เต้นรำ? โอวเซี่ยงหรงชะงักไป สมองหมุนตามไม่ทันไปชั่วขณะ
ไอเทมประเภทเหนือธรรมชาติชิ้นนี้ถึงกับเชิญชวนให้เขาเต้นรำ
โอวเซี่ยงหรงแค่นเสียงหัวเราะเยาะ แน่นอนว่าเขาไม่มีทางไปเต้นรำกับรองเท้าเต้นรำของศัตรูในเวลาต่อสู้ เขาจึงกัดปลายลิ้นจนเลือดออก แล้วบ้วนเลือดจากปลายลิ้นใส่คมมีดหลิ่วเริ่นที่ส่องประกายวาววับ
ในฐานะผู้ท่องแดนวิญญาณที่เปี่ยมด้วยประสบการณ์ อีกทั้งยังเป็นสายอาชีพสายชั่วร้าย เขาผ่านการต่อสู้กับเทพท่องราตรีมาไม่น้อย ย่อมรู้ถึงลักษณะเฉพาะของสกิลอาชีพนี้ดี
ไอเทมประเภทเหนือธรรมชาติขึ้นชื่อเรื่องความแปลกประหลาด โอวเซี่ยงหรงเคยถูกไอเทมเหนือธรรมชาติชิ้นหนึ่งตามพัวพันอยู่หลายวัน รับมือยากมาก
แต่ข้อเสียก็ชัดเจนมากเช่นกัน นั่นคือพลังโจมตีที่แท้จริงยังถือว่าขาดแคลนไปบ้าง
นอกจากนี้ ไอเทมประเภทเหนือธรรมชาติโดยทั่วไปจะหวาดกลัวสิ่งที่มีพลังหยางกล้าแข็ง ไอเทมที่ดูเหมือนจะมีวิญญาณอาฆาตสิงสู่อยู่แบบนี้ แค่เลือดจากปลายลิ้นอึกเดียวก็สามารถสะกดมันไว้ได้แล้ว
ไม่ใช่ปัญหาใหญ่
รองเท้าเต้นรำสีแดงที่ขยับขึ้นลงรออยู่ไม่กี่วินาที เมื่อเห็นว่ามนุษย์ตรงหน้าไม่ยอมเต้นรำเป็นเพื่อน ก็ดูเหมือนจะโกรธขึ้นมา ตัวรองเท้าปรากฏแสงเรืองรองสีแดงหม่น ท่ามกลางเสียง "ตึกๆ" อันเร่งรีบ มันก็พุ่งเข้าหาโอวเซี่ยงหรง
โอวเซี่ยงหรงยืนตระหง่านนิ่งเฉยรอให้รองเท้าเต้นรำสีแดงเข้ามาใกล้ ในตอนที่มันกระโจนขึ้นหน้ารถเพื่อโจมตีเขา เขาก็ตวัดมีดหลิ่วเริ่นออกไปอย่างใจเย็น หมายจะสร้างบาดแผลฉกรรจ์ให้กับวิญญาณอาฆาตที่สิงสู่อยู่ในรองเท้า
แต่ทว่า คมมีดฟันผ่านรองเท้าเต้นรำไป กลับไม่มีความรู้สึกว่าฟันโดนของจริงเลย รองเท้าเต้นรำสีแดงอันแปลกประหลาดคู่นี้ราวกับอยู่ในอีกมิติเวลาหนึ่ง ไม่ได้มีอยู่จริงในโลกความเป็นจริง
"ตั้บๆ!"
วินาทีต่อมา หน้าอกและใบหน้าของโอวเซี่ยงหรงก็ถูกถีบเข้าอย่างจังสองที
เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเจ็บปวดจนหัวใจหยุดเต้นและหายใจไม่ออกแบบเดียวกับจางหยวนชิงเมื่อครู่นี้ ในเวลาเดียวกัน ใบหน้าก็ปวดแสบปวดร้อน มีของเหลวอุ่นๆ ไหลออกมาจากโพรงจมูก
นี่ นี่ไม่ใช่ไอเทมของอาชีพเทพท่องราตรี... โอวเซี่ยงหรงมีสีหน้าตกตะลึงงงงวย เอ่ยด้วยความสงสัยไม่แน่ใจว่า
"ความว่างเปล่า?"
