นี่เป็นครั้งแรกที่หลี่ผิงอันมายังย่านการค้าของโลกิยะ
ก่อนหน้านี้เขาเป็นเพียงแค่มองจากระยะไกล สามารถมองเห็นภายในย่านการค้าขนาดใหญ่เช่นนี้มีหอเซียนตั้งตระหง่านอยู่มากมาย อาคารสูงเสียดฟ้า สามารถมองเห็นค่ายกลสารพัดชนิดปกคลุมอาคารแต่ละแห่ง ผู้ฝึกปราณนับไม่ถ้วนเหาะเหินไปมาบนท้องฟ้า
แต่หลังจากก้าวเข้าสู่เมืองชมคลื่นแล้ว หลี่ผิงอันก็ได้เห็นภาพอีกฉากหนึ่ง
เมืองใหญ่ทั้งเมืองถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนบนล่าง
หอเซียนและอาคารสูงตระหง่านทอดตัวจากพื้นดินสู่ท้องฟ้า ค้ำยัน ‘สะพานนกสาลิกา’ ขึ้นกลางอากาศ ร้านค้าของเซียนล้วนตั้งอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ผู้ฝึกปราณเหาะขึ้นลงไปมา ก็สัญจรอยู่ในชั้นบนเช่นกัน
แต่ณ เบื้องล่างของหอเซียนและอาคารสูงเหล่านี้ คือตรอกซอกซอยที่ถูกบดบังแสงตะวัน สามารถมองเห็นชาวบ้านธรรมดาจำนวนไม่น้อยหรือผู้ฝึกปราณครึ่งๆ กลางๆ ที่มีเพียงขอบเขตฝึกปราณอาศัยอยู่ ณ ที่แห่งนี้
ขนาดของเมืองชมคลื่นสามารถติดอันดับหนึ่งในสิบของชายฝั่งทะเลตะวันออกได้ ทอดตัวยาวจากเหนือจรดใต้เป็นระยะทางร้อยลี้
สำหรับผู้ฝึกปราณที่สามารถเหาะเหินได้ ระยะทางร้อยลี้ก็ไม่นับว่าไกลนัก แต่สำหรับผู้คนที่กึ่งมนุษย์กึ่งผู้ฝึกตนจำนวนมากที่อาศัยอยู่ที่นี่แล้ว มันกลับใหญ่โตเกินไป
คนธรรมดาอยากขึ้นไปข้างบน นักพรตอิสระอยากออกไปข้างนอก
สถานที่ที่แสงและเงาบรรจบกัน ราวกับเป็นภาพย่อส่วนของโลกผู้ฝึกตนแห่งทวีปบูรพา
แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่า...
“ผู้อาวุโสตำหนิได้ถูกต้องแล้ว”
“โอ๊ย~”
สวีเซิงกล่าวว่า “ผิงอัน เจ้ารู้หรือไม่ว่าวิชาหลอมศาสตราของเผ่ามนุษย์เรานั้น เดิมทีถ่ายทอดมาจากที่ใด?”
“ข้าให้พวกเขาออกมาเดินเล่น พวกเขากลับไม่ยอมเสียหน้ากันสักคน สุดท้ายก็ต้องให้คนแก่ที่สุดอย่างข้าออกมาขายหน้า
เขาก็ไม่กลัวว่าสิ่งที่ตนเองครุ่นคิดจะรั่วไหลออกไป สิ่งที่เขาสามารถสร้างขึ้นมาได้ในตอนนี้เป็นเพียงระดับ ‘ของสามัญ’ เท่านั้น ไม่สามารถเผยแพร่ในวงกว้างได้ จึงไม่มีค่าอะไร
“ยกอาหารมาเร็วเข้า!”
มู่หนิงหนิงนั่งฟังอย่างสงบเสงี่ยมอยู่ข้างๆ บางครั้งบางคราวก็ครุ่นคิดอย่างละเอียด
“โอ้?” เซียนอาวุโสสวีหัวเราะ “พวกเราสองคนนี่ช่างมีความคิดเห็นตรงกันดั่งวีรบุรุษเลยสินะ? ฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าไปถึงขั้นไหนแล้ว?”
