"ศิษย์เอ๋ย สิ่งที่เจ้าเรียนรู้นั้นซับซ้อนและหลากหลายนัก แม้จะสามารถหลอมรวมจนแตกฉาน แต่เมื่อถึงเวลาประลองเวทกลับทำให้คิดมากจนเกินไปได้ง่าย"
"การประลองศิษย์ที่กำลังจะมาถึง เจ้าได้รับอนุญาตให้ใช้วิชาอาคมเพียงสามวิชาในการประลองกับศิษย์คนอื่น... อืม แต่ถ้าจวนเจียนจะแพ้ก็ใช้วิชาอื่นเพิ่มได้ พยายามเอาชนะให้ได้ และอย่าให้ตัวเองบาดเจ็บล่ะ"
"การฝึกฝนทักษะการต่อสู้ก็เพื่อปกป้องมรรคผลของตนเอง อย่าได้ละทิ้งแก่นแท้ไปคว้าเอาเปลือกนอก จงจำไว้เสมอว่ามรรคาคือหนึ่งเดียว"
คำตักเตือนของอาจารย์ชิงซู่ยังคงดังก้องอยู่ในหู
ภายในป่าเหลือเพียงหลี่ผิงอันอยู่ตามลำพัง
เขานั่งขัดสมาธิลงบนพื้นหญ้า ใช้ศิลาวิญญาณเก้าก้อนจัดวางค่ายกลรวมวิญญาณขนาดเล็ก หอกยาวของวิเศษระดับเซียนวางพาดอยู่บนตัก กลิ่นอายจางๆ สายหนึ่งลอยออกมาจากจมูกและปากของหลี่ผิงอัน ไหลรวมเข้าไปในด้ามหอก
หลี่ผิงอันกำลังใช้วิธีหลอมรวมที่อาจารย์ถ่ายทอดให้ ใช้พลังแห่งจิตหยวนหลอมรวมหอกยาวเล่มนี้
ผู้บำเพ็ญเพียรเมื่ออยู่ในขั้นรวบรวมจิต วิญญาณของตนจะรวมตัวกันเป็นจิตหยวน รอจนถึงขั้นหลอมความว่างเปล่าจึงจะสามารถ 'ลอกคราบจิต' และค่อยๆ พัฒนากลายเป็นจิตหยวนเสิน
การที่อาจารย์ให้เขาใช้วิชาอาคมเพียงสามวิชาในการประลอง ย่อมเป็นการเพิ่มความยากลำบากให้กับเส้นทางการประลองของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย
หลี่ผิงอันย่อมเข้าใจดีว่า อาจารย์ต้องการให้เขาเปลี่ยนจากความซับซ้อนไปสู่ความเรียบง่าย และลดทอนกระบวนท่าในการประลองให้เรียบง่ายที่สุด
แต่เขาจะมีวิธีอื่นใดอีกเล่า?
เมื่อเทียบกับบิดาของตนเอง ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรของเขานั้นเชื่องช้ายิ่งนัก เพื่อให้มีทักษะติดตัวมากขึ้น เขาจึงทำได้เพียงฝึกฝนวิชาอาคมให้มากขึ้นเท่านั้น
วันนี้หลี่ผิงอันไม่ได้เปิดเผยกระบวนท่าต่อสู้ทั้งหมดให้อาจารย์เห็น เขาซ่อนกระบวนท่าพลิกแพลงบางอย่างที่คิดค้นขึ้นมาเองเอาไว้
ข้อแรก กระบวนท่าพลิกแพลงเหล่านี้คงไม่ได้ใช้ในการประลองภายในสำนัก
ข้อสอง เป็นเพราะ... กระบวนท่าพลิกแพลงเหล่านี้เน้นไปที่การ 'ดูไม่เหมือนวิชาของฝ่ายธรรมะ'