คุณสมบัติของไอเทมชิ้นนี้ ดูแล้วคล้ายกับอาชีพหนึ่งในต่างประเทศ เทพท่องราตรีระดับ 1 คนหนึ่ง จะมีไอเทมของอาชีพต่างประเทศได้ยังไง?
ไม่มีเวลาให้คิดมากนัก ในสายตาของโอวเซี่ยงหรง รองเท้าเต้นรำอันแปลกประหลาดคู่นั้นก็เปลี่ยนทิศทาง แล้วกระทืบเข้ามาอีกครั้ง
เขาไม่สนแม้แต่จะเช็ดเลือดกำเดา ยกสองแขนขึ้นขวางหน้าอก เสียงตั้บๆ ดังขึ้นสองครั้ง ปีศาจล่อลวงผู้นี้ถูกถีบจนกลิ้งตกลงมาจากหลังคารถ
โอวเซี่ยงหรงไม่ว่าจะพุ่งไปข้างหน้า พุ่งชน กลิ้งหลบ หรืออาศัยรถยนต์ในการหลบหลีก เขาพลิกแพลงเคลื่อนไหวไปมาในโรงรถใต้ดินอันกว้างขวาง หลบการกระทืบส่วนใหญ่ของรองเท้าเต้นรำสีแดงไปได้
แต่ยังคงโชคร้ายถูกเหยียบเข้าหลายครั้ง ทุกครั้งที่ถูกเหยียบย่ำทำให้เขาเจ็บปวดแสนสาหัส อาการบาดเจ็บจากการต่อสู้อย่างดุเดือดเมื่อคืนกำเริบขึ้น อวัยวะภายในมีเลือดซึม
แข็ง แข็งแกร่งมาก... จางหยวนชิงเจ้านายผู้ไร้ประโยชน์ยืนดูการต่อสู้ของรองเท้าเต้นรำสีแดงอยู่ด้านข้าง ตกตะลึงจนตาค้าง
เขาตระหนักถึงความน่ากลัวของไอเทมประเภทกฎเกณฑ์อย่างลึกซึ้งอีกครั้ง
การไล่ล่าของมันไม่สามารถถูกทำลาย ไม่สามารถขัดจังหวะ เป้าหมายทำได้เพียงตั้งรับการตามล่าของมันเท่านั้น เว้นแต่จะทำลายกฎเกณฑ์ของมัน นั่นก็คือการเต้นรำ
แต่นั่นเป็นไปไม่ได้ ต่อให้โอวเซี่ยงหรงจะยอมจำนนต่อรองเท้าเต้นรำสีแดง ฝืนทนความอับอายเต้นแท็ป ตัวเขาเองก็จะลงมือแทรกแซง ทำให้การเต้นของเขาเกิดข้อผิดพลาด
และหากสเต็ปการเต้นผิดพลาด ทุกอย่างก็ถือว่าสูญเปล่า
อย่างไรก็ตาม จางหยวนชิงก็มีความเข้าใจอย่างชัดเจนถึงความแข็งแกร่งของปีศาจล่อลวงเช่นกัน ด้วยแรงกระทืบของรองเท้าเต้นรำสีแดง โอวเซี่ยงหรงกลับสามารถทนรับไว้ได้
ร่างกายแข็งแกร่งทนทานจนน่ากลัว
"โอวเซี่ยงหรงคงไม่โง่รอความตาย เมื่อเขาตระหนักได้ว่าตัวเองทำได้เพียงตั้งรับและไม่สามารถตอบโต้ได้ เขาจะต้องเลือกที่จะหนีแน่นอน..."