“โอ้? ผิงอัน เจ้าลองเล่ารายละเอียดมาสิ ฟังดูน่าสนใจดี”
แม้ว่าสำนักเหว่ยหยวนจะไม่ใช่สำนักที่รุ่งเรืองนัก แต่ความสามารถในการหลอมศาสตราของพวกเขานั้นเหนือกว่าสำนักหมื่นเมฆาอยู่มาก หากสำนักเหว่ยหยวนลงสนามแข่งขันโดยตรงจริงๆ ในระยะยาวแล้ว ความสามารถในการแข่งขันหลักของพวกเขาก็สูงกว่าสำนักหมื่นเมฆามากนัก
สวีเซิงคีบ [รากผักชราผัดร้อยปี] วางลงในจานหยกตรงหน้าหลี่ผิงอัน แล้วพูดพลางยิ้มแย้มว่า
สวีเซิงเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีต ตั้งใจจะยกสถานะของสำนักเหว่ยหยวนขึ้นมา โดยจงใจชี้ให้เห็นถึงเรื่องที่นักหลอมศาสตรารุ่นเก่าต่างก็รู้กันดี
หลี่ผิงอันกล่าวว่า “ใช้เสริมเตาปรุงยาในการปรุงยา จริงๆ แล้วก็คือการจำลองศิษย์ขั้นหนิงกวงหลายคน ให้ช่วยพัดไฟ ปลดปล่อยพลังวิญญาณ”
เหล่าผู้ฝึกปราณในห้องส่วนตัวต่างส่งเสียงชื่นชมด้วยความประหลาดใจ
“อาจารย์...น้อยแห่งการหลอมศาสตรา”
อาจารย์ของเขาจริงๆ แล้วหลอมศาสตราไม่เป็น หลี่ผิงอันก็ไม่สะดวกที่จะพูดออกมาตรงๆ
สาวใช้ของหอชมคลื่นแห่งนี้ล้วนเป็นนักพรตหญิงขั้นหนิงกวง
หลี่ผิงอันถอนหายใจอย่างโล่งอก
“คารวะแล้ว” มุมปากของหลี่ผิงอันยกขึ้นเล็กน้อย “อาจารย์ของข้าคือเซียนชิงซู่”
เอาเถอะ ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งไม่อยากจะล่วงเกินผู้อาวุโสท่านนี้ต่อไป นี่คือการปล่อยให้เขาจัดการด้วยตัวเองแล้ว
“ผู้อาวุโส ข้าไม่ได้ทำงานที่หอหลอมเมฆา”
ทรยศ!
ขาของหลี่ผิงอันอ่อนแรงลง เกือบจะคุกเข่าให้เซียนชราผู้นี้แล้ว
เซียนอาวุโสสวียกถ้วยสุราขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด แล้วถอนหายใจยาวอีกครั้ง ในดวงตาชราคู่นั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกสะท้อนใจ
เซียนอาวุโสสวีกอดอกพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “ของพวกนี้เอาไว้ทำอะไร?”
“ไม่ใช่การบงการ แต่เป็นการเสนอแนะ!”
“ข้าถ่ายทอดวิชาหลอมศาสตราให้พวกเขา ก็เพื่ออยากให้พวกเขามีอาชีพทำกินมากขึ้น
“แต่ว่า พวกเรานับเป็นเพียงศิษย์ในนามของอาจารย์เท่านั้น ตอนนั้นอาจารย์มาบรรยายให้แก่นักหลอมศาสตราของเผ่ามนุษย์เรา อาจจะจำคนอย่างพวกเราไม่ได้แล้วก็ได้”
“โอ้?” ดวงตาของสวีเซิงเป็นประกาย “จริงรึ?”
นี่เป็นเส้นทางที่หลี่ผิงอันได้พิสูจน์แล้วว่าไปต่อไม่ได้
“ที่ไหนรึ?” หลี่ผิงอันยิ้ม “ข้าดูจากบันทึกในตำราของสำนัก เห็นว่าน่าจะเป็นวังหยกสุญญตาแห่งภูเขาคุนหลุน”
“ยอดเยี่ยม!”
“ท่านผู้อาวุโส!”
“เท่าที่ข้าทราบ ท่านเจ้าสำนักและท่านพ่อของข้าก็กำลังเตรียมการเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลา ท่านไม่ต้องรีบร้อน”
ไม่ถูกต้อง
ทำไมถึงรู้สึกเหมือนติดกับดักของเซียนชราผู้นี้?
แม้ว่าชายชราผู้นี้จะเป็นผู้อาวุโสในโลกผู้ฝึกตน แต่เพียงแค่คำพูดปากเปล่าไร้หลักฐาน ก็ไม่อาจเชื่อถือได้ง่ายๆ
“ท่านชมเกินไปแล้ว!”
เซียนอาวุโสสวีขมวดคิ้วกล่าวว่า “พลังของตัวยาจะผสมผสานกันได้อย่างไร ยาเม็ดไม่ใช่ยาที่คนธรรมดากิน แค่ต้มสมุนไพรเข้าด้วยกันก็ใช้ได้แล้ว”
เมื่อสุราผ่านไปสามรอบ อาหารผ่านไปห้ารส เซียนอาวุโสสวีก็หันหน้ามามองหลี่ผิงอัน พลางยิ้มหยีตา
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งรีบกล่าวว่า “นี่! นี่ไม่ได้เด็ดขาด!”
