เซียนหญิงชิงซู่เพียงตอบรับว่า 'อืม' จากนั้นก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ อีก
นางชำระล้างคราบเลือดและกลับคืนสู่รูปโฉมเดิมแล้ว ช่างมีกระดูกหยกน้ำแข็งใสบริสุทธิ์ รูปโฉมงดงามดั่งเทพธิดา เพียงแต่นิสัยจืดชืดไปสักหน่อย ทำให้ผู้คนรู้สึกว่าเข้าถึงยาก
การหลบหนีไกลนับหมื่นลี้ในครั้งนี้ สำหรับหลี่ผิงอันแล้ว ถือได้ว่าเป็นการฝึกฝนที่เหนือความคาดหมาย
ทว่าก็ใช่ว่าผู้บำเพ็ญเพียรน้อยขั้นหนิงกวงทุกคน จะสามารถสั่งการหยวนเซียนผู้หนึ่ง ให้ไปช่วยเหลือว่าที่เทียนเซียนได้...
สรุปแล้ว ประสบการณ์ในครั้งนี้ทำให้หลี่ผิงอันรู้สึกมหัศจรรย์เป็นอย่างยิ่ง
หากไม่ใช่เพราะมีผู้ดูแลเวยเหยียนจื่ออยู่ข้างกาย หลี่ผิงอันก็คงจะประสานมือคารวะเซียนหญิงผู้นี้ แล้วหลบหนีไปอย่างรวดเร็ว
สาเหตุหลักที่หลี่ผิงอันอยู่ช่วย ความจริงแล้วเป็นเพราะป้ายหมื่นเมฆาคืนสำนักในมือของเขาต่างหาก
เซียนหญิงผู้นี้ก็น่าสนใจทีเดียว
นิสัยของนางแท้จริงแล้วไม่ได้เย็นชา แต่เป็นความ 'ไม่ประสีประสาต่อโลก' ที่ยากจะบรรยายออกมา
นางไม่ถือตัวว่ามีตบะแก่กล้า และไม่มีคำพูดคำจาที่แสร้งทำเป็นมีลับลมคมในอะไร
หลังจากกลืนโอสถจินเซียนรักษาชีวิตและสามารถใช้วิชาหลบหนีได้แล้ว ชิงซู่ก็กลายเป็น 'เวยเหยียนจื่อหมายเลขสอง' อย่างกระตือรือร้น คอยเชื่อฟังคำสั่งของหลี่ผิงอันอยู่ตลอด
แม้กระทั่งตอนที่นางตอบคำถาม บางครั้งก็ยังใช้คำเสริมน้ำเสียงง่ายๆ อย่าง 'อ้อ' หรือ 'อืม'
หลี่ผิงอันนึกถึงตำราในสำนักที่ตนเคยอ่าน เคยมีผู้อาวุโสยอดฝีมือประเมินวิถีการบำเพ็ญเพียรจิตบริสุทธิ์เอาไว้ว่า:
[ซื่อตรงต่อตัวตนที่แท้จริง จิตบริสุทธิ์ไร้ตัวตน]
เซียนชิงซู่ผู้นี้ก็คล้ายคลึงกับคำกล่าวนี้
หลังจากสัมผัสกันในช่วงเวลาสั้นๆ หลี่ผิงอันก็ค้นพบอย่างรวดเร็วว่า ชิงซู่ในยามนี้ น่าจะมาถึงจุดที่ใกล้จะทะลวงระดับแล้ว
ของวิเศษล้ำค่าที่ชิงซู่แย่งชิงมาได้คือสิ่งใด ในเมื่อนางไม่พูด หลี่ผิงอันและเวยเหยียนจื่อก็ไม่สะดวกใจที่จะถามไถ่ หลี่ผิงอันคาดเดาว่าของวิเศษชิ้นนั้นน่าจะเป็นของบำรุงขนานใหญ่บางอย่าง ซึ่งได้หลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณหยวนเสินของชิงซู่อย่างสมบูรณ์แล้ว นี่จึงเป็นสาเหตุหลักที่กระตุ้นให้ชิงซู่กำลังจะทะลวงผ่านคอขวดของระดับเทียนเซียน
นี่แหละที่เรียกว่าวาสนาครั้งใหญ่
ความมั่งคั่งมักได้มาจากการเสี่ยงภัยของแท้
หลี่ผิงอันเพียงแค่คิดว่า บิดาแก่ๆ ของตนพกพาวาสนาอันยิ่งใหญ่ติดตัว รอจนบิดาบำเพ็ญเพียรสำเร็จเป็นเจินเซียนหรือเทียนเซียนแล้วลงจากเขาไปท่องยุทธภพ มีความเป็นไปได้สูงมากว่า แค่เดินไปสองก้าวก็อาจจะได้พบกับวาสนาครั้งใหญ่อะไรสักอย่าง...
