สองมือของฟางซีมีนิ้วที่ทั้งอ้วนและสั้น ทว่าความเร็วในการรัวแป้นพิมพ์กลับรวดเร็วอย่างยิ่ง บรรทัดโค้ดบนหน้าจอแสงกะพริบวิบวับอย่างต่อเนื่อง
เขากระตือรือร้นสุดขีด เข้าสู่สภาวะตื่นเต้นพร้อมลุยงานใหญ่เต็มที่แล้ว
เย่ฉุยนั่งอยู่บนรถเข็น ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มมั่นใจ นัยน์ตาเปล่งประกายความยินดี... ไม่เลว ที่เขาต้องการก็คือบุคลากรแบบนี้นี่แหละ มีเพียงคนแบบนี้เท่านั้นถึงจะช่วยเขาสร้างและพัฒนาเกมต่างๆ ออกมาได้
ฟางหนานยืนอยู่ด้านข้าง ใบหน้าของหญิงสาวยังคงมีรอยแดงระเรื่อ แม้ว่าในโลกนี้จะมีสิ่งที่คล้ายกับเวยป๋อ แต่การถ่ายรูปเซลฟี่ก็ยังไม่ค่อยเป็นที่นิยมนัก พอหญิงสาวถูกถ่ายรูปก็อดที่จะรู้สึกเขินอายเล็กน้อยไม่ได้
แน่นอนว่าสิ่งที่ฟางหนานสงสัยมากที่สุดในตอนนี้คือ เกมที่เย่ฉุยกำลังจะทำคืออะไรกันแน่
เมื่อครู่เย่ฉุยแค่พูดกับฟางซีไม่กี่ประโยค ฟางซีก็เข้าใจแล้ว ฟังดูเกมนี้น่าจะเรียบง่ายมากๆ แต่มันคืออะไรล่ะ?
"เขาคิดจะเล่นลูกไม้อะไรเนี่ย?" เจี่ยนฝานที่นั่งอยู่กับที่พร้อมทำสีหน้าไม่แยแส ในใจกลับกำลังครุ่นคิดอย่างรวดเร็ว
พอเห็นท่าทางเขินอายมีเสน่ห์ของฟางหนานตอนยืนอยู่ข้างเย่ฉุย เจี่ยนฝานก็ยิ่งโมโห "ฉันรู้จักฟางหนานมาปีกว่าแล้วนะ เธอไม่เคยแสดงท่าทีแบบนี้กับฉันเลย แล้วทำไมเธอถึงไปใส่ใจไอ้เป๋นั่นขนาดนั้น?"
เจี่ยนฝานทั้งอิจฉาริษยาและเคียดแค้น เขาตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะต้องไล่เย่ฉุยออกจากสตูดิโอให้ได้
ในขณะเดียวกัน เขาก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่ารูปถ่ายใบเดียวจะเอามาเล่นลูกไม้อะไรได้
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานสิบนาทีก็ล่วงเลยไป
"เสร็จแล้ว!"
ทันทีที่ปลายนิ้วของฟางซีกดลงบนหน้าจอแสงเป็นครั้งสุดท้าย เขาก็ตะโกนออกมาด้วยสีหน้าตื่นเต้น ก่อนจะหันใบหน้าอวบอูมไปทางเย่ฉุย "พี่เอ็กซ์ พี่ดูสิว่าแบบนี้ใช้ได้ไหม?"
เย่ฉุยเข็นรถเข็นเข้าไปใกล้ มองดูครู่หนึ่งแล้วรู้สึกพอใจกับผลงานของฟางซีมาก "อืม ไม่เลว แบบนี้แหละ แน่นอนว่าถ้าใส่พวกเอฟเฟกต์เสียงหรือดนตรีประกอบเข้าไปอีกหน่อยก็จะยิ่งยอดเยี่ยมกว่านี้ แต่ตอนนี้แค่นี้ก็ถือว่าพอแล้วล่ะ"
พอเย่ฉุยพูดแบบนั้น ฟางหนานก็รีบขยับเข้ามามุงดู หญิงสาวทั้งเขินและอยากรู้ว่ารูปถ่ายของตัวเองจะถูกเอาไปเล่นอะไรได้บ้าง?
"เสร็จเร็วขนาดนี้ จะมีอะไรน่าสนุกกัน?" เจี่ยนฝานเดินเข้ามาด้วยสีหน้าไม่เชื่อถือ พร้อมกับมองไปยังหน้าจอแสงของเจ้าอ้วนฟางซี
สิ่งที่เห็นบนหน้าจอในตอนนี้คือรูปถ่ายของฟางหนานสองใบวางเรียงเคียงกัน นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรอื่นอีก
เจี่ยนฝานแค่นเสียงฮึดฮัดในใจ เอารูปถ่ายสองใบมาวางคู่กัน นี่มันเกมบ้าอะไร?
