"นี่ไง ได้ยินมาว่าท่านเจ้าสำนักส่งเจ้าไปทะเลตะวันออก เพื่อเข้าร่วมการทดสอบหกสำนัก..."
หลี่ต้าจื้อวางถ้วยชาในมือลง พลางมองสำรวจหลี่ผิงอันที่สวมชุดศิษย์ตั้งแต่หัวจรดเท้า
เข้าเขามาบำเพ็ญเพียรได้ห้าปีแล้ว หลี่ผิงอันยังคงรักษารูปลักษณ์เหมือนตอนที่มาจากโลกโลกีย์ไว้ได้ เพียงแต่ใบหน้าดูขาวสะอาดยิ่งขึ้น
เหมือนเขาไม่มีผิด!
หลี่ต้าจื้อกล่าวต่อว่า
"พ่อเพิ่งจะตรวจบัญชีเพิ่มไปได้ไม่กี่เล่ม ก็ได้ยินว่าพวกเจ้าจะออกเดินทางกันแล้ว
"พ่อเลยรีบวางงานในมือลง แล้วมาตักเตือนเจ้าสักสองสามประโยค ดูซิว่าเจ้าละเลยการบำเพ็ญเพียรหรือไม่"
ต่อหน้าผู้อาวุโสหลายท่าน หลี่ผิงอันกล่าวด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่า "ท่านพ่อโปรดวางใจ ตอนนี้ลูกติดตามท่านอาจารย์บำเพ็ญเพียร หนทางเซียนนั้นอีกยาวไกล ลูกมิกล้าละเลยแม้แต่น้อยขอรับ"
หลี่ต้าจื้อพยักหน้าอมยิ้ม
ผู้อาวุโสฝ่ายนอกหลายท่านรีบกล่าวประสานเสียงกัน
"ปรมาจารย์อาต้าจื้อมีงานรัดตัวทุกวัน พวกเรากลับมาทำตัวว่างงานอยู่ที่นี่ ช่างน่าละอายใจยิ่งนัก"
"มีงานอะไร อาจารย์อาต้าจื้อก็มอบหมายให้พวกเราเถิด ให้กระดูกแก่ๆ อย่างพวกเราได้ออกกำลังกายบ้าง ไม่อย่างนั้นพวกเราจะก้าวหน้าได้อย่างไรกัน"
"อาจารย์อา ปกติท่านทำงานหนักเกินไปแล้ว สำนักหมื่นเมฆาของพวกเรากำลังเจริญรุ่งเรือง ภายในร้อยปีจะต้องกลับไปเป็นหนึ่งในแปดสำนักเซียนใหญ่ได้แน่! ฮ่าๆๆ! ทั้งหมดนี้ต้องพึ่งพาวาสนาของอาจารย์อาที่ช่วยชักนำและพรสวรรค์อันไร้ผู้เทียมทานของท่าน พวกเราเองก็อยากจะทำประโยชน์ให้สำนักมากขึ้น ยอมเผาผลาญช่วงเวลาบั้นปลายชีวิตเพื่อสำนักเช่นกัน"
หลี่ผิงอัน: ...
บรรยากาศในสำนักนี่มันอะไรกัน!
ผ่านไปแค่สองปีสั้นๆ ยังเหลือเค้าโครงของสำนักเซียนอยู่อีกหรือ!
เห็นได้ชัดว่าท่านพ่อของเขากำลังจะพายอดคนฝ่ายนอกลงคลองไปแล้ว ท่านเจ้าสำนักไม่คิดจะจัดการเลยหรืออย่างไร!