หลี่ผิงอันตัดสินใจอย่างเด็ดขาดในทันที
ต่อไปไม่ว่าบิดาจะออกจากบ้านไปไหน เขาจะต้องตามไปด้วย!
ชิงซู่ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน "เจ้า ยังมีความปรารถนาอื่นอีกหรือไม่?"
หลี่ผิงอัน: ...
คำพูดนี้เมื่อหลุดออกมาจากปากของนาง ทำไมถึงให้ความรู้สึกเหมือนกำลังสั่งเสียก่อนตายเลยล่ะ
หลี่ผิงอันกล่าวพลางหัวเราะ "หลี่ต้าจื้อบิดาของข้า กราบปรมาจารย์คงหมิงเป็นอาจารย์"
"ข้าเคยได้ยินมาบ้าง"
แววตาของชิงซู่แฝงความสงสัยเล็กน้อย:
"ข้าถามว่าเจ้ามีความปรารถนาอันใด ข้าสามารถช่วยให้เจ้าสมหวังได้ทุกอย่าง"
"ผู้อาวุโส ความหมายของข้าก็คือ ข้าไม่ได้ขาดแคลนทรัพยากรในการบำเพ็ญเพียร"
ในดวงตาของหลี่ผิงอันเพิ่มความหดหู่ขึ้นมาหลายส่วน "ความปรารถนาของข้าในตอนนี้ มีเพียงการกราบอาจารย์สักคน ให้มีคนสามารถชี้แนะเส้นทางการบำเพ็ญเพียรให้ข้าสักระยะหนึ่ง"
"เป็นเพราะบิดาของข้ามีลำดับอาวุโสสูงเกินไป ผู้คนในสำนักและเหล่าเซียนต่างก็หลีกเลี่ยงจุดนี้ จึงยังไม่มีใครรับข้าเป็นศิษย์"
ชิงซู่พยักหน้าเบาๆ ไม่ได้แสดงท่าทีอันใดแล้วจึงหลับตาทำสมาธิ
หลี่ผิงอันเริ่มไม่แน่ใจแล้วจริงๆ...
เขาพูดอ้อมค้อมมาถึงขนาดนี้แล้ว พี่สาวท่านนี้ไม่ควรจะพูดสักหน่อยหรือว่า 'ข้ามีสหายอยู่สองสามคน' หรือ 'กลับไปที่ภูเขาแล้วจะช่วยแนะนำให้' น่ะ?
หลี่ผิงอันรออยู่นานพักใหญ่ ตัดสินใจเปลี่ยนจากการบอกใบ้เป็นการพูดตรงๆ
เขาเอ่ยเสียงต่ำ "ความจริงแล้วข้าไม่ได้คาดหวังว่าจะได้กราบเทียนเซียนเป็นอาจารย์ หากได้เจินเซียนมาเป็นอาจารย์ ก็ถือว่าดีมากแล้ว"
ชิงซู่ลืมตามองหลี่ผิงอันอีกครั้ง
ใบหน้าของนางเย็นชา แววตาไม่มีความผันผวนทางอารมณ์ใดๆ ราวกับมองทะลุความในใจของหลี่ผิงอันได้ในพริบตาเดียว
หลี่ผิงอันลอบชื่นชมในใจ...
แรงกดดันเช่นนี้ของชิงซู่ แข็งแกร่งกว่าผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งและเซียวเยว่ไม่รู้ตั้งกี่เท่า! "ข้าขอพิจารณาเรื่องนี้ก่อน"
ชิงซู่กล่าวเสียงเบา จากนั้นก็ไม่เอ่ยปากอีก
หลี่ผิงอันเองก็ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัว จึงเลิกพูดถึงเรื่องนี้ไปเลย
แม้จะมีผู้ยิ่งใหญ่ระดับเจินเซียนขั้นสูงสุดที่ฟื้นฟูพลังฝีมือมาได้หกส่วนอยู่ข้างกาย แต่สัมผัสวิญญาณอันอ่อนด้อยของหลี่ผิงอันก็ยังคงแผ่ซ่านออกไป คอยสังเกตการณ์รอบด้านอย่างระมัดระวัง
ไม่ไกลนัก เวยเหยียนจื่อที่ปลอมตัวเป็นผู้บำเพ็ญเพียรหญิงวัยกลางคนตามคำแนะนำของหลี่ผิงอัน ก็กำลังพาร่างหลายร่างเร่งฝีเท้าเข้ามา
กำลังเสริมมาถึงแล้ว
...
