจสำคัญ กระบวนการก่อนหน้านี้แท้จริงแล้วก็คือการหลอมละลายวัตถุดิบ ใช้วิธีการบางอย่างดึงเอาคุณสมบัติเฉพาะตัวของวัตถุดิบออกมา นี่คือวิถีแห่งการหลอมสร้าง ผู้อาวุโสในสำนักล้วนเข้าใจดี
"สำนักพันธมิตรรวบรวมทรัพยากรแร่ล้ำค่าในมือของพวกเขา ส่วนพวกเราออกเทคโนโลยีสำคัญของสายพานการผลิต หินวิญญาณที่หามาได้ พวกเราเพียงแค่หักส่วนแบ่งกำไรสองถึงสามส่วนก็พอ"
หลี่ต้าจื้อกะพริบตา ใบหน้าอวบอูมเล็กน้อยแฝงความอยากรู้อยากเห็นอยู่หลายส่วน
หลี่ต้าจื้อกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "พวกเราทำเช่นนี้ แท้จริงแล้วคือการตัดหนทางทำกินของเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรที่หาเลี้ยงชีพด้วยการหลอมสร้าง พวกเราจำต้องจำกัดขอบเขต รับส่วนแบ่งกำไรจากของวิเศษเพียงไม่กี่อย่างเท่านั้น ยกตัวอย่างเช่นกระบี่บิน เข็มบิน ซึ่งเป็นของวิเศษที่มีอัตราการสึกหรอสูง ต้องเหลือทางรอดให้ผู้อื่นได้มีข้าวกินบ้าง"
หลี่ต้าจื้อเพิ่งจะนั่งลงที่ที่นั่งรั้งท้าย ก็เห็นศิษย์พี่เจ้าสำนักกวักมือเรียก เขาจึงไม่เกรงใจ ขยับไปนั่งข้างกายเจ้าสำนักโดยตรง ถลกแขนเสื้อขึ้น และดื่มน้ำพุวิญญาณอึกใหญ่ติดต่อกันหลายอึก
ผู้อาวุโสฝ่ายในที่อยู่ด้านข้างรีบขยิบตาให้หลี่ต้าจื้อ
รองเจ้าสำนักม่ออี้ที่อยู่ด้านข้างพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม มิได้เอ่ยปากอันใดอีก
นักพรตอวิ๋นโม่ประสานมือคารวะไปทางทิศที่ม่ออี้จากไป พลางส่ายหน้าถอนหายใจเบาๆ
เจ้าสำนักพันธมิตรทั้งหลายเหล่านี้สมควรจะจากไปตั้งนานแล้ว
ทว่าพวกเขาล้วนเล็งเห็นถึงความยอดเยี่ยมของของวิเศษที่ผลิตจาก 'สายพานการผลิต' จึงล้วนอยากหน้าหนานำความสัมพันธ์มาอ้าง เพื่อไขว่คว้าแหล่งรายได้ในอนาคตสักเล็กน้อย
"เด็กๆ ไปเชิญศิษย์น้องต้าจื้อมาที่นี่สักรอบ"
"ท่านอาจารย์ อาหารทางโลกก็มีความรื่นรมย์ของอาหารทางโลก เซียนไม่อาจแปดเปื้อนธุลีโลกีย์ เพียงแค่ลิ้มรสร้อยแปดพันเก้า แสวงหาความสดใหม่ ลิ้มลองความนุ่มละมุน นี่แหละที่เรียกว่าการหาความสุขใส่ตัวขอรับ"
"ท่านเจ้าสำนัก!"
หลี่ต้าจื้อกล่าว
ความรุ่งโรจน์ของสำนักหมื่นเมฆา อยู่ใกล้แค่เอื้อม!
มีเจ้าสำนักหญิงรูปลักษณ์วัยกลางคนผู้หนึ่งทอดถอนใจ "ศิษย์พี่อวิ๋นโม่ คนกันเองไม่อ้อมค้อม เรื่องการหลอมสร้างเช่นนี้ ท่านก็รับปากพวกเราสักคำเถิด จะสำเร็จหรือไม่สำเร็จ อย่างน้อยก็ให้คำตอบที่แน่ชัดแก่พวกเราสักหน่อย"
"เช่นนี้ก็จะไม่เป็นการรบกวนการบำเพ็ญเพียรของศิษย์น้องต้าจื้อ เขาเพิ่งบรรลุขอบเขตหยวนเซียน ยังคงต้องให้ความสำคัญกับการบำเพ็ญเพียรเป็นหลัก"
เรื่องนี้ สำเร็จแล้วจริงๆ
"ทุกท่าน สำนักของพวกเราและพวกท่านเดิมทีก็ทำพันธสัญญากันไว้ หากเผชิญศัตรูภายนอกย่อมต้องช่วยเหลือเกื้อกูลกัน วันเวลาอันยาวนานล่วงเลยมาปานนี้ ทุกท่านยังไม่เชื่อใจนักพรตยากไร้ผู้นี้อีกหรือ?"