หัวสมองของจางหยวนชิงปลอดโปร่ง เขาต้องลอบโจมตีก่อนที่อีกฝ่ายจะหนีไป
ไม่ขอถึงขั้นสังหารศัตรู แต่ต้องถ่วงเวลาฆาตกรคนนี้เอาไว้ให้ได้
ตั้บๆ!
โอวเซี่ยงหรงหลบไม่ทันอีกครั้ง ถูกรองเท้าเต้นรำสีแดงถีบเข้าที่หน้าสองทีซ้อน ถีบจนเขาเซถอยหลัง ถีบจนหน้ามืดตาลาย วิงเวียนศีรษะ
โอกาสมาแล้ว!
จางหยวนชิงพุ่งพรวดออกไปราวกับเสือชีตาห์ เขากำวัชระปราบมารไว้แน่นแล้ววิ่งตะบึง วิ่งตีโค้งเป็นรูปพาราโบลาอ้อมไปด้านหลังของโอวเซี่ยงหรง
ก่อนจะแทงวัชระปราบมารเข้าที่กลางหลังของเขาอย่างแรง
"วิ้ง!"
ทันใดนั้น แสงสีขาวที่หนาแน่นดั่งหมอกควันก็พุ่งขึ้นมาขวางกั้นปลายแหลมสามเหลี่ยมของวัชระปราบมารเอาไว้
พลังนี้มาจากป้ายหยกสัมฤทธิ์ที่โอวเซี่ยงหรงกำแน่นอยู่ในมือซ้าย ป้ายหยกโบราณที่เต็มไปด้วยรอยร้าวและคราบเลือด ดูเหมือนเป็นสิ่งของของทหารผ่านศึกผู้เจนจัดในสนามรบสักคน
นี่คือไอเทมป้องกันชิ้นนั้นของจ้าวอิงจวิน
"ไอเทมประเภทป้องกัน?"
จางหยวนชิงที่ลอบโจมตีล้มเหลวใจหายวาบ ก้าวเท้าสลับฟันปลาเดินวนรอบตัวโอวเซี่ยงหรงอย่างรวดเร็ว วัชระปราบมารในมือกระหน่ำแทงเข้าใส่กำแพงปราณแสงสีขาวครั้งแล้วครั้งเล่า จนเกิดเป็นวงแสงกระเพื่อมราวกับระลอกคลื่น
ครั้งนี้มีรองเท้าเต้นรำสีแดงคอยคุ้มกัน เขาจึงไม่ถูกปีศาจล่อลวงตนนี้ "ฆ่าตายในพริบตา" หลบหลีกคมมีดและหมัดเท้าไปได้อย่างหวุดหวิดหลายครั้ง
แกรก!
ในที่สุด ภายใต้การโจมตีอย่างต่อเนื่องของวัชระปราบมารและรองเท้าเต้นรำสีแดง ป้ายหยกสัมฤทธิ์ก็แตกกระจายเป็นชิ้นๆ แสงสีขาวแตกสลายกลายเป็นละอองแสง
และในเวลานี้เอง เวลาท่องราตรีของจางหยวนชิงก็สิ้นสุดลง ร่างกายปรากฏขึ้นมา
โอวเซี่ยงหรงราวกับกำลังรอคอยวินาทีนี้อยู่ นัยน์ตาปรากฏสีแดงฉาน มีอักขระบิดเบี้ยวชั่วร้ายลอยขึ้นมา
ล่อลวง!
สมองของจางหยวนชิงดังอื้ออึง สูญเสียความสามารถในการคิดวิเคราะห์ ราวกับลืมไปว่าตัวเองกำลังอยู่ในการต่อสู้ ในขณะเดียวกันก็มีเสียงหนึ่งดังก้องอยู่ในหัว:
วางอาวุธลง อย่าขัดขืน วางอาวุธลง อย่าขัดขืน...