โชคดีที่ผู้อาวุโสธุรการฝ่ายนอกเป็นเพียงส่วนเล็กๆ ของยอดคนในสำนัก ไม่อย่างนั้นหลี่ผิงอันคงจะรู้สึกผิดอยู่ลึกๆ จริงๆ การที่ผู้เป็นพ่อมีบารมีได้ถึงเพียงนี้ เขาก็นับว่าเป็น 'ผู้สมรู้ร่วมคิด' เล็กๆ คนหนึ่งเช่นกัน
"ผู้อาวุโสทุกท่านเกรงใจเกินไปแล้ว" หลี่ต้าจื้อประสานมือลุกขึ้น "ข้าขอคุยเรื่องส่วนตัวประสาพ่อลูกกับผิงอันของข้าสักหน่อย ขอตัวก่อน"
"ปรมาจารย์อาอย่าเพิ่งขยับๆ"
"พวกเราหลบไปเองดีกว่า"
ผู้อาวุโสหลายท่านกดตัวหลี่ต้าจื้อไว้ แล้วเป็นฝ่ายลุกขึ้นขอตัวลา
ตอนที่ผู้ดูแลหวังซินฮุยจากไป ก็ถือโอกาสกางม่านพลังเซียนเพิ่มให้ห้องโถงด้านในอีกหลายชั้น
หลี่ต้าจื้อขยิบตาให้หลี่ผิงอัน
"พ่อ"
หลี่ผิงอันเดินไปนั่งข้างๆ ผู้เป็นพ่ออย่างใจเย็น แล้วเริ่มสื่อสารด้วยภาษาถิ่น
"พ่อจะจัดแจงให้ผมออกไปข้างนอกทำไม ผมไม่อยากออกไป ออกไปก็อาจจะเจอเรื่องยุ่งยาก แถมยังไม่ได้ผลประโยชน์อะไรเลย"
"ท่านเจ้าสำนักเป็นคนจัดแจง ตอนที่พ่อรู้ข่าว คำสั่งก็ลงมาแล้ว"
หลี่ต้าจื้อหัวเราะฮ่าๆ พลางกำชับว่า
"พ่อก็ไม่อยากให้ลูกออกไปเดินเตร็ดเตร่หรอก ปรมาจารย์ของลูกบอกว่า วาสนาของพ่อจะช่วยดึงวาสนาของลูก ลูกออกไปข้างนอกจะเจอวาสนาได้ง่าย แต่ก็จะเจอคลื่นลมต่างๆ ที่มาพร้อมกับวาสนาด้วย
"แต่โชคดีที่คราวนี้เป็นการทดสอบศิษย์ของหกสำนักเซียน ยอดคนที่หกสำนักเซียนส่งมาก็มีไม่น้อย ลูกก็ทำตัวให้กลมกลืนหน่อยก็แล้วกัน
"สองปีมานี้ทำไมลูกถึงได้ระมัดระวังตัวขึ้นเรื่อยๆ ล่ะ?
"เมื่อก่อนตอนอยู่บ้านเกิด ก็ไม่เห็นลูกจะรอบคอบขนาดนี้นี่"
หลี่ผิงอันกล่าวอย่างเรียบเฉย "ที่บ้านเกิดฆ่าคนต้องตาย แต่ที่นี่ฆ่าคนคือวีรบุรุษ"
"ลูกพูดแบบนี้ก็มีเหตุผลนะ"
หลี่ต้าจื้อยิ้มกล่าว "พวกเรายืนหยัดอยู่ในสำนักหมื่นเมฆา ก็ย่อมรุ่งเรืองและตกต่ำไปพร้อมกับสำนักหมื่นเมฆา
"ยิ่งไปกว่านั้น ปรมาจารย์ของลูกและท่านเจ้าสำนักก็ดีกับพวกเรามาก ลูกออกไปสร้างชื่อเสียงให้สำนักสักหน่อย ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร"
หลี่ผิงอันถาม "ช่วงนี้ระดับการบำเพ็ญเพียรของพ่อคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?"
