ศิษย์น้องหญิงคนนี้คบหาได้

ยาเบญจธัญหมดลงแล้วจริงๆ

ณ ลานด้านหน้าสำนักเมฆาคล้อย หลี่ผิงอันมองไปยังเรือนที่เวยเหยียนจื่อกำลังเก็บตัวฝึกตน พลางครุ่นคิดว่าหากไปรบกวนการเก็บตัวของผู้ดูแลท่านนี้จะส่งผลเสียใดตามมาบ้าง

ผู้ดูแลเวยเหยียนจื่อเก็บตัวฝึกตนอย่างกะทันหัน โดยไม่ได้เตรียมการใดๆ ไว้ล่วงหน้า

ยาเบญจธัญมิใช่เพียงของประทังความหิว ทว่ายังช่วยปรับปรุงกายาได้เล็กน้อย หากสะสมไปนานวันเข้า ก็สามารถทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเลี่ยนชี่ (หลอมปราณ) ที่เพิ่งเข้าสำนักมีการพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ในฐานะผู้ดูแลรักษาการของสำนักเมฆาคล้อยเล็กๆ แห่งนี้ ตอนนี้หลี่ผิงอันจึงทำได้เพียงไปเบิกยาเบญจธัญที่ตำหนักเมฆาบำรุงบนยอดเขาประธานกลับมา

นี่เป็นเพียงงานเดินธุระเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

มู่หนิงหนิงเป็นคนมีน้ำใจ เมื่อเห็นว่าหลี่ผิงอันดูเหมือนไม่อยากขยับตัว จึงเอ่ยอาสาอยู่ข้างๆ ว่า

"ศิษย์พี่เอาป้ายคำสั่งของท่านให้ข้ายืมเถิด ข้าจะไปเดินธุระที่ตำหนักธุรการบนยอดเขาประธานให้เอง! มีป้ายคำสั่งนี้ก็ช่วยประหยัดเวลาไปได้มาก"

หลี่ผิงอันตอบ "ให้ข้าไปเองดีกว่า หน้าที่ผู้ดูแลรักษาการนี้ข้าเป็นคนรับปากไว้แต่แรก ไม่มีเหตุผลที่จะต้องให้เจ้ามาเหน็ดเหนื่อย"

"เช่นนั้นพวกเราไปด้วยกันดีหรือไม่!"

มู่หนิงหนิงกะพริบตาดอกท้อคู่สวยที่ทั้งใสกระจ่างและมีชีวิตชีวา พลางพูดพลางหัวเราะว่า

"ข้าอยากเดินเล่นในสำนักดูสักหน่อย อยากเห็นนักว่าดินแดนเซียนแห่งนี้จะโอ่อ่าเพียงใด!"

หลี่ผิงอันพยักหน้าตกลง "ก็ดี เช่นนั้นพวกเราไปกันเถอะ จะได้รีบไปรีบกลับ"

สิ้นคำ ร่างของหลี่ผิงอันก็พริ้วไหวไปยังประตูเรือน เพียงกระโดดไม่กี่ครั้งก็ออกไปอยู่นอกลานแล้ว

"ศิษย์พี่รอเดี๋ยวสิ!"

มู่หนิงหนิงประสานมือคารวะเด็กหนุ่มเหล่านั้น ก่อนจะใช้ปลายเท้าแตะพื้นเบาๆ ร่างบอบบางอรชรลอยละลิ่วข้ามยอดต้นสนรับแขก ราวกับนกกระเรียนขาวผู้สง่างามสยายปีก ชายกระโปรงและเรือนผมยาวพลิ้วไหวไปพร้อมกัน ดูนุ่มนวลและงดงามจนเกินบรรยาย

เด็กหนุ่มในลานหลายคนถึงกับละสายตาจากนางไม่ได้ไปชั่วขณะ

สำนักเมฆาคล้อยตั้งอยู่บนเขาด้านหน้าของสำนักหมื่นเมฆา ทางทิศใต้ของยอดเขาประธาน โดยมีตีนเขาคั่นกลางอยู่เจ็ดแปดยอด

หากพวกเขาสามารถเหาะเหินเดินอากาศได้ เพียงครู่เดียวก็คงถึงยอดเขาประธานแล้ว

แต่หลี่ผิงอันกับมู่หนิงหนิงเป็นเพียงผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเลี่ยนชี่ (หลอมปราณ) แม้แต่อาวุธเวทสำหรับเหาะเหินระดับต่ำที่สุดก็ยังไม่อาจกระตุ้นการทำงานได้