นักพรตอวิ๋นโม่กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
"เรื่องนี้นักพรตยากไร้ผู้นี้จำเป็นต้องพิจารณาจริงๆ ว่าของวิเศษชุดนี้จะใช้งานได้หรือไม่ นักพรตยากไร้ผู้นี้ยังไม่แน่ใจนัก อานุภาพของของวิเศษระดับมนุษย์เช่นกระบี่บินที่ผลิตออกมาจะเป็นเช่นไร ก็ต้องตรวจสอบอย่างละเอียดเช่นกัน"
นักพรตอวิ๋นโม่หันไปมองรองเจ้าสำนักม่ออี้ แววตาแฝงความหมายลึกซึ้งอยู่หลายส่วน
ด้วยยึดถือหลักการที่ว่าไม่ตบคนยื่นหน้ามายิ้มให้ หลี่ต้าจื้อจึงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม ทว่ากลับถูกผู้อาวุโสเซียวเยว่ร้องเรียกเอาไว้เสียก่อน
"อาจารย์อาต้าจื้อ นี่คือป้ายหยกที่ผิงอันฝากข้านำมาให้ท่านเจ้าค่ะ"
"อ๊ะ ได้สิ"
เจ้าสำนักอวิ๋นโม่หลับตาลง สีหน้าค่อยๆ เย็นชาขึ้น
เจ้าสำนักพันธมิตรทั้งหลายที่นั่งอยู่ ณ ที่นี้มีหรือจะไม่เข้าใจ นี่คือม่ออี้ฉวยโอกาสตอนที่พวกเขายังอยู่ พูดจาอ้อมค้อมเพื่อกดข่มบารมีของบุตรแห่งโชคชะตาอย่างหลี่ต้าจื้อ
ม่ออี้ผู้นี้... ถูกโชคชะตาอันยิ่งใหญ่ทำให้หน้ามืดตามัวไปแล้วหรือ?
สำนักตนเองยากนักกว่าจะได้ผู้มีโชคชะตายิ่งใหญ่มาสักคน ผู้มีโชคชะตายิ่งใหญ่ผู้นี้ทั้งบำเพ็ญเพียรได้รวดเร็ว นิสัยใจคอก็ดีงาม อีกทั้งยังสร้างคุณูปการอันใหญ่หลวงแก่สำนักอย่างเป็นรูปธรรม เบื้องบนของสำนักไม่ประคบประหงมเอาใจ กลับยังพยายามกดข่มอีกหรือ?
"รองเจ้าสำนักม่ออี้!"
"เช่นนั้นตามความเห็นของศิษย์น้องม่ออี้ กิจการชั้นดีที่หาหินวิญญาณได้เช่นนี้ ควรจะแบ่งปันกับสำนักพันธมิตรอย่างไรดีเล่า?"
"อาจารย์อาต้าจื้อ!"
"ฮ่าๆๆๆๆๆ!"
"หืม?"
"งานฝีมืออย่างการสลักค่ายกลนี้ต่างหากที่เป็นแกนหลัก ข้าปรับแต่งอยู่หลายสิบครั้งกว่าจะสำเร็จอย่างทุลักทุเล!
"ในภายภาคหน้าขอเพียงพวกเรากุมเทคนิคหลักเอาไว้ได้ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่มีทางขาดทุนหินวิญญาณ... ข้าขอตัวไปหาศิษย์พี่เจ้าสำนักก่อน ทุกท่านรอข้ากลับมาคุยต่อนะ!"
"ในเรื่องนี้ยังมีเรื่องยุ่งยากอีกมาก ยกตัวอย่างเช่น จะรักษาเสถียรภาพในการผลิตของวิเศษระดับกลางค่อนสูงได้อย่างไร จะนำของวิเศษเหล่านี้ออกไปขายได้อย่างไร จะหาหินวิญญาณไปพร้อมๆ กับการรักษาชื่อเสียงของสำนักหมื่นเมฆาของพวกเราอย่างไร ไม่ให้ผู้คนครหาได้มากนัก
"ขอเชิญผู้อาวุโสปี้ร่วมเก็บตัวด้วยเถิด
"พวกเราต้องทำให้หอหลอมเมฆาเริ่มเดินเครื่องเสียก่อน ดูว่าท้ายที่สุดแล้วเส้นทางนี้จะไปรอดหรือไม่ ดูว่าท้ายที่สุดแล้วจะหาหินวิญญาณได้มากน้อยเพียงใด หากหาได้เพียงเศษเงินเล็กๆ น้อยๆ นำออกมาก็รังแต่จะขายหน้า
ชิงซู่หันขวับไปมองลูกศิษย์ของตนเองหลายแวบ หลังจากนั้นยามคีบอาหาร นางล้วนกวาดอาหารในฝั่งของตนเองจนเกลี้ยงเกลา เหลืออีกครึ่งหนึ่งไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
"ของวิเศษทั้งสิบสองชิ้นนั้นก็เป็นเพียงแค่ของตัวอย่าง
สำนักแห่งหนึ่งหากต้องการเติบโตและแข็งแกร่ง นอกเหนือจากตนเองต้องมียอดฝีมือมากมาย สำนักฝ่ายนอกมีกิจการหลากหลายแล้ว พันธมิตรและสำนักลูกไล่ที่เชื่อฟังก็มีความสำคัญอย่างยิ่งยวดเช่นกัน...
