บทที่ 47 คันเร่งอยู่ฝั่งซ้ายใช่ไหม

โทรศัพท์สายนี้โทรมาได้จังหวะพอดี ถึงคุณพ่อจะไม่โทรมา เจียงเซี่ยก็ตั้งใจจะโทรหาเขาอยู่แล้ว

เจียงเซี่ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย หลี่ซือถงกับหยางเจี๋ยก็เงียบลงในทันที

"ฮัลโหล พ่อครับ!"

"เสี่ยวเซี่ย ครูประจำชั้นลูกโทรมาบอกพ่อว่าลูกมีไข้ใช่ไหม อาการหนักหรือเปล่า?" เสียงทุ้มอ่อนโยนของคุณพ่อดังมาจากปลายสาย

แม้ว่าตอนนี้ผู้ปกครองตามกฎหมายของเจียงเซี่ยจะเป็นคุณแม่ แต่เขาก็ให้เบอร์โทรศัพท์ของคุณพ่อไว้กับทางโรงเรียนด้วย

ปกติเวลาที่คุณแม่ไปทำงานต่างจังหวัดหรืองานยุ่งเกินไป หากโรงเรียนมีธุระ คุณพ่อก็จะเป็นคนมาแทน

เจียงเซี่ยรู้ว่าทำไมครูประจำชั้นถึงโทรหาคุณพ่อ

คงเป็นเพราะโทรหาคุณแม่ไม่ติด แล้วเธอก็ไม่ค่อยเชื่อว่าเขาเป็นไข้อยู่บ้านจริง ๆ เลยโทรหาคุณพ่อเพื่อยืนยันสถานการณ์

ฟังดูเผิน ๆ เหมือนครูประจำชั้นคนนี้จะจู้จี้จุกจิก แต่ความจริงแล้วเธอมีความรับผิดชอบสูงมาก

"ตอนนี้ไข้ลดแล้วครับ แค่ยังรู้สึกไม่มีแรงเดินไม่ไหว ก็เลยไม่ได้ไปโรงเรียน" เจียงเซี่ยพยายามดัดเสียงแหบพร่าให้ฟังดูราบเรียบที่สุด

"อย่างนั้นเหรอ แล้วแม่ลูกล่ะ แม่ลูกอยู่บ้านใช่ไหม?"

"แม่... เมื่อคืนบริษัทแม่มีธุระด่วนเลยต้องไปทำงานต่างจังหวัดครับ ตอนนี้น่าจะอยู่บนเครื่องบิน เลยโทรไม่ติด"

"ตอนนี้พ่ออยู่ต่างจังหวัด เอาอย่างนี้ เดี๋ยวพ่อให้ลุงหวังแวะไปหา ให้เขาพาลูกไปหาหมอที่โรงพยาบาลหน่อย" ไม่ว่าจะพูดอย่างไร คุณพ่อก็เป็นห่วงเขามากจริง ๆ

เจียงเซี่ยตกใจ "อ้าว ตอนนี้พ่ออยู่ต่างจังหวัดเหรอครับ?"

"ใช่ พ่ออยู่อำเภอเยี่ยนเป่ย มาดูสินค้าล็อตหนึ่งที่นี่ น้องสาวลูกก็อยู่กับพ่อด้วย"

"หลิงหลิงก็อยู่กับพ่อด้วยเหรอครับ?" เจียงเซี่ยทำหน้าฉงน ยัยน้องสาวตัวแสบนี่ เขาเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าไม่ว่าจะไปไหนต้องรายงานเขาก่อนล่วงหน้า ทำไมไปต่างจังหวัดถึงไม่ปริปากบอกสักคำ!

"ใช่ ยัยเด็กนี่ไปมีเรื่องชกต่อยกับเด็กผู้ชายในโรงเรียนสองคน ครูเลยให้กลับมาสำนึกผิดที่บ้านหนึ่งอาทิตย์ พ่อคิดว่าปล่อยให้อยู่บ้านเฉย ๆ สู้พาออกมาเปิดหูเปิดตาข้างนอกดีกว่า"

ชกต่อย?

ห้าวขนาดนี้เลยเหรอ!

เจียงเซี่ยคิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ในสถานการณ์ตอนนี้ การอยู่ต่างจังหวัดย่อมดีกว่าอยู่ในเมืองซิงเหอเป็นไหน ๆ

"แล้วพวกพ่อจะกลับเมื่อไหร่ครับ?" เจียงเซี่ยถาม

"น่าจะอีกสองสามวันมั้ง น้องสาวลูกบอกว่าอยากให้พ่อพาไปดูน้ำตกใหญ่"

"โอเคครับ งั้นพวกพ่อก็ระวังตัวด้วย เดี๋ยวผมลุกไปหาอะไรกินก่อน แล้วค่อยโทรหาใหม่นะครับ"

"ลูกป่วยไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม?"

"ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องให้ลุงหวังมาหรอก ผมพักผ่อนวันเดียวก็หายแล้ว พรุ่งนี้ก็ไปโรงเรียนได้ พวกพ่ออยู่ข้างนอกก็ระวังตัวด้วยนะครับ"

"ได้ ทางพ่อไม่ต้องเป็นห่วงหรอก คนในบริษัทมาด้วยกันตั้งเจ็ดแปดคน ลูกอยู่บ้านคนเดียวก็รักษาสุขภาพ ดูแลตัวเองดี ๆ ล่ะ เดี๋ยวพ่อกลับไปแล้วจะแวะไปหา"

วางสายเสร็จ เจียงเซี่ยก็หันไปมองคนทั้งสองข้างกาย "พ่อพาน้องสาวผมไปต่างจังหวัดแล้ว"

"นั่นก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ" หลี่ซือถงเท้าคางกับโต๊ะ

"จะมีเผ่ามารตามพวกเขากระทั่งไปถึงต่างจังหวัดไหม?"

หลี่ซือถงส่ายหน้า "ไม่น่าจะนะ สำหรับพวกเผ่าพันธุ์เดียวกับเรา สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยในต่างจังหวัดอาจจะอันตรายสำหรับพวกมัน ปกติมันจะไม่ยอมเสี่ยงหรอก เพราะผู้ใช้พลังตื่นรู้ไม่ได้มีแค่คนเดียว แต่ชีวิตน่ะมีแค่ชีวิตเดียว"

"หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ" เจียงเซี่ยพูดพลางลุกขึ้นยืน "ผมอยากกลับบ้านไปดูสักหน่อย"

"ไปสิ เดี๋ยวฉันไปส่ง!" หยางเจี๋ยล้วงกุญแจรถออกมาจากกระเป๋า

เมื่อเห็นสัญลักษณ์ 'ตรีศูล' บนกุญแจรถ เจียงเซี่ยก็ตาเป็นประกาย รีบคว้ามาดูใกล้ ๆ "พูดเป็นเล่น มาเซราติเนี่ยนะ!"

"ถ้านายไม่เชื่อก็ออกไปดูสิ!" หยางเจี๋ยกอดอก ทำหน้าตาภาคภูมิใจ

ด้านนอก รถซูเปอร์คาร์สองประตูสีขาวคันหนึ่งจอดอยู่หน้าวิลล่า โลโก้รถมูลค่าหลักล้านบนกระจังหน้าส่องแสงเป็นประกายระยิบระยับภายใต้แสงแดด

"นี่มันรุ่นใหม่ล่าสุดเลยใช่ไหม?"

หลี่ซือถงรับกุญแจมาจากมือของเจียงเซี่ยแล้วกดปุ่ม รถก็ปลดล็อกสำเร็จ

"ไม่เลวนี่หยางเจี๋ย..." หลี่ซือถงหันไปมองหยางเจี๋ย เอ่ยปากชม "อายุสิบแปด อยู่แค่ ม.หก ทั้งเมืองซิงเหอก็คงมีแค่นายนี่แหละ"

หยางเจี๋ยกอดอก หลับตาพริ้มรับคำชมอย่างมีความสุข "ช่วยไม่ได้ บ้านฉันรวยจัด ไม่รู้จะเอาเงินไปทำอะไรจริง ๆ..."

ความจริงแล้วรถคันนี้เขาเช่ามา วันละห้าพันหยวน แพงหูฉี่เลยล่ะ!

แต่เงินที่บ้านมีตั้งเยอะแยะ เก็บไว้ในมือก็ไม่ออกไข่เป็นทองคำใช่ไหมล่ะ? สู้ใช้ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ตอนที่ยังมีโอกาสใช้ดีกว่า!

นอกเหนือจากความต้องการที่จะอวดรวยแล้ว สาเหตุหลักที่เขาเช่ารถสปอร์ตคันนี้มาก็เพื่อเอาไว้เป็นผู้ช่วยในการจีบสาว!

มีซูเปอร์คาร์มูลค่าหลายล้านแบบนี้ การขอวีแชทสาวสวยจะไม่ยิ่งง่ายขึ้นเหรอ? แถมยังชวนสาวออกมาเดทได้ง่ายขึ้นด้วย!

ตอนนี้เขาคุยอยู่กับสาวหลายคน กะว่าคืนนี้จะชวนออกมาสักคน

เมื่อเผชิญกับคำชมของหลี่ซือถง ในหัวของเขาก็จินตนาการถึงภาพสาวสวยทำหน้าตาตื่นเต้นตกใจตอนที่เห็นรถสปอร์ตในคืนนี้ หญิงสาวคนนั้นเขย่าแขนเขาอย่างตื่นเต้น ร้องเสียงหลง "พี่คะ รถคันนี้ของพี่เหรอ? พี่รวยจังเลย! ฉันจะฝากชีวิตไว้กับพี่แล้ว ฉันจะฝากชีวิตไว้กับพี่ นับตั้งแต่นี้ไปฉันเป็นคนของพี่แล้วนะคะ! พี่คะ พี่ พูดอะไรหน่อยสิคะ!"