"พ่อไม่ได้อู้นะ" หลี่ต้าจื้อเดาะลิ้น "อีกไม่ไกลก็จะถึงขั้นเซียนแท้จริงแล้ว แต่การทะลวงระดับก็ช้าลงเรื่อยๆ ถ้าไม่มีวาสนาอะไร การจะไปถึงขั้นเซียนแท้จริงภายในสิบปี คงจะยากสักหน่อย"
หลี่ผิงอันพยักหน้าช้าๆ
ความจริงแล้วเขาเข้าใจผิดไปนิดหน่อย
เขาคิดว่าผู้เป็นพ่อหมายถึงยังต้องใช้เวลาอีกสิบปี
แต่ความหมายของหลี่ต้าจื้อ จริงๆ แล้วคือบำเพ็ญเพียรมาสิบปี
"เฮ้อ"
แววตาของหลี่ผิงอันเหม่อลอยเล็กน้อย "ชุดเกราะเซียนของผมล้มเหลวอีกแล้ว ก้าวสำคัญที่สุดมักจะก้าวข้ามไปไม่ได้เสมอ
"คัมภีร์ต่างๆ ในสำนัก ผมก็เปิดดูจนหมดแล้ว วิถีการหลอมอุปกรณ์ก็มาถึงคอขวด ชิ้นส่วนบางอย่างที่ท่านอาจารย์ช่วยหลอมให้ก็ใกล้จะหมดแล้วด้วย
"เส้นทางนี้มันยากเกินไป"
"พ่อได้ยินมาว่าสำนักเหว่ยหยวนเชี่ยวชาญการหลอมอุปกรณ์ แล้วก็มีวิชาลับหุ่นเชิด หุ่นเชิดสามารถเคลื่อนไหวได้เหมือนคนปกติ"
หลี่ต้าจื้อยิ้มกล่าว "รอให้พวกเราร่วมมือกับพวกเขาทำหอหลอมเมฆาเมื่อไหร่ พ่อจะช่วยไปเอาเคล็ดลับการหลอมอุปกรณ์ของพวกเขามาให้ลูกเอง"
หลี่ผิงอันได้ยินดังนั้นก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เขากล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "วิชาลับการหลอมของวิเศษหุ่นเชิดของสำนักเหว่ยหยวน ผมเคยเห็นในหนังสือบันทึกเรื่องราวของสำนักมาบ้างแล้ว ผมสนใจเรื่องนี้จริงๆ"
"ได้ๆๆ พ่อจดไว้แล้ว!"
หลี่ต้าจื้อกล่าวอย่างจริงจังว่า
"ลูกบอกว่าอยากรีบบำเพ็ญเพียร ไม่อยากให้เรื่องรักๆ ใคร่ๆ มาทำให้แผนการเป็นเซียนต้องล่าช้า ปกติก็ไม่เห็นลูกจะเอาแต่เก็บตัวทำสมาธิ กลับเอาแต่วุ่นวายอยู่กับพวกของวิเศษและโอสถพวกนั้นทุกวัน
"มันจะไปมีประโยชน์อะไร? ตอนนี้ลูกสร้างของวิเศษแปลกประหลาดออกมาเป็นร้อยชิ้น จะเทียบได้กับการโจมตีของเซียนระดับหยวนที่แท้จริงสักครั้งได้หรือ? สู้ลูกเอาเวลาไปสนใจเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ไม่ดีกว่าหรือ พ่ออยากอุ้มหลานสักคนมันถึงได้ยากเย็นขนาดนี้..."
"พ่อ!"
หลี่ผิงอันทำได้เพียงยิ้มแหย คว้าถ้วยชาใกล้มือผู้เป็นพ่อมาดื่มอึกหนึ่ง แล้วลุกขึ้นกล่าวว่า
"ศิษย์ร่วมสำนักคนอื่นๆ ยังรออยู่ ผมไปก่อนนะ!"
"อ้าว! จะวิ่งหนีทำไม!"
"ไปแล้วๆ การทดสอบหกสำนักแห่งทะเลตะวันออก ลูกจะพยายามสร้างชื่อเสียงให้สำนักนะขอรับ!"
"เอาของไปหน่อยสิ! จำไว้ว่าทุกเรื่องให้ถือความปรองดองเป็นสำคัญ อย่าไปทะเลาะเบาะแว้งกับศิษย์สำนักอื่นเขาล่ะ!"
หลี่ต้าจื้อโยนถุงหอมเก็บของใบหนึ่งมาให้
หลี่ผิงอันยกมือรับไว้ เปิดดูกวาดสายตามอง ภายในมีของวิเศษกักเก็บรูปแบบต่างๆ กว่ายี่สิบชิ้น ภายในของวิเศษกักเก็บเหล่านั้นมีศิลาวิญญาณและสมบัติล้ำค่ากองเป็นภูเขาเลากา
หลี่ผิงอันโบกมือลา เดินจากไปโดยไม่ทิ้งร่องรอยใดๆ
การสนับสนุนแบบจัดเต็มของท่านพ่อเช่นนี้ เขาก็ถือว่าชินเสียแล้ว
...