แม้เขาจะรู้ว่าทำเช่นนี้ออกจะบุ่มบ่ามเกินไปหน่อย แต่ก็ยังคงกล่าวประโยคถัดมาออกมา
"มิสู้พวกเราเชิญศิษย์น้องต้าจื้อมาโดยตรง แล้วถามเขาดูว่ามีความคิดเห็นเช่นไร
นางย่อมรู้ดีว่า ขอเพียงส่งป้ายหยกที่หลี่ผิงอันมอบให้ถึงมือหลี่ต้าจื้อ นั่นก็หมายความว่านางได้ตัดขาดกับกลุ่มของรองเจ้าสำนักม่ออี้อย่างเป็นทางการ ผลลัพธ์ย่อมยากจะคาดเดา
เดิมทีเขาคิดว่า ศิษย์ขั้นหนิงกวงผู้หนึ่งจะสร้างลูกไม้กระไรได้?
เขาเพียงแค่อยากให้บุตรชายของศิษย์น้องต้าจื้อได้แสดงฝีมือต่อหน้าเจ้าสำนักพันธมิตรทั้งหลายอย่างบริสุทธิ์ใจจริงๆ
ภายในตำหนักหมื่นเมฆา
ทั้งสองคนหนึ่งนั่งหนึ่งยืน เกิดความเงียบงันขึ้นชั่วขณะ
นักพรตอวิ๋นโม่แหงนหน้าถอนหายใจเบาๆ
น่าเสียดายที่หลี่ต้าจื้อไม่เห็นการส่งซิกของผู้อาวุโส เขายังคงพูดคุยอย่างฉะฉานต่อไป
หลี่ต้าจื้อเช็ดเหงื่อร้อนผ่าวบนหน้าผาก ก่อนจะรีบร้อนเลี้ยวเข้าไปหลังฉากกั้น
"ความจริงแล้วข้ากับผิงอันเพียงแค่นำเสนอแนวคิดหนึ่ง ประกายความคิดหนึ่งออกมาเท่านั้น
"ผู้อาวุโสเซียวเยว่ท่านนี้ หอหลอมเมฆาของข้าขอรับตัวไว้! นางจะเป็นผู้รับผิดชอบการขายของวิเศษ!"
"ท่านอาจารย์ค่อยๆ รับประทานนะขอรับ ตอนทำอาหารศิษย์ได้ความรู้แจ้งมาบ้างเล็กน้อย ขอไปบำเพ็ญเพียรสักครู่ ประเดี๋ยวศิษย์จะมาเก็บถ้วยชามขอรับ"
นักพรตอวิ๋นโม่ยิ้มจนตาหยี น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนขึ้นมาก
ความหมายของผิงอันคือ ให้เซียวเยว่รับผิดชอบการขายของวิเศษ ทว่าเรื่องนี้ต้องตะโกนออกมาต่อหน้าผู้คน ซ้ำยังต้องแสดงออกให้กระตือรือร้นมากพออีกด้วย?
หลี่ต้าจื้อรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง
"ศิษย์น้องต้าจื้อ โปรดลงมือได้อย่างเต็มที่!"
นักพรตอวิ๋นโม่กล่าวกลั้วหัวเราะ "ศิษย์น้องพูดมาก็พอ"
"สำนักหมื่นเมฆาของข้ามีศิษย์น้องต้าจื้ออยู่ ไยต้องกลัวว่าจะไม่รุ่งโรจน์! เอาตามที่เจ้าว่ามา! ต่อให้ท้ายที่สุดหอหลอมเมฆานี้จะไม่สำเร็จ อย่างมากก็แค่สูญเสียหินวิญญาณไปบ้าง!
"โอ้?"