ยอมรับนับถือ
ยามนี้เวยเหยียนจื่อยอมรับนับถือหลี่ผิงอัน ผู้บำเพ็ญเพียรน้อยขั้นหนิงกวงผู้นี้อย่างหมดใจ!
เวยเหยียนจื่อรู้สึกเพียงว่า สามวันสองคืนที่ผ่านมานี้ 'สะใจ' กว่าพันปีที่เขาเคยอยู่บนภูเขาก่อนหน้านี้เสียอีก! ในตอนแรก การจัดเตรียมต่างๆ ที่หลี่ผิงอันทำไว้ล้วนส่งผลอย่างต่อเนื่อง นี่เป็นการวางรากฐานอำนาจสั่งการเด็ดขาดของหลี่ผิงอันในเวลาต่อมา
เหล่าเซียนที่ไล่ล่าสังหารชิงซู่นั้น มีทั้งเทียนเซียนฝ่ายธรรมะที่ซ่อนเร้นใบหน้า มีทั้งยอดฝีมือฝ่ายอธรรมที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายชั่วร้าย แม้กระทั่งปีศาจยักษ์ที่จำแลงกายเป็นมนุษย์
วิชาค้นหาคนของยอดฝีมือเหล่านี้มีหลากหลายรูปแบบ มีทั้งพึ่งพาอิทธิฤทธิ์ พึ่งพากลิ่น และยังมีที่พึ่งพาการทำนาย
ส่วนวิธีรับมือของหลี่ผิงอัน ก็ทำเอาเวยเหยียนจื่อมองจนตาลาย
ใช้ไอขุ่นมัวของเมืองใหญ่ในโลกมนุษย์มากลบเกลื่อนกลิ่นอายของผู้บำเพ็ญเพียร ใช้แผนที่แผ่นเดียวขีดเขียนไปมาก็สามารถหลบเลี่ยงวงล้อมซุ่มโจมตีของฝ่ายตรงข้ามได้ จัดฉากถ้ำจำศีลจริงเท็จเพื่อหลอกล่อสายตาของศัตรูที่แข็งแกร่ง ควักของวิเศษทรงกลมที่สร้างผลงานชิ้นโบแดงออกมา ทฤษฎีตำราพิชัยสงครามอันหลากหลาย...
สิ่งที่ทำให้เวยเหยียนจื่อรู้สึกเหลือเชื่อยิ่งกว่า ก็คือความคิดอันไร้กรอบและการวางแผนตัดสินใจอย่างละเอียดลออของหลี่ผิงอัน
พวกเขาทั้งสามคนเคยหลบซ่อนตัวอยู่ในซอกหิน ยอดฝีมือหลายคนเดินค้นหาไปมาอยู่ห่างออกไปพันจั้ง จิตวิถีเต๋าของหลี่ผิงอันกลับไม่มีความหวั่นไหวแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังจับแขนของนักพรตหยวนเซียนอย่างเขาเอาไว้อย่างหนักแน่นและทรงพลัง
พวกเขาเคยแอบกลับไปยังอารามเต๋าที่ถูกเผาทำลาย โดยซ่อนตัวอยู่ในห้องใต้ดินใต้เถ้าถ่านของอารามเต๋า 'ทำในสิ่งที่ตรงข้าม' เพื่อหลบเลี่ยงคมหอกคมดาบของหมู่เซียน พวกเขาวนเวียนกลับไปยังอารามเต๋าแห่งนั้นถึงสี่ครั้ง พวกเขาถึงขั้นสะกดรอยตามผู้ไล่ล่าคนหนึ่งไปก่อน ฝ่ายตรงข้ามค้นหาอยู่ด้านหน้า พวกเขาก็ตามติดอยู่ใต้ดินอย่างใกล้ชิด และอาศัยวิธีที่กล้าหาญชาญชัยถึงขีดสุดนี้ หลบหนีออกจากตาข่ายฟ้าดินที่กลุ่มศัตรูผู้แข็งแกร่งกางเอาไว้ได้อย่างราบรื่น
สองวันมานี้พวกเขาดูเหมือนจะตกอยู่ในอันตราย แต่ความจริงแล้วส่วนใหญ่เป็นเพียงความตื่นตระหนกที่ไร้อันตราย
เรื่องที่ยอดฝีมือหลายร้อยคนของสำนักหมื่นเมฆาเดินทางลงใต้ เวยเหยียนจื่อไม่เคยล่วงรู้มาก่อน เพราะในตอนนั้นพวกเขาทั้งสามคนได้ออกจากราชวงศ์เซียนหลินเจิ้งไปแล้ว และกำลังมุ่งหน้าไปยังชายฝั่งทะเลตะวันออกอย่างเงียบๆ จุดหมายปลายทางก็คือเมืองการค้าใกล้กับสถานที่ที่โบราณสถานริมชายฝั่งทะเลตะวันออกปรากฏขึ้น
แผนปฏิบัติการทั้งหมดนี้ ล้วนมาจากฝีมือของหลี่ผิงอัน
เวยเหยียนจื่อถอนหายใจในใจ...