"เกมนี้เรียกว่าจับผิดภาพได้นะ" เย่ฉุยยิ้มอธิบาย "ตอนแรกรูปถ่ายสองใบจะดูเหมือนกันเป๊ะ แต่ผมให้ฟางซีแก้ไขรูปหนึ่ง เพื่อให้ทั้งสองรูปมีจุดที่แตกต่างกันห้าจุด ผู้เล่นจะต้องหาจุดต่างทั้งห้าจุดนี้ให้เจอภายในเวลาที่กำหนด ไม่เช่นนั้นก็จะเกมโอเวอร์"
จับผิดภาพ ถือว่าเป็นเกมเล็กๆ ที่ค่อนข้างได้รับความนิยม ทว่าเป็นประเภทที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่ตกยุคและมีคนเล่นอยู่เสมอ
พอได้ยินคำแนะนำของเย่ฉุย ฟางหนานก็ถูกดึงดูดความสนใจทันที เธอรีบพูดขึ้นว่า "ฉันก่อน ขอฉันลองเล่นดูก่อนนะ"
เจี่ยนฝานเองก็ประหลาดใจ งานของเขาในสตูดิโอคือรับผิดชอบด้านการพัฒนาไอเดียสร้างสรรค์ โทนหลักและรูปแบบเบื้องต้นของซอฟต์แวร์ต่างๆ ล้วนเป็นเขากำหนด เขาหลงคิดมาตลอดว่าสมองของตัวเองถือเป็นอันดับต้นๆ ในวงการ แต่ทว่า การหาจุดต่างระหว่างรูปถ่ายสองใบ...
ไอเดียที่แสนจะเรียบง่ายนี้กลับทำให้เขาตกตะลึงจนพูดไม่ออก
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในใจอย่างควบคุมไม่ได้: ฉันไม่มีทางคิดไอเดียแบบนี้ออกเด็ดขาด
เขาได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เวลาแบบนี้จะไปยกย่องคนอื่นให้ตัวเองเสียกำลังใจได้ยังไง?
ดังนั้นเจี่ยนฝานจึงแค่นเสียงเย็นชา "แค่นี้เองเหรอ? หึ เกมแบบนี้ก็เล่นได้แค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ พอมีคนหาจุดต่างในรูปเจอแล้ว ขืนเล่นซ้ำมันจะไปสนุกตรงไหน?"
"นี่เป็นแค่ตัวอย่างของเกมนี้เท่านั้น"
เย่ฉุยหันไปยิ้มให้เจี่ยนฝาน "แต่ถ้าจะอัปโหลดเกมนี้จริงๆ เราก็หารูปมาเพิ่มได้ แล้วกำหนดระดับความยากของด่าน อย่างเช่นพอถึงวันวาเลนไทน์ เราก็สามารถปล่อยแพ็กเกจเสริมธีมวาเลนไทน์ ให้รูปทั้งหมดเป็นธีมความรัก ทำแบบนี้รับรองว่าดึงดูดผู้เล่นได้เพียบแน่นอน"
เจี่ยนฝานตกตะลึงอีกครั้ง แพ็กเกจธีมงั้นเหรอ?
บ้าเอ๊ย คอนเซปต์นี้มันโคตรเจ๋งเลย...
ในฐานะรุ่นเก๋าที่คลุกคลีอยู่ในวงการมานานหลายปี เจี่ยนฝานไม่อาจปฏิเสธความโดดเด่นของคอนเซปต์นี้ได้เลย
เมื่อเห็นสีหน้าอึ้งกิมกี่ของเจี่ยนฝาน เย่ฉุยก็หัวเราะเยาะในใจ 'ไอ้หนูเอ๊ย ของพรรค์นี้ฉันมีอยู่ในหัวเป็นกระบุง คอนเซปต์การตลาดที่พัฒนามาหลายสิบปีในอีกโลกหนึ่ง แค่หยิบยืมมาใช้นิดๆ หน่อยๆ สำหรับโลกที่ยังไร้เดียงสานี้ มันก็ถือเป็นระดับสร้างความฮือฮาได้แล้ว'
เจี่ยนฝานไม่รู้ว่าจะโต้แย้งเย่ฉุยยังไงแล้ว
และในตอนนั้นเอง ฟางหนานก็ตะโกนคำหยาบออกมาเสียงหลง
เธอนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์แสงเพื่อเล่นเกมจับผิดภาพนี้ แต่ในเวลาหนึ่งนาทีที่กำหนดเธอกลับหาจุดต่างทั้งห้าไม่เจอ ด้วยความร้อนรนจึงเผลอโวยวายออกมา
ทว่าหลังจากโวยวายไปแล้ว เธอก็ตระหนักอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ทันที จึงรีบชำเลืองมองเย่ฉุยด้วยใบหน้าเขินอาย แล้วยกมือปิดปากพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า "เกมนี้สนุกจังเลยค่ะ ฉันเผลออินไปหน่อย โฮะๆๆๆ..."
ฟางซีที่อยู่ข้างๆ เหงื่อตก "พี่ ความแตกแล้วก็เลิกเสแสร้งเถอะ"
เย่ฉุย "..."
*****
