ขั้นหนิงกวงระดับห้า! สำเร็จแล้ว!
ในดวงตาของหลี่ผิงอันเปล่งประกายแสงเซียนออกมาราวกับมีตัวตน พลังเวทในร่างพลุ่งพล่านดั่งเกลียวคลื่น ทั่วทั้งร่างเบาสบาย จิตวิญญาณอบอุ่น การมองเห็นชัดเจนยิ่งขึ้น ห้วงจิตวิญญาณกระจ่างใสไร้มลทิน
อาจารย์ระดับเทียนเซียนคืออะไรน่ะหรือ? แม้ว่าเนื้อหาการบรรยายธรรมของอาจารย์ในครั้งนี้ หลี่ผิงอันจะไม่เข้าใจเลยถึงสองในสามส่วน แต่เขาก็ได้จดจำถ้อยคำเหล่านี้เอาไว้หมดแล้ว เพื่อใช้เป็นแนวทางอ้างอิงและเปรียบเทียบในภายภาคหน้าเมื่อเขาก้าวเข้าสู่ระดับพลังที่สอดคล้องกัน
ตัวเขาในอดีต ราวกับกำลังถือตะเกียงดวงหนึ่ง เดินไปบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญเพียรที่มืดมิด
ตัวเขาในยามนี้ ตะเกียงในมือสว่างไสวขึ้นเรื่อยๆ หนทางข้างหน้ายังมีประภาคารคอยชี้นำให้เขาก้าวเดิน! พุ่งทะยานขึ้นไปได้เลย!
หลี่ผิงอันอารมณ์ดีเป็นอย่างมาก แต่แล้วก็คอยเตือนสติตัวเองอยู่ในใจ
'ตอนนี้ข้าก็แค่มายืนอยู่บนจุดเริ่มต้นเดียวกับศิษย์สายในคนอื่นๆ เท่านั้น จะได้ใจจนลืมตัวไม่ได้เด็ดขาด'
เขาเตรียมจะทำกับข้าวสักสองสามอย่างเพื่อเฉลิมฉลอง และเพื่ออวดฝีมือทำอาหารของตัวเองต่อหน้าอาจารย์สักหน่อย
หลี่ผิงอันลุกขึ้นยืน สายตาก็ถูกดึงดูดด้วยสิ่งของที่เพิ่มเข้ามาในห้องหินนี้ทันที
ใต้อักษร 'เต๋า' มีดอกไม้ป่าเพิ่มมาสองสามดอก สีเหลือง ขาว และชมพูสลับกันดูงดงามประณีตไม่เบา
หลี่ผิงอันส่งเสียงหัวเราะออกมา
เขามักจะรู้สึกอยู่เสมอว่า สภาพจิตใจของอาจารย์ตัวเองนั้นดูจะอ่อนเยาว์กว่าเขาเสียอีก
อาจารย์ไม่ได้อยู่ในถ้ำพำนักงั้นหรือ? จิตสัมผัสของหลี่ผิงอันจับเงาร่างของอาจารย์ไม่ได้ เขาจึงเดินเตร็ดเตร่ไปรอบๆ และพบว่าทั่วทั้งถ้ำพำนักถูกประดับประดาไปด้วยดอกไม้ใบหญ้ามากมาย
ดอกไม้ใบหญ้าเหล่านี้ล้วนถูกพลังเซียนผนึกรากและลำต้นเอาไว้ ทำให้สามารถเก็บไว้ได้นานโดยไม่เหี่ยวเฉา
เขาเปลี่ยนชุดสวมรองเท้าฟาง หยิบ 'ชุดอุปกรณ์ตกปลาสิบแปดชิ้น' ที่ตัวเองทำไว้นานแล้วแต่ยังไม่เคยได้ใช้ ออกมาเตรียมจะไปตกปลาวิญญาณสักสองสามตัวเพื่อมาทำเป็นอาหารจานหลัก
หลี่ผิงอันออกจากถ้ำพำนัก เพิ่งจะขี่ของวิเศษลอยขึ้นฟ้า ก็ได้ยินเสียงกระซิบส่งผ่านมา
"ผิงอัน! ทางนี้ๆ!"
หลี่ผิงอันแผ่จิตสัมผัสออกไป ก็พบผู้เป็นพ่อแก่ๆ ที่แอบอยู่ในป่าเขาใกล้ๆ จึงเหยียบของวิเศษเหาะเหินที่เป็นฝักดาบพังๆ ร่อนลงไปอย่างรวดเร็ว
"พ่อ พ่อมาแอบซ่อนอะไรอยู่แถวนี้? เข้าไปนั่งข้างในถ้ำพำนักสิ!"