แม้ว่าการรอดชีวิตมาได้ในครั้งนี้ จะต้องพึ่งพาตบะของเขาบวกกับการวางแผนของหลี่ผิงอัน แต่ในความเป็นจริงแล้ว เขาก็เป็นแค่หยวนเซียนที่รับหน้าที่ใช้แรงงานเท่านั้น หากเปลี่ยนเป็นนักพรตหยวนเซียนคนอื่นที่ยอมฟังคำสั่งของหลี่ผิงอัน ผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกันมากนัก
หลังจากกลับขึ้นเขาไป ไม่ว่าผิงอันจะคัดค้านหรือไม่ก็ตาม เวยเหยียนจื่อก็จะต้องนำประสบการณ์ในการเดินทางครั้งนี้ ไปรายงานต่อท่านเจ้าสำนักและเหล่าผู้อาวุโสฝ่ายในทุกท่านให้ทราบจนหมดสิ้น
สำนักจะไม่ให้ความสำคัญกับศิษย์เช่นนี้ได้อย่างไร? เมื่อมาถึงหน้าโรงเตี๊ยมในเมืองการค้า เวยเหยียนจื่อก็หยุดฝีเท้าลง สีหน้าเหม่อลอยเล็กน้อย
เบื้องหลังของเขา ผู้อาวุโสฝ่ายนอกสองท่านคือเซียวเยว่และเหยียนเซิ่งก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวพร้อมกัน หญิงชราอีกสองคนมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง
จะว่าไปก็บังเอิญเหลือเกิน
เจินเซียนแห่งสำนักหมื่นเมฆาสองท่านคือเซียวเยว่และเหยียนเซิ่ง รีบรุดมาช่วยเหลือที่ชายฝั่งทะเลตะวันออกตามลำดับ หลังจากการต่อสู้ประลองเวทของหมู่เซียนหลายต่อหลายครั้ง ทั้งสองคนก็ได้รับบาดเจ็บกันไปคนละเล็กคนละน้อย จึงอยู่ประจำการที่เมืองการค้าแห่งนี้ร่วมกับเซียนในสำนักอีกไม่กี่คน
โบราณสถานดึงดูดผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนไม่น้อยให้มาเสี่ยงโชค หนึ่งในสามของเมืองการค้าแห่งนี้ล้วนเป็นกิจการของสำนักหมื่นเมฆา จึงขาดคนดูแลไม่ได้
เซียวเยว่ขมวดคิ้วถาม "ที่นี่งั้นหรือ?"
"ผู้อาวุโสโปรดรอสักครู่" เวยเหยียนจื่อกล่าว "ข้าตกลงกับผิงอันเอาไว้แล้ว ต้องรอให้เขาส่งเสียงมาก่อนถึงจะเข้าไปได้ มิฉะนั้นพวกเขาจะหลบหนีไปทันที"
"ทำไมล่ะ?"
เซียวเยว่ที่สวมหมวกสานคลุมหน้าผ้าโปร่งแค่นเสียงเย็นชา "เขาแม้แต่ข้าก็ยังไม่เชื่อใจงั้นหรือ?"
