"ขอเรียนถาม บนเรือคือสหายเต๋าจากสำนักหมื่นเมฆาทุกท่านใช่หรือไม่?"
เรือเมฆาทั้งสองลำยังไม่ทันเข้าใกล้ เสียงหัวเราะกังวานสดใสก็ดังมาจากฝั่งของสำนักชมสมุทร "ศิษย์สำนักชมสมุทร ปู้หลินไห่ มาเพื่อนำทางสหายเต๋าสำนักหมื่นเมฆาทุกท่าน!"
ทางฝั่งของตน หลี่ผิงอันมองกู้ชิงเฉิงที่อยู่ข้างกาย แล้วก็สังเกตเห็นความประหม่าเล็กๆ บนร่างของผู้บำเพ็ญเพียรวิถีกระบี่ที่ดูเหมือนจะเจนโลกผู้นี้
กู้ชิงเฉิงถอยหลังไปสองสามก้าว ยกมือขึ้นจับแขนเสื้อของหลี่ผิงอัน แล้วส่งเสียงผ่านปราณถามว่า "แบบนี้ต้องตอบเขากลับไปว่าอะไรล่ะ"
หลี่ผิงอันขมวดคิ้วมองเขาแวบหนึ่ง
ปกติเจ้านี่ไม่ใช่คนพูดมากหรอกหรือ?
พอถึงเวลาสำคัญกลับนึกคำพูดไม่ออกงั้นหรือ?
หลี่ผิงอันส่งเสียงผ่านปราณพึมพำกลับไป "ระดับเสียงเป็นตัวแทนเกียรติยศของสำนัก พลังเสียงเป็นตัวแทนความสง่างามของสำนัก แปดในสิบส่วนคงตั้งใจมาหาเรื่อง ข่มขวัญพวกเขากลับไปก่อนเลย"
"วะฮ่าฮ่าฮ่า! ดี!"
จู่ๆ กู้ชิงเฉิงก็เท้าเอวหัวเราะลั่น ศิษย์หลายคนที่อยู่รอบๆ สะดุ้งตกใจ พากันถลึงตามองผู้บำเพ็ญเพียรวิถีกระบี่ที่จู่ๆ ก็เสียสติผู้นี้
ผู้บำเพ็ญเพียรวิถีกระบี่ผู้นี้ตะโกนลั่น "นี่คือเหล่าศิษย์สำนักหมื่นเมฆา ได้รับการคุ้มกันจากเซียนในสำนัก เดินทางมายังทะเลตะวันออกเพื่อเข้าร่วมการฝึกฝนศิษย์หกสำนัก!"
หลี่ผิงอันหลบไปด้านข้างอย่างใจเย็น ไม่มองสายตาขอความช่วยเหลือที่กู้ชิงเฉิงส่งมาให้ พลางก้มลงพิจารณาลวดลายปักเมฆาอันประณีตบนชายกระโปรงของศิษย์น้องมู่อย่างละเอียด
"ฮ่าฮ่าฮ่า!"
บนเรือเมฆาฝั่งตรงข้าม ปู้หลินไห่ที่สำนักชมสมุทรส่งมาหัวเราะแห้งๆ สองสามเสียง เมื่อนึกถึงคำกำชับของเหล่าผู้อาวุโส เขาก็กล่าวเสียงดังว่า
"เกาะเบื้องล่างคือสถานที่รวมพลของเหล่าศิษย์!
"อีกสี่สำนักมาถึงได้สามสี่ชั่วยามแล้ว สำนักหมื่นเมฆาของพวกเรามาสายไปสักหน่อย คาดว่าคงเป็นเพราะสำนักหมื่นเมฆาอยู่ห่างไกล ไม่ได้ตั้งใจจะละเลยหรอกกระมัง!"
สีหน้าของเหล่าเซียนสำนักหมื่นเมฆาล้วนเปลี่ยนไป
เมื่อหลี่ผิงอันได้ยินคำพูดนี้ เขาก็ส่ายหน้าอยู่ในใจ
สำนักชมสมุทรนี้ช่างใจแคบเสียจริง
หากต้องการหักหน้าสำนักหมื่นเมฆา ก็เข้ามาตรงๆ เลยสิ ต่อให้จัดฉากให้ศิษย์สองสามคนมาบังคับประลอง หลี่ผิงอันยังจะรู้สึกว่าสิบมหาสำนักวิถีเซียนแห่งนี้ยังพอมีวิสัยทัศน์อยู่บ้าง
นึกไม่ถึงเลยว่า สำนักชมสมุทรจะเล่นตุกติกกับเรื่อง 'เวลาที่แจ้ง'
เหล่าเซียนสำนักหมื่นเมฆาจะตั้งใจมาสายได้อย่างไร?