ทันทีที่ออกจากเขาด้านหน้า หลี่ผิงอันก็แขวนป้ายหยกผู้ดูแลไว้ที่ข้างมือ เพื่อแสดงฐานะของตน

ท่ามกลางหุบเขาแม่น้ำที่ร่มรื่นไปด้วยแมกไม้ ศิษย์ตัวน้อยของสำนักเมฆาคล้อยทั้งสองคนพุ่งทะยานผ่านยอดไม้และปลายหญ้าไปอย่างรวดเร็ว

หลี่ผิงอันนึกไปถึงละครโทรทัศน์แนวกำลังภายในที่เขาชื่นชอบในวัยเด็ก วิชาตัวเบาของจอมยุทธ์แต่ละคนสามารถเหินข้ามยอดหญ้า ม้วนตัวกลางเกลียวคลื่น พลิกตัวบนหัวเตียงได้ ตอนเด็กๆ เขาเคยอิจฉามากเพียงใดกัน

นึกไม่ถึงว่าเขายังไม่ทันบรรลุขั้นเลี่ยนชี่ (หลอมปราณ) ขั้นสมบูรณ์ เพิ่งก้าวเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญเพียร ก็มีทักษะเช่นนี้จริงๆ เสียแล้ว

เมื่อพบว่ามู่หนิงหนิงไม่ถนัดเรื่องการเดินทาง หลี่ผิงอันจึงต้อง 'บิน' ให้ช้าลงหน่อย

ร่างของเขาหยุดพักบนยอดไม้เป็นระยะ พร้อมกับแผ่สัมผัสวิญญาณอันเบาบางออกไปรอบตัวเพื่อสำรวจความเคลื่อนไหวในแต่ละจุด

หลี่ผิงอันยังคอยสังเกตการณ์บนท้องฟ้าอยู่ตลอด หากบังเอิญพบผู้อาวุโสยอดฝีมือในสำนักลงมาไต่ถาม ก็จะได้ขอร้องให้ผู้อาวุโสร่วมสำนักช่วยไปส่งพวกเขาสองคนสักหน่อย

น่าเสียดายที่วิ่งอยู่ในหุบเขามาครึ่งชั่วยามแล้ว กลับไม่มีใครสนใจพวกเขาสองคนเลย

"ศิษย์พี่... ท่านไม่ต้องพักบ้างเลยหรือ?"

เสียงตะโกนปนหอบเหนื่อยเล็กน้อยของมู่หนิงหนิงดังมาจากด้านหลัง

หลี่ผิงอันหยุดอยู่บนยอดต้นไทร หันกลับไปมองเด็กสาวที่กำลังตามมา

บนหน้าผากเกลี้ยงเกลาของมู่หนิงหนิงมีเหงื่อผุดซึมขึ้นมาเล็กน้อย ใบหน้านั้นแดงระเรื่อ ดูขัดเขินอยู่บ้าง

แม้พลังเวทในร่างของนางจะยังคงเต็มเปี่ยม แต่การโคจรพลังเวทกลับเชื่องช้าลงเล็กน้อย

"ศิษย์พี่... แฮ่ก! ข้าขอพักสักเดี๋ยว!"

หลี่ผิงอันพูดพลางอมยิ้ม "อืม ข้าจะรอเจ้าอยู่ตรงนี้"

มู่หนิงหนิงร่อนลงบนพื้นหญ้าใต้ต้นไม้ หยิบเบาะรองนั่งออกมาแล้วเริ่มทำสมาธิอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังไม่ลืมตอบกลับประโยคหนึ่ง "ข้าพักแป๊บเดียวก็พอ! การโคจรพลังเวทมันติดขัดนิดหน่อย! ศิษย์พี่ ความอดทนของท่านสุดยอดไปเลย!"

หลี่ผิงอันยืนอยู่บนยอดไม้ ก้มมองมู่หนิงหนิงอยู่ครู่หนึ่ง

เมื่อการโคจรพลังเวทในร่างของมู่หนิงหนิงกลับมาคงที่ เขาจึงส่งเสียงชี้แนะ

"เมฆากรุ่นไอหมอกก่อเกิดวารีไหลริน ร้อยสายน้ำหวนคืนสู่มหาสมุทร ผันแปรทิศทางไปตามกระแส"

เปลือกตาของมู่หนิงหนิงสั่นไหว นางรีบทำความเข้าใจอย่างละเอียดทันที รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏขึ้นโดยไม่รู้ตัว การโคจรพลังเวทในร่างกลายเป็นเชื่องช้าลงเล็กน้อย ทว่ากลับให้ความรู้สึกต่อเนื่องยาวนานไม่ขาดสายเพิ่มขึ้นมา

ครู่ต่อมา นางก็ใช้ดวงตากลมโตสว่างไสวคู่นั้นมองไปยังหลี่ผิงอัน ก่อนจะประสานมือคารวะเขาด้วยท่าทีจริงจัง

"ขอบคุณศิษย์พี่ที่ชี้แนะ!"