หลี่ต้าจื้อร้อนรนจนเหงื่อท่วมหัว อธิบายอะไรบางอย่างไม่หยุดหย่อน ริมฝีปากมีแนวโน้มว่าจะเกิดควันโขมง
ทว่าม่ออี้กลับเปลี่ยนบทสนทนา เมินเฉยต่อสายตาของเจ้าสำนัก
"ให้เจ้าพูด เจ้าก็พูดมาเถอะ"
"ทว่าเรื่องนี้เร่งรีบไม่ได้จริงๆ
เซียวเยว่มองหลี่ต้าจื้อด้วยรอยยิ้ม ทั่วทั้งร่างรู้สึกอึดอัดไม่เป็นธรรมชาติยิ่งนัก
สำหรับของวิเศษทั่วไปแล้ว ต้นทุนที่ใหญ่ที่สุดก็คือ 'แรงงานคน' ของวิเศษจำเป็นต้องให้ผู้บำเพ็ญเพียรสร้างสรรค์ขึ้นมาทีละชิ้น ระยะเวลาการผลิตยาวนาน คุณภาพก็ไม่คงที่
หลี่ต้าจื้อรีบลุกขึ้นต้อนรับ ในใจลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุด
เงียบสงัด
ศิษย์ยิ่งโดดเด่น ก็ยิ่งเป็นตัวแทนว่าอนาคตของสำนักจะยิ่งรุ่งเรือง
"ข้ากับผิงอันปรึกษากันแล้วว่า หากใช้สายพานการผลิตชุดนี้ของพวกเรา ต้นทุนที่ต้องใช้ในการสร้างของวิเศษระดับมนุษย์หนึ่งชิ้น หากคำนวณจากการรวบรวมทรัพยากรจากในตลาด จะต้องใช้หินวิญญาณถึงสิบสองสิบสามก้อน ทว่าหากสำนักของพวกเราออกแร่ธาตุต่างๆ โดยตรง ต้นทุนจะกดลงมาเหลือเพียงหกถึงเจ็ดก้อนเท่านั้น
"ผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรในทวีปบูรพามีจำนวนนับไม่ถ้วน เพียงแค่ชายฝั่งทะเลตะวันออกก็มีตลาดนับพันแห่งแล้ว สำนักหมื่นเมฆาของพวกเราฝืนทนจนตัวตายก็คงครองส่วนแบ่งตลาดของวิเศษระดับมนุษย์ได้เพียงครึ่งส่วนเท่านั้น
"ในนี้มีผลกำไรมากเพียงใด?
หลี่ต้าจื้อเอามือไพล่หลัง ฮัมเพลง พลางลอยกลับไปยังใจกลางตำหนักใหญ่ ร่วมหารือเรื่องของวิเศษกับเหล่าผู้อาวุโสอย่างกระตือรือร้น
เมื่อครู่นี้ถือเป็นโอกาสเดียวของม่ออี้แล้ว
"ข้ากับผิงอันตั้งชื่อให้วิธีการหลอมสร้างแบบนี้ว่า 'สายพานการผลิต' ของวิเศษหนึ่งชิ้นตั้งแต่วัตถุดิบไปจนถึงการขึ้นรูป ราวกับล่องลอยไปตามสายน้ำ จึงได้ชื่อนี้มา
เขากวาดสายตามองเหล่าเซียน ประสานมือคารวะเจ้าสำนัก พลางกล่าว "คารวะศิษย์พี่เจ้าสำนัก คารวะสหายเต๋าทุกท่าน"
"ไป! ตามข้ามา!"
ครู่ต่อมา ด้านนอกก็มีเสียงของหลี่ต้าจื้อดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
นักพรตอวิ๋นโม่ถือป้านสุรา รินสุราให้หลี่ต้าจื้อจอกหนึ่ง พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ม่ออี้ก้มหน้าประสานมือ ถอนหายใจ "วันนี้เพิ่งจะคิดอยากบอกเรื่องนี้กับศิษย์พี่ นักพรตยากไร้ผู้นี้อยากจะเก็บตัวบำเพ็ญเพียรสักระยะหนึ่ง"
"หากต้องการสร้างสายพานการผลิตที่มีประสิทธิภาพสูงอย่างแท้จริง และอาศัยสิ่งนี้หาหินวิญญาณ จำเป็นต้องพึ่งพาสำนักในการรวบรวมทรัพยากรเข้าด้วยกัน
กลุ่มเซียนเฒ่าล้อมรอบของวิเศษรูปร่างประหลาดทั้งสิบสองชิ้นนั้น ถกเถียงอะไรบางอย่างกันอย่างดุเดือด
"โอ๊ะ ท่านเกรงใจไปแล้ว ท่านเกรงใจไปแล้ว"
ม่ออี้จ้องมองศิษย์พี่เจ้าสำนักด้วยรอยยิ้ม วันนี้เขาผิดปกติไปจากเดิม ราวกับเป็น 'เด็กหนุ่มเลือดร้อน' ที่มีใบหน้าแก่ชรา
ฉวยโอกาสตอนที่หลี่ต้าจื้อคีบอาหาร ผู้อาวุโสฝ่ายในท่านหนึ่งก็โยนคำถามที่ว่า 'จะแบ่งปันเรื่องดีๆ กับสำนักพันธมิตรอย่างไร' ออกมา
"ไปเถอะ"
นักพรตอวิ๋นโม่คาดไม่ถึงเลยจริงๆ
"เฮ้อ ศิษย์น้องหญิง ข้าก็ไม่กล้าพูดจาโอ้อวดหรอกนะ"
หากนำของวิเศษรูปร่างอัปลักษณ์ทั้งสิบสองเครื่องนี้มาทำซ้ำสักร้อยชุด ผนวกกับทรัพยากรเหมืองแร่วิญญาณที่สำนักหมื่นเมฆาครอบครองอยู่ ก็จะสามารถใช้แรงงานคนเพียงน้อยนิด ผลิตของวิเศษระดับมนุษย์ออกมาได้อย่างไม่ขาดสาย...