ที่ทุกคนเดินทางมาอย่างเชื่องช้าตลอดทาง ก็เพื่อหวังให้มาถึงไม่เช้าและไม่สายเกินไปไม่ใช่หรือ? หากมาถึงเร็วเกินไปก็จะเสียระดับของตนเอง หากมาสายเกินไปก็จะเป็นการไม่เคารพสำนักอื่น
กู้ชิงเฉิงตอบสนองได้อย่างรวดเร็ว เขาส่งเสียงประหลาดใจเบาๆ ทันที "มีเรื่องเช่นนี้ด้วยหรือ? หรือว่าพวกข้าจะคำนวณเวลาผิดไป?"
"ฮ่าฮ่าฮ่า! คงจะเป็นเช่นนั้น! เชิญ!"
ศิษย์สำนักชมสมุทรที่ชื่อปู้หลินไห่หัวเราะลั่น ร่างกายพุ่งทะยานขึ้นสู่กลางอากาศ ศิษย์สำนักชมสมุทรอีกกว่าสิบคนเบื้องหลังก็เอามือไพล่หลังลอยตัวขึ้นพร้อมกัน
พวกเขาไม่รู้ว่าใช้ของวิเศษอันใด ใต้เท้าปรากฏแสงเซียนสีฟ้าครามดุจเกลียวคลื่น ลอยตัวลงมาจากเรือเมฆาตามจังหวะกระเพื่อมไหวของแสงเซียน มองดูแล้วช่างน่าตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก
เหล่าศิษย์สำนักหมื่นเมฆาไม่ได้เตรียมตัวมาพบเจอเรื่องแบบนี้เลย ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา ทันใดนั้นก็มีคนทำท่าจะหยิบของวิเศษเท่ๆ ออกมาเพื่อประชันกับพวกเขา
หลี่ผิงอันที่หลบอยู่ด้านหลังมู่หนิงหนิงเอ่ยขึ้นกะทันหัน "เหล่าศิษย์โปรดรักษามารยาท ให้ผู้อาวุโสนำไปก่อน"
ผู้อาวุโสฝ่ายนอกทั้งหกท่านพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม เหล่าศิษย์ต่างประสานมือเชื้อเชิญพร้อมเพรียงกัน
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งเคาะกล้องยาสูบหยกเขียวในมือเบาๆ เมฆขาวกลุ่มหนึ่งก็ยกตัวทุกคนบนเรือขึ้น แล้วค่อยๆ ร่อนลงสู่เกาะเซียนกลางทะเล
จากนั้นก็มีเซียนนำเรือเมฆาไปจอดยังที่ที่ไม่ไกลนัก เพื่อรอคอยการเดินทางกลับของเหล่าศิษย์สำนักหมื่นเมฆา
หลี่ผิงอันดึงแขนเสื้อของมู่หนิงหนิงเบาๆ
มู่หนิงหนิงรีบถาม "ศิษย์พี่ เป็นอะไรไปหรือ?"
"เจ้าดูทางนั้นสิ"
หลี่ผิงอันพยักพเยิดไปทางทิศตะวันตก จงใจปล่อยให้เสียงล่องลอยไปตามหมู่เมฆ
มู่หนิงหนิงมองตามไป ท้องฟ้าสีครามกว้างใหญ่มีเมฆบางเบาดั่งขนนกห่านแขวนตัวอยู่ไม่กี่สาย เมฆเหล่านี้มักจะถูกผู้บำเพ็ญปราณที่สัญจรผ่านไปมารบกวนอยู่เป็นระยะ ทำให้มีปุยเมฆเพิ่มขึ้นทางซ้ายทีทางขวาที
ผืนทะเลสีครามเบื้องล่างกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ณ จุดที่ผืนน้ำบรรจบกับขอบฟ้า พอมองเห็นกลุ่มอาคารสูงตระหง่านทอดยาวสลับซับซ้อนอยู่ลางๆ
"ช่างโอ่อ่าเสียจริง" มู่หนิงหนิงกล่าวเสียงเบา "ตรงนั้นคือเมืองการค้าหรือ?"
"ดูจากแผนที่แล้ว ตรงนั้นน่าจะเป็นเมืองชมคลื่น หนึ่งในเมืองการค้าที่ใหญ่ที่สุดบนชายฝั่งทะเลตะวันออก เป็นอาณาเขตหลักของสำนักชมสมุทร"
หลี่ผิงอันกล่าวพร้อมรอยยิ้ม "หากอยากไปเดินเล่น รอให้งานชุมนุมฝึกฝนครั้งนี้สิ้นสุดลง พวกเราค่อยไปขออนุญาตจากเหล่าผู้อาวุโสกัน"
"อืม!"