เมื่อมองไปที่ตำแหน่งประธานที่เซียนอาวุโสสวีชี้ให้ หลี่ผิงอันก็ประสานมือคำนับซ้ำๆ แล้วรีบเดินกลับไปนั่งข้างๆ มู่หนิงหนิง
หลี่ผิงอันแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอยู่ข้างๆ
หลี่ผิงอันยิ้มแล้วพูดว่า “ผู้เยาว์เคยลองปรุงยาด้วยตัวเองมาก่อน แต่เพียงไม่กี่เดือนก็เลิกไปโดยสิ้นเชิง”
หลี่ผิงอันพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า
กู้ชิงเฉิงและอวี่อิ้งซูนั้นฉลาดหลักแหลม รีบยกเก้าอี้ของตนเองขยับไปด้านข้าง เพื่อหลีกทางให้ผู้อาวุโสท่านนี้
ศิษย์คนที่สามและผู้อาวุโสคนที่สี่ของสำนักหมื่นเมฆาที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะรีบลุกขึ้นยืน
หลี่ผิงอันยิ้มขื่นๆ
“เมื่อครู่ท่านถามว่า พลังของสมุนไพรจะผสมผสานกันได้อย่างไร สมุนไพรที่มีอายุต่ำกว่าสองร้อยปี ศิษย์เคยลองแล้ว พอจะทำได้
เมฆขาวก้อนหนึ่งลอยมาจากทิศนอกฟ้าอย่างช้าๆ บนนั้นมีชายชราผมขาวดุจขนนกกระเรียน ใบหน้าแดงระเรื่อ ข้างกายมีตะกร้าดอกไม้วางอยู่ ในตะกร้ามีแสงสีรุ้งเจ็ดสีอบอวลอยู่
พอกลับไปก็ไปทูลทัดทานท่านพ่อ... หืม?
ในเมืองชมคลื่นมีหอชมคลื่น คลื่นสีครามหมื่นลี้ลมมิอาจทำให้ยับย่น
เซียนชราที่อยู่ตรงหน้าเขา คือปรมาจารย์แห่งวงการหลอมศาสตราของทวีปบูรพา แม้จะไม่ใช่จินเซียน แต่สถานะก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าบรรพชนจินเซียนของแต่ละสำนักเลยแม้แต่น้อย เมื่อครู่ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งได้แอบส่งเสียงแนะนำมาว่า ของวิเศษวิญญาณชั้นหลังกำเนิดที่ถือกำเนิดขึ้นในมือของเซียนชราผู้นี้มีมากกว่าสิบชิ้นแล้ว
“ต่อมาไม่ใช่ว่า ร้อยเผ่าพ่ายแพ้ พวกเราคนแก่เหล่านี้ก็ปลดประจำการกลับบ้านเกิดกันไป เกือบจะพร้อมๆ กันก็เปิดสำนักก่อตั้งนิกาย อยากจะสืบทอดมรดกเต๋านี้ต่อไป เพื่อฝึกฝนกำลังรบให้เผ่ามนุษย์เรามากขึ้น
“นักพรตยากจนผู้นี้ไม่ถนัดเรื่องการบริหารจัดการ ศิษย์ในสำนักก็ล้วนเป็นคนหัวทื่อ รู้แต่จะก้มหน้าก้มตาหลอมศาสตราบำเพ็ญเพียร
หลี่ผิงอันครุ่นคิดเล็กน้อย
“อันนี้” หลี่ผิงอันพูดทันที “เป็นแค่เตาเล็กๆ ไม่มีประโยชน์อะไร...”
“ท่านปู่ของเจ้ายังบอกอีกว่า” สวีเซิงเลิกคิ้ว “ความยึดติดเพียงอย่างเดียวของพ่อเจ้าก็คือเจ้าผู้เป็นลูกชายคนนี้ เจ้าก็กตัญญูมาก พลังในการบำเพ็ญเพียรของพ่อเจ้าก็เพื่อคุ้มครองเจ้า แค่เจ้าเอ่ยปากพูดคำเดียว พ่อของเจ้าจะไม่ฟังได้อย่างไร?”
“แล้วมันจะมีประโยชน์อะไร!”
“พ่อของเจ้าบอกว่าอีกไม่กี่ปีจะมาเปิดสาขาหอหลอมเมฆาที่สำนักเหว่ยหยวนของเรา พวกเขาก็รออย่างโง่ๆ อยู่ที่นั่น
กู้ชิงเฉิงและอวี่อิ้งซูเอาอย่างผู้อาวุโสของตน คีบผัก ดื่มสุรา กินดื่มฟรีให้ถึงที่สุด
“จะกล้าหลอกลวงผู้อาวุโสได้อย่างไร?”
มู่หนิงหนิงหัวเราะพรืดออกมา เหล่าเซียนที่อยู่ในที่นั้นต่างก็ถูกทำให้หัวเราะตามไปด้วย
หลี่ผิงอันตั้งใจจะขอคำชี้แนะเกี่ยวกับวิชาหลอมศาสตรา จึงประสานมือลุกขึ้นยืน คลำหาในแขนเสื้ออยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบเตาปรุงยาที่สูงสามฉื่อออกมา
“ขอรับ” หลี่ผิงอันเอียงตัวไปด้านข้างเล็กน้อย ก้มศีรษะลงเล็กน้อย “ผู้เยาว์อยู่นี่”
“แต่ท่านพ่อเคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่า ตอนนี้การจัดสรรทรัพยากรภายในสำนักหมื่นเมฆาได้ถึงจุดสูงสุดแล้ว หากต้องการเพิ่มความเร็วในการหาหินวิญญาณ ก็ต้องบีบคั้นศิษย์หรือไม่ก็บีบคั้นอาณาจักรเซียนของโลกิยะ
เมื่อนับรวมๆ แล้ว ผู้อาวุโสสวีผู้นี้ก็ถือเป็นศิษย์ของสำนักฉ่านเจี้ยวที่แท้จริงแล้วมิใช่หรือ?