"ทว่ามีอยู่จุดหนึ่ง ศิษย์พี่เจ้าสำนัก นี่คือสิ่งที่ผิงอันกำชับให้ข้าต้องบอกกล่าวกับท่านให้ได้"
รองเจ้าสำนักม่ออี้ก้มหน้าผสานมือคารวะแบบนักพรตอย่างว่าง่าย มิได้มองนักพรตอวิ๋นโม่ให้มากความ ก่อนจะหมุนตัวจากไป
"ครั้งนี้ศิษย์น้องต้าจื้อได้สร้างความดีความชอบอันใหญ่หลวงให้แก่สำนักจริงๆ ..."
"ของวิเศษนี้ วิธีการนี้ ท้ายที่สุดแล้วก็เป็นสิ่งที่ศิษย์น้องต้าจื้อสองพ่อลูกคิดค้นขึ้นมา ความเห็นของศิษย์น้องต้าจื้อย่อมสำคัญที่สุด
เจ้าสำนักเหว่ยหยวนผู้มีรูปลักษณ์กำยำล่ำสันเริ่มโวยวายขึ้นมาโดยตรง "อวิ๋นโม่เอ๋ย! สำนักหมื่นเมฆาของพวกเจ้าในยามนี้แข็งแกร่งถึงเพียงนี้แล้ว จะทอดทิ้งพี่น้องเก่าแก่ที่ไม่ค่อยได้ดั่งใจอย่างพวกเราไว้ข้างๆ ไม่ได้นะ! พวกเราใช่ว่าจะเอาเปรียบพวกเจ้าเสียหน่อย! เสนอเงื่อนไขมาได้ตามสบายเลย!"
วันนี้มิใช่ว่าม่ออี้เกิดร้อนรนขึ้นมากะทันหัน ไม่สนหน้าตา ไม่คำนึงถึงศักดิ์ศรี จึงได้สร้างความลำบากให้ศิษย์น้องต้าจื้อต่อหน้าธารกำนัล
แต่เป็นเพราะม่ออี้รู้ดีว่า กิจการหาหินวิญญาณที่เพิ่มเข้ามาใหม่นี้ หากตกอยู่ในกำมือของศิษย์น้องต้าจื้อ สถานะของศิษย์น้องต้าจื้อภายในสำนักนับแต่นี้ไป จะไม่มีผู้ใดสามารถสั่นคลอนได้อีก
หลี่ผิงอันเพิ่งขึ้นมาก็สร้างผลงานชิ้นโบแดงให้เขาเสียแล้ว!
เมื่อเห็นว่าของวิเศษทั้งสิบสองเครื่องนั้นสามารถหลอมสร้างของวิเศษได้ด้วยตนเอง นักพรตอวิ๋นโม่ก็ฟันธงได้ทันทีว่า — แผ่นฟ้าของวงการหลอมสร้าง กำลังจะเปลี่ยนสีในเร็วๆ นี้แล้ว
เขาเข้าครัวก็เพียงเพื่อเอาใจท่านอาจารย์ให้มีความสุขเท่านั้น ตนเองไม่ได้มีความอยากอาหารมากนัก
เจ้าสำนักหลายท่านที่ยังคงรั้งอยู่ในสำนักหมื่นเมฆาในยามนี้ ล้วนเป็น 'สำนักลูกไล่' ของสำนักหมื่นเมฆามิใช่หรือ?
นักพรตอวิ๋นโม่ยกมือขึ้นเป็นเชิงสัญลักษณ์ ก่อนจะกล่าวอีกว่า
"สหายเต๋าทั้งหลายก็มิใช่คนนอก มีความผูกพันลึกซึ้งกับสำนักหมื่นเมฆาของพวกเรา พูดคุยเรื่องเหล่านี้ตรงๆ ก็ไม่เห็นเป็นไร
"ขอได้โปรดให้สำนักหมื่นเมฆาเตรียมตัวเตรียมใจให้มากกว่านี้สักหน่อยเถิด"
เสียใจ เสียใจภายหลังเป็นอย่างยิ่ง
หลี่ต้าจื้อคว้าหมับเข้าที่แขนเรียวของเซียวเยว่ ดึงนางไปหลังฉากกั้นโดยไม่เปิดโอกาสให้อธิบาย
สายตาของเหล่าเซียนที่มองหลี่ต้าจื้อมีความชื่นชมเพิ่มขึ้นหลายส่วน
"สำนักพันธมิตรทุกท่านต่างช่วยเหลือเกื้อกูลกับสำนักหมื่นเมฆาของพวกเรา มิตรภาพลึกล้ำ ก่อนหน้านี้ท่านก็เคยบอกข้าไว้ว่า หากมีผลประโยชน์ใดก็ไม่อาจลืมพวกเขาได้
แย่แล้ว!