"เดินทางต่อเถอะ"

"อืม!"

มู่หนิงหนิงใช้ปลายเท้าแตะพื้นเบาๆ ร่างพริ้วไหวไปยังยอดไม้ ไล่ตามหลี่ผิงอันที่อยู่ด้านหน้าต่อไป

เพิ่งจะมีความเข้าใจถ่องแท้ มู่หนิงหนิงย่อมดีใจเป็นอย่างยิ่ง

นางมองแผ่นหลังของหลี่ผิงอัน ความคิดในหัวก็เริ่มโลดแล่น

ศิษย์พี่คนนี้ไม่เพียงแต่หน้าตาดีเท่านั้น ยังเป็นคนดีมากๆ อีกด้วย ผ่านไปแค่ไม่กี่วัน ก็ช่วยเหลือนางมาตั้งหลายครั้งแล้ว...

จิตใจของเด็กสาวมักจะหวั่นไหวและไร้เดียงสาเสมอ

"ระวัง"

เสียงของหลี่ผิงอันดังขึ้นกะทันหัน

มู่หนิงหนิงเกือบจะเอาหัวพุ่งชนแผ่นหลังของหลี่ผิงอัน นางฝืนทรงตัวยืนอยู่บนกิ่งไม้กิ่งเดียวกับเขาได้อย่างฉิวเฉียด

"ศิษย์พี่ มีอะไรหรือ?"

"มองข้างหน้าสิ"

ร่างของหลี่ผิงอันนิ่งสงบ เขาใช้วิธีส่งเสียงผ่านปราณเช่นกัน

มู่หนิงหนิงพยายามเขย่งปลายเท้า เพื่อให้สายตามองข้ามไหล่ของหลี่ผิงอันไป จึงได้เห็นสัตว์ประหลาดแห่งแดนเซียนตัวหนึ่งซึ่งกำลังจ้องหน้ากับหลี่ผิงอันอยู่ด้านหน้า

สัตว์ประหลาดตัวนี้ดูเหมือนจะมีสายเลือดของสัตว์ร้ายบรรพกาล ทั่วทั้งร่างถูกล้อมรอบด้วยเปลวเพลิงสีดำจางๆ ความยาวจากหัวจรดหางไม่เกินครึ่งจั้ง รูปร่างคล้ายแมวดาว มีตาเดียว เขี้ยวแหลมคม หูแหลม และมีสามหางงอกอยู่ด้านหลัง

ในปากของมันกำลังคาบกระรอกตัวหนึ่ง เลือดสดๆ หยดหยาดอยู่ริมฝีปาก หางทั้งสามชี้ชันขึ้นจนสุด มันจ้องมองหลี่ผิงอันด้วยความระแวดระวังเต็มเปี่ยม ในลำคอส่งเสียงขู่คำรามดังอือๆ มู่หนิงหนิงซึ่งอ่านตำราเก่าแก่ในบ้านมาตั้งแต่เด็ก ก็จดจำสิ่งนี้ได้ทันที จึงเอ่ยเสียงเบาว่า "ที่แท้ก็คือฮวน สัตว์ประหลาดบรรพกาลนี่เอง"

หลี่ผิงอันถาม "ดุร้ายมากไหม?"

มู่หนิงหนิงตอบ "นำไปปรุงยาได้ หรือจะนำไปหลอมโอสถก็ได้... ในหนังสือบอกไว้แค่นี้ ดูแล้วก็น่ารักดีนะ"

มุมปากของหลี่ผิงอันกระตุกเบาๆ

เขาเพิ่งจะคิดละสายตาจากสัตว์ประหลาดตัวนี้ เจ้าฮวนก็พุ่งกระโจนเข้ามาอย่างกะทันหัน ราวกับสายฟ้าแลบพุ่งตรงมาที่พวกเขาทั้งสอง หางทั้งสามของมันแกว่งไกวอย่างบ้าคลั่ง! ประกายแสงวาบขึ้นในดวงตาของหลี่ผิงอัน เขาตอบสนองได้อย่างรวดเร็วหาใดเปรียบ