และในขณะนั้นเอง
หลี่ผิงอันกล่าวอย่างจริงจังว่า “ผู้อาวุโสทุกท่านของสำนักเหว่ยหยวนล้วนเป็นผู้ไม่ยินดียินร้ายต่อชื่อเสียงและลาภยศ มีนิสัยสูงส่ง ศิษย์ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว”
“นอกจากนี้ ปีที่แล้วท่านพ่อก็เคยกล่าวว่า สำนักเหว่ยหยวนเป็นตัวเลือกอันดับแรกสำหรับสาขาของหอหลอมเมฆา ทรัพยากรภายในสำนักน่าจะสามารถรองรับสายการผลิตได้ประมาณสามสิบสาย
หลี่ผิงอันยังคงทำสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง แต่ในใจกลับแอบคิดว่าโชคดี
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะรู้สึกดีกับท่านผู้เฒ่าสวีผู้นี้ แต่เรื่องสาขาของหอหลอมเมฆานั้น ไม่อาจรับปากส่งเดชได้จริงๆ
“อวิ๋นจงจื่อก็เป็นอาจารย์ผู้มีพระคุณของเราเช่นกัน
หลี่ผิงอันทำได้เพียงยิ้มเจื่อนๆ อยู่ข้างๆ
“เก็บของชุดนี้ของเจ้าไปซะ”
สวีเซิงกลับไปนั่งที่เก้าอี้ ก้มหน้ามองสุราในถ้วย ส่งเสียงจิ๊จ๊ะเบาๆ แล้วหันมายิ้มกล่าวว่า “ผิงอัน เรามาคุยเรื่องหอหลอมเมฆากันดีกว่า”
“ผลคือศิษย์ของข้าแต่ละคนไม่รู้วิธีบริหารจัดการเลย ที่ผ่านมาก็เอาแต่ไล่ตามการหลอมของวิเศษวิญญาณ หลอมของวิเศษวิญญาณ คนอื่นเอาวัตถุดิบล้ำค่ามาสิบส่วน พวกเขากลับใช้สิบสองส่วนหลอมให้คนอื่น แล้วต่อไปใครจะมาหาเจ้าหลอมอีก? อีกอย่าง ของวิเศษวิญญาณนั่นเป็นสิ่งที่สามารถหลอมขึ้นมาโดยตั้งใจได้หรือ? คุณภาพของวัตถุดิบ ความดีเลวของค่ายกลอาคม ทำได้เพียงตัดสินอานุภาพของศาสตราวุธวิเศษเท่านั้น ไม่ใช่ว่าศาสตราวุธวิเศษที่มีอานุภาพสูงจะสามารถก่อเกิดจิตวิญญาณได้!
“แต่ละคนไม่รู้จักปรับเปลี่ยน! สำนักจะรุ่งเรืองได้อย่างไร!”
หลี่ผิงอันกล่าวคำยกยอปอปั้นต่างๆ นานา แต่ก็ไม่ยอมรับปากเรื่องสาขาของหอหลอมเมฆา
จากนั้น เขาก็วุ่นวายอยู่ข้างเตาปรุงยาไม่หยุด ใช้ศาสตราวุธวิเศษที่เต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียมเจ็ดแปดชิ้น ล้อมรอบเตาปรุงยาไว้
ดวงตาของเซียนอาวุโสสวีเต็มไปด้วยความทรงจำ
“จินเซียนผู้เปี่ยมบุญวาสนาแห่งวังหยกสุญญตา อวิ๋นจงจื่อ เจ้าจงจำไว้ ต้นกำเนิดวิถีแห่งการหลอมศาสตราของเผ่ามนุษย์เรา ก็มาจากเซียนท่านนี้นี่เอง
กู้ชิงเฉิงที่กำลังแอบคีบอาหารอยู่ถึงกับสำลักจนหน้าแดงก่ำ
ไม่ว่าจะเป็นการปรุงยาหรือการหลอมศาสตรา ยาทิพย์ ยาเซียน ศาสตราวุธวิเศษ ของวิเศษเซียน ล้วนยากที่จะหลอมขึ้นมาได้ด้วย ‘ศาสตราวุธวิเศษอัตโนมัติ’
หลังจากเกี่ยงกันไปมา เซียนอาวุโสสวีก็ยังคงจับแขนของหลี่ผิงอันไว้ แล้วลากเขาไปนั่งด้วยกัน
หลี่ผิงอันมองไปยังผู้อาวุโสเหยียนเซิ่ง
แต่อีกฝ่ายกลับทำเหมือนไม่เห็นสายตาขอความช่วยเหลือของหลี่ผิงอัน นั่งกลับไปที่เดิมอย่างใจเย็น เริ่มยัดใบรากวิญญาณบดใส่กล้องยาสูบของวิเศษ
หลี่ผิงอันถอนหายใจในใจ ‘ก็ล้วนเพื่อสำนักของตนเองเท่านั้น’
สวีเซิงโบกมืออย่างโอ่อ่า ยกถ้วยสุราขึ้นคารวะซ้ายขวา
“มา! เรามาเริ่มงานเลี้ยงกันเลยดีกว่า อย่ามัวทำอะไรที่มันเสแสร้งเลย!”