ดวงตาดอกท้อของมู่หนิงหนิงเจือแววขบขันขึ้นหลายส่วน นางเอ่ยเสียงนุ่ม "หากยุ่งยากเกินไปก็ช่างเถอะ ศิษย์พี่ชอบความสงบ ไม่ชอบความวุ่นวาย ผู้อื่นไม่รู้ แต่ข้าย่อมรู้ดี"
หลี่ผิงอันพยักหน้ายิ้มบางๆ ไม่ได้กล่าวอันใดมาก
คุยกันเท่านี้ก็พอแล้ว
เสียงสนทนาเรื่อยเปื่อยของพวกเขาทั้งสอง ทำให้จิตเต๋าของศิษย์สำนักหมื่นเมฆาหลายคนที่เดิมทีค่อนข้างประหม่าค่อยๆ กลับมาสงบนิ่ง เมื่อเหล่าศิษย์มองลงไปยังเกาะเบื้องล่างอีกครั้ง แววตาก็เต็มไปด้วยความมั่นคงขึ้นมาก
ทว่าผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งที่อยู่ด้านข้างกลับขมวดคิ้วแน่น ตกอยู่ในความลำบากใจเล็กน้อย
สำนักหมื่นเมฆาของพวกเขายังไม่ได้ซื้อหาทรัพย์สินใดๆ ในเมืองชมคลื่น ที่นี่เป็นอาณาเขตของสำนักชมสมุทร พวกเขาจึงไม่สะดวกที่จะยื่นมือเข้ามา
ตอนนี้จะส่งคนไปซื้อเรือนเล็กๆ ริมทะเลสักหลังดีหรือไม่?
แล้วจะซื้อในนามอันใดเล่า? ฝ่ายนอกใช้ศิลาวิญญาณซื้อเรือน เพื่อให้ศิษย์หนุ่มสาวคู่หนึ่งได้พำนักอยู่ด้วยกัน ย่อมหนีไม่พ้นข้อครหาว่านำทรัพยากรของสำนักไปใช้ส่วนตัว
เมฆหมอกจางหาย คณะของสำนักหมื่นเมฆาเดินทางมาถึงสถานที่รวมพลสำหรับการฝึกฝนครั้งนี้แล้ว
เกาะร้างแห่งนั้นถูกปกคลุมด้วยลานเมฆาหกเหลี่ยมขนาดมหึมา ผู้บำเพ็ญปราณหลายร้อยคนจากหกสำนักมารวมตัวกันพร้อมหน้า ด้านหน้าของแต่ละสำนักล้วนมีธงประจำสำนักโบกสะบัดอยู่
เมื่อมองดูให้ละเอียด ก็พบว่ามีเพียงที่นั่งของสำนักหมื่นเมฆาเท่านั้นที่ยังว่างเปล่าอยู่
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งกล่าวเสียงดัง "ขออภัยทุกท่านด้วย ฝ่ายเราเพิ่งได้รับหยกสื่อสารเมื่อคืนนี้ แม้จะเร่งเดินทางข้ามวันข้ามคืน แต่ก็ยังมาช้าไปสักหน่อย"
ผู้อาวุโสขั้นเซียนสวรรค์ของสำนักชมสมุทรหัวเราะ "สหายเต๋าทุกท่านเชิญนั่งเถิด เมื่อคืนพวกเราสนทนาธรรมกันที่นี่ ก็นับว่าได้อรรถรสไปอีกแบบ"
มีคนเล่นบทคนดี ย่อมต้องมีคนเล่นบทคนร้าย
ผู้อาวุโสขั้นเซียนแท้จริงจากสำนักหลอมสวรรค์สร้างสรรพสิ่ง ซึ่งเป็นสำนักเซียนแห่งทะเลตะวันออก กล่าวเสียงดังว่า
"หนึ่งสำนักสามเซียนทองคำ ช่างไม่ธรรมดาเสียจริง! ปล่อยให้พวกเรารอเก้อตั้งนานสองนาน แค่คำขออภัยคำเดียวก็ถือว่าจบกันงั้นหรือ"
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งไม่ได้ร้อนใจ เขามองดูเหล่าศิษย์ฝ่ายตนเข้าประจำที่พร้อมรอยยิ้ม
บริเวณที่นั่งของศิษย์สำนักเหว่ยหยวน มีหญิงชราผู้หนึ่งหัวเราะขึ้น
"สหายเต๋าทุกท่านจากสำนักหมื่นเมฆาเพียงแต่ได้รับข่าวช้าไปก็เท่านั้น
"คิดว่าหยกสื่อสารชิ้นนั้นคงเกิดความคลาดเคลื่อนระหว่างทาง การฝึกฝนของศิษย์เช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอันใด อายุขัยของพวกเรานั้นยืนยาว จะกลัวอะไรกับการเสียเวลาคลายเหงาไปแค่คืนเดียว?"
ผู้อาวุโสจากสำนักแยกปฐพีเคลื่อนภูผาเอ่ยแย้ง "แม้จะกล่าวเช่นนั้น แต่เหตุใดจึงไม่ส่งเซียนสักคนล่วงหน้ามาบอกกล่าวพวกเราสักคำเล่า?"
ผู้อาวุโสสำนักห้วงสวรรค์หัวเราะ "เอาเวลาส่งเซียนบินมา ไปเดินทางมาตรงๆ เลยไม่ดีกว่าหรือ? ก็แค่เรื่องเล็กน้อย ไฉนต้องคิดเล็กคิดน้อยด้วย?"