มือซ้ายของเขากำอาวุธลับที่มีพลังทำลายล้างไม่ธรรมดาไว้หลายชิ้น มือขวาตวัดขึ้น ยันต์หลายแผ่นพุ่งออกมาจากแขนเสื้อ! ปัง! ยันต์กระดาษสีเหลืองระเบิดออกตรงหน้าเขา กลุ่มก้อนเปลวเพลิงหลายสายหลอมรวมเป็นหนึ่ง เปลวไฟพุ่งม้วนเข้าหาสัตว์ประหลาดตัวนี้

หลี่ผิงอันยังคงจะสะบัดยันต์กระดาษต่อไป คิดไม่ถึงว่าแขนจะถูกคนดึงเอาไว้ เส้นผมดำขลับหลายเส้นเฉียดผ่านปลายจมูกของเขาไป

"หลบหลังข้า!"

สิ้นเสียงตะโกนของมู่หนิงหนิง ประกายแสงเย็นเยียบสายหนึ่งก็พุ่งทะยานไปเบื้องหน้า ราวกับสายฟ้าฟาดผ่าเปลวเพลิง คมดาบพุ่งแทงตรงไปยังสัตว์ร้ายฮวน! ในชั่วพริบตา หางของสัตว์ร้ายฮวนก็สะบัดอย่างแรง ร่างของมันโยกหลบซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว

เจตนาดาบของมู่หนิงหนิงก่อเกิดแล้ว ดาบยาวที่ดูเหมือนจะแทงตรงๆ แท้จริงแล้วซ่อนความพลิกแพลงเอาไว้ คมดาบเพียงแค่สั่นไหวเบาๆ ก็ปิดกั้นรอบตัวสัตว์ร้ายฮวนไว้หมดสิ้น! สัตว์ประหลาดบรรพกาลตัวนี้ไม่ได้มีพละกำลังแข็งแกร่งนัก ภายในร่างไม่มีพลังปีศาจมากเท่าใด

ประกายดาบวาบผ่าน สัตว์ร้ายฮวนส่งเสียงร้องแหลมบาดหู ร่างของมันตกลงไปใต้ต้นไม้ ขาหน้า แผ่นหลัง และขาหลัง ล้วนมีบาดแผลจากดาบที่เป็นระเบียบเพิ่มขึ้นมาจุดละสองรอย เลือดสดๆ ซึมไหลออกมา

สัตว์ตัวนี้ไม่มีอันตรายถึงชีวิต เพียงแต่ไม่อาจขยับเขยื้อนได้เท่านั้น

มู่หนิงหนิงยืนอยู่บนยอดไม้ ถือดาบมองลงไปเบื้องล่าง เชิดหน้ายืดอก เลียนแบบคำพูดเวลาที่มารดาของตนลงโทษคนชั่ว นางแค่นเสียงเย็นเบาๆ ว่า

"เจ้าสัตว์เดรัจฉานบังอาจทำร้ายคนเชียวหรือ! เห็นแก่ที่เจ้าเป็นสัตว์ประหลาดบรรพกาล สายเลือดหลงเหลืออยู่ยาก วันนี้ข้าจะละเว้นเจ้าไปก่อน!"

หลี่ผิงอันพริ้วกายมาจากด้านข้าง เพิ่งจะคิดเอ่ยปากชมมู่หนิงหนิงสักหน่อย

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะคอกดังลั่นออกมาจากในป่า "บัดซบ!"

สิ้นเสียงตะคอก เหนือผืนป่าก็มีร่างหนึ่งเหินลมพุ่งตรงเข้ามาอย่างรวดเร็ว

"พวกเจ้าเป็นศิษย์ยอดเขาไหน! บังอาจมาทำร้ายยาวิเศษของอาจารย์ข้า!"

มู่หนิงหนิงกะพริบตา หลี่ผิงอันขมวดคิ้วเล็กน้อย

ชั่วอึดใจ ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเลี่ยนชี่ (หลอมปราณ) หนุ่มคนหนึ่งก็กระโจนเข้าหาสัตว์ร้ายฮวนราวกับคนบ้า เมื่อเห็นบาดแผลรอบตัวสัตว์ร้ายฮวน ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มก็โกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันที เขาระมัดระวังอย่างยิ่งในการเก็บสัตว์ร้ายฮวนเข้าไปในถุงวิเศษใบหนึ่ง

ศิษย์หนุ่มคนนี้เงยหน้าขึ้นมองหลี่ผิงอันและมู่หนิงหนิงที่อยู่บนยอดไม้ พบว่านี่เป็นเพียงศิษย์ตัวน้อยขั้นเลี่ยนชี่ (หลอมปราณ) สองคน แถมบนข้อมือของคนหนึ่งยังแขวนป้ายหยกที่เขียนว่า 'สำนักเมฆาคล้อย' เอาไว้ จึงสบถด่าทอออกมา "พวกเจ้าสองคนไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วใช่หรือไม่! ยาวิเศษของอาจารย์ข้าก็ยังกล้าแตะต้อง!"