โอวเซี่ยงหรงแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม มีดหลิ่วเริ่นปาดเข้าที่ลำคอของเทพท่องราตรีหนุ่ม
เป้าหมายที่เขายอมทนรับการโจมตีของรองเท้าเต้นรำอันน่ากลัวคู่นั้น โดยไม่ยอมใช้ไอเทมป้องกันชิ้นนี้ ก็เพื่อรอให้เทพท่องราตรีเป็นฝ่ายลงมือโจมตีก่อน
ไอเทมชิ้นนี้ที่มาจากอาชีพหน่วยสอดแนม เสียหายไปครึ่งหนึ่งตั้งนานแล้ว หากใช้ก่อนเวลา อย่างมากก็ต้านทานรองเท้าเต้นรำได้เพียงชั่วครู่ก็จะพังทลายลงอย่างสมบูรณ์
สู้ยอมอดทนเอาไว้ แสร้งเผยช่องโหว่ เพื่อหลอกล่อให้อีกฝ่ายลงมือก่อนดีกว่า
เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ เทพท่องราตรีหนุ่มคนนี้ขาดประสบการณ์ อดรนทนไม่ไหว หลงกลเข้าจนได้
แต่ทว่า ก่อนที่คมมีดจะปาดผ่านลำคอของเทพท่องราตรีหนุ่ม โอวเซี่ยงหรงก็เห็นร่างกายของอีกฝ่ายทรุดฮวบลงกะทันหัน มีดหลิ่วเริ่นเฉียดหนังศีรษะไป ตัดเส้นผมร่วงหล่นลงมาสองสามเส้น
รองเท้าเต้นรำสีแดงคู่นั้นที่ไล่ล่าโจมตีเขาอย่างไม่ลดละ ไม่รู้ว่าไปปรากฏอยู่บนเท้าของเทพท่องราตรีตั้งแต่เมื่อไหร่ และยังบังคับให้เขาทำท่าฉีกขา หลบการปาดคอของเขาไปได้
ในเวลาเดียวกัน เทพท่องราตรีที่ควรจะถูกล่อลวง นัยน์ตากลับปรากฏแสงสีทองอร่าม หลุดพ้นจากสภาวะสับสนมึนงงในชั่วพริบตา สองขาดีดตัว พุ่งชนใส่โอวเซี่ยงหรงอย่างแรง
โอวเซี่ยงหรงคาดไม่ถึงเลยว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นนี้ คาดไม่ถึงว่าเทพท่องราตรีระดับ 1 ต้อยต่ำ จะสามารถหลุดพ้นจากการล่อลวงของตัวเองได้
และในเวลานี้ เขายังคงอยู่ในท่าทางตวัดมีด ไม่สามารถรั้งพลังกลับมาได้ ทำได้เพียงเบิกตามองดูวัชระทองเหลืองด้ามนั้นแทงทะลุหน้าอกของตัวเอง
"ฉึก!"
เลือดเนื้อฉีกขาด ปลายวัชระปราบมารระเบิดแสงสีทองเจิดจ้า แผดเผาพลังชีวิตในช่องอกจนมอดไหม้
โอวเซี่ยงหรงหน้ามืด เจ็บปวดจนแทบหมดสติ แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นปีศาจล่อลวงที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน จึงระเบิดศักยภาพในช่วงใกล้ตายดึงแขนขวากลับมา ลากมีดหลิ่วเริ่นปาดเข้าที่ลำคอของเทพท่องราตรี
พร้อมกันนั้นก็เกร็งกล้ามเนื้อแขนซ้าย ขยับข้อศอก เปลี่ยนหมัดซ้ายให้กลายเป็นหอกเล่มใหญ่ที่สะสมพละกำลังไว้เต็มเปี่ยม กระแทกเปรี้ยงเข้าที่หัวไหล่ของศัตรู
จางหยวนชิงแหงนหน้าหลบอย่างแรง รอดพ้นจากคมมีดที่ปาดคอ แต่จากนั้นก็ถูกหมัดของโอวเซี่ยงหรงซัดเข้าที่หัวไหล่ ถูกต่อยกระเด็นลอยละลิ่วราวกับกระสอบทรายขาดๆ
โครม!