"โอ้โห พ่อหนุ่ม พอคารวะอาจารย์แล้วก็ไม่เหมือนเดิมเลยนะ ระดับพลังบำเพ็ญพุ่งพรวดพราดเชียว!"
หลี่ต้าจื้อหัวเราะหึๆ กวาดตามองหลี่ผิงอันขึ้นลงสองสามรอบ ปากก็เดาะลิ้นชื่นชม ก่อนจะยัดถุงหอมมิติเก็บของหลายใบใส่มือหลี่ผิงอันพลางหัวเราะร่วน "พ่อเห็นอาจารย์ของลูกกลับยอดเขาเมฆาสายรุ้งไปแล้วถึงได้มานี่แหละ จะได้ไม่ต้องเผชิญหน้ากันให้กระอักกระอ่วน
"พวกนี้ให้ลูก!"
"พ่อ ตอนนี้ข้าไม่ได้ขาดแคลนทรัพยากรอะไรเลยนะ"
หลี่ผิงอันส่งจิตสัมผัสเข้าไปสำรวจดู สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปอย่างหลากหลายทันที
ของพวกนี้...
"ของพวกนี้พ่อไปเสาะหามาจากตำหนักเมฆาบำรุงเพื่อลูกเลยนะ เอาไปทำความเคารพอาจารย์ของลูกสิ!"
หลี่ต้าจื้อเลิกคิ้วขึ้น "ในนี้มีผ้าไหมไหมเซียนชั้นยอด ได้ยินมาว่าเป็นเนื้อผ้าแนบเนื้อที่นักพรตหญิงชื่นชอบกันมากที่สุด หายากสุดๆ พ่อหามาให้ลูกได้ตั้งสองพับเชียวนะ
"กระโปรงเซียนตัวใหม่เอี่ยมพวกนั้นก็ยังไม่มีใครเคยแตะต้อง เป็นของที่เซียนหญิงในสำนักทำเสร็จแล้วก็บรรจุใส่ห่อทันที แล้วก็ยังมีพวกขนมขบเคี้ยวที่เซียนหญิงบนยอดเขาเมฆาสายรุ้งชอบกินกันเป็นประจำ รวมถึงของเล่นชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่พวกนางชอบเอาไว้เล่นแก้เบื่อด้วย
"ในสำนักมีผู้ดูแลอยู่หลายคนที่คอยศึกษาเรื่องสิ่งของที่ยอดเขาเมฆาสายรุ้งมักจะซื้อหาอยู่เป็นประจำ ของพวกนี้น่าจะเป็นของที่อาจารย์ของลูกใช้บนยอดเขาเมฆาสายรุ้งทั้งนั้น พวกเจ้าเพิ่งจะออกมา จะปล่อยให้อาจารย์ระดับเทียนเซียนของลูกต้องลำบากไม่ได้เด็ดขาด"
หลี่ผิงอันยิ้มเจื่อน "พ่อ นี่ท่าน..."
"ผิงอัน ลูกอาจจะยังไม่รู้ อาจารย์ของลูกก็ถือเป็นเซียนที่หาได้ยากในสำนัก เรื่องนี้อาจารย์ของนางก็เคยฝากฝังเอาไว้ด้วยเหมือนกัน"
หลี่ต้าจื้อตบไหล่หลี่ผิงอันเบาๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและห่วงใยว่า
"เมื่อวานพ่อไปเป็นแขกที่ยอดเขาเมฆาสายรุ้งมา ได้คุยกับเจ้าเวหาของพวกนาง แล้วก็ผู้อาวุโสระดับเทียนเซียนอีกหลายท่าน
"อาจารย์ของลูกคนนี้มีนิสัยซื่อบริสุทธิ์มาก นางเป็นเด็กกำพร้า สำนักรับมาเลี้ยงดูตั้งแต่ยังแบเบาะ เริ่มสัมผัสคัมภีร์เต๋าตั้งแต่สามขวบ ด้วยพรสวรรค์และสติปัญญาที่ล้ำเลิศ ยอดเขาเมฆาสายรุ้งจึงตั้งความหวังกับนางไว้สูงมาก อายุเจ็ดแปดขวบก็เริ่มเก็บตัวบำเพ็ญเพียรแล้ว
"ด้วยเหตุนี้ นางจึงถนัดแค่สองเรื่องเท่านั้น หนึ่งคือการบำเพ็ญเพียร อีกหนึ่งคือการประลองเวท เหล่าเซียนแห่งยอดเขาเมฆาสายรุ้งรู้สึกผิดต่อเรื่องนี้มาก เมื่อก่อนพวกนางแค่อยากให้ชิงซู่บำเพ็ญเพียร ในวัยเด็กนางจึงไม่มีโอกาสได้วิ่งเล่นเลยด้วยซ้ำ