สถานการณ์ในสนามชัดเจนยิ่งนัก
สำนักชมสมุทร สำนักหลอมสวรรค์สร้างสรรพสิ่ง และสำนักแยกปฐพีเคลื่อนภูผาย่อมเป็นพวกเดียวกัน ส่วนสำนักหมื่นเมฆา สำนักเหว่ยหยวน และสำนักห้วงสวรรค์นั้นสนิทสนมกัน แบ่งแยกเป็นสองฝั่งอย่างชัดเจน
สาเหตุที่สำนักหมื่นเมฆายอมตกลงมาร่วมการฝึกฝนที่สำนักชมสมุทรจัดขึ้น ก็เป็นเพราะสำนักพี่น้องทั้งสองแห่งนี้อยู่ในรายชื่อผู้ได้รับเชิญเช่นกัน
หลี่ผิงอันกับมู่หนิงหนิงนั่งอยู่ตรงมุมของลานเมฆา พอจะมองเห็นภาพรวมของลานได้ทั้งหมด
มู่หนิงหนิงกระตุกแขนเสื้อของหลี่ผิงอันเบาๆ แล้วส่งเสียงผ่านปราณถาม "ศิษย์พี่ คงไม่ตีกันจริงๆ หรอกนะ"
"สำนักหมื่นเมฆาของเราเป็นแหล่งรวมยอดฝีมือ ย่อมมีศิษย์พี่ศิษย์น้องออกไปรับหน้าอยู่แล้ว"
หลี่ผิงอันหยิบขนมขบเคี้ยวห่อหนึ่งวางลงบนมือเรียวของมู่หนิงหนิง พลางส่งเสียงผ่านปราณพึมพำ "หากข้าเดาไม่ผิด ประเดี๋ยวศิษย์ที่ชื่อปู้หลินไห่เมื่อครู่ จะต้องเสนอตัวออกมารับอาสา... ดูสิ เจ้านั่นเริ่มขยับตัวแล้ว มานู่นแล้ว"
มู่หนิงหนิงกะพริบตา ก้มหน้ามองไป ก็เห็นศิษย์สวมชุดหรูหราหลายคนเดินตามการนำของปู้หลินไห่ผู้นั้นไปที่ใจกลางลานเมฆา และประสานมือคารวะเหล่าผู้อาวุโสของสำนักชมสมุทรจริงๆ
เสียงของหลี่ผิงอันที่ส่งผ่านปราณ กับเสียงตะโกนของปู้หลินไห่เบื้องล่าง แทบจะดังขึ้นพร้อมกัน
หลี่ผิงอันส่งเสียงผ่านปราณบอกมู่หนิงหนิงว่า
"ศิษย์ได้ยินชื่อเสียงวิชาควบคุมเมฆาอันลึกล้ำไร้เปรียบของสำนักหมื่นเมฆามานาน วันนี้โอกาสดีหาได้ยากยิ่ง จึงอยากประลองกับสหายเต๋าสำนักหมื่นเมฆาสักกระบวนท่า เพียงเพื่อขอคำชี้แนะวิชาควบคุมเมฆาเท่านั้น หามีเจตนาแก่งแย่งชิงดีไม่"
ส่วนปู้หลินไห่ผู้นั้นพูดว่า "ศิษย์ได้ยินมานานว่าวิชาเซียนของสำนักหมื่นเมฆานั้นลึกล้ำ มีวิชาควบคุมเมฆา ในโอกาสที่ศิษย์หกสำนักมารวมตัวฝึกฝนและยังไม่ได้ออกไปปราบปรามปีศาจ ศิษย์จึงอยากใช้โอกาสนี้ประลองวิชากับยอดฝีมือของสำนักหมื่นเมฆาดูสักตั้ง ศิษย์เพียงแค่เห็นผู้เยี่ยมยุทธ์แล้วคันไม้คันมือ หามีเจตนาหาเรื่องไม่ ขอผู้อาวุโสโปรดอนุญาต!"
หลี่ผิงอันส่ายหน้า "เห็นไหมล่ะ"
มู่หนิงหนิงหลุดขำพรืดออกมา เมื่อสัมผัสได้ว่ามีสัมผัสเทวะจำนวนไม่น้อยพุ่งเป้ามาที่นาง นางก็รีบเม้มปากกะพริบตาทำตัวสงบเสงี่ยมทันที
โชคดีที่นางสวมผ้าคลุมหน้า จึงไม่มีใครเห็นว่านางต้องกลั้นขำอย่างยากลำบากเพียงใด
บทละครยังคงดำเนินต่อไป
ผู้อาวุโสของสำนักชมสมุทรส่งเสียงตวาดปู้หลินไห่
"เหลวไหล! วันนี้หกสำนักมารวมตัวกัน งานใหญ่เช่นนี้จะปล่อยให้ศิษย์ไม่กี่คนมาทำตัวเป็นเด็กๆ เล่นกันได้อย่างไร? ถอยไป! เจ้าทำเช่นนี้รังแต่จะทำให้ผู้อาวุโสจากแต่ละสำนักหัวเราะเยาะเอาได้!" ปู้หลินไห่โค้งคารวะอย่างนอบน้อม
"ขอผู้อาวุโสโปรดเมตตาศิษย์ด้วย! ศิษย์มิใช่คนชอบการต่อสู้ เพียงแต่อยากประลองกับศิษย์สำนักหมื่นเมฆาสักกระบวนท่า เพื่อขอรับคำชี้แนะวิชาควบคุมเมฆาอันยอดเยี่ยมเท่านั้น!"
