หลังจากใช้เวลาเดินทางยาวนานเจ็ดแปดชั่วโมง ในที่สุดก็กลับมาถึงตัวอำเภอซึ่งเป็นบ้านเกิดอีกครั้ง
เมื่อถึงตัวอำเภอ ลู่หมิงบอกให้หลี่เฉิงเย่าซื้อตั๋วรถกลับไปฉลองปีใหม่ด้วยตัวเอง ตอนนี้เป็นช่วงตั๋วเดินทางกลับบ้านที่หาซื้อได้ยากยิ่ง แต่ถ้าจะเดินทางออกนอกพื้นที่สามารถหาซื้อได้ตลอดเวลา
ส่วนลู่หมิงขับรถมุ่งหน้าไปยังบ้านเกิดในชนบทด้วยตัวเอง
เมื่อรถเข้าสู่ถนนในหมู่บ้าน ก็หมายความว่าใกล้จะถึงบ้านแล้ว ปัจจุบันถนนคอนกรีตเข้าถึงทุกหมู่บ้านเกือบทั้งหมด หมู่บ้านตระกูลลู่ที่ลู่หมิงอาศัยอยู่นั้นมีขนาดไม่ใหญ่นัก ทั้งหมู่บ้านมีเพียงสามร้อยกว่าครัวเรือน
ตลอดทางที่ขับรถจากตัวอำเภอสู่ชนบท โดยเฉพาะช่วงที่ขับอยู่ในเขตตัวอำเภอ รถคันที่ตามหลังมาในระยะห่างกว่าห้าสิบเมตรต่างพากันเว้นระยะห่างจากเขาอย่างชัดเจน
เจ้าของรถคันอื่นเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์รถแล้ว ในใจต่างคิดว่า: เชี่ยเอ๊ย ถ้าเกิดเฉี่ยวชนขึ้นมา มีหวังชดใช้ไม่ไหวแน่!
เมื่อขับรถเข้าสู่ในหมู่บ้าน ตลอดทางก็ดึงดูดสายตาผู้คนมากมาย ตราสัญลักษณ์ของ Maybach 62S-Landaulet นั้นคนส่วนใหญ่ไม่รู้จัก แต่รูปลักษณ์ภายนอกก็เผยความหรูหราที่ยากจะปกปิด ต่อให้เป็นคนไม่รู้เรื่องรถแค่ไหนก็ดูออกว่านี่คือรถหรูราคาแพงระยับ
"ใกล้ถึงแล้ว" ลู่หมิงที่กำลังขับรถเอ่ยขึ้น
"เดี๋ยวพอเจอคุณอาคุณน้า ฉันควรทำตัวยังไงดีคะ? ต้องช่วยล้างจานทำงานบ้านอะไรพวกนี้ไหม ต้องแสดงออกว่าขยันหน่อยหรือเปล่า?" แฟนสาวตัวน้อยที่นั่งเบาะข้างคนขับตอนนี้หายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง เธอพริบตาคู่สวยด้วยความตื่นเต้นและมีความประหม่าเล็กน้อย
ลู่หมิงส่ายหน้าอย่างจนใจ ชำเลืองมองเธอแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "คุณดูละครมากไปหรือเปล่า? แค่เป็นสาวสวยที่เรียบร้อยก็พอแล้ว"
แฟนสาวตัวน้อยทำปากยื่นแล้วพยักหน้า
ลู่หมิงพูดต่อว่า "พ่อแม่ผมเป็นชาวบ้านธรรมดาๆ ไม่มีระเบียบพิธีรีตองอะไรมาก จริงใจ และนิสัยดีมากครับ"
อันอี้โหรวมองทิวทัศน์ทุ่งนาข้างทางอย่างใช้ความคิด ครู่หนึ่งเธอก็หันมามองลู่หมิงด้วยสายตาสงสัยใคร่รู้เป็นอย่างมาก แล้วพูดว่า "ฉันพบว่าคุณเป็นปริศนาจริงๆ ตามหลักแล้ว ครอบครัวในชนบทธรรมดาไม่น่าจะสร้างคนอย่างคุณขึ้นมาได้ ไม่ว่าจะเป็นพื้นฐาน วิสัยทัศน์ ความรู้ หรือสภาพแวดล้อม มันเป็นไปไม่ได้เลย... อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้ดูถูก แต่ฉันแค่ไม่เข้าใจ..."