"ตามความเห็นอันโง่เขลาของนักพรตยากไร้ผู้นี้ เรื่องนี้มีความสำคัญยิ่งนัก
คำพูดของเขาเมื่อครู่ผิดพลาดที่ใด? หรือมีสิ่งใดล่วงเกินไป?
นางไม่กล้ามองรองเจ้าสำนักม่ออี้ให้มากความ ก้มหน้าขอตัวล่าถอยไป ในใจย่อมมีรสชาติร้อยแปดพันเก้าปะปนกัน
สองวันต่อมา
"ขอบคุณท่านเจ้าสำนัก!"
"รางวัลสามารถมอบให้ศิษย์น้องต้าจื้อได้อย่างหนาหูหนาตายิ่งขึ้น ทว่าเรื่องการหลอมสร้างในภายหลัง สมควรจัดให้อยู่ในขอบข่ายของตำหนักเมฆาบำรุงตามกฎของสำนัก ให้เหล่าผู้อาวุโสฝ่ายนอกเป็นผู้ดูแล
เจ้าสำนักพันธมิตรทั้งหลายก็ยิ่งมองหลี่ต้าจื้อยิ่งรู้สึกถูกชะตา
เจ้าสำนักเหว่ยหยวนผู้มีรูปร่างกำยำล่ำสันลุกขึ้นพรวด "สหายเต๋าต้าจื้อ! นักพรตยากไร้ผู้นี้ขอคารวะท่านหนึ่งจอก!"
น่าเสียดาย...
ความหมายในที่นี้ดูเหมือนว่าจะเป็น... เสียงดัง...
นิสัยของศิษย์น้องม่ออี้นั้น แท้จริงแล้วอวิ๋นโม่เข้าใจดีเป็นที่สุด — ก่อนที่เขาจะกลายมาเป็นเจ้าสำนักรุ่นปัจจุบัน ม่ออี้ก็เป็นผู้อาวุโสฝ่ายในอยู่ก่อนแล้ว
"การประลองใหญ่ในครั้งนี้ ยอดเขาเบิกเมฆาสร้างเรื่องขบขันไว้ไม่น้อย ทว่าภายในสำนักสมควรปฏิบัติต่อสามสิบหกยอดเขาอย่างเท่าเทียมกัน ในภายหลังข้าจะจัดการให้เซียนจากยอดเขาเบิกเมฆาเข้าสู่หอหลอมเมฆาเพิ่มขึ้นอีกสองสามคน เพื่อคอยช่วยเหลือศิษย์น้องต้าจื้อ"
"ศิษย์พี่เจ้าสำนัก"
จู่ๆ นักพรตอวิ๋นโม่ก็เงยหน้าหัวเราะร่วน
"วิสัยทัศน์ของท่านเจ้าสำนักช่างล้ำเลิศนัก"
บรรยากาศในงานเลี้ยงเซียนค่อนข้างตึงเครียดขึ้นมาเล็กน้อย
เซียวเยว่กล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "สมควรเป็นอาจารย์อาที่ต้องดูแลเยว่เอ๋อร์มากกว่าเจ้าค่ะ"
หลังงานเลี้ยงเซียนครั้งนี้เลิกรา เจ้าสำนักพันธมิตรหลายท่านก็ขอตัวลากลับด้วยความพึงพอใจ ก่อนจากไปยังจงใจไปทักทายหลี่ต้าจื้ออย่างเป็นกันเองถึงตรงหน้า
"ผู้อาวุโสซุน ไม่เป็นไรหรอก ศิษย์น้องม่ออี้ก็ทำไปเพราะเห็นแก่สำนักเช่นกัน"
คำศัพท์ 'ภาษาอินทรี' เหล่านั้นที่ผิงอันให้เขาจำเอาไว้ เขาถูกสุราล้างสมองจนลืมไปหมดแล้ว!
หลี่ต้าจื้อประสานมือ หมุนตัวหลบไปที่มุมห้อง หยิบสมุดเล่มเล็กออกมาเทียบเคียงอย่างละเอียด
นักพรตอวิ๋นโม่พยักหน้าเล็กน้อย
นักพรตอวิ๋นโม่ยิ้มกว้างขึ้นอีกเล็กน้อย พลางกล่าวอย่างหนักแน่น "เรื่องนี้หากไม่มอบหมายให้ศิษย์น้องต้าจื้อเป็นประธาน นักพรตยากไร้ผู้นี้จะเบาใจได้อย่างไร!"
"มีเพียงความสามัคคีจึงจะบรรลุอุดมการณ์ร่วมกันได้ ศิษย์พี่เจ้าสำนัก!"