ผู้อาวุโสหลายท่านของสำนักชมสมุทรแสดงสีหน้าไม่พอใจ
ผู้อาวุโสของสำนักหลอมสวรรค์สร้างสรรพสิ่งและสำนักแยกปฐพีเคลื่อนภูผาเริ่มเล่นละครรับส่งกัน คนหนึ่งกระแนะกระแหนสำนักหมื่นเมฆา อีกคนก็ประจบสอพลอสำนักชมสมุทร
ในมือของหลี่ผิงอันกับมู่หนิงหนิงมีถุงเมล็ดแตงวิญญาณคั่วเองเพิ่มมาสองถุง พวกเขานั่งแทะ 'กร้วมๆ' อยู่ตรงมุมอย่างเมามัน
ในตอนนั้นเอง กู้ชิงเฉิงก็ก้มหน้าเดินจ้ำอ้าวมาที่ข้างกายหลี่ผิงอัน
ขณะนี้ผู้บำเพ็ญปราณหลายร้อยคนในลานต่างจับจ้องมาทางสำนักหมื่นเมฆา เมื่อเห็น 'หัวหน้าศิษย์' กู้ชิงเฉิงเดินไปยังมุมของลานเมฆา แล้วเอาศอกกระทุ้งพร้อมส่งเสียงผ่านปราณคุยกับศิษย์หนุ่มผู้หนึ่งที่มองเผินๆ ดูไม่สะดุดตา ทว่ามองใกล้ๆ กลับหล่อเหลาเอาการ ไม่รู้ว่าพวกเขากำลังคุยอะไรกัน
ไม่นาน กู้ชิงเฉิงก็พยักหน้า เขาผละออกจากด้านหลัง กระโดดเพียงสองก้าวก็ไปถึงกลางลานเมฆา หันกลับมาโค้งคารวะเหล่าผู้อาวุโสสำนักหมื่นเมฆา
"ผู้อาวุโส! ศิษย์ยินดีทำตามความปรารถนาของศิษย์สำนักชมสมุทรขอรับ!"
ผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งพยักหน้า "ไปเถอะ แค่ประลอง อย่าให้ถึงขั้นบาดเจ็บล่ะ"
"ขอรับ!"
กู้ชิงเฉิงตอบเสียงหนักแน่น แล้วหันไปมองปู้หลินไห่ผู้นั้น
ผู้อาวุโสสำนักชมสมุทรก็กล่าวเช่นกัน "หลินไห่ ในเมื่อผู้อาวุโสเหยียนแห่งสำนักหมื่นเมฆาตอบตกลงแล้ว เจ้าก็จงไปขอรับคำชี้แนะเถิด การประลองไม่ต้องใส่ใจเรื่องแพ้ชนะ แต่ครั้งนี้เจ้าเสียมารยาทนัก กลับไปถึงสำนักจะต้องถูกลงโทษให้เก็บตัวสำนึกผิดเป็นเวลาสามปี"
"ขอบพระคุณผู้อาวุโสที่เมตตา!"
มุมปากของปู้หลินไห่กระตุกเล็กน้อย
เมื่อวานไม่ได้คุยกันแบบนี้นี่นา! เมื่อวานบอกแค่ให้เขาดึงดันขอร้อง แล้วผู้อาวุโสก็แสร้งตวาดด่าสักคำสองคำ ไฉนวันนี้ถึงต้องโดนกักตัวสำนึกผิดตั้งสามปีด้วย...