"พูดง่ายๆ ก็คือ ชิงซู่ไม่มีทักษะการใช้ชีวิต และไม่ค่อยเข้าใจเรื่องทางโลกสักเท่าไหร่
"คราวนี้โบราณสถานชายฝั่งทะเลตะวันออกปรากฏขึ้น นางก็ไปชิงของวิเศษล้ำค่าในนั้นมา... พ่อฟังจากความหมายของอาจารย์นางแล้ว ของวิเศษที่ว่าคืออะไร พวกเขาก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน มีแค่ชิงซู่คนเดียวที่รู้
"ลูกดูสิ พวกนางไม่ได้ถาม ชิงซู่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องบอกกล่าวกันสักคำ
"พ่อคุยโวโอ้อวดไปซะดิบดีเลยนะ ว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของพ่อมีพรสวรรค์ระดับปานกลางค่อนไปทางสูง สติปัญญาดีเลิศ นิสัยใจคอยอดเยี่ยม โดยเฉพาะเรื่องดูแลเอาใจใส่คนเก่งนักเชียว เอาเป็นว่าลูกต้องจำไว้ว่าให้ดูแลอาจารย์ของตัวเองให้ดีๆ ล่ะ อย่าปล่อยให้นางต้องน้อยใจ"
หลี่ผิงอัน: ...
เขาแค่ฝากตัวเป็นศิษย์ ไม่ได้แต่งงานสักหน่อย การที่ศิษย์คอยปรนนิบัติรับใช้อาจารย์ก็เป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
ทว่า ฟังจากความหมายในคำพูดของพ่อแล้ว เหล่าเซียนแห่งยอดเขาเมฆาสายรุ้งก็คงจะรู้สึกไม่ค่อยวางใจนักที่จู่ๆ ชิงซู่ก็รับศิษย์ขึ้นมา
"พ่อ ความจริงอาจารย์ของข้าดีมากเลยนะ คอยดูแลข้าเป็นอย่างดีเลยล่ะ"
ในใจของหลี่ผิงอันเกิดความรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาบ้าง
ต่อให้เขาฝากตัวเป็นศิษย์แล้ว ผู้เป็นพ่อก็ยังคงต้องคอยเหน็ดเหนื่อยเพื่อเขาอยู่อย่างไม่หยุดหย่อน
"พ่อ ท่านก็อย่าลืมเรื่องการบำเพ็ญเพียรของตัวเองเสียล่ะ ไม่ใช่ว่าลูกอยากจะบ่นท่านหรอกนะ แต่ระดับพลังบำเพ็ญของท่านต่างหากที่เป็นที่พึ่งพาที่แท้จริงของพวกเราในสำนัก"
"โธ่เอ๊ย รู้แล้วน่า! ทำไมลูกถึงได้คอยเร่งให้พ่อบำเพ็ญเพียรอยู่ทุกวี่ทุกวัน พ่อไม่ต้องพักผ่อนบ้างหรือไง? พ่อไม่ต้องขัดเกลาจิตใจ ใกล้ชิดธรรมชาติบ้างหรือไง?"
หลี่ต้าจื้อพึมพำบ่นสองสามประโยค พลางหัวเราะว่า
"พ่อเอาของมาส่งให้ลูกเสร็จก็จะกลับไปเก็บตัวแล้ว
"อ้อ แล้วก็ ปรมาจารย์ของลูก... ปรมาจารย์ฝั่งพ่อน่ะ เขาค่อนข้างดีใจเลยนะที่ลูกได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของชิงซู่ นี่คือของวิเศษที่เขาประทานให้ลูก"
หลี่ต้าจื้อหยิบกล่องผ้าไหมออกมาสองใบ ยัดใส่มือของหลี่ผิงอัน
สิ่งที่อยู่ในกล่องผ้าไหมใบหนึ่ง ก็คือโสมทองคำรักษาชีวิตระดับจินเซียนที่ชิงซู่ใช้ไปก่อนหน้านี้นั่นเอง
ส่วนในกล่องผ้าไหมอีกใบคือเศษผ้าชิ้นหนึ่ง เศษผ้านั้นดูคล้ายกับมุมหนึ่งของภาพวาดอะไรสักอย่าง บนนั้นแผ่กลิ่นอายเต๋าอันลึกล้ำออกมา
หลี่ผิงอันถามด้วยความประหลาดใจ "พ่อ นี่คือของวิเศษอะไรหรือ?"
"พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน ดูเหมือนชายเสื้อเลย" หลี่ต้าจื้อยักไหล่ "ปรมาจารย์ของลูกบอกว่าให้เก็บรักษาไว้ให้ดี ว่างๆ ก็พิจารณาทำความเข้าใจกลิ่นอายเต๋าบนนั้น สติปัญญาของลูกล้ำเลิศนัก ไม่แน่ว่าอาจจะเข้าใจอะไรขึ้นมาได้บ้าง ซึ่งมันต้องเป็นผลดีต่ออนาคตของลูกอย่างแน่นอน"
"อืม" หลี่ผิงอันพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง "ขอบพระคุณท่านปรมาจารย์"
เขาพูดคุยสัพเพเหระกับผู้เป็นพ่ออีกครู่หนึ่ง เล่าถึงวิธีการบรรยายธรรมของอาจารย์ตัวเองที่ไม่มีการปิดบังอำพรางแม้แต่น้อย และพูดถึงบรรดาเครื่องเรือนที่ร่วงหล่นลงมาจากฟ้าพวกนั้น
สองวันมานี้ สภาพจิตใจของหลี่ต้าจื้อค่อนข้างจะสับสนวุ่นวายอยู่บ้าง
ความรู้สึกแบบนั้นจริงๆ แล้วอธิบายได้ยากมาก
ตอนนี้ลูกชายมีที่พึ่งพาเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง ความพึ่งพาที่มีต่อเขาก็ลดน้อยลงไปมาก ราวกับว่าของล้ำค่าของตัวเองถูกคนอื่นแบ่งไปเสียส่วนหนึ่ง ในใจก็รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก
แต่พอหลี่ต้าจื้อเห็นว่าระดับพลังบำเพ็ญของหลี่ผิงอันก้าวหน้าอย่างก้าวกระโดดชั่วข้ามคืน ในที่สุดก็วางใจไปได้เปราะใหญ่
สองพ่อลูกคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง หลี่ต้าจื้อก็ลอบเร้นกายจากไป กลับไปบำเพ็ญเพียรอย่างสงบที่ภูเขาด้านหลังของยอดเขาประธาน
หลี่ผิงอันจัดการเก็บข้าวของที่พ่อให้มาเล็กน้อย
เขาเก็บกระโปรงเซียนและพับผ้าไว้ในตู้เสื้อผ้าในห้องนอนของอาจารย์ จากนั้นก็เอาพวกขนมขบเคี้ยวและผลไม้แช่อิ่มมาจัดใส่จานง่ายๆ แล้วนำไปวางไว้ใน 'โซนพักผ่อน' ที่โถงด้านหน้า
เสียเวลาไปครึ่งชั่วยาม ในที่สุดหลี่ผิงอันก็มาถึงริมสระน้ำเชิงเขา เขาสวมหมวกฟาง แล้วเริ่มตกปลาแบบไม่ใช้เหยื่อล่อ
ความจริงแล้วนี่คือวิธีการบำเพ็ญเพียรรูปแบบใหม่ล่าสุดที่เขาเพิ่งจะคิดค้นขึ้นมาได้
หลังจากเหวี่ยงเบ็ดแล้ว หลี่ผิงอันก็กางม้วนตำราไม้ไผ่ออกตรงหน้า ใช้พลังเวทห่อหุ้มม้วนตำราไม้ไผ่ให้ลอยอยู่กลางอากาศด้วยตัวเอง แล้วพิจารณาทำความเข้าใจเนื้อหาคัมภีร์ที่ลึกล้ำเข้าใจยากบนนั้นอย่างละเอียด
อาจจะเป็นเพราะปลาของสำนักหมื่นเมฆาค่อนข้างจะซื่อบื้อ ปลาวิญญาณตัวหนึ่งจึงฮุบเหยื่ออย่างรวดเร็ว
หลี่ผิงอันรู้สึกยินดีขึ้นมาในใจเล็กน้อย ชั่วพริบตาก็บังเกิดความเข้าใจอันถ่องแท้เพิ่มขึ้นมามากมาย คัมภีร์บางส่วนที่คิดไม่ตกก็พลันกระจ่างแจ้งขึ้นมาทันที