"สหายเต๋าร่วมสำนักท่านนี้"

มุมปากของหลี่ผิงอันประดับด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย อาวุธลับที่กำอยู่ในมือซ้ายก็เปลี่ยนเป็นแบบที่มีอานุภาพร้ายแรงกว่าเดิมอีกหลายชิ้น ภายนอกยังคงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนต่อไปว่า

"เป็นสัตว์ตัวนี้ที่คิดจะโจมตีพวกเราก่อน

"พวกข้าสองคนตบะตื้นเขิน แต่ก็ไม่อาจนั่งรอความตายได้

"กฎสำนักห้ามมิให้ศิษย์ต่อสู้กันเอง หากสหายเต๋าไม่พอใจ สู้ตามพวกเราไปหาผู้ดูแลสำนักที่ยอดเขาประธานด้วยกัน เพื่อถกเถียงกันให้รู้ถูกผิดดีกว่า"

ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มผู้นี้กำลังคลุ้มคลั่งอยู่ภายในใจ

เดิมทีเขาก็เป็นหนึ่งในกลุ่มศิษย์ที่มีฝีมืออ่อนด้อยที่สุดบนยอดเขาธุลีโอสถอยู่แล้ว ในยามปกติ นอกจากการบำเพ็ญเพียร ก็ยังต้องทำงานจิปาถะต่างๆ สัตว์ร้ายฮวนตัวนี้เป็นสิ่งที่อาจารย์ของเขาต้องการนำไปหลอมยาโอสถ เขารับหน้าที่เลี้ยงดูสัตว์ตัวนี้เพื่อรอวันนำไปปรุงยา แต่นึกไม่ถึงว่าเพียงแค่ตอนที่เขางีบหลับไปครู่เดียว สัตว์ประหลาดตัวนี้กลับถูกศิษย์ตัวน้อยขั้นเลี่ยนชี่ (หลอมปราณ) สองคนทำร้ายบาดเจ็บเสียแล้ว

เมื่อนึกถึงกฎเกณฑ์อันเข้มงวดของอาจารย์ตนเอง และอนาคตอันมืดมนของตนเองในวันข้างหน้า ผู้บำเพ็ญเพียรหนุ่มก็บันดาลโทสะขึ้นมาทันที

"หุบปาก!"

คนผู้นี้เผยแววตาดุร้าย เอ่ยด่าด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราดว่า

"บุกรุกเขาด้านหลังยอดเขาธุลีโอสถของข้า ทำร้ายยาวิเศษของยอดเขาธุลีโอสถของข้า ต่อให้ไล่พวกเจ้าออกจากสำนักก็ไม่นับว่าเกินไปหรอก!"

หลี่ผิงอันลอบถอนหายใจในใจ

ศิษย์ยอดเขาธุลีโอสถขั้นจวี้เสิน (รวมจิต) ผู้นี้จิตใจสับสนว้าวุ่นไปแล้ว คงอยากจะดึงพวกเขาสองคนมารับเคราะห์แทน เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกลงโทษเป็นแน่

"เหอะ!"

มู่หนิงหนิงด่าทอ "ศิษย์พี่อย่างท่านทำไมถึงได้ไร้เหตุผลเช่นนี้!

"เป็นเจ้าฮวนตัวนี้ที่อยากทำร้ายพวกเราต่างหาก พวกเราถึงได้ลงมือตีมันถอยไป!

"อีกอย่าง ข้าก็แค่ทำให้มันขยับตัวไม่ได้ชั่วคราวเท่านั้น ท่านจะมาหาว่าพวกเราไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วได้อย่างไร?"

"อาจารย์ของพวกเจ้าสองคนคือใครกัน! สั่งสอนศิษย์มาแบบนี้หรือ?"

