ลู่หมิงเพิ่งกลับมาได้ไม่นาน พอถึงเช้าวันที่สอง คนทั้งหมู่บ้านก็รู้เรื่องกันหมด
ทั้งคนจากกองจัดการหมู่บ้านและเพื่อนบ้านต่างพากันมาเยี่ยมเยียน ทว่ากลับไม่มีแม่สื่อคนไหนมาติดต่อเลย ความจริงแล้วในใจของแม่สื่อนั้นกระจ่างแจ้งยิ่งกว่าสิ่งใด เกณฑ์ในการจับคู่มักจะเป็นเรื่องของฐานะที่เหมาะสมกัน เหตุผลที่ไม่มีใครมาทาบทามให้ลู่หมิงเลย ก็เพราะแม่สื่อในหมู่บ้านมองไปรอบๆ แล้ว พบว่าบรรดาสาวโสดที่รู้จักรอบตัวนั้นไม่มีใครที่มีฐานะเหมาะสมกับเขาเลยสักคน ย่อมไม่กล้าจับคู่ส่งเดช เพราะนั่นเท่ากับหาเรื่องให้ตัวเองต้องขายหน้า
อีกทั้งเรื่องที่ลู่หมิงพาแฟนสาวที่สวยมากกลับมาด้วยนั้นก็แพร่สะพัดไปทั่วแล้ว จึงยิ่งไม่มีใครกล้าเอ่ยเรื่องการดูตัวขึ้นมาอีก
หมู่บ้านแห่งนี้คึกคักกว่าปีก่อนๆ เพราะการกลับมาของลู่หมิง เพื่อนบ้านต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ บ้างก็คุยเรื่องแฟนสาวแสนสวยที่เขาพามา บ้างก็คุยเรื่องทรัพย์สินของเขา และบ้างก็คุยเรื่องรถหรูคันนั้น...
หลังจากลู่หมิงกลับมาถึงบ้านเกิด ในวันส่งท้ายปีเก่าเขาได้เข้าไปในตัวอำเภอเพื่อซื้อพลุไฟมูลค่าหลายหมื่นหยวนกลับมา และในคืนวันส่งท้ายปีนั้นเอง เขาได้จัดแสดงพลุไฟอย่างยิ่งใหญ่ในหมู่บ้านตระกูลลู่ ชาวบ้านส่วนใหญ่ไม่เคยเห็นของจริงกับตา ปกติจะได้เห็นการแสดงพลุที่ตระการตาผ่านทางโทรทัศน์เท่านั้น ซึ่งมันแตกต่างจากการได้เห็นด้วยตาตัวเองอย่างสิ้นเชิง
เด็กๆ ในหมู่บ้านต่างตื่นเต้นกันเป็นพิเศษในคืนส่งท้ายปีนี้
ขณะนี้เป็นคืนข้ามปี การแสดงพลุไฟจบลงแล้ว ลู่หมิงและแฟนสาวคนสวยอันอี้โหรวอยู่ในลานหน้าบ้าน ลู่หมิงกำลังหยิบดอกไม้ไฟแบบแท่งขึ้นมาจุดชนวน แฟนสาวตัวน้อยที่อยู่ข้างๆ พูดด้วยสีหน้าคาดหวังว่า "ฉันเอาด้วย ให้ฉันนะ ให้ฉัน!"
จากนั้น ลู่หมิงจุดดอกไม้ไฟแล้วยื่นไปทางแฟนสาว ขณะที่อันอี้โหรวเอื้อมมือไปรับ ลู่หมิงก็ชักแขนกลับทันทีเพื่อเว้นระยะห่าง เขาไม่พูดอะไรสักคำแต่กลับกวัดแกว่งดอกไม้ไฟในมือด้วยสีหน้าตั้งอกตั้งใจ เมื่อแฟนสาวเห็นว่าถูกแกล้ง จึงทำหน้าบึ้งตึงแล้วพุ่งเข้าไปแย่งคืนด้วยความโกรธ
ลู่หมิงใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวแฟนสาวไว้เพื่อรั้งเธอไว้ด้านหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างชูดอกไม้ไฟขึ้นสูงแล้วเล่นอย่างสนุกสนาน โดยไม่สนใจคำประท้วงของแฟนสาวในอ้อมกอดเลยแม้แต่น้อย
ผู้เป็นแม่ที่ยืนอยู่ตรงประตูบ้าน เห็นภาพทั้งสองหยอกล้อกันราวกับเด็กที่ไร้กังวล ก็รู้สึกยินดีกับพวกเขาจากใจจริง
...