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งได้รับบาดเจ็บมาก่อนหน้านี้ ตอนนี้อาการบาดเจ็บยังไม่หายดี น้ำเสียงจึงแหบพร่าเล็กน้อย "ผิงอันทำงานระมัดระวังมาแต่ไหนแต่ไร มิฉะนั้นก็คงไม่สามารถพาเวยเหยียนจื่อและชิงซู่หนีรอดมาได้หรอก"
เซียวเยว่เลิกม่านผ้าของหมวกสานขึ้น สายตาจ้องมองผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งอย่างลึกล้ำ
เซียวเยว่ถอนหายใจและกล่าวว่า "ผู้อาวุโสเหยียน ท่านมีคุณธรรมและบารมีสูงส่ง มีชื่อเสียงอันดีงามในสำนัก ผู้อาวุโสในสำนักหมื่นเมฆาของเราที่อยากจัดการเรื่องราว สามารถจัดการเรื่องราว และรู้จักจัดการเรื่องราว เดิมทีก็มีไม่มากนัก ท่านนับว่าเป็นผู้ที่โดดเด่นในหมู่พวกเขา เหตุใดท่านถึง... เหตุใดเพื่อเอาใจหลี่ต้าจื้อผู้นั้น ถึงขั้นต้องแสดงท่าทีเช่นนี้"
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ "นักพรตยากไร้อย่างข้าไปเอาใจอาจารย์อาต้าจื้อเพื่อหวังสิ่งใดกัน? หวังให้เขาตะโกนเอะอะโวยวายว่า 'ตาเฒ่าเลี้ยงปลา' ตอนดื่มเหล้าอย่างนั้นหรือ?"
"แล้วเหตุใดท่านจึง..." "เฮ้อ" ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งเอามือไพล่หลัง ยกมือขึ้นพิจารณาหอพักสูงตระหง่านตรงหน้า "หากผู้อาวุโสเซียวว่างเว้นจากธุระ ก็ลองไปคลุกคลีกับสหายผิงอันให้มากขึ้นเถิด บางทีอาจจะได้เก็บเกี่ยวอะไรดีๆ ไม่น้อย"
เซียวเยว่เม้มปากขมวดคิ้ว เพิ่งจะทิ้งม่านผ้าของหมวกสานลง เสียงใสของบุรุษก็ดังขึ้นข้างหู
เป็นหลี่ผิงอันที่หยิบยืมพลังเซียนของชิงซู่ ส่งเสียงถึงทุกคนพร้อมกัน:
"ผู้อาวุโสเหยียน ผู้อาวุโสเซียว ผู้ดูแล พวกเราเปลี่ยนโรงเตี๊ยมแล้ว เดินไปทางทิศตะวันออกสามร้อยก้าวก็จะพบพวกเรา"
มุมปากของเวยเหยียนจื่อกระตุกเบาๆ จู่ๆ ก็นึกถึงสถานการณ์ตอนที่เฉินกงหมิ่นจากไปก่อนหน้านี้ บนหน้าผากก็มีเส้นสีดำปรากฏขึ้นหลายเส้น
เจ้าเด็กนี่ช่างระมัดระวังตัวดีจริงๆ!
สองชั่วยามต่อมา
ยอดฝีมือระดับเจ้าแห่งยอดเขาของสำนักหมื่นเมฆาผมขาวโพลนหลายคนเดินทางมาพร้อมกัน เพื่อคุ้มกันชิงซู่และหลี่ผิงอันกลับไปยังเชิงเขาสำนักหมื่นเมฆา ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งเดินทางกลับไปด้วย ส่วนผู้อาวุโสเซียวเยว่ต้องรั้งอยู่ที่เมืองการค้าขนาดใหญ่แห่งนี้เพื่อคอยควบคุมสถานการณ์
หมู่เซียนของสำนักหมื่นเมฆาที่วุ่นวายอยู่ในโลกมนุษย์มาสองวัน ได้เดินทางจากโลกมนุษย์กลับไปยังสำนักหมื่นเมฆาโดยตรงแล้ว
บนเมฆที่เดินทางกลับเขา
หลี่ผิงอันและเวยเหยียนจื่อที่มีตบะอ่อนด้อยที่สุดหลบอยู่ด้านหลังของหมู่เซียน เวยเหยียนจื่อใช้การส่งเสียง ส่วนหลี่ผิงอันใช้วิธีอ่านริมฝีปาก ซุบซิบกันอยู่ที่นั่น
เวยเหยียนจื่อทำหน้าเศร้าหมอง "เดิมทีคิดว่าเป็นความดีความชอบครั้งใหญ่ นึกไม่ถึงเลยว่า กลับไปแล้วยังจะต้องโดนดุด่าลงโทษอีก"
หลี่ผิงอันไม่เข้าใจเหตุผล "ทำไมล่ะ?"
"จะทำไมได้อีกล่ะ" เวยเหยียนจื่อถอนใจ "เซียนในสำนักยกขบวนกันออกมาช่วยเหลือชิงซู่ สูญเสียกำลังคนและทรัพยากรไปตั้งมากมาย ผลสุดท้ายกลับถูกพวกเราสามคนปั่นหัวจนหมุนติ้ว ผู้อาวุโสในสำนักจะไม่เสียหน้าได้อย่างไร?"