จากนั้นก็เหวี่ยงเบ็ดต่อไป นั่งรอปลามากินเหยื่ออย่างเงียบๆ
ทุกครั้งที่มีปลามากินเหยื่อ ห้วงจิตวิญญาณของเขาจะเกิดระลอกคลื่นแผ่วเบา ความเข้าใจที่มีต่อคัมภีร์ก็จะลึกซึ้งขึ้นอีกขั้น
"ประสิทธิภาพในการทำความเข้าใจแบบนี้ก็ไม่เลวเลยแหะ"
หลี่ผิงอันยิ้มกริ่มจนตาหยี อ่านคัมภีร์ต่อไป จนกระทั่งจิตสัมผัสของเขารับรู้ได้ถึงเงาร่างอันคุ้นเคยที่กำลังลอยมาทางฝั่งตัวเอง
"ศิษย์พี่ผิงอัน~"
ผู้ที่มาก็คือมู่หนิงหนิงนั่นเอง
รอบๆ เบ็ดตกปลาปรากฏระลอกคลื่นขึ้นเล็กน้อย ปลาวิญญาณตัวหนึ่งสะบัดหางว่ายจากไป หลี่ผิงอันจึงอาศัยจังหวะนั้นตวัดเบ็ดขึ้น ประกาศจบการต่อสู้ของวันนี้
อาจจะเป็นเพราะได้รับเครื่องรางด้ายแดงเส้นนั้นมา ตอนที่เงยหน้ามองมู่หนิงหนิง หลี่ผิงอันจึงอดไม่ได้ที่จะมองนางให้มากขึ้นอีกนิด
วันนี้นางสวมกระโปรงสั้นและรองเท้าบูทสั้น อวดเรียวขาขาวเนียนเหยียดตรงอย่างเปิดเผย รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นแผ่ซ่านความสดใสของวัยเยาว์ บนใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มพริ้มพราย
ผิวกายขาวผ่องดุจไขมันแกะเปล่งประกายแวววาว เส้นผมสีดำขลับพลิ้วไหวไปตามสายลมส่งกลิ่นหอมจางๆ
"ศิษย์พี่ ท่านกำลังตกปลาอยู่หรือ? ตกได้จริงๆ ด้วย!"
มู่หนิงหนิงยกตะกร้าใส่ปลาขึ้นมาก็ร้องอุทานด้วยความชื่นชมติดๆ กัน จากนั้นคิ้วเรียวงามก็ขมวดเข้าหากัน จ้องมองดวงตาทั้งสองข้างของหลี่ผิงอัน
"ศิษย์พี่ ท่านทะลวงระดับอีกแล้วหรือ? ทำไมถึงรู้สึกว่ากลิ่นอายของท่านดูหนักแน่นขึ้นกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะ" "ก็นี่ไง ฝากตัวเป็นศิษย์แล้วนี่นา"
หลี่ผิงอันไพล่มือไว้ด้านหลัง ทำท่าทางราวกับผู้เยี่ยมยุทธ์ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "เมื่อก่อนตอนที่ข้าบำเพ็ญเพียรโดยที่ไม่มีอาจารย์ ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรย่อมไม่เร็วนัก ก็แค่เร็วกว่าเจ้าแค่นิดเดียวเท่านั้น
"ตอนนี้ข้าได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของอาจารย์ผู้เลื่องชื่อแล้ว ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรเพิ่มขึ้นจากเมื่อก่อนราวๆ สี่ถึงห้าส่วน หากเจ้ายังไม่พยายามอีกล่ะก็ อาจจะถูกข้าทิ้งห่างไปไกลจริงๆ ก็ได้นะ"
"ไม่ได้เร็วขนาดนั้นสักหน่อย!"
มู่หนิงหนิงทำแก้มป่อง โบกหมัดใส่หลี่ผิงอัน
"ไปเถอะ" หลี่ผิงอันหยิบเรือลำน้อยออกมา "จะพาเจ้าไปเยี่ยมชมถ้ำพำนักแห่งใหม่ของข้า อาจารย์ของข้าไปหาศิษย์อาชิงซวี่งั้นหรือ?"