จางหยวนชิงกระแทกเข้ากับรถตู้คันหนึ่ง ชนจนกระจกรถมีรอยร้าวเต็มไปหมด ร่างที่กำลังร่วงหล่นลงมายังไม่ทันถึงพื้น ก็ถูกลบเลือนไปทีละนิ้ว หายไปจากสายตาของโอวเซี่ยงหรง
เขาเข้าสู่สถานะท่องราตรีอีกครั้งแล้ว
แต่โอวเซี่ยงหรงกลับไม่มองเขา วิ่งโซซัดโซเซตรงไปหาสวีอิ๋งอิ๋ง
หัวใจของเขาถูกทำลายไปแล้ว สิ่งเดียวที่จะช่วยชีวิตเขาได้ในตอนนี้ คือเลือดเนื้อของคนเป็น เขาต้องฆ่าคนเพื่อทำให้ตัวเองเข้าสู่สถานะคลุ้มคลั่ง
จากนั้นก็พุ่งออกไปจากโรงรถใต้ดิน สังหารหมู่ในมหาวิทยาลัย อาศัยคุณสมบัติกระหายเลือดของปีศาจล่อลวงมารักษาบาดแผล พลิกผันความเป็นความตาย
เพียงแต่ถ้าทำแบบนั้น ค่าคุณธรรมของเขาจะต้องตกต่ำกว่า 60 อย่างแน่นอน จะถูกแดนวิญญาณออกประกาศจับ และถูกผู้ท่องแดนวิญญาณทั้งเมืองรุมสังหาร แต่ตอนนี้เขาไม่สนอะไรอีกแล้ว
"ตึกๆๆ..."
แสงเรืองรองสีแดงหม่นสองสายปรากฏขึ้นกลางอากาศ กลายเป็นรองเท้าเต้นรำสีแดงคู่ใหม่เอี่ยม สกัดกั้นโอวเซี่ยงหรง
สำหรับโอวเซี่ยงหรงในเวลานี้ เสียงฝีเท้านี้ก็คือระฆังมรณะ คือเสียงถอนหายใจของยมทูต คือคำพิพากษาของพญายมราช
"ตั้บๆ!"
หน้าของโอวเซี่ยงหรงถูกกระทืบ ใบหน้าเละเทะ อาบไปด้วยเลือด เขาหงายหลังล้มลงอย่างควบคุมไม่ได้ แต่ในวินาทีสุดท้าย โอวเซี่ยงหรงได้สะบัดมีดหลิ่วเริ่นในมือออกไป
อาวุธมีคมความยาวรวมสี่สิบเซนติเมตร กลายเป็นแสงสีเงินพุ่งตรงไปยังสวีอิ๋งอิ๋งที่อยู่ไกลออกไป
สายตาของโอวเซี่ยงหรงจ้องเขม็งไปที่คมมีด
เคร้ง!