"ฮ่าๆ"
หลี่ผิงอันอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา
เซียนหลายคนที่อยู่ด้านหน้าหันมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลี่ผิงอันก็กลับมามีท่าทีสุภาพเรียบร้อยในพริบตา
เวยเหยียนจื่อทั้งร่างดูเหมือนมะเขือม่วงที่ถูกน้ำค้างแข็งกัด "แต่ก็ยังดี พวกเราช่วยเหลือเซียนชิงซู่มาได้ ก็ถือว่าได้ขายน้ำใจให้กับยอดเขาเมฆาสายรุ้ง... จริงสิผิงอัน เจ้ารู้กฎของยอดเขาเมฆาสายรุ้งหรือไม่?"
"ศิษย์น้องมู่ก็ไม่ได้บำเพ็ญเพียรอยู่ที่ยอดเขาเมฆาสายรุ้งหรอกหรือ?"
หลี่ผิงอันกล่าวพลางหัวเราะ "ยอดเขาเมฆาสายรุ้งรับแต่ศิษย์หญิง อย่างน้อยๆ ก็มีผู้บำเพ็ญเพียรหญิงเป็นพันคน ยอดเขาต่างๆ ในสำนักล้วนต้องไว้หน้าอยู่บ้าง เพราะยอดเขาแต่ละแห่งต่างก็มีคู่บำเพ็ญเพียรของเซียนที่เคยบำเพ็ญเพียรอยู่ที่ยอดเขาเมฆาสายรุ้งมาก่อน"
เวยเหยียนจื่อกะพริบตา ลูบเคราพึมพำเบาๆ "ถ้าอย่างนั้นผิงอัน เจ้าดูสิว่า ผู้ดูแลอย่างข้าในยามนี้ กำลังอยู่ในวัยฉกรรจ์ใช่หรือไม่?"
"จิ๊" หลี่ผิงอันมองเวยเหยียนจื่อขึ้นลงหลายครั้ง "ก่อนที่ผู้ดูแลจะสำเร็จเป็นเซียนนั้นแก่หง่อมแล้ว แต่ตอนนี้บำเพ็ญเพียรจนกลายเป็นเซียวเหยาหยวนเซียน อายุขัยยืนยาว ก็เปรียบเสมือนคนหนุ่มในหมู่คนธรรมดา"
เวยเหยียนจื่อส่งเสียงซุบซิบ "แล้วเจ้าว่า ถ้าข้าไปหาคู่บำเพ็ญเพียรสักคน มาเป็นเพื่อนร่วมบำเพ็ญ ร่วมหยั่งรู้มรรคาวิถีด้วยกัน จะเป็นอย่างไร?"
"ผู้ดูแล ท่านนี่คือ... เริ่มมีความรักแล้วหรือ?"
"ถุย!"
ใบหน้าแก่ชราของเวยเหยียนจื่อแดงซ่าน ส่งเสียงไปว่า "โลกมนุษย์มีเรื่องราวความรักมากมาย จิตวิถีเต๋ายากจะสงบได้ด้วยตัวเอง การเดินทางไปโลกมนุษย์เป็นเพื่อนเจ้าในครั้งนี้ จิตวิถีเต๋าของนักพรตยากไร้อย่างข้าก็อดที่จะสั่นคลอนไม่ได้ คิดว่าคงถึงคราวเคราะห์ในการบำเพ็ญเพียรแล้ว ต้องผ่านด่านเคราะห์รักนี้ไปให้ได้ ร่างกายถึงจะปลอดภัยไร้กังวล"
หลี่ผิงอันมองดูท้องฟ้าด้วยความสงบนิ่ง
สมกับเป็นหยวนเซียนจริงๆ ขนาดเรื่องหาเมียยังพูดได้ดูใสสะอาดหลุดพ้นทางโลกขนาดนี้!
หลี่ผิงอันกล่าว "ข้ากลับไปแล้วจะให้ศิษย์น้องมู่ลองสืบดู ว่ามีเซียนของยอดเขาเมฆาสายรุ้งที่ตรงกับเงื่อนไขของท่านหรือไม่"
เวยเหยียนจื่อหัวเราะ "รบกวนแล้ว รบกวนแล้ว ตบะไม่ต้องสูงมากนัก ยังไม่สำเร็จเป็นเซียนก็ไม่เป็นไร ขอแค่มีระดับเหอเจินก็พอ อายุอย่าให้น้อยเกินไป และอย่าให้มากเกินไป แม้ว่าผู้บำเพ็ญเพียรอย่างเราจะถือคติว่ารูปลักษณ์เกิดจากจิตใจ แต่ทางที่ดีที่สุดคือให้อายุห่างจากนักพรตยากไร้อย่างข้าสักสามสี่ร้อยปี หรือไม่เกินห้าหกร้อยปี"
"ถ้าอย่างนั้นมิสู้ท่านไปคุยกับศิษย์น้องมู่ด้วยตัวเองเลยล่ะ?"