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ..."

ภาพในหัวทำให้หยางเจี๋ยมีความสุขจนแทบคลั่ง เผลอหลุดหัวเราะออกมาอย่างได้ใจ

ทันใดนั้น เขาก็ได้ยินเสียงเหยียบคันเร่ง พอได้สติ รถสปอร์ตก็พุ่งทะยานออกไปไกลแล้ว

"เดี๋ยว! ฉันยังไม่ได้ขึ้นรถ ฉันยังไม่ได้ขึ้นรถเลย!"

หยางเจี๋ยรีบวิ่งตามไป เขาใช้สองขาของตัวเองวิ่งตามรถสปอร์ตที่กำลังเคลื่อนตัวช้า ๆ ได้ทันอย่างไม่น่าเชื่อ

ตรงที่นั่งคนขับ หลี่ซือถงเป็นคนขับรถ เธอหันไปพูดกับหยางเจี๋ยที่วิ่งอยู่ข้างนอกว่า "ฉันไปส่งเจียงเซี่ยเอง ถือโอกาสลองสมรรถนะรถคันนี้ของนายด้วย นายก็นั่งแท็กซี่ตามมาแล้วกัน"

พูดจบ รถสปอร์ตก็เร่งความเร็วพุ่งออกไป

"เดี๋ยว! เดี๋ยวสิ!" หยางเจี๋ยตะโกนอย่างร้อนรน "ให้ฉันเป็นคนไปส่งเขาไม่ได้เหรอไง!"

บ้าเอ๊ย!

เอาฉันไปแขวนไว้หน้ารถก็ยังดี!

บนที่นั่งผู้โดยสารด้านหน้า เจียงเซี่ยเดาะลิ้น "เธอขับรถเป็นด้วยเหรอเนี่ย"

"เรื่องจิ๊บจ๊อย... จริงสิ ฝั่งซ้ายนี่คือเบรกใช่ไหม?"

เจียงเซี่ย: ???????

ที่บ้าน

ประตูไม่ได้ล็อก เขาผลักประตูเข้าไป

เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนนี้มีคนเข้ามาในบ้านไม่น้อย แต่เผ่ามารพวกนั้นพอเข้ามาแล้วไม่เจอใครก็ไม่ได้ทำลายข้าวของในบ้าน

หลี่ซือถงสำรวจมองไปรอบ ๆ นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอมาบ้านของเจียงเซี่ย และเธอก็ยังคงชอบบ้านของเจียงเซี่ยเหมือนกับครั้งแรก

มันให้ความรู้สึกอบอุ่นเหมือนครอบครัวเล็ก ๆ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอสัมผัสไม่ได้จากบ้านขนาดห้าร้อยตารางเมตรของตัวเอง

หลังจากกวาดสายตามองไปรอบห้อง สายตาของเธอกับเจียงเซี่ยก็หันไปมองที่ห้องน้ำพร้อมกัน

ดูเหมือนว่าข้างในนั้น... จะมีคนอยู่

เสียงชักโครกดังขึ้น ตามด้วยประตูห้องน้ำที่เปิดออก

ชายคนหนึ่งสวมชุดสูทสีขาวและสวมหน้ากากอนามัยสีขาวเดินออกมาจากข้างใน

แม้จะอยู่ห่างกันสี่เมตร แต่เจียงเซี่ยก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของเผ่าพันธุ์เดียวกันจากตัวชายคนนี้

เขารู้ว่าผู้ชายคนนี้คือใคร

บอสใหญ่ผู้อยู่เบื้องหลังคลับเผ่ามาร พยัคฆ์ขาว!

ถึงแม้หมวกไอ้โม่งรูปพยัคฆ์ขาวบนหัวจะถูกเปลี่ยนเป็นหน้ากากอนามัย แต่รูปร่างและเสื้อผ้าของเขา ก็มองออกได้อย่างชัดเจนว่าเป็นพยัคฆ์ขาว

สายตาของพยัคฆ์ขาวมองไปที่หลี่ซือถงก่อน แล้วจึงมาหยุดที่เจียงเซี่ย "ฉันก็ว่าอยู่ ทำไมงานรื่นเริงที่ฉันอุตส่าห์เตรียมไว้อย่างดีถึงได้พังไม่เป็นท่า ที่แท้ผู้ใช้พลังตื่นรู้คนนั้นก็มีลูกชายที่เป็นเผ่าพันธุ์เดียวกับพวกเรา แถมเมื่อคืนยังบังเอิญอยู่ที่คลับพอดีเสียด้วย"