จางหยวนชิงกำลังจะพูด ประตูห้องทำงานก็ดัง "ก๊อกๆ" สองครั้ง ทั้งสามคนหันไปมองตามเสียง หวังไท่อุ้มคอมพิวเตอร์ยืนอยู่หน้าประตูแล้วพูดว่า"ผมขอเข้าไปฟังด้วยได้ไหมครับ"พอพูดจบเขาก็ไม่ยอมปริปากพูดอะไรอีก ได้แต่รอคอยคำตอบหลี่ตงเจ๋อครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนพยักหน้าตอบ"เข้ามาสิ แล้วก็ช่วยหยวนสื่อทำรายงานบทสรุปภารกิจด้วยเลยแล้วกัน"หวังไท่ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาไม่ใช่คนชอบความวุ่นวาย เพียงแต่อุโมงค์เสอหลิงระดับ S ซึ่งเป็นบั๊กในแดนวิญญาณทดสอบของเทพท่องราตรีนั้นถือเป็นหัวข้อวิจัยที่ดีมาก เขาจึงทนต่อความเย้ายวนที่จะขอเข้าร่วมฟังไม่ไหวจางหยวนชิงไตร่ตรองเล็กน้อย รอจนหวังไท่นั่งลงเรียบร้อย เขาก็เริ่มเล่าประสบการณ์ของตัวเองในศาลเจ้าแม่ภูเขาอย่างละเอียดเขาละเว้นสรรพคุณของสากปราบมารไป บอกเพียงว่าเป็นไอเทมที่สามารถข่มสยบสิ่งลี้ลับได้ส่วนรองเท้าเต้นรำสีแดง เขาก็พูดคลุมเครือเช่นกัน โดยบอกว่าตัวเองได้รับการฝึกฝนจากน้าชายมาตั้งแต่เด็ก เชี่ยวชาญการร้องเต้นแร็ป ทั้งยังมีความจำที่เป็นเลิศ จึงฝืนไขกฎของรองเท้าเต้นรำสีแดงได้สำเร็จแน่นอนว่าเขายังปิดบังเรื่องรางวัลพิเศษเฉพาะการ์ดตัวละครด้วย เพราะนั่นจะเผยให้เห็นว่าเขาได้รับรองเท้าเต้นรำสีแดงมาการปิดบังข้อมูลสำคัญบางส่วนเป็นคำแนะนำที่เขาได้รับมาจากกวนหย่าไอเทมประเภทกฎเกณฑ์นั้นล้ำค่าอย่างยิ่ง เรื่องที่พันธมิตรห้าธาตุจะใช้เงินห้าร้อยหยวนกับธงเกียรติยศผืนเล็กมาแลกไอเทมอาจจะไม่เกิดขึ้น แต่ก็ต้องป้องกันไว้ก่อนส่วนสถานการณ์การฟื้นคืนชีพของเจ้าแม่ภูเขาสามวิถี เขาตั้งใจว่าจะแยกเอาไว้พูดคุยหารือกันทีหลังในระหว่างกระบวนการนี้ หวังไท่ก็ฟังไปพลางพิมพ์บันทึกรัวๆ ไปพลางหลี่ตงเจ๋อฟังอย่างอดทนจนจบ ลูบคลำด้ามไม้เท้าแล้วพูดว่า"ไอเทมข่มสยบสิ่งลี้ลับชิ้นนั้น น่าจะเป็นรางวัลจากการเคลียร์ด่านสินะ แถมยังต้องเป็นไอเทมระดับไม่ต่ำแน่ๆ"กวนหย่ารีบหัวเราะร่วนพูดขึ้น"เจ้าเด็กบ้า ภารกิจทดสอบระดับ S เชียวนะ จะมีแค่รางวัลค่าประสบการณ์นิดหน่อยได้ยังไง"เธอกำลังสั่งสอนจางหยวนชิงว่า การโกหกต้องมีเรื่องจริงเก้าส่วนเรื่องเท็จหนึ่งส่วน อย่าทำให้มันเกินจริงนัก.....