ใบหน้าที่เหี่ยวย่นของผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งเต็มไปด้วยความจนใจ
“สำนักหมื่นเมฆาของเรามีชื่อเสียงด้านการปรุงยา... ตอนนี้ที่ขายดีที่สุดในตลาด ก็ยังคงเป็นศาสตราวุธวิเศษของสำนักหมื่นเมฆาเรา!”
“ผิงอันเอ๋ย”
และในขณะนี้ ชายชราผู้นั้นราวกับรับรู้ได้บางอย่าง จึงหยิกนิ้วคำนวณ สายตาจับจ้องไปยังชายฝั่งทะเลตะวันออก
“ขั้นแรกต้องกำหนดจังหวะและลำดับของสมุนไพรแต่ละชนิดที่จะใส่ลงไปในเตาปรุงยา... ฟันเฟืองเหล่านี้ประกอบกันเป็นหน่วยจับเวลา แต่ชุดของข้านี้ยุ่งยากเกินไป ยาแต่ละชนิดต้องตั้งค่าใหม่ทั้งหมด... ข้างในเตาปรุงยาข้าได้เพิ่มโครงสร้างเข้าไปสองสามอย่าง หน้าที่หลักคือการเป่าลม ใช้พลังลมในการผสมผสาน ค่ายกลอาคมรอบนอกเหล่านี้ใช้สำหรับปรับแรงดันภายในเตา... แรงดันก็คือแรงกดดันข้างในมากแค่ไหน... แรงกดดันก็คือ...”
ทั้งสองคนจิตเต๋าเกิดความสับสนอย่างเห็นได้ชัด ไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมปรมาจารย์ด้านการหลอมศาสตราแห่งโลกผู้ฝึกตนทวีปบูรพาถึงได้มาปรากฏตัวที่นี่อย่างกะทันหัน แถมยัง... แถมยังดูเป็นกันเองเป็นพิเศษอีกด้วย
“ผู้เฒ่าได้ยินศิษย์เล่าให้ฟังแล้ว เรื่องที่ไปร่วมพิธีที่สำนักหมื่นเมฆาของพวกเจ้าครั้งก่อน ในใจรู้สึกอิจฉาอย่างแท้จริง
ข้างงานเลี้ยงเซียน หลี่ผิงอันและเซียนอาวุโสสวีนั่งยองๆ อยู่ข้างชุดศาสตราวุธวิเศษปรุงยานี้ พลางกระซิบกระซาบอะไรกันอยู่ไม่หยุด
เซียนอาวุโสสวีดวงตาเป็นประกาย “ฮ่าฮ่าฮ่า! รอพวกเจ้าอยู่นี่แหละ!”
หลี่ผิงอันถอนหายใจกล่าวว่า “ยาที่ปรุงด้วยวิธีนี้มีอัตราสำเร็จต่ำเกินไป และยากที่จะปรุงยาเม็ดระดับวิญญาณได้ ไม่ต้องพูดถึงยาเม็ดระดับเซียนเลย สมุนไพรที่มีอายุเกินร้อยปีจะเริ่มมีพลังวิญญาณ ซึ่งพลังวิญญาณส่วนนี้ไม่สามารถกักเก็บไว้ได้ด้วยเตาปรุงยาอัตโนมัติแบบนี้”
รอยยิ้มของเซียนอาวุโสสวีแข็งค้างอยู่บนใบหน้า
เส้นทางที่เซียนอาวุโสสวีเคยสำรวจมาก่อน คือการสร้าง ‘เตาปรุงยาที่สามารถปรุงยาเซียนได้ด้วยตัวเอง’ ซึ่งแตกต่างจากแนวคิดของหลี่ผิงอันโดยสิ้นเชิง
เมื่อเทียบกับศาสตราวุธวิเศษระดับสามัญแล้ว ค่ายกลอาคมของศาสตราวุธวิเศษนั้นมีมากเกินไปและซับซ้อนเกินไป ต้องให้ผู้สร้างคอยปรับแต่งอย่างละเอียด
พลังยาและพลังวิญญาณที่อยู่ในยาเม็ดวิญญาณนั้นแข็งแกร่งเกินไป กระบวนการปรุงไม่เพียงแต่ต้องควบคุมไฟอย่างระมัดระวังเท่านั้น แต่ยังต้องให้ผู้ปรุงยาใช้จิตวิญญาณและจิตเซียนของตนเองห่อหุ้ม ค่อยๆ ปรับสมดุลของคุณสมบัติตัวยา
เขาขมวดคิ้วกล่าวว่า “ฟังจากที่เจ้าพูดแล้ว หรือว่าเจ้าสร้างมันขึ้นมาได้แล้ว?”