ทันใดนั้น ประกายไฟก็สาดกระเซ็น มีดหลิ่วเริ่นถูกวัชระทองเหลืองที่ยื่นออกมาจากความว่างเปล่าปัดกระเด็นไป ข้างกายของสวีอิ๋งอิ๋งปรากฏร่างคนผู้หนึ่งขึ้นมา
เป็นจางหยวนชิงนั่นเอง
เมื่อเห็นภาพนี้ ความหวังในแววตาของโอวเซี่ยงหรงก็แปรเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวังและไม่ยินยอม
เวลานี้ รองเท้าเต้นรำสีแดงร่วงหล่นลงมาจากฟ้า กระทืบลงบนใบหน้าของเขา เหยียบดั้งจมูกจนยุบ เหยียบริมฝีปากจนฉีกขาด เหยียบจนลูกตาสองข้างทะลักออกมา
แขนขาของโอวเซี่ยงหรงชักกระตุกสองสามครั้ง ก่อนจะสิ้นลมหายใจอย่างสมบูรณ์
จางหยวนชิงทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ สวีอิ๋งอิ๋ง พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียดราวกับหมดเรี่ยวแรง
ตอนนี้ในอกของเขาปั่นป่วนไปด้วยความเหี้ยมเกรียม มือเท้าสั่นเทาไม่หยุด
นี่ไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความตื่นตัวทางจิตใจที่เกิดจากอะดรีนาลีนที่พุ่งปรี๊ด เวลาที่คนเราตกอยู่ในอันตรายและต้องการเอาตัวรอดอย่างเร่งด่วน อะดรีนาลีนจะหลั่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง ในสภาวะแบบนี้ ผู้คนก็จะสามารถฆ่าคนได้โดยไม่กะพริบตาในความหมายที่แท้จริง
หรือที่เรียกกันว่าเลือดขึ้นหน้า!
แผนการต่อสู้สำเร็จลุล่วง
ก่อนจะสู้ศึกนี้ เขาคิดมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว สิ่งเดียวที่ต้องหลีกเลี่ยงคือสกิลล่อลวงของอีกฝ่าย ดังนั้นก่อนตัดสินใจลอบโจมตี เขาจึงได้ทำการสังเวยแก่วัชระปราบมารเรียบร้อยแล้ว
ในฟังก์ชันของวัชระปราบมาร มีอยู่ข้อหนึ่งคือการชำระล้าง
และร่างที่สองของรองเท้าเต้นรำสีแดง ก็เป็นที่พึ่งที่ทำให้เขากล้าต่อสู้ระยะประชิด มันช่วยให้เขาหลบการโจมตีปาดคออันตรายถึงชีวิตไปได้จริงๆ
ติดแท็ก ล่อลวง คลุ้มคลั่ง ต่อสู้ระยะประชิด... ความสามารถทั้งหมดของโอวเซี่ยงหรง เขาคำนวณเอาไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง และเตรียมการรับมือไว้หมดแล้ว ถ้าแบบนี้ยังสู้ไม่ชนะอีก จางหยวนชิงก็รู้สึกว่าไม่ต้องไปทำมาหากินอะไรแล้ว
หลังจากหอบหายใจอยู่หลายนาที จางหยวนชิงก็สงบอารมณ์ที่พลุ่งพล่านลงได้ และได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากแดนวิญญาณดังขึ้นข้างหู:
【ติ๊ง! คุณได้สังหารปีศาจล่อลวงระดับ 3 หนึ่งตน ได้รับค่าคุณธรรม 30 แต้ม ชื่อเสียง 15 แต้ม ระบบชื่อเสียงเปิดใช้งานแล้ว】
จางหยวนชิงชะงักไป รีบเปิดหน้าต่างสถานะตัวละครขึ้นมา พบว่ามีช่องชื่อเสียงเพิ่มขึ้นมา
ชื่อเสียง? ฆ่าผู้ท่องแดนวิญญาณฝ่ายศัตรูจะได้รับรางวัลเป็นชื่อเสียงงั้นเหรอ? ในฐานะเกมเมอร์รุ่นเก๋า เขาไม่คุ้นเคยกับคำว่าชื่อเสียงเลยสักนิด แต่ไม่รู้ว่าชื่อเสียงในโลกแดนวิญญาณมีประโยชน์อะไร
จางหยวนชิงคิดดูแล้วก็ตัดสินใจปล่อยไปก่อน ค่อยกลับไปล็อกอินเข้าฟอรัมทางการเพื่อค้นหาข้อมูลทีหลัง
เมื่อเทียบกับชื่อเสียงที่เป็นรางวัลจากแดนวิญญาณแล้ว ของที่ดรอปในโลกความเป็นจริงทำให้เขาสนใจมากกว่า
เขาลุกขึ้นเดินไปที่ศพของโอวเซี่ยงหรง เตะลูกตาเข้าไปใต้ท้องรถ แล้วลากศพไปไว้ในเงามืดตรงมุมห้อง
คลำดูตามศพอย่างละเอียด เจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งและกระเป๋าสตางค์ใบหนึ่ง
โทรศัพท์มือถือเป็นรุ่นเก่าที่โทรออกได้อย่างเดียว ส่วนกระเป๋าสตางค์นั้นตุงเป่ง เปิดดูก็พบว่าข้างในมีธนบัตรใบละร้อยหยวนปึกหนึ่ง กับบัตรประชาชนปลอมหนึ่งใบ
จางหยวนชิงนับดูอย่างละเอียดรอบหนึ่ง "เป็นถึงผู้ต้องจับกุม พกเงินติดตัวแค่พันห้าร้อยกว่าหยวน นี่มันใช้ได้ที่ไหน..."