"อย่างนั้นจะได้ยังไง สำหรับมู่หนิงหนิงแล้วข้าคือผู้อาวุโส ผู้อาวุโสก็ต้องมีท่าทีของผู้อาวุโสสิ!"
"ได้ๆๆ" หลี่ผิงอันหัวเราะพลางหยิบยันต์หยกออกมาหนึ่งแผ่น "ข้าจะช่วยถามให้ท่าน มีเงื่อนไขอะไรอีกก็บอกมาได้เลย"
เวยเหยียนจื่อหรี่ตาหัวเราะเบาๆ อย่างเบิกบานใจ
พวกเขาทั้งสองคนไม่ได้สนใจเรื่องที่จะถูกดุด่าหลังจากกลับขึ้นเขาไปเลย
...
เมืองการค้าใหญ่ทะเลตะวันออก ห้องลับใต้ดินที่ตั้งของสำนักหมื่นเมฆา
เซียวเยว่เอนกายอยู่บนตั่งนุ่ม กระโปรงผ้าโปร่งบางบนร่างปกปิดเรือนร่างอันเย้ายวน ใบหน้างดงามนั้นดูเหมือนจะพบเจอกับเรื่องยุ่งยากอะไรบางอย่าง นางเอาแต่ครุ่นคิดอยู่ตรงนั้น
ในอ้อมอกของนางมีแมววิญญาณขนสีขาวบริสุทธิ์ตัวหนึ่ง นิ้วเรียวลูบไล้ไปตามหลังของมันเบาๆ ทำให้แมววิญญาณหลับตาลงด้วยความสบาย
ด้านข้างมีผู้บำเพ็ญเพียรหญิงอายุน้อยรูปร่างหน้าตาโดดเด่นหลายคนยืนอยู่เงียบๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
"หลิงเอ๋อร์?"
จู่ๆ เซียวเยว่ก็เอ่ยปากเรียก
เวินหลิงเอ๋อร์รีบก้าวไปข้างหน้า ก้มหน้าค้อมกาย "หลิงเอ๋อร์อยู่นี่เจ้าค่ะ"
"เจ้าบำเพ็ญเพียรกับอาจารย์มานานเท่าใดแล้ว?"
"สี่สิบสองปี" เวินหลิงเอ๋อร์กล่าวเสียงเบา "กับอีกสามเดือนเจ้าค่ะ"
เซียวเยว่ถามต่อ "อาจารย์ปฏิบัติต่อเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?"
"ย่อมดีมากอยู่แล้วเจ้าค่ะ" จิตวิถีเต๋าของเวินหลิงเอ๋อร์สั่นสะท้านเล็กน้อย "หากไม่ใช่เพราะท่านอาจารย์ช่วยครอบครัวของหลิงเอ๋อร์ออกมาจากกรงขังในโลกมนุษย์ ครอบครัวของหลิงเอ๋อร์ก็คงจะพังพินาศไปนานแล้ว ไหนเลยจะมีชีวิตความเป็นอยู่เช่นในวันนี้ได้"
เซียวเยว่พยักหน้าเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่อีกพักหนึ่ง แล้วถอนหายใจเบาๆ
เวินหลิงเอ๋อร์รีบกล่าว "ท่านอาจารย์มีเรื่องลำบากใจอันใด โปรดบอกศิษย์เถิดเจ้าค่ะ ศิษย์ยินดีบุกน้ำลุยไฟ ไม่ขอปฏิเสธ"
"การที่ข้าไปสร้างความลำบากใจให้หลี่ผิงอันผู้นั้นในครั้งนี้ แท้จริงแล้วเป็นคำสั่งของม่ออี้ รองเจ้าสำนัก"
เซียวเยว่กล่าวอย่างเรียบเฉย "แม้ข้าจะไม่กลัวการตำหนิจากรองเจ้าสำนัก แต่ท้ายที่สุดแล้ว ข้าก็จัดการเรื่องนี้ไม่สำเร็จ ไม่สามารถให้คำอธิบายกับผู้อาวุโสหลายท่านได้"
เวินหลิงเอ๋อร์อดถามไม่ได้ "ท่านอาจารย์ โปรดอภัยที่ศิษย์สอดปาก เหตุใดรองเจ้าสำนักถึงต้องสร้างความลำบากใจให้ศิษย์ขั้นหนิงกวงคนหนึ่งด้วยล่ะเจ้าคะ?"