จางหยวนชิงยังคงรอยยิ้มเดิมไว้ "อ้อ ผมลืมพูดถึงไอเทมไปเลย ไอเทมชิ้นนั้นเป็นรางวัลเคลียร์ด่านจริงๆ ครับ"เขาพูดหน้าตาเฉยโดยไม่รู้สึกสะทกสะท้านหลี่ตงเจ๋อก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร พูดต่อว่า"ดูแบบนี้แล้ว ระดับความยากของอุโมงค์เสอหลิงคงต้องลดลงแล้วล่ะ""ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะครับ" จางหยวนชิงไม่เข้าใจหลี่ตงเจ๋ออธิบายอย่างใจเย็น"พวกเรามักแซวว่าแดนวิญญาณเป็นเหมือนเกม แต่การแซวก็คือการแซว ในโลกของแดนวิญญาณ ไอเทมนั้นหายากมาก แต่ละชิ้นล้วนมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ไม่สามารถก๊อปปี้ได้""ในเมื่อคุณนำไอเทมชิ้นนั้นออกมาแล้ว ต่อไปขั้นตอนการฆ่าปีศาจต้นไม้อาจจะหายไป ความยากของอุโมงค์เสอหลิงก็ย่อมลดลงตามธรรมชาติ"อาศัยจังหวะที่หลี่ตงเจ๋อดื่มเหล้า กวนหย่าก็เสริมขึ้นว่า"เรื่องความรู้ที่เกี่ยวกับดันเจี้ยนแดนวิญญาณ ฉันจะอธิบายให้ฟังหน่อยนะ ดันเจี้ยนแดนวิญญาณจะมีการปรับเปลี่ยนอยู่ตลอด ยกตัวอย่างเช่น ถ้าคุณเคลียร์ศาลเจ้าแม่ภูเขาแล้วเอาไอเทมออกมาจากในนั้น ความยากของมันก็ต้องลดลงแน่นอน หรือถ้าคุณตายในแดนวิญญาณ ไอเทมของคุณถูกสิ่งลี้ลับในแดนวิญญาณแย่งไป มันแข็งแกร่งขึ้น ความยากของแดนวิญญาณก็จะเพิ่มขึ้น รองเท้าเต้นรำสีแดงคือตัวอย่างที่ดีที่สุด""ยังมีอีกจุดหนึ่ง แดนวิญญาณเดียวกัน แต่ระดับต่างกัน ภารกิจที่ได้รับก็จะไม่เหมือนกัน ฉันเคยไปแดนวิญญาณแนวเอาชีวิตรอดในป่า ได้อ่านบทสรุปมาก่อนล่วงหน้า ในดันเจี้ยนนั้น รุ่นพี่ท่านนั้นเป็นนักล่า ภารกิจคือการล่าสังหารผู้ร้ายเก้าคนในป่าดงดิบ แต่พอฉันเข้าไปในแดนวิญญาณ กลับพบว่าตัวเองเป็นแค่หนึ่งในผู้ร้ายเก้าคน ภารกิจกำหนดให้เอาชีวิตรอดให้ได้ 36 ชั่วโมง นั่นก็เพราะระดับของฉันต่ำกว่ารุ่นพี่ท่านนั้น ดังนั้น บทสรุปภารกิจจึงเป็นได้แค่ข้อมูลอ้างอิง ให้เราเข้าใจดันเจี้ยน รับรู้ข้อมูลพื้นฐานและอันตรายบางอย่างเท่านั้น""ไม่ลดลงหรอก" หวังไท่พูด "เพราะรองเท้าเต้นรำสีแดงยังอยู่"กวนหย่ากับหลี่ตงเจ๋อมองจางหยวนชิงแวบหนึ่ง แล้วปิดปากเงียบหวังไท่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด ยังคงพูดต่อไปว่า"แปลกนิดหน่อย ข้อมูลแบบนี้ ผลตอบแทนแบบนี้ ข่าวสารแบบนี้ มันไม่เข้ากับความยากระดับ S เลย คุณปิดบังอะไรไว้หรือเปล่า"นี่มันก็ตรงไปไหม ทำแบบนี้ทุกคนจะอึดอัดกันหมดนะ... จางหยวนชิงกระแอมไอ"ไม่ได้ปิดบังครับ ผมกำลังจะบอกพอดี ในถ้ำนอกจากปีศาจต้นไม้แล้ว ยังมีโลงหินอยู่อีกโลงหนึ่ง""โลงหิน? ในโลงหินมีอะไร" หลี่ตงเจ๋อโน้มตัวไปข้างหน้า ซักไซ้ด้วยน้ำเสียงร้อนรนหวังไท่ก็หยุดพิมพ์เช่นกันกวนหย่ามีสีหน้าอยากรู้อยากเห็นเต็มที่แดนวิญญาณระดับ S