เดิมทีหลี่ผิงอันตั้งใจจะไปคุยกับผู้ดูแลหวังซินฮุย เพื่อขอปลดตำแหน่งศิษย์ผู้นำทีมของตัวเองออก แต่พอเขาเดินอ้อมฉากกั้นไป ก็เห็นว่าศิษย์สำนักหมื่นเมฆาที่ร่วมเดินทางด้วยได้ขึ้นไปบน 'เรือเมฆา' ขนาดพันฟุตกันหมดแล้ว ศิษย์น้องมู่กำลังกวักมือเรียกเขาเบาๆ อยู่ที่ดาดฟ้าท้ายเรือเมฆา
หลี่ผิงอันทำได้เพียงรีบตามไปให้เร็วที่สุด โดยไม่มีโอกาสได้เอ่ยปากเลยแม้แต่น้อย
เรือเมฆาลำนี้ รูปทรงโดยรวมคล้ายคลึงกับเรือนแพในโลกโลกีย์ ด้านล่างของตัวเรือถูกห่อหุ้มด้วยเมฆหมอก ส่วนล่างสุดคือเกาะเซียนขนาดเล็ก ตัวเรือค่อนข้างกว้าง ปลายทั้งสองด้านโค้งมน ติดตั้งค่ายกลหลายชั้น สามารถใช้ค่ายกลศิลาวิญญาณขับเคลื่อน หรือจะให้ยอดคนร่ายเวทให้เคลื่อนที่ไปข้างหน้าก็ได้เช่นกัน
การทดสอบที่ทะเลตะวันออกในครั้งนี้ ทางสำนักไม่ได้เพียงแค่จัดเตรียมยอดคนกว่าสิบคนไว้คุ้มกันเท่านั้น แต่ยังมีผู้ดูแลทั่วไปร่วมเดินทางไปด้วยอีกกว่ายี่สิบคน
เรือเมฆาลอยโคลงเคลงออกไปนอกค่ายกลพิทักษ์เขา คาดว่าต้องบินหนึ่งวันหนึ่งคืนจึงจะถึงชายฝั่งทะเลตะวันออก
เหล่าศิษย์บ้างก็หามุมนั่งสมาธิ บ้างก็จับกลุ่มสามห้าคน กางม่านพลังนั่งเล่นหมากรุกพูดคุยกัน
หลี่ผิงอันและมู่หนิงหนิงหามุมที่ไม่สะดุดตาอยู่ ต่างคนต่างหยิบเบาะรองนั่งออกมา มู่หนิงหนิงจงใจเลียนแบบท่าทางของหลี่ผิงอัน นั่งขัดสมาธิลงด้วยท่าทางที่พร้อมเพรียงกัน
หลี่ผิงอันคลำหาของในแขนเสื้อครู่หนึ่ง แล้วหยิบผลไม้แช่อิ่มออกมาสองสามห่อ
"ขอบคุณศิษย์พี่!"
"ข้าไม่ได้บอกเสียหน่อยว่าเตรียมมาให้เจ้าน่ะ"
หลี่ผิงอันจงใจแหย่เธอ แต่มู่หนิงหนิงกลับไม่โกรธ มือเล็กๆ คว้าห่อกระดาษเคลือบน้ำมันไปสองห่อด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ
"ฮึ ข้าไม่สนหรอก ข้าเห็นแล้วก็ถือว่าเป็นของข้า"
"เจ้ามันปล้นกันชัดๆ"
หลี่ผิงอันหยิบป้ายหยกออกมาแผ่นหนึ่ง หลับตาลงอ่านอย่างละเอียด แล้วกล่าวช้าๆ ว่า
"ศิษย์น้อง ข้าจะบำเพ็ญเพียรอยู่ตรงนี้สักพัก ถ้าเจ้าเบื่อก็ไปหาศิษย์พี่หญิงที่สนิทสนมเล่นด้วยเถอะ"
"แต่ว่า ศิษย์พี่ไม่ใช่ผู้นำทีมหรือ?"
มู่หนิงหนิงกะพริบตา ส่งเสียงผ่านจิตว่า "ท่านไม่ไปทักทายศิษย์พี่ชายศิษย์พี่หญิงคนอื่นๆ หน่อยหรือ?