หลังจากวันขึ้นปีใหม่ วันที่สองลู่หมิงได้มอบซองแดงมูลค่าหนึ่งพันหยวนให้กับทุกครัวเรือนในหมู่บ้านซึ่งมีกว่าสามร้อยครัวเรือน และมอบซองแดงมูลค่าหนึ่งร้อยหยวนให้กับเด็กๆ ทุกคนในหมู่บ้านด้วย
เพียงเพื่อให้เกิดความสิริมงคล
ในความเป็นจริง ชาวบ้านบางส่วนที่เห็นลู่หมิงให้ซองแดงเพียง 1,000 หยวน ก็อดไม่ได้ที่จะบ่นในใจว่า คนที่มีทรัพย์สินเป็นพันล้านกลับขี้เหนียวเช่นนี้ อย่างน้อยก็น่าจะให้ซองละหมื่นหยวนสิ แน่นอนว่าคนกลุ่มนี้ไม่ได้แสดงความในใจออกมา
ความกระตือรือร้นที่มีให้เขายังคงไม่ลดน้อยลงเลย กลับยิ่งกระตือรือร้นมากขึ้นกว่าเดิมเสียอีก
...
บ่ายวันนั้น รถบัสขนาดกลางคันหนึ่งจากตัวอำเภอเดินทางมาถึงหมู่บ้านตระกูลลู่ เจ้าหน้าที่หมู่บ้านพาคนอีกห้าหกคนมุ่งตรงไปยังบ้านของลู่หมิงทันที
ในขณะนั้น ลู่หมิง อันอี้โหรว และพ่อแม่ทั้งสี่คนกำลังล้อมวงเล่นไพ่นกกระจอกกันอยู่พอดี
"เหล่าลู่เอ๋ย เลขาธิการเฝิง ผู้นำระดับอำเภอมาอวยพรปีใหม่ที่บ้านพวกท่านแล้ว!"
ลู่หมิงและคนอื่นๆ ได้ยินเสียงตะโกนของเลขาฯ หมู่บ้านดังเข้ามาในบ้าน เนื่องจากประตูเปิดกว้างอยู่จึงได้ยินชัดเจนมาก
เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนต่างตกตะลึงไปชั่วครู่ ลู่หมิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มแล้วพูดว่า "เรื่องนี้แพร่ไปถึงหูผู้นำอำเภอแล้วหรือ?"
ผู้เป็นแม่รีบพูดทันที "พ่อของลูก รีบออกไปต้อนรับผู้นำอำเภอเร็วเข้า อย่าให้ผู้ใหญ่ต้องรอนานข้างนอก จะเสียมารยาทเอาได้"
ลู่หมิงลุกขึ้นและเดินออกไปต้อนรับพร้อมกับพ่อ
ฉากต่อมาคือการทักทายตามมารยาทอย่างสุภาพก่อนจะเชิญแขกเข้ามาด้านใน จากนั้นก็ทักทายกันต่อ อันอี้โหรวรับหน้าที่เป็นผู้ต้อนรับ เธอรีบเก็บไพ่นกกระจอกบนโต๊ะให้เรียบร้อยก่อนแขกจะเข้าบ้าน พร้อมทั้งรินน้ำชาและส่งน้ำให้ทุกคน
ลู่หมิงและพ่อ ผู้นำสูงสุดของอำเภอ พร้อมด้วยผู้นำท่านอื่นๆ และเลขาฯ หมู่บ้านต่างนั่งลงดื่มชาและพูดคุยเรื่องสัพเพเหระ ส่วนอันอี้โหรวคอยดูแลอยู่ข้างๆ อย่างเรียบร้อยในฐานะกุลสตรี คอยรินน้ำชาให้ทุกคนเป็นระยะ
เพียงเวลาสั้นๆ สองสามวัน คุณหนูตระกูลอันผู้สูงศักดิ์ก็ได้ปรับตัวให้เข้ากับวิถีชีวิตชนบทได้อย่างรวดเร็ว
หลังจากพูดคุยเรื่องทั่วไปได้สิบกว่านาที ในที่สุดเลขาธิการเฝิงก็นำเข้าสู่ประเด็นหลัก ซึ่งเป็นจุดประสงค์ของการมาเยี่ยมเยียนในครั้งนี้
เลขาธิการเฝิงมองไปที่ลู่หมิงแล้วยิ้มพูดว่า "สหายลู่หมิง ครั้งนี้คณะผู้นำอำเภอของเรามาโดยไม่ได้นัดหมาย ประการแรกคือมาอวยพรปีใหม่ ฮ่าๆ ประการที่สองคืออยากจะใช้โอกาสนี้ขอคำแนะนำจากคุณเกี่ยวกับปัญหาการพัฒนาเศรษฐกิจของอำเภอฉี่ โดยเฉพาะในด้านการดำเนินงานด้านทุน คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญในด้านนี้โดยเฉพาะเลยนะ"
เห็นได้ชัดว่าเลขาธิการเฝิงและคณะผู้นำอำเภอต่างหวังว่าลู่หมิงจะนำการลงทุนบางอย่างมาลงที่อำเภอฉี่ การดึงดูดการลงทุน การดึงดูดการลงทุน... ในอำเภอเกิดมหาเศรษฐีระดับสุดยอดขึ้นมาคนหนึ่ง แต่กลับไม่สามารถรักษาทุนที่ใหญ่ที่สุดในท้องถิ่นไว้ได้ แล้วจะพูดเรื่องดึงดูดการลงทุนจากภายนอกได้อย่างไร?