ปู้หลินไห่รู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาเล็กน้อย เมื่อหันไปมองกู้ชิงเฉิง ก็เห็นว่าคนผู้นี้มีระดับการบ่มเพาะเพียงขั้นผสานแท้จริงระดับสามหรือสี่เท่านั้น ชุดนักพรตที่สวมใส่ก็มีสีสันฉูดฉาด ดูไม่เหมือนยอดฝีมือเอาเสียเลย ในใจจึงอดโมโหขึ้นมาไม่ได้
วันนี้เขาจะต้องสั่งสอนศิษย์สำนักหมื่นเมฆาผู้นี้ให้รู้สำนึกเสียบ้าง! ปู้หลินไห่โค้งคารวะ มือขวากุมขลุ่ยหยกขาวเลาหนึ่งเอาไว้
"ศิษย์สายในสำนักชมสมุทร ปู้หลินไห่ ขอสหายเต๋าโปรดชี้แนะ"
กู้ชิงเฉิงประสานมือคารวะตอบ มือซ้ายสะบัดแขนเสื้อ กล่องกระบี่สีดำสนิทใบหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมา แสงเซียนพวยพุ่งออกจากด้านบนกล่องกระบี่ กระบี่เซียนสามเล่มดีดตัวขึ้นมาหลายชุ่น
"ศิษย์สายในสำนักหมื่นเมฆา กู้ชิงเฉิง! มิกล้าชี้แนะหรอก ได้ยินชื่อเสียงวิชาควบคุมวารีอันดับหนึ่งแห่งทะเลตะวันออกของสำนักชมสมุทรมานาน วันนี้ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว!"
"ดี!"
ปู้หลินไห่ตวาดเบาๆ ร่างกายพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว ใต้เท้าเปล่งประกายแสงสีฟ้าคราม
กู้ชิงเฉิงพุ่งตัวขึ้นฟ้าพร้อมกัน กระบี่เซียนทั้งสามเล่มพุ่งออกจากฝัก เสียงกระบี่ร้องกังวานกึกก้องไปทั่วสารทิศ
ในชั่วพริบตา กู้ชิงเฉิงก็นึกถึงคำกำชับสามประโยคที่เพิ่งได้รับมา
นี่คือคำกำชับจากศิษย์พี่ผิงอัน 'สหายกู้ เวลาประลองอย่าได้ยืดเยื้อ'
'เคล็ดวิชาควบคุมวารีสามารถส่งผลกระทบต่อวิชาควบคุมเมฆาของสำนักหมื่นเมฆาเราได้เล็กน้อย จงโจมตีจุดตายของอีกฝ่ายโดยตรง'
'วิชาควบคุมกระบี่ของเจ้าหากใช้คู่กับยาระเบิดเมฆาจะเกิดผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง จำไว้ว่าต้องซ่อนเสียงกระบี่ร้องด้วย'
จู่ๆ กู้ชิงเฉิงก็ตะโกนลั่น ฝ่ามือซ้ายผลักไปข้างหน้าอย่างแรง จุดสีดำหกจุดพุ่งทะยานเข้าหาปู้หลินไห่
ปู้หลินไห่ตอบสนองได้อย่างรวดเร็วยิ่ง ขลุ่ยหยกในมือแกว่งไกวเบาๆ คลื่นน้ำหลายระลอกแผ่ซ่านออกจากรอบกาย เสียงคลื่นยักษ์กระทบฝั่งดังขึ้นทั่วทุกสารทิศ
ปู้หลินไห่มั่นใจเต็มสิบส่วนว่าจะชนะการประลองในรอบนี้ ดวงวิญญาณในหอหลิงไถเปล่งประกายเจิดจ้า
ต่อจากนี้ไป เพียงแค่ทำอย่างนี้ๆ แล้วก็ทำอย่างนั้นๆ ก็จะสามารถจัดการศิษย์สำนักหมื่นเมฆาตรงหน้าให้เป็นเช่นนี้ๆ และเป็นเช่นนั้นๆ ได้แล้ว! ทันใดนั้น!
ปัง! ยาสีดำทั้งหกเม็ดระเบิดออกพร้อมกัน เมฆขาวขนาดยักษ์หกกลุ่มพวยพุ่งออกมา กลืนกินร่างของปู้หลินไห่เข้าไปจนมิดในชั่วพริบตา
เหนือเกาะกลางทะเล เมฆทึบกว้างหลายร้อยจั้งกลุ่มหนึ่งปิดกั้นสัมผัสวิญญาณทั้งภายในและภายนอกเอาไว้
ปู้หลินไห่พยายามจะหลบหลีกตามสัญชาตญาณ แต่ก็พลาดจังหวะไปเสียแล้ว
กู้ชิงเฉิงเอามือซ้ายไพล่หลัง คิ้วกระบี่เลิกขึ้นเล็กน้อย มุมปากประดับรอยยิ้ม กระบี่เซียนทั้งสามเล่มพุ่งเข้าไปในหมู่เมฆ แม้ความเร็วจะลดลงจากความเร็วสูงสุดถึงเก้าส่วน แต่ก็ทดแทนด้วยความเงียบเชียบไร้ซุ่มเสียง
วินาทีต่อมา เสียงร้องอู้อี้หลายเสียงก็ดังมาจากในกลุ่มเมฆทึบ
กระบี่บินก่อกวน เมฆหมอกบดบังทิศทาง ปู้หลินไห่ดูเหมือนจะสูญเสียทิศทางไปแล้ว
นิ้วกระบี่มือขวาของกู้ชิงเฉิงแกว่งไกวเบาๆ จู่ๆ เขาก็ประสานมือคารวะไปรอบๆ อย่างช้าๆ แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "หากเป็นการต่อสู้จริง เขาคงถูกข้าฟันขาดไปแล้ว"
จากนั้นกระบี่เซียนก็กลับเข้าฝัก เขาหันหลังลอยกลับไปยังลานเมฆาของเหล่าศิษย์สำนักหมื่นเมฆา
ในกลุ่มเมฆทึบ ร่างของปู้หลินไห่พุ่งชนไปมา ราวกับแมลงวันไร้หัว
เสียงดนตรีและเสียงคลื่นที่ดังขึ้นเป็นระยะ ฟังดูแล้วช่างลึกล้ำและทรงพลังยิ่งนัก ทว่าเหล่าผู้บำเพ็ญปราณจากแต่ละสำนักเพียงแค่ปรายตามองกู้ชิงเฉิงที่นั่งสบายใจเฉิบอยู่ข้างสนาม ก็รู้สึกว่า...