บนใบหน้าของกู้ชิงเฉิงเขียนไว้สามคำอย่างชัดเจน
【ข้าคือใคร】
“อันนี้...”
สายการผลิตแบบหอหลอมเมฆานี้ ไม่สามารถนำมาใช้กับเรื่องการปรุงยาได้
หลี่ผิงอันยิ้มแล้วพูดว่า
“ศิษย์จะกล้าร่วมโต๊ะกับผู้อาวุโสได้อย่างไร?
“หากเรื่องนี้ถูกท่านพ่อของข้ารู้เข้า เกรงว่าคงจะต้อง... อนิจจา! บิดาเห็นบุตรยังไม่ตาย ก็ถีบขึ้นกำแพงไปแล้ว!”
หากเป็นผู้อื่นมองไปยังท้องฟ้าผืนนี้ กลับมิอาจมองเห็นเมฆก้อนนี้ได้เลย
นักพรตชราผู้กำยำคนนี้ยันเอวแล้วหัวเราะ
หลี่ผิงอันยิ้มแล้วพูดว่า
“ผู้เยาว์ปกติเพียงแค่บำเพ็ญเพียรตามอาจารย์เท่านั้น หอหลอมเมฆาเป็นหน้าที่รับผิดชอบของท่านพ่อ”
“โอ๊ย!”
หลี่ผิงอันรีบกล่าว “มิกล้ากล่าวเช่นนั้น ข้าจะกล้าบงการท่านพ่อได้อย่างไร?”
เสียงบุรุษชราอันห้าวหาญดังมาจากนอกประตู “หลานผิงอันผู้ปราดเปรื่อง? เจ้ากำลังมองอะไรอยู่?”
เซียนอาวุโสสวีหันไปถลึงตาใส่เหยียนเซิ่ง พ่นลมหายใจแล้วกล่าวว่า “นี่คือหยกที่ยังไม่เจียระไน! หยกที่ยังไม่เจียระไนเข้าใจหรือไม่! พวกเจ้าหลอมศาสตราเป็นรึ? เข้าใจการหลอมศาสตราหรือไม่? สำนักหมื่นเมฆาของพวกเจ้าหลายหมื่นปีมานี้หลอมศาสตราวุธวิญญาณได้กี่ชิ้นกัน?”
หลี่ผิงอันกระพริบตา จิตเต๋าพลันมีชีวิตชีวาขึ้นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
“พวกเราสองสำนัก สำนักเหว่ยหยวนกับสำนักหมื่นเมฆานั้นมีความสัมพันธ์ดุจพี่น้อง!
“สมัยที่ข้าเป็นนักหลอมศาสตราในพันธมิตรมนุษย์ ศิษย์พี่คงหมิงเป็นถึงว่านฟูจ่างแห่งกองทัพเสวียนเทียนของพันธมิตรมนุษย์ เขามาหาข้าซ่อมของวิเศษวิญญาณไม่น้อยเลย โกงวัตถุดิบล้ำค่าของข้าไปเท่าไหร่ก็นับไม่ถ้วน
เซียนอาวุโสสวีมีสีหน้าเสียดายอย่างยิ่ง
“เจ้าควรจะมุ่งหน้าไปในเส้นทางแห่งการหลอมศาสตราให้ดี ด้วยพรสวรรค์เช่นเจ้า ในอนาคตจะต้องเป็นปรมาจารย์แห่งการหลอมศาสตราได้อย่างแน่นอน! สำนักหมื่นเมฆาของพวกเจ้าไม่มีใครหลอมศาสตราเป็นสักคน ไม่ได้การ เจ้าทรยศอาจารย์มาอยู่กับพวกเราเถอะ!”
“วันนี้ผู้เฒ่าเป็นเจ้าภาพเลี้ยงหลานผิงอันผู้ปราดเปรื่อง ให้พวกเจ้ามาตามกินดื่มฟรีเท่านั้น! หากให้พวกเจ้าเป็นคนจัดการ นั่นยังจะเป็นผู้เฒ่าเลี้ยงพวกเจ้ารึ?
“หลานชายผู้ปราดเปรื่องมา! มานั่งตรงนี้!
“ผู้เฒ่าจะได้สนิทสนมกับเจ้าให้ดี!”
“ศาสตราวุธวิเศษให้กำเนิดศาสตราวุธวิเศษ หินวิญญาณหมุนเวียนเอง ช่างเป็นความคิดที่ชาญฉลาด ช่างเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยม เหตุใดสำนักเหว่ยหยวนของเราหลอมศาสตรามาหลายหมื่นปี กลับไม่มีผู้ใดเดินไปในเส้นทางนี้ได้!