ลู่หมิงหัวเราะในใจ จะบอกแม่สาวน้อยคนนี้ได้ยังไงว่าเขาเป็นผู้ทะลุมิติมา จากนั้นจึงยิ้มแล้วตอบว่า "ต้องยอมรับว่าโลกนี้มีอัจฉริยะอยู่จริง ขอยืมคำพูดของเชอร์ล็อก โฮล์มส์ ที่ว่า เมื่อตัดสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ออกไปทั้งหมด สิ่งที่เหลืออยู่ไม่ว่าจะเหลือเชื่อเพียงใด แต่นั่นคือความจริง ความจริงก็คือพ่อแม่ผมเป็นชาวบ้านธรรมดา และผมก็จบแค่มัธยมปลาย"
อันอี้โหรวยิ้มกริ่มแล้วพูดว่า "ไม่สนหรอก ยังไงคุณก็เป็นของฉัน!"
"ถึงแล้ว"
ลู่หมิงใช้สายตาชี้ไปยังบ้านหลังใหม่ที่อยู่ด้านหน้า
จากนั้นเขาขับรถเข้าทางแยกเพื่อมุ่งหน้าไปยังบ้านหลังนั้น มันเป็นบ้านที่เพิ่งสร้างเสร็จเมื่อปีที่แล้ว เป็นบ้านสองชั้นครึ่งที่ดูธรรมดาแต่มีลานบ้านกว้างขวาง ตอนที่กลับบ้านปีที่แล้วเขาได้กำชับพ่อแม่ว่าให้ใช้ชีวิตอย่างสมถะ
แต่ตอนนี้จะสมถะก็คงไม่ทันแล้ว
เมื่อรถขับเข้าสู่ลานบ้าน ทั้งสองคนก็ลงจากรถ แม่ของลู่หมิงเดินออกมาจากในบ้าน เมื่อเห็นลูกชายและเห็นว่าเขาพาแฟนสาวกลับมาด้วย ก็ดีใจเป็นอย่างมาก
ลู่หมิงนำกล่องนิรภัยออกมาจากรถ ปิดประตูรถแล้วยิ้มให้แม่ "แม่ครับ ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คืออันอี้โหรว พอใจไหมครับ?"
"สวัสดีค่ะคุณอา!"
อันอี้โหรวแสดงท่าทางเรียบร้อยและมีมารยาท เธอทักทายด้วยรอยยิ้มหวานละมุน
"ดีๆๆ!" แม่ของลู่หมิงยิ้มแก้มปริ แล้วพูดกับลูกชายว่า "พอใจ พอใจมาก เจ้าลูกคนนี้โชคดีแปดชาติเลยนะที่หาแฟนสวยราวกับดอกไม้เช่นนี้ได้"
อันอี้โหรวได้ยินดังนั้นก็ยิ่งยิ้มหวานขึ้น และมีความเขินอายเล็กน้อย
"แม่พูดอะไรอย่างนั้น..." ลู่หมิงเห็นแม่จะเข้ามาช่วยยกกล่องนิรภัย จึงรีบโบกมือห้าม "ไม่ต้องครับแม่ ผมยกเองได้ ของชิ้นนี้ค่อนข้างหนัก"
"หนักขนาดนั้นเลย? ข้างในใส่อะไรไว้?" แม่ของลู่หมิงอดสงสัยไม่ได้
"จำกล่องของปีที่แล้วได้ไหมครับ?" ลู่หมิงยิ้ม
"ทำไมถึงเอามาอีก... เข้าบ้านก่อนค่อยคุย" แม่ของลู่หมิงได้ยินดังนั้นก็มีสีหน้าตกตะลึง กล่องของปีที่แล้วเธอจำได้แน่นอน เพราะข้างในบรรจุเงินสดเป็นปึกๆ
เมื่อเข้าบ้าน ลู่หมิงวางกล่องนิรภัยลงอย่างไม่ใส่ใจ ทันใดนั้นเขาก็ถูกแม่ดุเข้าให้ "ลูกคนนี้ ทำไมทำตัวตามสบายแบบนี้ เงินกล่องใหญ่ขนาดนี้วางไว้ส่งๆ แบบนี้ได้ยังไง ยกเข้าไปในห้องนอนสิ"
ลู่หมิงยกกล่องนิรภัยเข้าไปในห้องนอน แล้วกลับมานั่งที่ว่างข้างอันอี้โหรวในห้องรับแขก เขามองซ้ายมองขวาแล้วถามว่า "แม่ครับ พ่อล่ะครับ?"