ช่างย้อนแย้งเสียจริง
ริมลานประลอง กู้ชิงเฉิงหรี่ตาทั้งสองข้างลงเล็กน้อย ในใจทอดถอนใจไม่หยุด
'เวลาขึ้นลานประลอง การทิ้งคู่ต่อสู้ไว้บนเวที มันช่างสะใจเช่นนี้นี่เอง จิตเต๋าเติมเต็มแล้ว จิตเต๋าเติมเต็มแล้ว'
ในที่สุด เซียนสำนักชมสมุทรผู้หนึ่งก็สะบัดแขนเสื้อ ร่างของปู้หลินไห่ร่วงหล่นลงมาจากกลุ่มเมฆทึบ
ชุดนักพรตทั่วทั้งร่างของเขาถูกตัดขาดเป็นรอยยาวนับสิบแห่ง ทว่าเสื้อตัวในกลับไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย
ปู้หลินไห่มองกู้ชิงเฉิงด้วยความโกรธแค้น เพิ่งจะอ้าปากตะโกน กลับรู้สึกเย็นวาบที่บั้นท้าย จิตเต๋าสั่นสะเทือน เขาคว้าเสื้อคลุมตัวหนึ่งมาปิดบั้นเอวที่เผยให้เห็น 'ทิวทัศน์ฤดูใบไม้ผลิ' ตามสัญชาตญาณ
ผู้อาวุโสสำนักชมสมุทรกล่าวเสียงเย็น "ยังไม่รีบถอยไปอีก!"
ปู้หลินไห่หน้าแดงก่ำ รีบถอยออกไปข้างสนาม
ทางฝั่งสำนักหมื่นเมฆา เหล่าศิษย์ต่างอมยิ้ม ในมือของแต่ละคนล้วนกำ 'ยาระเบิดเมฆา' สีดำไว้หลายเม็ด รอคอยโอกาสที่จะได้ขึ้นสนามไปสร้างชื่อเสียง
เหล่าศิษย์หันไปมองหลี่ผิงอันที่อยู่ตรงมุมตามสัญชาตญาณ แววตาแฝงความเคารพเลื่อมใสขึ้นมาหลายส่วน
ของเล่นชิ้นเล็กๆ ของศิษย์พี่ผิงอันผู้นี้ ช่างน่าอัศจรรย์เกินไปแล้ว
ขณะที่หลี่ผิงอันกำลังแบ่งหญ้าวิญญาณอบแห้งถุงหนึ่งกินกับศิษย์น้องมู่ของตน เสียงส่งผ่านปราณสายหนึ่งก็แทรกเข้ามาในหูของเขา ทว่ากลับเจือไปด้วยความตื่นตะลึงและสงสัยอยู่หลายส่วน
"สหายตัวน้อย ใช่บุตรชายของต้าจื้อหรือไม่?"
หลี่ผิงอันไม่เข้าใจสถานการณ์ การส่งเสียงผ่านปราณระดับเซียนเช่นนี้ เขาคาดเดาตำแหน่งไม่ออกจริงๆ ว่ามาจากที่ใด
เขาไม่ได้ตอบกลับ เสียงส่งผ่านปราณนั้นดูเหมือนจะหันไปถามคนอื่นแทน หลี่ผิงอันเหลือบไปเห็นผู้อาวุโสเหยียนเซิ่งพยักหน้าเบาๆ อยู่ตรงนั้น
ทันใดนั้น หยกสื่อสารชิ้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่ฝั่งสำนักเหว่ยหยวน พุ่งแหวกเมฆาบินไปทางท้องฟ้าทิศตะวันตก
กล่าวถึงช่วงการประลองของศิษย์ที่สำนักชมสมุทรจงใจจัดเตรียมไว้ กลับถูกอาคมวิเศษไม่กี่ชิ้นของหลี่ผิงอันคลี่คลายลงอย่างง่ายดาย ศิษย์สำนักหมื่นเมฆาได้หน้า ศิษย์สำนักชมสมุทรได้ขายหน้า ใบหน้าของผู้อาวุโสสำนักชมสมุทรดำทะมึนราวกับก้นหม้อ
การประลองของศิษย์เช่นนี้ เดิมทีก็เป็นเพียงออร์เดิร์ฟเรียกน้ำย่อยเท่านั้น
ขณะนี้ ผู้อาวุโสท่านนั้นมองลงไปยังเหล่าศิษย์เบื้องล่าง ส่งเสียงผ่านปราณกำชับเรื่องการฝึกฝนสองสามประโยค จากนั้นก็ผายมือเชื้อเชิญพร้อมกล่าวเสียงดังว่า
"เรื่องการฝึกฝนของศิษย์ในครั้งนี้ เดิมทีเป็นเพราะในทะเลมีปีศาจออกอาละวาด..."