"เท่าที่ข้ารู้ ความจริงแล้วทุกคนก็อยากจะทำความรู้จักกับท่านนะ แต่เพราะเรื่องของท่านลุง ทุกคนเลยไม่กล้าเป็นฝ่ายเข้ามาหา เพราะกลัวจะถูกหาว่าประจบสอพลอท่าน กลายเป็นลูกน้องของท่านไป
"ความคิดของทุกคนค่อนข้างจะซับซ้อนทีเดียว"
"ศิษย์น้อง เจ้าคงจะเข้าใจผิดไปแล้ว ผู้ฝึกปราณแสวงหาจิตวิถีที่ไร้อุปสรรค ในสายตาของทุกคน ข้าก็เป็นแค่สหายเต๋าร่วมสำนักเท่านั้นแหละ" ระหว่างที่พูด หลี่ผิงอันก็กวาดสัมผัสวิญญาณมองไปรอบๆ และพบคนคุ้นหน้าสองคนในกลุ่มศิษย์เหล่านี้
คนหนึ่งคือศิษย์สายฝึกกายาที่ผิวคล้ำและมีรูปร่างราวกับหมีดำ อวี่อิ้งซู
อีกคนคือผู้ฝึกกระบี่ที่สะพายกล่องกระบี่สีดำ สวมชุดคลุมหลายชั้นสีสันฉูดฉาด กำลังนั่งเล่นหมากรุกกับผู้ฝึกตนหนุ่มสาวหลายคน กู้ชิงเฉิง
สองคนนี้เป็นคนที่หลี่ผิงอันรู้จักตอนงานประลองใหญ่เมื่อสองปีก่อน เพียงแต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก
ส่วนสาเหตุนั้น มู่หนิงหนิงเพิ่งจะพูดไปเมื่อครู่นี้เอง
ทุกคนต่างก็ต้องหลีกเลี่ยงสักเล็กน้อย เพราะกลัวจะมีชื่อเสียงในทางประจบสอพลอผู้มีอำนาจ
นี่ไง หลี่ผิงอันลืมตาขึ้น ก็เห็นกู้ชิงเฉิงแอบมองมาทางนี้ จากนั้นกู้ชิงเฉิงก็รีบเงยหน้ามองฟ้า ปากก็ร้องขึ้นมาว่า "อา เมฆขาวพวกนี้เคลื่อนตัวช้าเสียจริง"
หลี่ผิงอันอดไม่ได้ที่จะยิ้มจนตาหยี
เขาส่ายหน้า แล้วหลับตาลงอ่านป้ายหยกในมือต่อ
จะว่าไปแล้ว นิสัยของศิษย์พวกนี้ หลี่ผิงอันก็ค่อนข้างชื่นชมอยู่เหมือนกัน อย่างน้อยก็ยังน่าคบหากว่าพวก 'คนกระตือรือร้นอยากก้าวหน้า' พวกนั้น
มู่หนิงหนิงหยิบสมุดบันทึกความเข้าใจของเซียนแท้จริงออกมาเล่มหนึ่ง นั่งกินขนมไปพลางพลิกหน้ากระดาษไปพลาง ราวกับได้กลับไปอยู่ในบรรยากาศที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันตามปกติ ช่างสะดวกสบายและสุขสงบ
เวลาผ่านไปเช่นนี้สองชั่วยาม ผู้ฝึกกระบี่บางคนก็ทนไม่ไหว เดินทอดน่องมาหาหลี่ผิงอันจนได้
เสียงส่งผ่านจิตสายหนึ่งดังเข้าหูหลี่ผิงอัน
"อะแฮ่ม เอ่อ รบกวนศิษย์พี่หรือเปล่า?"