ยึดเข้าหลวง! เขาดึงเงินออกมา ยัดใส่กระเป๋าตัวเอง
จากนั้นเขาก็เดินไปไกลๆ หยิบมีดหลิ่วเริ่นอันคมกริบเล่มนั้นขึ้นมา
วินาทีที่สัมผัสกับอาวุธ ข้อมูลชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในสายตา:
【ชื่อ: มีดกระหายเลือด】
【ประเภท: อาวุธ】
【ฟังก์ชัน: เลือดไหล, กระหายเลือด, เจาะเกราะ】
【คำอธิบาย: ปีศาจล่อลวงผู้แข็งแกร่งตนหนึ่งใช้เลือดเนื้อของตัวเองหล่อเลี้ยงมีดเล่มนี้ นานวันเข้า มันจึงกลายเป็นมีดที่กระหายเลือดอย่างยิ่ง คมมีดของมันสามารถตัดเหล็กกล้าที่แข็งแกร่งได้ บาดแผลที่ถูกมันฟันจะสมานตัวได้ยาก มันจะดูดซับเลือดเนื้อของเหยื่อและส่งกลับคืนสู่เจ้านาย ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้น】
【หมายเหตุ: มีดที่ไม่อยากแทงเจ้านาย ไม่ใช่มีดที่ดี】
"มีดเล่มนี้ดูเจ๋งมากแฮะ เมื่อกี้ถ้าปล่อยให้มันฆ่าสวีอิ๋งอิ๋ง โอวเซี่ยงหรงก็คงได้รับการตอบแทนจากอาวุธ... ยังดีที่ฉันระวังตัวไว้ก่อน คอยเฝ้าอยู่ข้างๆ สวีอิ๋งอิ๋ง"
จางหยวนชิงวิ่งกลับไปที่ศพของโอวเซี่ยงหรงอีกครั้ง ปลดฝักมีดที่เอวด้านหลังของเขาออกมา สวมเข้ากับตัวเอง แล้วเสียบ "มีดกระหายเลือด" ลงในฝักมีด
มีดเล่มนี้ตอนนี้ยังเป็นของไร้เจ้าของ การจะทำให้มันยอมรับเจ้านายนั้นง่ายมาก แค่เก็บเข้าช่องเก็บของก็พอ
แต่จางหยวนชิงยังไม่อยากเก็บมันในตอนนี้ เพราะ 【หมายเหตุ】 ในข้อมูลไอเทมทำให้รู้สึกหวั่นใจนิดหน่อย
มีดกระหายเลือดน่าจะจัดอยู่ในประเภทไอเทมที่ต้องจ่ายค่าตอบแทน หมายเหตุบรรทัดนั้นก็คือค่าตอบแทนในการใช้งานมัน
เมื่อรวมกับคำอธิบายของมีดเล่มนี้ จางหยวนชิงก็พอจะเดาออกว่าค่าตอบแทนของมีดเล่มนี้คืออะไร ไม่พ้นสองอย่าง คือ หนึ่ง คนที่ได้มีดเล่มนี้ไปจะถูกสาป และตายอย่างอนาถในท้ายที่สุด
สอง มีดเล่มนี้ต้องการให้เจ้านายใช้เลือดเนื้อหล่อเลี้ยงเป็นประจำ ความเป็นไปได้ข้อนี้มีมากที่สุด
ต้องป้อนเลือดเนื้ออีกแล้ว วัชระปราบมารอันเดียวก็ทำให้ฉันเลือดจางแล้ว ถ้าเพิ่มมีดกระหายเลือดเล่มนี้เข้าไปอีก ชีวิตจะอยู่รอดได้ยังไง?