มักจะมาพร้อมกับข้อมูลสำคัญบางอย่าง ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นความลับที่สะท้านฟ้าสะเทือนดินเลยก็ได้องค์กรทางการ องค์กรอิสระ หรือแม้แต่องค์กรชั่วร้าย ความเข้าใจที่พวกเขามีต่อแดนวิญญาณ ครึ่งหนึ่งได้มาจากการสังเกตและสรุปกฎเกณฑ์ อีกครึ่งหนึ่งก็คือข้อมูลที่ได้รับจากในแดนวิญญาณเพื่อปลดล็อกความลับของแดนวิญญาณไปทีละก้าวไม่มีผู้ท่องแดนวิญญาณคนไหนต้านทานความเย้ายวนนี้ได้"ในโลงหินมีเจ้าแม่ภูเขาสามวิถีนอนอยู่ หลังจากผมเปิดโลงศพออก เธอ เธอก็ฟื้นขึ้นมา..." จางหยวนชิงพอนึกย้อนกลับไปตอนนี้ ก็ยังรู้สึกหวาดหวั่นไม่หายรูม่านตาของหลี่ตงเจ๋อหดเกร็งเล็กน้อย หลุดปากร้องออกมา"เธอฟื้นขึ้นมาเหรอ"เขาลุกพรวดขึ้นราวกับนั่งไม่ติดอีกต่อไป ถือไม้เท้าเดินวนไปมาในห้องทำงานพลางขมวดคิ้วผ่านไปครู่ใหญ่ หลี่ตงเจ๋อก็พูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดว่า"บางทีพวกเราอาจจะเดาผิดไปหมด จากข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับเจ้าแม่องค์นั้น เธอจะต้องเป็นเทพท่องราตรีระดับสูงแน่ๆ ตอนนี้เธอฟื้นขึ้นมาแล้ว ก็มีความเป็นไปได้แค่สองทาง""หนึ่ง ศาลเจ้าแม่ภูเขาจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำดิน จะไม่ใช่แดนวิญญาณทดสอบของเทพท่องราตรีอีกต่อไป แต่เป็นดันเจี้ยนแดนวิญญาณระดับสูง""สอง ศาลเจ้าแม่ภูเขายังคงลดระดับลงตามเดิม แต่ด้วยระดับของเจ้าแม่องค์นั้น ย่อมต้องมีดันเจี้ยนแดนวิญญาณระดับสูงแห่งใหม่ปรากฏขึ้นมาแน่""สำหรับระดับสูงของสำนักไท่อีแล้ว การเปลี่ยนแปลงของแดนวิญญาณที่เกี่ยวข้องกับอาชีพของตัวเอง ข้อมูลนี้ถือว่าสำคัญเป็นอย่างยิ่ง"กวนหย่ารู้สึกอิจฉาขึ้นมาวูบหนึ่ง พูดว่า"ข้อมูลยิ่งสำคัญ องค์กรก็จะให้รางวัลคุณยิ่งเยอะตามไปด้วย"ให้เงินเยอะเหรอ จางหยวนชิงดีใจวูบหนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยความกังวลใจว่า"ยายแก่หนังเหนียวที่ตายมาหลายร้อยปีคนนั้นยังยิ้มให้ผมด้วย ผมรู้สึกตะหงิดๆ ว่าเธอจะมาหาผมยังไงก็ไม่รู้ ในใจมันไม่ค่อยสงบเลย"ถ้าปีศาจต้นไทรไม่ได้โกหก ในสากปราบมารผนึกวิญญาณหยางครึ่งหนึ่งของเจ้าแม่เอาไว้ ถ้าอย่างนั้นเธอจะต้อง แน่ใจ และฟันธงเลยว่าจะต้องมาหาเขาแน่นอนทว่าจางหยวนชิงไม่ได้เอ่ยเรื่องนี้กับเพื่อนร่วมงานหวังไท่ปลอบใจด้วยความจริงใจว่า"อย่ามั่นใจขนาดนั้นเลย ด้วยระดับของคุณ ไม่มีทางได้เจอกับตัวบิ๊กเบิ้มแบบนี้หรอก"พูดไม่เป็นก็หุบปากไปเถอะ... จางหยวนชิงพยักหน้าด้วยสีหน้าซาบซึ้งใจ เป็นการแสดงออกว่าคำพูดนี้ช่วยปลอบใจเขาได้แล้วกวนหย่าพูดด้วยรอยยิ้มว่า"เจ้าแม่องค์นั้นสวยไหม"จางหยวนชิงเอียงคอมองเธอ "สวยกว่าคุณ"หวังไท่เสริมอย่างจริงใจอยู่ข้างๆ ว่า"คุณค่าทางการวิจัยก็สูงกว่าคุณด้วย"เจ๊นักซิ่งโกรธจัด"ไสหัวไปเลย".........