"หลี่ต้าจื้อ บิดาของหลี่ผิงอัน เป็นศิษย์ของปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งสำนักหมื่นเมฆา
"เจ้าสำนักคนปัจจุบันดำรงตำแหน่งมาหมื่นปีแล้ว ได้ก้าวเข้าสู่ระดับเทียนเซียนขั้นเก้า อีกไม่นานก็จะมีโอกาสทะลวงสู่ระดับจินเซียน ในไม่ช้าก็จะสละตำแหน่งให้ผู้ที่มีความสามารถ และตั้งใจเก็บตัวบำเพ็ญเพียร"
เซียวเยว่กล่าวพลางหัวเราะ:
"ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมพวกเขาถึงอยากได้ตำแหน่งเจ้าสำนักกันนัก บางทีบุรุษอาจจะชอบแย่งชิงอำนาจและชื่อเสียงจอมปลอมเช่นนี้
"เป็นเจ้าสำนักไม่เพียงแต่ต้องเหนื่อยยากลำบากกายใจ หากคนในสำนักถูกรังแกก็ยังต้องออกหน้าให้... ช่างเถอะ ไม่พูดเรื่องพวกนี้แล้ว
"หลิงเอ๋อร์ เจ้าคิดว่า หลี่ต้าจื้อมีโอกาสจะได้เป็นเจ้าสำนักมากน้อยเพียงใด?"
"เรื่องนี้... หลิงเอ๋อร์ไม่ทราบเจ้าค่ะ"
"เจ้าย่อมไม่รู้อยู่แล้ว" เซียวเยว่ยืดเอวที่บอบบางดั่งกิ่งหลิว ค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง กวักมือเรียกเวินหลิงเอ๋อร์เบาๆ "มาสิ ให้อาจารย์ดูเจ้าให้ชัดๆ หน่อย"
เวินหลิงเอ๋อร์ก้มหน้าเดินไปข้างหน้า ถูกเซียวเยว่ดึงมือที่อ่อนนุ่มทั้งสองข้างไปบีบนวดเบาๆ
"อาจารย์จะส่งเจ้าไปบำเพ็ญเพียรที่สำนักหมื่นเมฆาของเรา เจ้าเต็มใจหรือไม่?"
เวินหลิงเอ๋อร์ถึงกับชะงักไป
...
สำนักหมื่นเมฆา ภูเขาด้านหลังของยอดเขาประธาน
ทันทีที่เสียงรายงานของเจ้าสำนักคนปัจจุบันจบลง มุมปากของนักพรตคงหมิงก็เผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย
เป็นผิงอันน้อยที่ช่วยชิงซู่เอาไว้หรือ? แถมยังปั่นหัวหมู่เซียนที่ไล่ล่าชิงซู่รวมถึงหมู่เซียนในสำนักที่ไปช่วยเหลือชิงซู่จนหมุนติ้วเลยงั้นหรือ?
ทว่า สิ่งสำคัญในตอนนี้ก็คือ...
"ต้าจื้อ ผิงอันกลับมาแล้ว"
ภายในค่ายกลเบื้องหน้า ร่างเต๋าของหลี่ต้าจื้อที่เดิมทีขมวดคิ้วมาตลอดก็สั่นสะท้านเบาๆ หน้าผากค่อยๆ คลายออก มุมปากเผยรอยยิ้มเล็กน้อย ดอกบัวเบื้องหลังปรากฏชัดเจนในพริบตา
หลี่ต้าจื้อราวกับได้ยินเสียงหัวเราะของหลี่ผิงอัน
แสงเซียนสายหนึ่งทะลักออกมาจากรอบกายของเขา กลายสภาพเป็นดอกบัวเขียวหลายดอก
ลำแสงสีรุ้งสายหนึ่งพวยพุ่งขึ้นมาจากหน้าผากของเขา สาดส่องขึ้นสู่ท้องนภา
นักพรตคงหมิงสะบัดแขนเสื้อเรียกปราณวิญญาณอันไร้ขอบเขต ดีดนิ้วเป่าทำลายนิมิตฟ้าดินที่ยังไม่ก่อตัวจนสลายไป ปิดบังภาพการสำเร็จเป็นเซียนของสถานที่แห่งนี้เอาไว้