"ข้าก็มาเพราะเรื่องนี้แหละ"
มู่หนิงหนิงเพิ่งจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงกระโดดไปยืนข้างๆ หลี่ผิงอัน ทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึงหนึ่งฉื่อ
"ศิษย์ลุงชิงซู่ไปหาอาจารย์ข้าเพื่อหลอมสร้างรากฐานค่ายกลที่ใช้สำหรับค่ายกลคุ้มครองเขาแล้ว เลยให้ข้ามาบอกท่านสักคำ จะได้ไม่ต้องกังวลว่านางหายไปไหน
"ศิษย์ลุงชิงซู่ยังดูดีใจมากเลยนะ บอกว่าท่านทำเป็นทุกอย่าง ขุดถ้ำได้สวยงามมาก! ศิษย์พี่! รีบพาข้าไปดูถ้ำที่ท่านขุดหน่อยสิ!"
ขุด! หน้าผากของหลี่ผิงอันปรากฏเส้นสีดำขึ้นมาหลายเส้น
เอาเถอะ อาจารย์บอกว่าขุดถ้ำก็ขุดถ้ำ
"ไป!"
หลี่ผิงอันรวบนิ้วเป็นดรรชนีกระบี่ เรือลำน้อยก็ลอยขึ้นฟ้า พามู่หนิงหนิงกลับไปยังถ้ำพำนัก
ผลก็คือเผลอเพียงแป๊บเดียว ขนมขบเคี้ยวและผลไม้แช่อิ่มที่เขาเตรียมไว้ให้อาจารย์ ก็ถูกมู่หนิงหนิงฟาดเรียบไปเกือบครึ่ง
กินขนมขบเคี้ยวจนหนำใจแล้ว มู่หนิงหนิงก็ทิ้งตัวล้มลงบนเก้าอี้เอน ยกมือขึ้นบิดขี้เกียจอย่างน่ารักน่าเอ็นดู เผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวที่ยังไม่โตเต็มวัยอย่างไม่ตั้งใจ
หลี่ผิงอันเอาปลาวิญญาณสองสามตัวนั้นไปเลี้ยงไว้ในสระบัว เตรียมจะรอให้อาจารย์กลับมาก่อนค่อยลงมือทำปลาทอด
"ศิษย์พี่..."
มู่หนิงหนิงทอดถอนใจ "ที่นี่ของท่านสบายเกินไปแล้ว ข้าไม่อยากกลับไปเลยแหะ ที่ไหนๆ ก็เย็นสบายไปหมด"
"ข้าจัดวางค่ายกลง่ายๆ ไว้บ้างน่ะ เพื่อให้มั่นใจว่าปราณวิญญาณจะไหลเวียนได้สะดวก"
หลี่ผิงอันที่เปลี่ยนชุดคลุมยาวเรียบร้อยแล้วเดินทอดน่องเข้ามา นั่งลงบนเก้าอี้เอนข้างกายมู่หนิงหนิง หยิบหนังสือบันทึกเรื่องราวทั่วไปออกมาเล่มหนึ่ง คิดๆ ดูแล้วก็เก็บหนังสือกลับคืนไป
ก่อนหน้านี้นางบ่นมาหลายครั้งแล้ว ว่าเขามัวแต่อ่านหนังสือไม่ยอมสนใจนาง
ควรจะระวังไว้บ้าง
"เฮ้อ"
มู่หนิงหนิงหันตะแคงกึ่งหมอบกึ่งนอนอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาดอกท้อคู่นั้นราวกับจะพูดได้ "ตอนนี้พวกเราเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกันจริงๆ แล้วนะ"
"หืม? หรือว่าเมื่อก่อนเป็นของปลอมงั้นหรือ?"
หลี่ผิงอันหันไปมองนาง สายตาของทั้งสองสบกันอย่างไม่ตั้งใจ
มู่หนิงหนิงอยากจะอ่านอะไรบางอย่างจากดวงตาของหลี่ผิงอัน แต่ดวงตาทั้งสองข้างของหลี่ผิงอันก็ยังคงใสกระจ่างอยู่เช่นเคย
นางเคยชินกับท่าทีแบบนี้ของเขามานานแล้ว จึงเอ่ยด้วยความดีใจว่า
"อาจารย์ของท่านกับอาจารย์ของข้าเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องกัน ถ้าปัดเศษเอาก็ถือว่าพวกเราเป็นศิษย์พี่ศิษย์น้องแท้ๆ กันแล้ว วันหน้าถ้าท่านมีเรื่องดีๆ อะไร ก็ต้องนึกถึงข้าบ้างนะ"
หลี่ผิงอันหัวเราะพลางด่าว่า "พูดซะอย่างกับว่าสองปีที่ผ่านมาเจ้าได้ผลประโยชน์จากข้าไปน้อยอย่างนั้นแหละ"
"โธ่เอ๊ย" มู่หนิงหนิงทำสีหน้าจริงจัง "ของที่ศิษย์พี่ให้ จะเรียกว่าเอาได้ยังไงล่ะ? ศิษย์พี่ ท่านนี่ห่างเหินเกินไปแล้วนะ!"