แม้เลขาธิการเฝิงและคนอื่นๆ จะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่การมาเยือนโดยไม่ได้นัดหมายก็เป็นการบอกลู่หมิงทางอ้อมแล้วว่า หวังให้เขาช่วยสนับสนุนการพัฒนาเศรษฐกิจของบ้านเกิด ซึ่งเรื่องนี้ลู่หมิงเข้าใจความหมายได้ในทันที
เนื้อหาที่คุยกันต่อจากนี้ เลขาฯ หมู่บ้านและพ่อของลู่หมิงแทบจะแทรกตัวเข้าไปร่วมวงสนทนาไม่ได้เลย
"ไม่กล้าให้คำแนะนำหรอกครับ" ลู่หมิงตอบตามมารยาทก่อน จากนั้นนิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "สำหรับปัญหาการพัฒนาในอนาคตของอำเภอเรา ในมุมมองส่วนตัว ผมมีข้อเสนอแนะอยู่ประการหนึ่ง"
เลขาธิการเฝิงรีบตอบรับทันที "พูดมาได้เลย ผมยินดีรับฟังอย่างละเอียด"
ลู่หมิงกล่าวอย่างเป็นระบบว่า "ในมุมมองของผม การพัฒนาเศรษฐกิจท้องถิ่นควรเปลี่ยนแนวทางเดิมๆ ที่เน้นการดึงดูดทุน แต่ให้เปลี่ยนมาเป็นการดึงดูด 'บุคลากร' แทน พูดให้ตรงไปตรงมาคือ เปลี่ยนจากการแย่งชิงให้ทุนมาลง เป็นการแย่งชิงให้คนเก่งมาลง โดยเฉพาะการดึงดูดคนรุ่นใหม่"
เหล่าผู้นำอำเภอต่างนิ่งเงียบ เพราะเห็นได้ชัดว่าลู่หมิงยังพูดไม่จบ จึงตั้งใจฟังต่อไป
ลู่หมิงกล่าวต่อว่า "สิ่งสำคัญที่สุดในศตวรรษที่ 21 คือบุคลากร เมื่อเข้าสู่ทศวรรษที่สองของศตวรรษใหม่ ทุนไม่ใช่สิ่งหายากอีกต่อไป แต่สิ่งที่หายากจริงๆ คือ 'คน' โดยเฉพาะคนรุ่นใหม่ ปัจจัยการพัฒนาที่สำคัญที่สุดของศตวรรษใหม่คือบุคลากร ดังนั้นข้อสรุปของผมคือ แทนที่จะทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อรั้งทุนไว้ สู้ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อรั้งบุคลากรไว้จะดีกว่า โดยเฉพาะบุคลากรรุ่นใหม่ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญที่สุด"
เลขาธิการเฝิงอดไม่ได้ที่จะถามว่า "พื้นฐานความคิดแบบนี้มาจากอะไรหรือ?"
ลู่หมิงเรียบเรียงคำพูดในใจอย่างรวดเร็วแล้วกล่าวอย่างเป็นระบบว่า "หากมองจากภาพรวม ในปี 2008 วิกฤตการเงินโลกได้สร้างผลกระทบต่อตลาดโลกจนเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ตัวบ่งชี้ความเป็นโลกาภิวัตน์ต่างๆ เริ่มพลิกกลับในระดับที่แตกต่างกัน ความต้องการทั่วโลกกำลังหดตัว เค้กชิ้นนี้ยากที่จะขยายขนาดให้ใหญ่ขึ้นได้เหมือนเมื่อก่อน และถ้าเค้กไม่โตขึ้น มันจะเป็นปัญหาใหญ่"
"ปัญหาที่ตามมาคือการแย่งชิงเค้ก ใครที่สามารถคว้าส่วนแบ่งได้มากขึ้น ย่อมหมายความว่าส่วนแบ่งของคนอื่นลดลง เศรษฐกิจโลกกำลังก้าวเข้าสู่การแข่งขันแบบ Zero-sum game ที่มีการแย่งชิงทรัพยากรที่มีจำกัด (Internal Competition) ดังนั้นอาจนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ว่า โครงสร้างโลกกำลังเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบๆ สิ่งที่ผมเห็นคือ กระแสต่อต้านโลกาภิวัตน์กำลังก่อตัวขึ้น และเริ่มมีแนวโน้มที่จะกลายเป็นเทรนด์หลัก นี่คือภาพรวมของสภาพแวดล้อมในวงกว้างครับ"
เลขาฯ หมู่บ้านและพ่อของลู่หมิงเริ่มพบว่าตัวเองยิ่งฟังยิ่งไม่เข้าใจ จึงหาข้ออ้างขอตัวปลีกตัวออกไปก่อน