เวลานี้ จางหยวนชิงเห็นรองเท้าเต้นรำสีแดงเดิน "ตึกๆๆ" มาตรงหน้าตัวเอง ขยับขึ้นลง ข้อมูลชุดหนึ่งก็ปรากฏขึ้น:
【คุณยินดีจะเต้นรำกับฉันสักเพลงไหม ถ้ายินดี โปรดย่ำเท้าอยู่กับที่】
เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เก็บไอเทมชิ้นนี้เข้าช่องเก็บของ กำลังจะปฏิเสธและเก็บไอเทมกลับไป ในหัวก็ได้รับเสียงแจ้งเตือนจากแดนวิญญาณกะทันหัน:
【โปรดทราบ การใช้ไอเทมชิ้นนี้ทุกครั้งจำเป็นต้องเต้นรำหนึ่งครั้ง หากปฏิเสธ รองเท้าเต้นรำสีแดงจะไม่ชื่นชมคุณอีกต่อไป และจะเริ่มไล่ล่าคุณ】
จางหยวนชิงอ้าปากค้างด้วยความตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้มันในโลกความเป็นจริงหลังจากปราบรองเท้าเต้นรำสีแดงได้ คาดไม่ถึงเลยว่าการใช้ไอเทมประเภทกฎเกณฑ์ชิ้นนี้จะต้องจ่ายค่าตอบแทนแบบนี้ด้วย
ไม่เต้นรำเป็นเพื่อนก็จะฆ่างั้นเหรอ? นี่มันจะหลอกลวงกันเกินไปแล้ว... จางหยวนชิงลุกขึ้นด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า "ด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ"
ไม่นานนัก เสียงเต้นแท็ปอันกังวานใสก็ดังขึ้นในโรงจอดรถอันกว้างขวางและเงียบสงบ
ครั้งนี้จางหยวนชิงไม่ได้กระตุ้นอาการเจ็บป่วยเก่า แต่ใช้ร่างกายที่เหนือมนุษย์เต้นรำจนจบเพลง ทว่าสเต็ปการเต้นกลับผิดพลาดบ่อยครั้ง
โชคดีที่ในฐานะเจ้านาย เขาไม่ถูกรองเท้าเต้นรำสีแดงโจมตี
หลังเต้นรำจบ รองเท้าเต้นรำสีแดงก้าวเท้าขวาไปข้างหลัง เขย่งปลายเท้าทั้งสองข้างขึ้น แล้วทำท่าถอนสายบัว
เพิ่งจะเก็บรองเท้าเต้นรำสีแดงเข้าช่องเก็บของ ใบหูของเขาก็กระดุกกระดิก ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากทางลาดชัน
เมื่อมองตามเสียงไป เขาก็เห็นหลี่ตงเจ๋อนำกวนหย่า และนำผู้ท่องแดนวิญญาณหน้าตาไม่คุ้นเคยอีกเจ็ดแปดคน วิ่งตะบึงพุ่งเข้ามาในโรงรถใต้ดิน
พวกเขามีทั้งคนถือปืน ถือมีด อุ้มแมว... ติดอาวุธครบมือ
โชคดี โชคดีที่เต้นรำเสร็จแล้ว... จางหยวนชิงรู้สึกโชคดีอย่างหาที่สุดไม่ได้
.....
ps: อัปเดตก่อนค่อยแก้ทีหลัง