“พูดตามตรง ตอนข้ายังหนุ่มๆ ก็เคยมีความคิดคล้ายๆ กันนี้ผุดขึ้นมา แต่ตอนนั้นข้าอยากจะสร้างเตาปรุงยาอัตโนมัติ ลองอยู่หลายร้อยปี ใช้วัตถุดิบวิญญาณไปไม่รู้เท่าไหร่ สุดท้ายก็ได้แต่ยอมแพ้อย่างขมขื่น”
“เรื่องนี้มีความสำคัญอย่างยิ่ง ผู้เยาว์เป็นเพียงศิษย์ธรรมดาของสำนักหมื่นเมฆา จะกล้าพูดอะไรส่งเดชได้อย่างไร... แต่ว่า ท่านวางใจได้ ท่านพ่อของข้าได้เตรียมการไว้บ้างแล้ว”
“การจัดการโดยละเอียด ท่านพ่อไม่ได้บอกข้า ข้าก็ไม่อาจไปสอบถามได้
หากภาพเช่นนี้ถูกเซียนของสำนักเหว่ยหยวนเห็นเข้า คงจะรู้สึกเจ็บปวดใจอยู่บ้าง
“ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องเกรงใจนะ”
สวีเซิงถอนหายใจกล่าวว่า
แม้เรื่องราวของเซียนจะเปี่ยมด้วยความอัศจรรย์ แต่ก็ยังมิวายถูกเสียงทางโลกก่อกวนให้ระทมใจ
เซียนชราผู้นี้ในช่วงแรกก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก เพียงแค่พูดคุยเรื่องราวสนุกๆ ที่เกิดขึ้นในทวีปบูรพาเมื่อเร็วๆ นี้กับผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งซึ่งเป็นผู้ที่มีอาวุโสที่สุดของสำนักหมื่นเมฆา ณ ที่แห่งนี้
“นอกจากนี้ สำนักเหว่ยหยวนเป็นสำนักใหญ่ด้านการหลอมศาสตรา เราก็อยากจะปรึกษากับสำนักเหว่ยหยวนดูว่าจะทำอย่างไรถึงจะใช้ชื่อเสียงของหอหลอมเมฆาและวิชาการหลอมศาสตราของสำนักเหว่ยหยวน ขายศาสตราวุธวิเศษชั้นเลิศและศาสตราวุธวิเศษที่ราคาค่อนข้างถูกให้ได้มากขึ้น
ดวงตาของเซียนชราเต็มไปด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่น
หลี่ผิงอันกระพริบตา เมื่อเห็นเซียนชราผู้นั้นยกถ้วยขึ้น เขาก็ยิ้มแล้วดื่มกับอีกฝ่าย
“น่าเสียดายจริงๆ กาลเวลาล่วงเลยมาจนถึงวันนี้... อนิจจา!”
ในใจของหลี่ผิงอันเกิดความรู้สึกขึ้นมากมาย เขายืนอยู่ที่หน้าต่างห้องส่วนตัวชั้นบนสุดของหอชมคลื่น จ้องมองเมืองใหญ่นี้อย่างเงียบๆ
เซียนอาวุโสสวีชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นสีหน้าก็หมองคล้ำลง
สวีเซิงราวกับลืมความหงุดหงิดเมื่อครู่ไปแล้ว พูดพลางยิ้มแย้มว่า “ทำตัวห่างเหินกับข้าแล้วใช่หรือไม่? ข้าไปส่งข่าวถามศิษย์ปู่ของเจ้า ซึ่งก็คือศิษย์พี่คงหมิงมาแล้ว ชุดศาสตราวุธวิเศษนั่นเป็นเจ้ากับพ่อของเจ้าร่วมกันสร้างขึ้นมา แม้พ่อของเจ้าจะเป็นคนสำคัญ แต่เจ้าก็มีส่วนร่วมตลอดกระบวนการ”
“ช่างน่าโมโหนัก!”
สวีเซิงหัวเราะพลางด่า “เจ้าเด็กคนนี้ทำไมถึงมีนิสัยเหมือนเจ้าสำนักของเจ้าไม่มีผิด พูดอย่างไรก็ไม่เข้าหู”
ประตูไม้ของห้องส่วนตัวถูกผลักเปิดออก ค่ายกลของที่นี่ก็หยุดทำงานชั่วคราว ผู้อาวุโสร่างกำยำท่านหนึ่งก้าวเข้ามาอย่างองอาจ ด้านหลังคือสาวใช้รูปงามกว่าสิบคนที่สวมชุดกระโปรงยาวเรียบง่าย ถือถาดอยู่ในมือ
“ปรมาจารย์แห่งการหลอมศาสตราของสำนักหมื่นเมฆารึ?”
หลี่ผิงอันเห็นพวกนางแล้วก็นึกถึงเวินหลิงเอ๋อร์ผู้นั้น นักพรตอิสระที่มีระดับบำเพ็ญและคุณสมบัติธรรมดาแต่หน้าตาดีเช่นนี้ หากไปเข้าร่วมสำนักใหญ่ ส่วนใหญ่ก็คงจะได้ทำงานรับใช้จิปาถะเหล่านี้
ชายชราผมขาวโพลนผู้มีอายุมากกว่าบรรพชนคงหมิงแห่งสำนักหมื่นเมฆาหลายพันปีซึ่งเป็นถึงเทียนเซียน กำลังยิ้มแย้มพูดคุยทักทายกับศิษย์หนุ่มอย่างเป็นกันเอง...