"พ่อของลูกกำลังทำกับข้าวอยู่" แม่นำของว่างออกมา พร้อมกับรินน้ำชาให้สามแก้ว
ทั้งสามคนนั่งคุยเรื่องสัพเพเหระในห้องรับแขก คุยได้เพียงไม่กี่ประโยค แม่ของลู่หมิงก็เปลี่ยนหัวข้อไปที่อันอี้โหรว "เสี่ยวอี้ ถ้าเจ้าลูกคนนี้กล้ารังแกหนู ให้บอกอานะ อาจะเป็นที่พึ่งให้หนูเอง จะช่วยจัดการเขาให้"
อันอี้โหรวยิ้มหวานแล้วตอบว่า "ขอบคุณค่ะคุณอา ลู่หมิงดีกับหนูมากค่ะ"
"แบบนั้นก็ดีแล้ว" แม่ของลู่หมิงยิ้มอย่างพอใจ จากนั้นหันไปมองลูกชายแล้วพูดว่า "ลูกห้ามทำให้เขาผิดหวังนะ อย่าคิดว่าได้เป็นบอสใหญ่แล้วจะลืมตัว"
"รับทราบครับ ท่านแม่ ผมจะรักและดูแลลูกสะใภ้ในอนาคตคนนี้ให้ดีที่สุด จะไม่รังแกเธอแน่นอนครับ เอาล่ะ แม่สบายใจได้เลย" ลู่หมิงลากเสียงตอบรับอย่างเป็นงานเป็นการ จากนั้นก็หันไปมองแฟนสาว "ได้ที่พึ่งแล้ว ดีใจไหม?"
แม่ของลู่หมิงเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความรักของทั้งคู่ ก็รู้สึกยินดีและปลื้มปีติแทน หลังจากนั้นครู่หนึ่งจึงเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่น
สำหรับแฟนสาวที่ลูกชายคบคนนี้ แม่ของลู่หมิงพอใจมาก ตอนแรกยังกังวลว่าลูกชายจะเอาไม่อยู่ ถึงขั้นเตือนว่าอย่าแต่งกับคนที่สวยเกินไป ให้หาคนที่ธรรมดากว่านี้ก็พอ แต่ตอนนี้หลังจากที่เห็นลูกชายและบริษัทใหญ่โตออกข่าวทางโทรทัศน์ เธอก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป
"ลูกรัก ทำไมถึงหอบเงินกลับมาเยอะขนาดนี้อีก? แล้วในข่าวบอกว่าลูกเป็นเศรษฐีที่มีทรัพย์สินนับแสนล้าน ไม่นึกเลยว่าธุรกิจของลูกจะใหญ่โตขนาดนี้ ตอนนี้คนทั้งหมู่บ้าน หรือแม้แต่ในอำเภอก็รู้จักลูกหมดแล้ว" แม่ของลู่หมิงกล่าว
"ช่วงก่อนปีใหม่ คนมาหาที่บ้านจนธรณีจะทรุดอยู่แล้ว ตอนแรกแม่กับพ่อดีใจและภูมิใจในตัวลูกมาก แต่ต่อมามีคนแวะมาเยี่ยมเยียนส่งของขวัญให้ทุกวันจนน่ารำคาญ ถ้าไม่ติดว่ากลัวเพื่อนบ้านจะนินทา แม่กับพ่อไม่อยากกลับมาฉลองปีใหม่ที่นี่เลย อยากจะไปหาที่สงบๆ หลบอยู่ข้างนอกมากกว่า"