หลี่ต้าจื้อรีบหัวเราะร่วน "เรื่องนี้ย่อมต้องให้ศิษย์พี่เจ้าสำนักเป็นผู้ตัดสินใจอยู่แล้ว ข้าเพิ่งจะบำเพ็ญเพียรมาได้ไม่กี่ปีเอง"
หลี่ต้าจื้อกัดฟัน กระทืบเท้า เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เผยสีหน้าตกตะลึง จ้องมองเซียวเยว่ ก้าวฉับๆ ไปข้างหน้า จากนั้นหมุนซ้ายสามรอบ หมุนขวาสามรอบ
ม่ออี้กล่าวทั้งรอยยิ้ม "เรื่องนี้ย่อมต้องให้ศิษย์พี่เจ้าสำนักเป็นผู้ตัดสินใจ หน้าที่ของนักพรตยากไร้ผู้นี้ มีเพียงรับผิดชอบเรื่องการถ่ายทอดวิชาแก่เหล่าศิษย์ภายในสำนักเท่านั้น"
นักพรตอวิ๋นโม่กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ
"ทุกท่านรอฟังข่าวจากนักพรตยากไร้ผู้นี้ก็พอ หากเส้นทางนี้ไปได้สวย นักพรตยากไร้ผู้นี้ก็ย่อมไม่ลืมมิตรภาพระหว่างสำนักนับหมื่นปีของพวกเราเป็นแน่!"
จู่ๆ รองเจ้าสำนักม่ออี้ก็เอ่ยขึ้น
จู่ๆ นักพรตอวิ๋นโม่ก็กล่าวขึ้น "ศิษย์น้อง ตบะพันปีในช่วงที่ผ่านมาของเจ้าหยุดนิ่งไม่ก้าวหน้ามาโดยตลอด การบำเพ็ญเพียรค่อนข้างจะละเลยไปบ้างแล้วนะ"
หลี่ผิงอันเดินไปหลบมุมอยู่ด้านข้าง หลับตารวบรวมสมาธิ
"จากนั้น ข้าก็กินคำหนึ่ง... จากนั้น พวกเราก็สามารถนำกระบี่บินระดับมนุษย์ที่ตอนนี้ขายอยู่ในตลาดราคาสามสิบก้อนหินวิญญาณ มาขายในราคาสิบห้าก้อน ยี่สิบก้อนหินวิญญาณได้
"หากหอหลอมเมฆากิจการไปได้สวย เช่นนั้นพวกเราก็สามารถทยอยเปิดสาขาย่อยของหอหลอมเมฆาในสำนักพันธมิตรทีละขั้น ทีละชุดได้อย่างเต็มที่
ณ มุมหนึ่งของตำหนักใหญ่ เบื้องหลังฉากกั้น
"สิ่งนี้เป็นของที่พวกเจ้าสองพ่อลูกทำขึ้น ย่อมต้องให้เจ้าเป็นผู้ตัดสินใจชี้ขาดแต่เพียงผู้เดียว"
รอยยิ้มบนริมฝีปากของรองเจ้าสำนักม่ออี้ยังคงอยู่ เพียงแต่มุมปากอดไม่ได้ที่จะกระตุก
เซียวเยว่ขมวดคิ้วแน่น เพิ่งจะผลักหลี่ต้าจื้อออกไป ในสายตาก็ปรากฏภาพของกลุ่มผู้อาวุโสระดับเทียนเซียนเพิ่มขึ้นมา
"ศิษย์พี่เจ้าสำนักกล่าวผิดไปแล้ว"
มีผู้อาวุโสฝ่ายในท่านหนึ่งขมวดคิ้วกล่าว "เจ้าสำนักพันธมิตรหลายท่านอยู่ที่นี่ กิจการภายในสำนัก เอาไว้ค่อยปรึกษาหารือกันภายหลังเถิด!"
แผ่นหลังของเขาราวกับแก่ชราลงไปหลายพันปีในชั่วพริบตา
เจ้าสำนักหมื่นเมฆา นักพรตอวิ๋นโม่ในยามนี้ก็...
"อืม" ชิงซู่กล่าวเสียงเบา "มิน่าเล่ายามที่พวกเขาดื่มสุรา จึงมักจะชอบหาของแกล้มมารับประทาน"
หลี่ต้าจื้อกลับกล่าวว่า "ยังมีอีก ท่านเจ้าสำนัก เรื่องสำนักพันธมิตรที่ท่านกล่าวเมื่อครู่นี้"
หลังส่งเจ้าสำนักพันธมิตรกลับไปหมดแล้ว นักพรตอวิ๋นโม่ก็กลับมายังที่พักของตนเอง และเรียกตัวรองเจ้าสำนักม่ออี้มาอยู่ตรงหน้า
ผู้อาวุโสหญิงโฉมงามผู้นี้ยังสาวและสวยสะพรั่ง แม้จะอายุมากกว่าเขาถึงสองสามพันปี ทว่ารูปลักษณ์ภายนอกดูราวกับเป็นหลานสาวคนโตของเขา ทั้งยังเรียกเขาว่าอาจารย์อาอีก...
เขาจะกระตือรือร้นได้มากเพียงใดกันเชียว?