หลี่ผิงอันแอบหัวเราะในใจ แล้วจึงใคร่ครวญถึงสถานการณ์ที่อาจจะเกิดขึ้นตามมาอย่างละเอียด
ก็คงหนีไม่พ้นเหล่าศิษย์สำนักชมสมุทรหาเรื่องกลั่นแกล้งศิษย์ฝ่ายตน
แม้หลี่ผิงอันจะไม่รู้สึกว่าตนเองมีความสำคัญในสำนักหมื่นเมฆามากมายนัก และความรู้สึกถึงเกียรติยศของส่วนรวมก็ไม่ได้แรงกล้าเท่าใด ทว่าเพื่อให้ฝ่ายตนสามารถผ่านด่านต่อไปได้อย่างราบรื่น และไม่ทำให้บิดาผู้แก่เฒ่าของตนต้องอับอายขายหน้าจนเกินไปเมื่อกลับถึงสำนัก หลี่ผิงอันก็ยังคงตัดสินใจที่จะทำอะไรสักอย่าง
หลี่ผิงอันส่งเสียงผ่านปราณเรียกกู้ชิงเฉิง เมื่อรองหัวหน้าเดินเข้ามาใกล้ เขาก็ยัดถุงมิติใบหนึ่งใส่มือกู้ชิงเฉิง
กู้ชิงเฉิงย่อเข่าลงส่งเสียงผ่านปราณ "สหายหลี่ นี่คือ?"
"ยาระเบิดเมฆา สูตรลับเฉพาะ สามารถระเบิดในน้ำได้"
หลี่ผิงอันตอบ "ข้างในผสมผงสลายวิญญาณสามประการระดับพื้นๆ เอาไว้ เมื่อเมฆหมอกแตกตัวออก ผู้บำเพ็ญปราณที่อยู่ต่ำกว่าขั้นเซียน สถานเบาคือตอบสนองเชื่องช้า สถานหนักคือสลบเหมือดไปเลย รบกวนช่วยใช้สอยอย่างประหยัดด้วย เหล่าเซียนยอดเขาธุลีโอสถล้วนไม่ยอมหลอมยาสลบยาพิษ นี่เป็นยาสลบที่ท่านพ่อของข้าทุ่มเทแรงกายแรงใจไปไม่น้อยกว่าจะได้มา"
ลูกกระเดือกของกู้ชิงเฉิงสั่นระริก เขาส่งเสียงผ่านปราณ "หลี่... ศิษย์พี่ผิงอัน แบบนี้จะเหมาะสมหรือ?"
"เอาไว้ใช้ปราบปีศาจ" หลี่ผิงอันกะพริบตา "หากมีศิษย์คนอื่นโดนลูกหลงเพราะอยู่ใกล้ปีศาจมากเกินไป นั่นก็ไม่เกี่ยวกับพวกเรา"
"เอ้อ จริงด้วย"
กู้ชิงเฉิงฉีกยิ้มกว้าง แววตาที่มองหลี่ผิงอันแฝงความเลื่อมใสเพิ่มขึ้นมาอีกสายหนึ่ง
ศิษย์พี่ผิงอันผู้นี้ มักจะสรรหาลูกเล่นสารพัดรูปแบบมาได้เสมอ อีกทั้งคำพูดและการกระทำของเขา ยังทำให้ผู้คนรู้สึกอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก
เหนือลานเมฆา ผู้อาวุโสของสำนักชมสมุทรประกาศกฎเกณฑ์การทดสอบศิษย์ในครั้งนี้ กล่าวถึงความสำคัญของการปราบปีศาจเพื่อปกป้องโลกมนุษย์อย่างฮึกเหิม และประกาศขอบเขตของสถานที่ทดสอบ
มีเซียนตีฆ้องเซียนดังมาจากนอกลานเมฆา
เคร้ง
ผู้อาวุโสของหกสำนักเซียนต่างร่ายเวท เมฆขาวขนาดสามหมู่หกกลุ่มลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างช้าๆ ประคองเหล่าศิษย์มุ่งหน้าไปยังโบราณสถานที่ทรุดโทรมแห่งนั้น