หลี่ผิงอันไม่สนใจนาง หยิบกล่องผ้าไหมที่พ่อให้มาออกมา นำเศษผ้าชิ้นนั้นออกมาพิจารณาดูใกล้ๆ อย่างละเอียดตามลำพัง
มู่หนิงหนิงชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ดูอยู่ครู่หนึ่งก็ไม่เห็นว่าจะมีอะไรผิดแปลก จึงกลับไปนั่งบนเก้าอี้เอนแล้วนั่งเหม่อมองหลี่ผิงอันต่อไป
"ศิษย์พี่..."
"หืม?"
"ท่านเตรียมจะหาสหายเต๋าเมื่อไหร่หรือ?"
"หลังจากสำเร็จเป็นเซียนแล้ว"
มู่หนิงหนิงไม่ค่อยเข้าใจนัก "ทำไมถึงต้องรอให้สำเร็จเป็นเซียนด้วยล่ะ?"
"อย่างแรกเลย เจ้าต้องทำความเข้าใจก่อนว่าสหายเต๋าคืออะไร"
หลี่ผิงอันเก็บเศษผ้าลงไป เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังและห่วงใยว่า
"สหายเต๋าในความหมายกว้างๆ ก็คือสิ่งมีชีวิตที่บำเพ็ญเพียรไปด้วยกัน ตอนนี้ส่วนใหญ่มักจะหมายถึงผู้บำเพ็ญเพียรที่แต่งงานเป็นสามีภรรยากัน
"ถ้าเป็นอย่างหลังล่ะก็ ข้อแรก ก่อนที่ข้าจะสำเร็จเป็นเซียน ข้าจำเป็นต้องรักษากายาเต๋าให้สมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน ตัวข้าเองก็เริ่มต้นได้ยากลำบากอยู่แล้ว ตอนนี้เพิ่งจะตั้งไข่ได้ จะให้ขาดตอนไม่ได้เด็ดขาด
"ข้อที่สอง สหายเต๋าจะทำให้ข้าเสียสมาธิจากการทำความเข้าใจในการบำเพ็ญเพียร ส่งผลกระทบต่อความเข้าใจที่ข้ามีต่อมรรควิถี
"ความสัมพันธ์ระหว่างสหายเต๋าก็เปรียบเสมือนหญ้าเซียนกระถางหนึ่งที่บอบบางมาก เจ้าต้องคอยคิดหาวิธีประคับประคองอยู่เสมอ วันเวลาในการบำเพ็ญเพียรนั้นยาวนาน ทั้งสองฝ่ายจึงเกิดความเบื่อหน่ายกันและกันได้ง่าย เพราะฉะนั้น... การมองหน้ากันแล้วไม่รู้สึกเบื่อหน่ายจึงเป็นเรื่องสำคัญที่สุด"
ใบหน้างามของมู่หนิงหนิงแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย ถามเสียงเบาว่า "ทำยังไงถึงจะมองหน้ากันแล้วไม่รู้สึกเบื่อหน่ายล่ะ?"
หลี่ผิงอันขมวดคิ้ว "เจ้ายังเด็กแท้ๆ ทำไมถึงมีคำถามเยอะแยะขนาดนี้นะ"
"ปีนี้ข้าอายุสิบเจ็ดแล้วนะ ถ้าเป็นในโลกมนุษย์ก็แต่งงานได้แล้ว!"