ลู่หมิงได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมาเบาๆ ที่แท้แม่ของเขาก็ถ่อมตัวแบบคนรวยโดยธรรมชาติ แต่ถ้าพูดกันตามตรง ในตอนแรกพ่อแม่ย่อมภูมิใจกับสภาพที่ผู้คนหลั่งไหลมาหา แต่พอเป็นแบบนี้ทุกวันมันก็เกินรับไหว
แม่ของลู่หมิงอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ "ช่วงนี้แม่ซึ้งถึงคำที่ว่า 'จนอยู่ในเมืองไม่มีใครถาม รวยในป่าลึกมีญาติไกล' จริงๆ"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลู่หมิงจึงยิ้มแล้วพูดว่า "นั่นแหละครับคือเหตุผลที่ผมหอบเงินกลับมา ญาติสนิทมิตรสหายในชนบทที่ลำบากส่วนใหญ่ไม่กล้าเดินทางไปหาผมที่หนิงโจว ดังนั้นพวกเขาจึงมาหาคุณพ่อคุณแม่แทน"
ตั้งแต่มีชื่อเสียงมา นอกจากลุงเขยคนที่สองแล้ว ก็ไม่มีใครอีกคนที่กล้าไปหาลู่หมิงโดยตรง
เมื่อสถานะมาถึงจุดที่เขาเป็นอยู่ในปัจจุบัน มันเปรียบเสมือนมีเหวลึกกั้นกลาง แม้แต่ลุงเขยคนที่สองที่ไปหาลู่หมิงก็ยังต้องระมัดระวังอย่างยิ่งในการพูดคุยกับลู่หมิงซึ่งเป็นผู้น้อย เพราะกลัวจะทำให้เขาไม่พอใจ การเปลี่ยนแปลงของสถานะทางสังคมที่ยิ่งใหญ่ได้ก้าวข้ามน้ำหนักของลำดับอาวุโสไปไกลแล้ว
ในสังคมที่ยึดถือระบบเส้นสายเช่นนี้ ผู้คนเชื่อว่าน้ำใจต้องมีการแลกเปลี่ยน แต่เมื่อช่องว่างทางสถานะกว้างเกินไป น้ำใจที่มีให้กันจะยิ่งลดน้อยลงและจืดจางลง
ญาติสนิทมิตรสหายในชนบทแม้จะไม่รวยแต่ก็ไม่ได้โง่ หรือแม้แต่จะฉลาดด้วยซ้ำ หากไม่ถึงคราวลำบากจริงๆ จะไม่กล้ามาขอความช่วยเหลือส่งเดช
ลู่หมิงเลือกใช้เงินจำนวนเล็กน้อยซึ่งสำหรับเขาแล้วถือว่าไร้ค่า เพื่อตัดรำคาญและซื้อน้ำใจ คนที่เคยขอความช่วยเหลือไปแล้วส่วนใหญ่จะไม่กลับมาขออีก เพราะช่องว่างทางสถานะที่ห่างกันเกินไปจนแทบจะติดต่อกันไม่ได้
แม้แต่คนที่มาคุยเรื่องสัพเพเหระกับพ่อแม่ของลู่หมิง ก็ยังคงระมัดระวังอย่างยิ่ง แม้แต่จะพูดเล่นสักประโยคก็ต้องคิดทบทวนในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า การมาเยี่ยมเยียนส่วนใหญ่จึงเน้นไปที่การรักษาความสัมพันธ์ ไม่กล้าเอ่ยปากขอความช่วยเหลือโดยง่าย เพราะสายสัมพันธ์ทางเครือญาติเช่นนี้มีค่ามาก หากไม่ถึงคราวคับขันจริงๆ จะใช้สุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไร?