หลี่ผิงอันลืมตามองกู้ชิงเฉิง แล้วหันไปมองศิษย์น้องมู่ที่เข้าสมาธิไปแล้ว จึงลุกขึ้นประสานมือทักทายกู้ชิงเฉิง
เวลานี้เป็นยามพลบค่ำแล้ว ศิษย์ส่วนใหญ่กำลังนั่งสมาธิอยู่บนดาดฟ้าเรือเมฆา
ยอดคนกว่าสิบคนกระจายตัวอยู่หน้าและหลังเรือเมฆา ใช้สัมผัสเซียนครอบคลุมพื้นที่รัศมีหลายร้อยลี้
หลี่ผิงอันหยิบลูกปัดวิเศษออกมาลอยไว้เหนือศีรษะของมู่หนิงหนิง ลูกปัดวิเศษสาดแสงดาวระยิบระยับห่อหุ้มตัวมู่หนิงหนิงไว้ เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนนางในการทำความเข้าใจมรรควิถี
"มาคุยกันทางนี้เถอะ"
หลี่ผิงอันผายมือเชิญ แล้วเดินเลี่ยงไปด้านข้างกับกู้ชิงเฉิงสองสามก้าว จนถึงริมดาดฟ้าเรือ
ภายนอกแสงเซียนที่ห่อหุ้มเรือลำใหญ่ ทะเลเมฆถูกแสงอาทิตย์ยามอัสดงย้อมจนกลายเป็นสีทองอ่อนๆ
เมฆที่ลอยผ่านมีพลังวิญญาณไหลซึมออกมาเป็นสาย และถูกค่ายกลของเรือลำใหญ่นี้ดูดซับเข้าไปอย่างเงียบๆ
กู้ชิงเฉิงทำตัวไม่ค่อยถูก ยิ้มกล่าวว่า "เอ่อ คือมีเรื่องอยากจะรบกวนศิษย์พี่ผู้นำทีมสักหน่อย"
หลี่ผิงอันกล่าว "ท่านกับข้าเรียกขานกันเหมือนตอนงานประลองใหญ่ก็พอ"
"ตกลง พี่หลี่"
กู้ชิงเฉิงกอดอก พูดจาฉะฉาน "เมื่อวานข้าไปถามศิษย์พี่ที่เคยเข้าร่วมการทดสอบแบบนี้ครั้งก่อนมาแล้ว โดยทั่วไปแล้ว การทดสอบของหลายสำนัก แม้จะไม่ให้ศิษย์ขึ้นประลองกันโดยตรง แต่ลึกๆ แล้วก็ยังให้ศิษย์ไปแข่งขันกันอยู่ดี
"งานทดสอบแบบนี้ ก็มีกฎที่ไม่ได้เขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษรอยู่สองสามข้อ
"อย่างเช่น ให้เข้าร่วมได้เฉพาะศิษย์ที่เข้าสำนักมาไม่เกินสามสิบปี และต้องเป็นศิษย์ที่อยู่ในขั้นผสานแท้จริงหรือขั้นหลอมความว่างเปล่าเท่านั้น
"ดูจากป้ายหยกที่ตำหนักธุรการแจกให้พวกเราในครั้งนี้ พวกเราหลายคนคาดเดาว่า เนื้อหาหลักของการทดสอบในครั้งนี้ก็คือการกำจัดปีศาจที่ทะเลตะวันออก โดยจะจัดอันดับสำนักจากจำนวนปีศาจที่ฆ่าได้
"พี่หลี่ ในเมื่อพวกเรามาทะเลตะวันออกทั้งที จะปล่อยให้สำนักเสียหน้าไม่ได้เด็ดขาด..."
หลี่ผิงอันยิ้มกล่าว "ที่พี่กู้พูดมานั้นถูกต้องที่สุด แล้วพี่กู้มีแผนการอันแยบยลใด ที่จะทำให้พวกเราคว้าอันดับดีๆ มาได้หรือ?"
"ไม่ใช่สิ" กู้ชิงเฉิงหัวเราะด่า "รู้สึกเหมือนน้ำเสียงของท่านกำลังหลอกเด็กเซียนของสำนักเมฆาคล้อยอยู่เลยนะ!"
"ฮ่าๆ!"
หลี่ผิงอันหัวเราะเบาๆ แล้วกล่าวช้าๆ ว่า
"ท่านก็รู้นี่พี่กู้ ปกติข้าก็เอาแต่ติดตามท่านอาจารย์บำเพ็ญเพียร ไม่มีประสบการณ์ในการนำทีมเลยสักนิด
"ตำแหน่งผู้นำทีมนี้ ก็เป็นแค่การที่ผู้อาวุโสทุกท่านไว้หน้าท่านพ่อของข้าเท่านั้น ข้าไม่รู้อะไรเลยจริงๆ
"พี่กู้มีอะไรก็พูดมาตรงๆ ได้เลย"
"ถ้าอย่างนั้น ข้าก็จะพูดตรงๆ เลยนะ"
กู้ชิงเฉิงยิ้มกล่าวว่า
"ข้าอยากจะถามว่า... พี่หลี่ ท่านได้พกของวิเศษที่ใช้สำหรับเคล็ดวิชาระเบิดวิญญาณติดตัวมาด้วยหรือไม่?