เมืองหลวง บ้านทรงซื่อเหอย่วนแสงแดดสาดส่องเจิดจ้า ต้นตั๊กแตนใหญ่อาบไล้ไปด้วยแสงตะวัน ใบไม้ทอประกายแสงเจ็ดสีระยิบระยับสายลมพัดโชยมา กิ่งก้านใบไม้สั่นไหว ส่งเสียงหัวเราะคิกคักราวกับเด็กน้อยผู้อาวุโสซุนใต้ต้นตั๊กแตนกำลังพัดพัดใบลาน โยกเก้าอี้โยกเบาๆ บนโต๊ะน้ำชาข้างกายมีชุดน้ำชากับวิทยุรุ่นเก่าเครื่องหนึ่งวางอยู่ชายวัยกลางคนในชุดดำก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในลานบ้านอย่างเร่งรีบ รายงานเสียงเบาว่า"ผู้อาวุโสซุน ทางซงไห่ส่งข่าวมาว่า มีคนเคลียร์แดนวิญญาณอุโมงค์เสอหลิงได้แล้วครับ"พัดใบลานที่กำลังพัดชะงักกึก ชายชราผมสีดอกเลาเบิกตาโพลงทันที ดวงตาที่เบิกกว้างสาดประกายแสงสีทองอร่ามสองสาย เสียงเด็กในต้นตั๊กแตนดูเหมือนจะตกใจ ส่งเสียงร้องอุทาน แล้วพากันเงียบกริบในเวลาต่อมาชายชราลุกขึ้นนั่งจากเก้าอี้โยก จ้องมองชายวัยกลางคน "เทพท่องราตรีที่เจ้าหนุ่มตระกูลฟู่ดึงตัวมาน่ะเหรอ"ชายวัยกลางคนพยักหน้าชายชราชะงักงันไปทันที พัดใบลานตบฉาดลงบนต้นขา ร้องตะโกนด้วยความเจ็บปวดใจ"ตาถั่วแล้ว ตาถั่วซะแล้ว..."ครั้งล่าสุดที่ชายวัยกลางคนเห็นผู้อาวุโสซุนหงุดหงิดใจขนาดนี้ ก็คือตอนที่เขาเล่นหุ้นชายชรานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า"ฉันจำได้ว่าผู้ดูแลเขตคังหยาง เมืองซงไห่ ชื่อหยวนถิง แจ้งลงไปว่าอย่าให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไปเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นฉันจะเอาหน้าแก่ๆ นี้ไปไว้ที่ไหน""แต่ว่า...""แต่อะไร"ชายวัยกลางคนเพิ่งจะอ้าปากตอบ โทรศัพท์ในกระเป๋าก็ดังขึ้น เขาล้วงออกมาดูแล้วพูดว่า"โทรศัพท์จากผู้อาวุโสเฮยซานครับ""รับสิ"กดรับสาย ชายชราเพิ่งหยิบโทรศัพท์มา ปลายสายก็คำรามลั่น"เหล่าซุน แกทำบ้าอะไรเนี่ย แอบยกดันเจี้ยนอุโมงค์เสอหลิงให้คนอื่นไปก็แล้วไปเถอะ แกยังกล้ารับปากฟู่ชิงหยางว่าจะไม่รับเทพท่องราตรีคนนั้นอีก แกรู้ไหมว่าตัวเองทำผิดพลาดมหันต์แค่ไหน"ผู้อาวุโสซุนชะงักไปหนึ่งวินาที "ทำไมไอ้แก่แบบแกถึงรู้เรื่องนี้ได้ล่ะ""แกจะยุ่งอะไรว่าฉันรู้ได้ยังไง แกรู้ไหมว่าสำนักไท่อีไม่ได้ดึงตัวเทพท่องราตรีที่พรสวรรค์ล้ำเลิศแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว ข้าจะไปฟ้องเจ้าสำนักเดี๋ยวนี้แหละ"สายถูกตัดไปเส้นเลือดดำบนหน้าผากผู้อาวุโสซุนเต้นตุบๆตอนนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีก ชายวัยกลางคนมองดู"ผู้อาวุโสหงอิงครับ""รับเถอะ...""