ศิษย์หนุ่มผู้นั้นด่าทอด้วยความโกรธ

"ที่นี่คือเขาด้านหลังยอดเขาธุลีโอสถของข้า พวกเจ้าบุกรุกยอดเขาธุลีโอสถของข้า ทำร้ายยาวิเศษของยอดเขาข้า ยังจะกล้ามาต่อล้อต่อเถียงข้างๆ คูๆ อีก!

"ข้าจะจับพวกเจ้ากลับไปไต่สวนความผิดก่อน!"

ศิษย์หนุ่มผู้นี้อาศัยตบะขั้นจวี้เสิน (รวมจิต) ระดับสามของตน ย่อเข่าลงอย่างแรงแล้วดีดตัว ร่างกระโจนพรวดขึ้นมา พุ่งตรงเข้าหามู่หนิงหนิง... ไม่สิ เข้าหาหลี่ผิงอันที่อยู่ข้างๆ มู่หนิงหนิง

หลี่ผิงอันเพิ่งจะคิดเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง ด้านข้างก็มีเสียงกระบี่ดังใสกังวานแว่วมา

มู่หนิงหนิงถือดาบพุ่งเข้าไปรับหน้า ปากเล็กๆ ยังไม่ลืมตะโกนบอกประโยคหนึ่ง "ศิษย์พี่รีบถอยไป! ข้าจะสู้กับเขาเอง!"

ดาบของนางแฝงประกายแสงวิเศษพุ่งเข้าหาศิษย์หนุ่มเบื้องล่าง ดาบยาวในมือตวัดออกเป็นประกายดาวหลายสิบดวง

ศิษย์หนุ่มผู้นั้นประมาทไปชั่วขณะ จึงถูกมู่หนิงหนิงที่มีตบะต่ำกว่ามากโจมตีจนต้องถอยร่น ดาบยาวเล่มนั้นตวัดผ่านเสื้อคลุมของศิษย์หนุ่ม ตัดแขนเสื้อฝั่งซ้ายของเขาจนขาด

ใบหน้างดงามขนาดเท่าฝ่ามือของมู่หนิงหนิงเชิดขึ้นเล็กน้อย ราวกับลูกนกยูงตัวน้อยที่ได้รับชัยชนะ

"พวกเจ้า!"

ศิษย์หนุ่มโกรธจัด ใบหน้าแดงก่ำ เขาคว้ายันต์กระดาษกำมือหนึ่งปาออกไปข้างหน้าอย่างแรง

ยันต์กระดาษเหล่านั้นระเบิดกลายเป็นหมอกควันในพริบตา จากนั้นดาบปราณความยาวหนึ่งฉื่อหลายเล่มก็พุ่งออกมาจากม่านหมอก! นี่คือวิชาอาคมเบื้องต้นของสำนักหมื่นเมฆา

นำยันต์ควบแน่นเป็นเมฆา นำเมฆาแปรเปลี่ยนเป็นดาบ! ดาบปราณเหล่านี้พุ่งเป้าไปที่มู่หนิงหนิงเป็นหลัก แต่ก็ยังไม่ลืมเผื่อแผ่มาถึงหลี่ผิงอันที่ยังคงยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนด้วย และเป้าหมายที่ดาบปราณเล็งเอาไว้ ล้วนเป็นจุดตายทั่วร่างของหลี่ผิงอัน ทั้งลำคอ ดวงตาทั้งสองข้าง เป็นต้น

พอเริ่มใช้วิชาอาคม ข้อได้เปรียบเรื่องตบะที่สูงกว่าหลายระดับของศิษย์หนุ่มผู้นี้ก็แสดงออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน

ร่างของมู่หนิงหนิงกระโจนพริ้วไหวอยู่เหนือยอดไม้ อาศัยดาบวิเศษในมือสกัดกั้นดาบปราณไปได้เกินกว่าครึ่ง แต่ก็ยังมีดาบปราณอีกสามส่วนพุ่งเข้าโจมตีหลี่ผิงอัน

"ศิษย์พี่ระวัง!"

เนื้อเรื่องช่วงนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อฝืนโชว์เทพตบหน้าหรอกนะ! ผู้อ่านใหม่หลายคนอาจยังไม่เข้าใจสไตล์คอเมดี้เบาสมองของกุยกุย จึงขออธิบายไว้สักหน่อย ปล. ขอตั๋วขอยอดติดตามอ่านด้วย~ ยอดติดตามอ่านในช่วงออกหนังสือใหม่นั้นสำคัญที่สุด กลุ่มพูดคุยบิดาเซียน 1: 1041155628 ปัดกวาดตั่งเตียงรอต้อนรับทุกท่าน~