เจ้าสำนักรุ่นแรกของสำนักเหว่ยหยวนผู้นี้ ผู้ซึ่งเคยเข้าร่วมมหาสงครามครั้งสุดท้ายบนเส้นทางสู่ความรุ่งเรืองของเผ่ามนุษย์ มีชื่อเสียงเลื่องลือในโลกผู้ฝึกตนแห่งทวีปบูรพา ปรมาจารย์แห่งการหลอมศาสตราระดับเทียนเซียนขั้นสูงสุด ผู้อาวุโสสวี กลับปรากฏตัวต่อหน้าเขาซึ่งเป็นเพียงผู้เยาว์โดยตรง
สวีเซิงลากหลี่ผิงอันมาบ่นระบายอยู่พักใหญ่
เซียนอาวุโสสวีกล่าวอีกว่า “จริงๆ แล้ว พูดออกมาก็รู้สึกอายอยู่เหมือนกัน พวกเราเลียนแบบชุดศาสตราวุธวิเศษสายการผลิตของพวกเจ้าได้นานแล้ว แต่ศิษย์ของข้าหน้าบาง ไม่กล้าแย่งธุรกิจของพวกเจ้าจริงๆ อีกทั้งสายการผลิตที่พวกเขาทำขึ้นมานั้น ต้นทุนของกระบี่บินระดับสามัญก็ลดลงไม่ได้เลยสิบชิ้นใช้ได้แค่หกชิ้น”
สวีเซิงลุกขึ้นยืน ถอนหายใจเบาๆ ตบไหล่หลี่ผิงอัน แล้วถอนหายใจกล่าวว่า
“เป็นเพราะสำนักเหว่ยหยวนของข้าไม่มีวาสนา นักพรตยากจนผู้นี้รอมาหลายหมื่นปี ก็ยังไม่เจอศิษย์อย่างเจ้ากับพ่อของเจ้า”
สวีเซิงยกเก้าอี้ของตนเองเข้ามาใกล้
【ข้าอยู่ที่ไหน】
เขารู้มาก่อนแล้วว่า สำนักที่เป็นมิตรอย่างสำนักเหว่ยหยวนและสำนักห้วงสวรรค์ ต่างก็ร้อนใจอยากให้สาขาของหอหลอมเมฆาไปตั้งที่สำนักของตนโดยเร็วที่สุด เพื่อจะได้เริ่มหาหินวิญญาณและทรัพยากร สร้างประโยชน์ให้แก่ศิษย์ในสำนัก
เซียนอาวุโสสวีมีแววตาสะท้อนใจอย่างยิ่ง ทันใดนั้นก็หันมามองหลี่ผิงอัน ขมวดคิ้วถามว่า
“ผิงอัน เจ้าคารวะอาจารย์แล้วหรือยัง?”
ดวงตาชราของสวีเซิงขุ่นมัวเล็กน้อย กล่าวช้าๆ ว่า
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เจ้าไม่มา งั้นผู้เฒ่าไปเอง!”
“ผู้เฒ่าจะคุยธุระกับเจ้าหน่อย เจ้าจะหลบอะไรนักหนา!”
หลี่ผิงอันรีบประสานมือ แยกชิ้นส่วนของชุดอุปกรณ์นี้ แล้วเก็บเข้าศาสตราวุธเก็บของอย่างไม่ใส่ใจ
“ผู้อาวุโสสวี” ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งรีบกล่าว “ท่านให้พวกเราจัดการก็ได้ ท่านยังจะดึงดันไปเองอีก”
เซียนอาวุโสสวีกระตุ้นหนึ่งคำ สาวใช้สิบกว่าคนนั้นก็โค้งคำนับรับคำ เดินไปข้างหน้าจัดวางอาหารเติมสุรา แล้วก็ค่อยๆ จากไป
บนใบหน้าของอวี่อิ้งซูมีอีกสามคำ
“ถูกต้อง”
“ทั้งสองอย่างนี้ล้วนไม่ใช่สิ่งที่ท่านพ่อของข้าปรารถนา
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งนำผู้อาวุโสและศิษย์ของสำนักหมื่นเมฆาลุกขึ้นคารวะตอบ มารยาทก็ครบถ้วนสมบูรณ์
ชายชราพึมพำหนึ่งประโยค ปัดแส้ในมือเบาๆ ร่างกายก็กลายเป็นลำแสงสายหนึ่ง ร่วงหล่นลงสู่เมืองชมคลื่นอย่างเงียบเชียบ
แต่เขากลับพูดว่า...
“ผู้ใดบังอาจแอบอ้างเป็นศิษย์ของนักพรตยากจนผู้นี้? น่าสนใจ”