ลุงซุน ฉันได้ยินมาว่าอุโมงค์เสอหลิงถูกเคลียร์แล้วเหรอ เทพท่องราตรีคนนั้น ลุงเป็นคนออกปากเองเลยใช่ไหมว่าจะไม่รับ"".......""ลุงซุน ทำแบบนี้ลุงต้องขอขมาเลยนะ""......"......"ผู้อาวุโสซุน ได้ยินว่าคุณปฏิเสธอัจฉริยะเทพท่องราตรีคนหนึ่งไปงั้นเหรอ""ไอ้ลูกหมา ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ผู้ดูแลอย่างแกมีสิทธิ์มาเอาเรื่องตั้งข้อหากับฉัน""อ๊ะ ผู้อาวุโสซุนอย่าเข้าใจผิดสิครับ ผมก็แค่อยากรู้"......"ผู้อาวุโสซุน ได้ยินว่าคุณ...""ไสหัวไป!"ภายในเวลาไม่กี่นาที ก็ได้รับโทรศัพท์ห้าหกสายชายวัยกลางคนชุดดำมองผู้อาวุโสซุนเงียบๆ ครั้งล่าสุดที่เขาเสียอาการขนาดนี้ คือตอนเล่นหุ้นแบบใช้มาร์จิ้นผู้อาวุโสซุนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดึงกลับมาหัวข้อก่อนหน้านี้ ถามว่า"เมื่อกี้แกแต่อะไรนะ"ชายวัยกลางคนลังเลเล็กน้อย "หยวนถิงรู้ ก็หมายความว่าทุกคนรู้น่ะสิครับ"ความดันของผู้อาวุโสซุนพุ่งปรี๊ดขึ้นมาทันทีเสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้งผู้อาวุโสซุนกำลังจะกดตัดสาย แต่เห็นว่าคนที่โทรมาคือฟู่ชิงหยาง จึงค่อยๆ พ่นลมหายใจ สงบสติอารมณ์ แล้วกดรับสาย"ไอ้เด็กบ้า แกก็โทรมาหัวเราะเยาะตาแก่คนนี้ด้วยงั้นสิ""หัวเราะเยาะคุณ..." เสียงเย็นชาดังมาจากในโทรศัพท์ ออกเสียงชัดถ้อยชัดคำ "ผมไม่ทำเรื่องน่าเบื่อแบบนั้นหรอก ผมมาตอบแทนบุญคุณต่างหาก รายงานบทสรุปภารกิจของศาลเจ้าแม่ภูเขาเขียนเสร็จแล้ว ผมส่งเข้าอีเมลคุณแล้วนะ"ฟู่ชิงหยางพูดเรียบๆ "ผมคิดว่า ข้อมูลชุดนี้น่าจะสำคัญกับสำนักไท่อีของพวกคุณมากทีเดียว"ผู้อาวุโสซุนเกิดความสนใจขึ้นมาทันที รีบวางสายแล้วหันไปมองชายวัยกลางคน "อีเมลเปิดยังไง"ชายวัยกลางคนรับโทรศัพท์มาเงียบๆ ล็อกอินเข้าอีเมล เปิดไฟล์ แล้วส่งคืนกลับไปเงียบๆผู้อาวุโสซุนหรี่ตา อ่านเนื้อหาทุกตัวอักษรทุกประโยคเขาอ่านอย่างสงบนิ่ง สีหน้าไร้ระลอกคลื่น สำหรับผู้ท่องแดนวิญญาณระดับผู้อาวุโสแล้ว แดนวิญญาณระดับทดสอบก็เป็นแค่การเล่นสนุกเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นทว่าเมื่อเขาเห็นข้อมูลการฟื้นคืนชีพของเจ้าแม่ภูเขาสามวิถี สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันเอี๊ยด~ ผู้อาวุโสซุนกระโดดลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้โยกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"ผู้อาวุโส?" ชายวัยกลางคนมีสีหน้าตกตะลึง"เทพท่องทิวาในยุคโบราณฟื้นขึ้นมาแล้ว..." ผู้อาวุโสซุนมีสีหน้าเคร่งเครียดเจือความกังวล กลายร่างเป็นลำแสงสีทองพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วหายวับไปนั่นคือทิศทางที่พักของเจ้าสำนัก.........ตึกเล็กสองชั้นจางหยวนชิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของตัวเอง เปิดคอมพิวเตอร์อย่างชำนาญ ทำตามคำแนะนำของกวนหย่า เปิดฟอรั่มภายในขององค์กรทางการพันธมิตรห้าธาตุ ไล่ดูโพสต์ที่ถูกปักหมุดไว้ทีละโพสต์ล้วนเป็นข้อมูลพื้นฐานที่สุดของโลกแดนวิญญาณเขาตรวจสอบ "ประเภทแดนวิญญาณ" เป็นอันดับแรก เหมือนกับที่หลี่ตงเจ๋อบอก แดนวิญญาณถูกแบ่งออกเป็น "ประเภทเล่นเดี่ยว" กับ "ประเภทเล่นหลายคน" ประเภทเล่นเดี่ยวมักจะปรากฏเฉพาะแดนวิญญาณที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะของอาชีพนั้นๆ อย่างเช่น แดนวิญญาณเล่นเดี่ยวขั้นเหนือมนุษย์ของเทพท่องราตรีก็คือแนวสิ่งลี้ลับประเภทเล่นหลายคนแบ่งออกเป็นสองแบบ แบบหนึ่งคือการจัดทีมต่อสู้กัน อีกแบบคือการจัดทีมผจญภัยแบบแรกคือการต่อสู้กันระหว่างผู้ท่องแดนวิญญาณในแดนวิญญาณพิเศษ แบบหลังคือการเผชิญหน้ากับอันตรายในแดนวิญญาณ มีทั้งประเภทถึงตาย และประเภทไม่ถึงตายกลไกการลงโทษของประเภทไม่ถึงตายคือการหักค่าประสบการณ์นอกจากนี้ ฉากของแดนวิญญาณแบบเล่นหลายคนยังมีหลากหลายรูปแบบ "วิธีเล่น" ก็แตกต่างกันไปจากนั้น เขาก็อ่านโพสต์ "การแบ่งระดับ" โพสต์นี้เรียบง่ายมาก เนื้อหาคือขั้นเหนือมนุษย์: เลเวล 1-3ขั้นนักบุญ: เลเวล 4-6หมายเหตุ: ขั้นหลังจากนักบุญ โปรดคลิกลิงก์ด้านล่างจางหยวนชิงคลิกลิงก์ ผลปรากฏว่ามีข้อความแจ้งเตือนว่าสิทธิ์ไม่เพียงพอเกลียดพวกบ้าสิทธิ์ที่สุดเลย... เขาแอบด่าในใจอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะเลื่อนดูโพสต์อื่นอย่างช่วยไม่ได้"สารานุกรมอาชีพผู้ท่องแดนวิญญาณ"อาชีพฝ่ายรักษากฎ: เทพท่องราตรี สอดแนม ปีศาจไม้ พรายน้ำ ปรมาจารย์อัคคี อสูรดิน นักดนตรี บัณฑิตอาชีพฝ่ายชั่วร้าย: ปีศาจล่อลวง ผู้ใช้วิชากู่ นักสร้างภาพลวงตาถ้าจำไม่ผิด หวังไท่ก็คือบัณฑิต แล้วนักดนตรีคืออาชีพอะไรอีกล่ะ... อาชีพฝ่ายชั่วร้ายมีแค่สามอย่างเองเหรอ มิน่าล่ะกวนหย่าถึงบอกว่าองค์กรทางการต่างหากที่เป็นผู้ล่า... จางหยวนชิงเลื่อนสายตาลงต่ำ ก็เห็นเนื้อหาที่ทำให้ต้องตกตะลึง【หมายเหตุ: ตรวจสอบอาชีพต่างประเทศ โปรดคลิกลิงก์ด้านล่าง】ไม่ผิดคาด สิทธิ์ของเขาไม่เพียงพอ"ต่างประเทศก็มีผู้ท่องแดนวิญญาณ มีอาชีพที่แตกต่างจากพวกเราด้วยเหรอครับ" จางหยวนชิงเงยหน้าขึ้น มองไปที่หลังศีรษะของกวนหย่าซึ่งอยู่ด้านหน้านี่แม่งยังแบ่งเซิร์ฟในประเทศกับเซิร์ฟนอกอีกเหรอเจ๊นักซิ่งหันหน้ามา หัวเราะตอบ"ทำไมคุณถึงคิดว่ามีแค่ประเทศเราที่พิเศษล่ะ"นี่... จางหยวนชิงถึงกับพูดไม่ออกเขาจำต้องปรับเปลี่ยนความเข้าใจที่มีต่อแดนวิญญาณใหม่อีกครั้งถ้าขอบเขตที่แดนวิญญาณครอบคลุมคือทั่วโลก ถ้าต่างประเทศมีผู้ท่องแดนวิญญาณคนอื่น อาชีพอื่น ถ้าอย่างนั้นโครงสร้างของโลกแดนวิญญาณ ไม่ว่าจะเป็นดันเจี้ยนหรือความเป็นจริง ล้วนซับซ้อนกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก"ผู้ท่องแดนวิญญาณมีความหวงอาณาเขตสูงมาก องค์กรทางการของแต่ละประเทศแทบจะไม่มีการไปมาหาสู่กันเลย นอกจากการปราบปรามองค์กรชั่วร้าย เพราะงั้นตอนนี้คุณยังไม่ต้องไปสนใจผู้ท่องแดนวิญญาณต่างประเทศหรอก นี่ไม่ใช่เรื่องที่ขั้นเหนือมนุษย์อย่างคุณต้องเอามาคิด" กวนหย่ากล่าวจางหยวนชิงส่งเสียง "อืม" ตอบรับ แล้วคลิกเปิด "เทพท่องราตรี" เพื่อดูคำแนะนำอาชีพของตัวเอง"เทพท่องราตรี ผู้เป็นที่รักของจันทรา ภูตแห่งรัตติกาล เชี่ยวชาญการลอบสังหารและควบคุมสิ่งลี้ลับ สัญลักษณ์อาชีพคือจันทร์เสี้ยวสีดำ เป็นอาชีพอันดับต้นๆ ของฝ่ายรักษากฎ พลังรบแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง""เทพท่องราตรีทุกตนล้วนเป็นนักฆ่าโดยกำเนิด ความสามารถในการควบคุมสิ่งลี้ลับทำให้พวกเขายิ่งรับมือยาก เทพท่องราตรีคือชื่ออาชีพในขั้นเหนือมนุษย์ หลังจากเลเวลสาม สามารถเปลี่ยนอาชีพได้"หมายเหตุ: ตรวจสอบชื่ออาชีพที่เปลี่ยนของเทพท่องราตรี โปรดคลิกลิงก์ด้านล่างจางหยวนชิงคลิกอยู่ตั้งนานก็เด้งกล่องข้อความแจ้งเตือนว่าสิทธิ์ไม่เพียงพอไอ้พวกบ้าสิทธิ์เวรเอ๊ย! เขาแทบจะด่ากราดออกมาเดี๋ยวก่อน ทำไมรู้สึกว่ามีอะไรแปลกๆ จางหยวนชิงชะงักไปกะทันหัน อ่านคำแนะนำใหม่อีกรอบ ก็พบว่าปัญหาอยู่ที่ไหนสัญลักษณ์อาชีพคือจันทร์เสี้ยวสีดำเหรอ แต่เมื่อคืนนั้นผมเห็นชัดๆ ว่าสัญลักษณ์บนหน้าผากเป็นพระจันทร์เต็มดวงสีดำนี่นาเกิดอะไรขึ้น การ์ดตัวละครของผมไม่เหมือนคนอื่นเหรอจางหยวนชิงเงยหน้ามองหลังศีรษะของกวนหย่าโดยสัญชาตญาณ อยากจะเอ่ยปากถาม.....