"หรือว่า พวกเราจะไปขออนุญาตผู้อาวุโสทุกท่าน เพื่อเบิกของวิเศษชุดหนึ่งจากตลาดการค้าทะเลตะวันออก ให้แต่ละคนมีของวิเศษระดับมนุษย์ติดตัวไว้บ้าง
"เดี๋ยวถ้าเห็นท่าไม่ดี ก็ให้พวกนั้นได้เห็นเป็นขวัญตาหน่อย ว่าวิชาลับใหม่ของสำนักหมื่นเมฆาเราเป็นอย่างไร!"
หลี่ผิงอันกวาดสัมผัสวิญญาณไปรอบๆ ก็พบว่าศิษย์หลายคนกำลังเงี่ยหูฟังมาทางนี้ เห็นได้ชัดว่าทุกคนต่างก็ใส่ใจกับเรื่องนี้มาก
หลี่ผิงอันก็รู้สึกขบขันเช่นกัน
หากบอกว่าการระเบิดคือศิลปะ พรสวรรค์ทางศิลปะของทุกคนก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว
หลี่ผิงอันหยิบป้ายหยกออกมาจากแขนเสื้อ วางลงในมือของกู้ชิงเฉิง พลางกำชับว่า
"นี่คือเคล็ดวิชาระเบิดวิญญาณที่ข้าปรับปรุงเมื่อปีที่แล้ว รวมถึงผังค่ายกลเบื้องต้นของเคล็ดวิชาระเบิดวิญญาณ สามารถชักนำของวิเศษแปดสิบเอ็ดชิ้นได้พร้อมกัน เพื่อให้ได้ผลลัพธ์ในการปลดปล่อยพลังวิญญาณอย่างสมบูรณ์ รบกวนพี่กู้นำไปเวียนให้ทุกคนดูด้วย
"ถ้าจะใช้ของวิเศษมากกว่านี้ก็ต้องใช้ค่ายกลที่ซับซ้อนกว่านี้มาช่วย ซึ่งก็ยากที่จะฝึกสำเร็จได้ในเวลาสั้นๆ
"ตอนนี้ข้าจะไปถามผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งดู ว่าจะเบิกของวิเศษหกพันชิ้นมาได้หรือไม่ โดยแจกจ่ายให้ศิษย์แต่ละคนคนละหนึ่งร้อยหกสิบสองชิ้น ดีหรือไม่?"
จิตวิญญาณระดับหยวนของกู้ชิงเฉิงถึงกับเซถลา จ้องมองหลี่ผิงอันด้วยสายตาที่ซับซ้อน
เขากล่าวเสียงเบา "พี่หลี่ พวกเรานี่ นี่... แค่เข้าร่วมการทดสอบครั้งเดียว ก็สิ้นเปลืองต้นทุนมากขนาดนี้ ทางสำนักจะไม่ตำหนิเอาหรือ?"
"ถ้าใช้ไม่หมดก็คืนให้สำนักได้นี่"
หลี่ผิงอันยิ้มกล่าว "พวกเราทำเพื่อสร้างชื่อเสียงให้สำนักนะ อ้อ ของเล็กๆ น้อยๆ พวกนี้ ฝากมอบให้ศิษย์ร่วมสำนักทุกคนด้วย"
หลี่ผิงอันหยิบถุงออกมาสองใบ ข้างในเป็นลูกปัดสีดำขนาดเท่านิ้วก้อยหลายร้อยเม็ด
กู้ชิงเฉิงถามด้วยความสงสัย "นี่คืออะไร? โอสถหรือ? ทำไมถึงใส่ไว้ลวกๆ แบบนี้ล่ะ"
"ไม่ใช่โอสถหรอก พี่กู้ดูนี่"
หลี่ผิงอันหยิบลูกปัดออกมาเม็ดหนึ่ง โยนออกไปนอกเรือ แล้วร่ายเวทตามไปอย่างลวกๆ
ปัง! กลุ่มเมฆหมอกระเบิดออก กลายเป็นก้อนเมฆขนาดใหญ่อย่างรวดเร็ว
เหล่าศิษย์มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หลี่ผิงอันกล่าวอย่างจริงจังว่า
"เป็นวิชาโบราณที่ข้าบังเอิญเจอตอนค้นคว้าคัมภีร์ในสำนัก หลังจากปรับปรุงแล้ว ก็หลอมออกมาเป็น 'ยาลูกกลอนระเบิดเมฆา' ของสิ่งนี้ดูเหมือนจะเป็นโอสถ แต่ความจริงแล้วเป็นของวิเศษแบบง่ายๆ
"สรรพคุณเพียงอย่างเดียวของมันก็คือ ใช้พลังเวทเพียงน้อยนิด ก็สามารถสร้างเมฆหมอกขนาดใหญ่ขึ้นมาได้ในพริบตา
"เมฆหมอกเหล่านี้สามารถบดบังสัมผัสเซียนระดับเซียนหยวนได้ชั่วคราว ทำให้สิ่งมีชีวิตสูญเสียทิศทางไปชั่วขณะ แต่ถ้าเป็นสัมผัสเซียนที่แข็งแกร่งกว่านี้ก็จะบดบังไม่ได้แล้ว
"หากใช้สิ่งนี้ร่วมกับวิชาควบคุมเมฆาและวิชาหลบหนีเมฆาของสำนักหมื่นเมฆาเรา ก็จะสามารถแสดงผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึงออกมาได้ในยามต่อสู้
"ของเล่นชิ้นเล็กๆ พวกนี้แค่ตอนหลอมมันยุ่งยากเท่านั้น ตัวมันเองไม่ได้มีค่าอะไรมากมาย ถือเสียว่าเป็นของขวัญพบหน้าจากข้าให้ศิษย์พี่ชายศิษย์พี่หญิงทุกท่านก็แล้วกัน"
"ของเจ้านี่... มหัศจรรย์มาก!"
กู้ชิงเฉิงเดาะลิ้นด้วยความประหลาดใจ เหล่าศิษย์เองก็เริ่มสนใจขึ้นมาเช่นกัน
หลี่ผิงอันถอนหายใจเบาๆ ในใจ หลังจากส่งยาลูกกลอนระเบิดเมฆาให้กู้ชิงเฉิงแล้ว ก็หันหลังเดินไปหาผู้อาวุโสเหยียนเซิ่ง
แม้ว่าเขาจะพกของวิเศษระเบิดวิญญาณระดับต่างๆ ติดตัวมาหลายพันชิ้น แต่ของวิเศษเหล่านี้ถือเป็นไพ่ตายของเขา ย่อมไม่สามารถมอบให้ใครได้ง่ายๆ
แค่ขอให้ทางสำนักเบิกของวิเศษธรรมดามาให้ก็พอแล้ว ผู้อาวุโสทุกท่านคงจะไม่ปฏิเสธหรอก
หลี่ผิงอันเข้าใกล้ห้องโดยสารที่ผู้อาวุโสกำลังดื่มชากันอยู่ พลางพึมพำในใจ
จะว่าไป เขาไม่ได้มาเที่ยวเล่นหรอกหรือ ทำไมถึงเริ่มทำงานเสียแล้วล่ะ?
เขาหันไปมองกู้ชิงเฉิงที่ถูกเหล่าศิษย์รุมล้อมอยู่ แล้วเลิกคิ้วขึ้นเบาๆ
ผู้ฝึกกระบี่คนนี้ก็รู้จักเข้าสังคมดีเหมือนกัน
ภายใต้คำแนะนำของหลี่ผิงอัน กู้ชิงเฉิงที่ก้าวเท้าขวาเข้าไปในห้องโดยสารของผู้อาวุโสก่อน จึงถูกแต่งตั้งให้เป็นรองผู้นำทีมในการทดสอบของศิษย์ครั้งนี้ รับหน้าที่วิ่งเต้นจัดการเรื่องจิปาถะต่างๆ
ครู่ต่อมา ป้ายหยกแผ่นหนึ่งก็ถูกส่งไปยังตลาดการค้าที่ชายฝั่งทะเลตะวันออก ของวิเศษหกพันชิ้นจะถูกส่งมาถึงภายในครึ่งวัน
...
ในเวลาเดียวกัน
ชายฝั่งทะเลตะวันออก ที่ตั้งสำนักชมสมุทร
บนหน้าผาสูงตระหง่านริมทะเล มีตำหนักและหอคอยเรียงรายติดกันเป็นพืด เมื่อมองจากทะเลมายังที่แห่งนี้ ที่นี่ก็ราวกับเป็นแดนเซียน
มุมหนึ่งของโถงหลักสำนักชมสมุทร นักพรตชราผมและหนวดเคราสีดอกเลาหลายคนนั่งอยู่บนที่นั่งระดับสูง และเรียกศิษย์หนุ่มสาวหลายคนเข้ามาหา