"โลกมนุษย์ก็คือโลกมนุษย์ วิถีเซียนก็คือวิถีเซียน"
หลี่ผิงอันคลำหาของในอกเสื้ออยู่ครู่หนึ่ง หยิบหนังสือออกมาเล่มหนึ่ง แล้วยื่นไปตรงหน้ามู่หนิงหนิง
"เอ้า นี่คือส่วนหนึ่งของความเข้าใจในมรรควิถีของเจินเซียนท่านหนึ่งในสำนัก เจ้าอาจจะได้อะไรจากมันบ้าง"
"ก็ได้ ขอบคุณศิษย์พี่"
มู่หนิงหนิงยกมือขึ้นจัดทรงผม รับหนังสือมาเปิดดูผ่านๆ รู้ดีว่านี่คือการจงใจเปลี่ยนเรื่องของศิษย์พี่ผิงอัน
หลี่ผิงอันไม่รู้ว่านางอ่านเข้าหัวบ้างหรือเปล่า เขาเอาแต่ตั้งใจพิจารณาทำความเข้าใจกลิ่นอายเต๋าที่หลงเหลืออยู่บนเศษผ้าต่อไป
เจ้าของกลิ่นอายเต๋านี้ไม่รู้ว่าเป็นผู้มีวิชาแกร่งกล้าท่านใด กลิ่นอายเต๋านั้นทั้งซับซ้อนและเรียบง่าย ซุกซ่อนความลี้ลับเอาไว้มากมายนับไม่ถ้วน
'เหตุใดท่านปรมาจารย์คงหมิงถึงประทานของสิ่งนี้ให้ข้ากันนะ?'
หลี่ผิงอันเดาใจไม่ถูกจริงๆ
...
มู่หนิงหนิงวิ่งเล่นอยู่ที่นี่ค่อนวัน จนกระทั่งเซียนชิงซู่กลับมา นางถึงได้กอดหนังสือความเข้าใจที่หลี่ผิงอันให้ไว้แล้วขอตัวลากลับไป
หลี่ผิงอันลุกขึ้นยืนประสานมือคารวะ "อาจารย์ ท่านกลับมาแล้ว"
"อืม" ชิงซู่จ้องมองหลี่ผิงอันอยู่ครู่หนึ่ง ในแววตาแฝงความครุ่นคิดอยู่บ้าง
หลี่ผิงอันค่อนข้างจะงุนงง "อาจารย์ มีอะไรหรือขอรับ?"
"ใกล้จะถึงงานประลองยุทธ์ของศิษย์แล้ว เจ้าเพิ่งอยู่แค่ขั้นหนิงกวงเท่านั้น"
ชิงซู่ไพล่มือไว้ด้านหลัง เดินวนรอบตัวหลี่ผิงอันสองรอบ ในแววตามีความลังเลใจอยู่บ้าง ก่อนจะถามอีกครั้ง "เจ้าจะไปไหม?"
หลี่ผิงอันยิ้ม "หากอาจารย์ให้ศิษย์ไป ศิษย์ก็จะไปลองดูขอรับ หากอาจารย์ไม่ให้ศิษย์ไป ศิษย์ก็จะอยู่บำเพ็ญเพียรที่นี่"
"งั้นเจ้าก็ไปเถอะ" ชิงซู่กล่าว "ประลองเสร็จแล้วจะได้ศิลาวิญญาณเยอะแยะเลยล่ะ"
หลี่ผิงอันกะพริบตา ถามเสียงเบาว่า "อาจารย์ ศิษย์ขอถามหน่อยได้ไหมขอรับ ว่าปีนั้นท่านได้อันดับที่เท่าไหร่หรือ?"
"อันดับหนึ่งทำเนียบสวรรค์"
"ศิษย์เพิ่งจะบำเพ็ญเพียรมาได้แค่สามปี..."
"ปีนั้นข้าอายุสิบสาม"
หลี่ผิงอันหุบปากฉับในทันที
ชิงซู่ครุ่นคิดอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง ตบไหล่หลี่ผิงอันอย่างเป็นงานเป็นการ เอ่ยด้วยสีหน้าจริงจังว่า
"ระดับพลังของเจ้าต่ำเกินไป คราวนี้ติดห้าสิบอันดับแรกของทำเนียบสวรรค์ก็พอแล้ว ถ้าไม่ติดก็ไม่เป็นไร วันหลังอาจารย์จะสอนวิชาประลองเวทให้เจ้าอย่างดีเอง"
"ศิษย์รับคำสั่งขอรับ"
หลี่ผิงอันตอบกลับอย่างอิดโรยไร้เรี่ยวแรง หมดอารมณ์จะทำอาหารให้อาจารย์กินไปชั่วขณะ
ชิงซู่ไพล่มือไว้ด้านหลัง นึกถึงคำกำชับของศิษย์พี่ศิษย์น้องขึ้นมาได้ จึงยืดอก เงยหน้า ก้าวเดินอย่างหนักแน่นมั่นคงตรงไปยังห้องนอนของตัวเอง
【ความน่าเกรงขามของอาจารย์】