"ท่านเจ้าสำนัก ข้าขอเสนอให้ก่อตั้งหอที่รับผิดชอบกิจการนี้โดยเฉพาะภายใต้สังกัดตำหนักเมฆาวิเศษ ให้ชื่อว่าหอหลอมเมฆา มีหน้าที่รับผิดชอบเรื่องการหลอมสร้างของวิเศษโดยเฉพาะ
นักพรตอวิ๋นโม่หัวเราะ "ต่อให้เจ้าไม่บอก ก็ต้องให้ศิษย์น้องเซียวเยว่เป็นผู้รับผิดชอบเรื่องนี้อยูดี นางคือขุนพลแห่งโชคลาภของสำนักหมื่นเมฆาของพวกเราเชียวนะ!"
ประกายความลังเลพาดผ่านก้นบึ้งดวงตาของเซียวเยว่
ทว่าเซียวเยว่ก็มิใช่คนคับแคบ
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงมูลค่าที่แฝงอยู่ในของวิเศษทั้งสิบสองชิ้นนี้ ในยามนี้นางตระหนักรู้กระจ่างแจ้งแล้ว
หลี่ต้าจื้อรู้สึกกระวนกระวายใจอยู่บ้าง
แม้ว่าผู้คนเต็มโต๊ะล้วนเป็นยอดฝีมือขั้นเทียนเซียนที่มีชื่อเสียงในโลกบำเพ็ญเพียรแห่งทวีปบูรพา ทว่าหลี่ต้าจื้อกลับไม่มีความอึดอัดแม้แต่น้อย วางตัวเป็นธรรมชาติและสง่างาม
"อัยหยาๆ อัยหยาๆ! เจ้ากลับเป็นอัจฉริยะด้านการค้าขายในรอบหมื่นปีเชียวหรือนี่!"
หลี่ต้าจื้อปล่อยแขนเซียวเยว่ ประสานมือคารวะนาง "วันข้างหน้าขอให้ผู้อาวุโสเซียวช่วยชี้แนะด้วย"
"ศิษย์น้องต้าจื้อ รีบนั่งพักผ่อนสักครู่ก่อนเถิด"
"งั้นหรือ?"
"ช่วงแรกเน้นกำไรน้อยแต่ขายได้มาก ขยายตลาด ของวิเศษทุกชิ้นล้วนประทับตราสัญลักษณ์ของสำนักหมื่นเมฆาของพวกเรา ไม่เกินไม่กี่ปี เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรพเนจรก็จะเชื่อมั่นในของวิเศษของสำนักหมื่นเมฆาเรา
"เรื่องราวซับซ้อนซ่อนเงื่อนในนี้มีมากเกินไป ข้าต่อให้พูดสามวันสามคืนก็พูดไม่จบ
หลี่ต้าจื้อแหกปากตะโกนลั่น
เจ้าสำนักหลายท่านต่างมองหน้ากันไปมา ทว่ากลับไม่มีผู้ใดยอมลุกขึ้นขอตัวลากลับ
บริเวณงานเลี้ยงเซียนเงียบสงัดจนแทบจะได้ยินเสียงเข็มตก
หลี่ต้าจื้อรับป้ายหยกมากวาดตามอง เส้นขีดดำสามเส้นผุดขึ้นบนหน้าผาก
นักพรตอวิ๋นโม่หัวเราะ
เจ้าสำนักหมื่นเมฆา นักพรตอวิ๋นโม่ พร้อมด้วยผู้อาวุโสฝ่ายในสามท่าน รองเจ้าสำนักสองท่าน กำลังนั่งดื่มสุราพูดคุยเป็นเพื่อนเจ้าสำนักพันธมิตรหลายท่าน
หลี่ต้าจื้อเพิ่งจะเลี้ยวผ่านฉากกั้น ผู้อาวุโสเซียวเยว่ในชุดกระโปรงสีแดงก็รีบรุดสวนทางมา
พูดมาถึงตรงนี้ก็เพียงพอแล้ว เจ้าสำนักมีคำตัดสินแล้ว เรื่องราวก็มีข้อสรุปแล้วเช่นกัน
หลี่ผิงอันถอดผ้ากันเปื้อนที่ทำเองออก รินน้ำผลไม้หมักให้ท่านอาจารย์ด้วยรอยยิ้ม
ครู่ต่อมา หลี่ต้าจื้อก็รีบร้อนขอตัวลากลับไปขบคิดกับเหล่าผู้อาวุโสต่อว่าจะยกระดับ 'สายพานการผลิต' อย่างไรดี
ในที่สุดหลี่ต้าจื้อก็ปลีกตัวออกจากตำหนักหมื่นเมฆาได้เสียที เขาประคองพุงขี่เมฆา มุ่งตรงมายังถ้ำพำนักของศิษย์อาจารย์หลี่ผิงอัน
...
[PS: ขอขอบคุณการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากพันธมิตรใหม่ 'หลีหลีซื่อซื่อ', 'เซินยวนตู๋สิงห่าวคั่นปา', 'เซวียนเซวียนม่อเต๋อก่านฉิง', 'เวยลา0205', 'เมิ่งลั่วหรูเสวี่ย'! หลังขึ้นชั้นวางขายแล้วจะมาอัปเดตต่อ!]