แน่นอนว่ากระบวนท่าพลิกแพลงแบบปกติหลี่ผิงอันก็มีเช่นกัน อย่างเช่น "เคล็ดระเบิดวิญญาณ" ที่สามารถจุดระเบิดของวิเศษที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ พร้อมกับ 'ค่ายกลของวิเศษจุดระเบิด' ที่ใช้ควบคู่กัน ซึ่งสามารถชดเชยจุดอ่อนเรื่องระดับขั้นที่ต่ำและพลังเวทที่อ่อนด้อยของหลี่ผิงอันในยามนี้ได้เป็นอย่างมาก เวลาประลองใช้พลังเวทกระตุ้นเพียงเล็กน้อย ก็สามารถระเบิดพลังวิญญาณอันแข็งแกร่งออกมาได้ในพริบตา ช่วยบรรเทาอาการหวาดกลัวการขาดแคลนอำนาจการยิงที่ฝังรากลึกอยู่ในกระดูกของหลี่ผิงอันได้ชั่วคราว
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของกระบวนท่านี้ก็คือ ค่อนข้างจะสิ้นเปลืองศิลาวิญญาณ
'ผลประโยชน์ที่ได้จากการประลองครั้งนี้ก็แค่รางวัลภายในสำนัก การมีชื่อเสียงในสำนักก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับข้า ไปได้ไกลแค่ไหนก็แค่นั้น ทะลวงเข้าสู่ห้าสิบอันดับแรกของทำเนียบสวรรค์ได้ก็ถือว่าชนะแล้ว'
หืม? จู่ๆ สัมผัสวิญญาณของหลี่ผิงอันก็เกิดลางเตือนภัย มีคนลอบเข้ามาใกล้ตัวเขาอย่างเงียบเชียบ แถมอีกฝ่ายยังไม่มีกลิ่นอายเล็ดลอดออกมาแม้แต่น้อย! ขณะที่เขากำลังจะกระโดดหนีและตะโกนเรียกอาจารย์ ก็ได้ยินเสียงของบิดาผู้ให้กำเนิดกระซิบเรียกด้วยเสียงแผ่วเบาที่ถูกกดให้ต่ำลง
"ผิง อัน "
"พ่อ?"
หลี่ผิงอันหันขวับไปมองที่มุมหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ
ครึ่งท่อนบนของหลี่ต้าจื้อหมอบอยู่บนกิ่งไม้ ส่วนขาทั้งสองข้างยังฝังอยู่ในลำต้นของต้นไม้ใหญ่ เขากำลังโบกมือให้เขาเบาๆ
ข่าวดี: พ่อฟังคำแนะนำของเขาจริงๆ และตั้งใจฝึกฝนวิชาหลบหนีเบญจธาตุอย่างละเอียด
ข่าวร้าย: พ่อเอาวิชาหลบหนีเบญจธาตุไปใช้ในที่แปลกๆ
หลี่ผิงอันปล่อยให้หอกยาวลอยอยู่ด้านหลัง เดินทอดน่องไปที่ใต้ต้นไม้แล้วยิ้มเฝื่อน "พ่อ พ่อก็มาอย่างเปิดเผยสิ ทำไมต้องคอยหลบๆ ซ่อนๆ ด้วย"
"ก็กลัวว่าจะบังเอิญไปเจออาจารย์ของแกเข้า แล้วจะทำให้อึดอัดกันไปหมดน่ะสิ"
หลี่ต้าจื้อหัวเราะแหะๆ รอยยิ้มแฝงความไม่มั่นใจอยู่บ้าง แสร้งทำเป็นชวนคุย "เอ่อ คือว่า... สองวันนี้แกฝึกบำเพ็ญเป็นยังไงบ้าง"
สายตาของหลี่ผิงอันคมกริบขึ้นมาทันที "พ่อ พ่อบอกว่าจะเก็บตัวบำเพ็ญเพียรไม่ใช่เหรอ?"
"เรื่องนั้น มีคนเรียกพ่อออกมาทำงานจริงๆ พ่อปฏิเสธไม่ค่อยได้น่ะ"
หลี่ต้าจื้อพูดจาอึกอักเล็กน้อย
หลี่ผิงอันลอบถอนหายใจในใจ แล้วยิ้มถาม "พ่อ พ่อไปรับปากเรื่องอะไรใครข้างนอกไว้ แล้วตอนนี้กำลังลำบากใจอยู่ใช่ไหม?"
"ลูกชายพ่อนี่รู้ใจพ่อจริงๆ! ฮ่าๆๆ!"
หลี่ต้าจื้อปีนออกมาจากลำต้น กระโดดมายืนตรงหน้าหลี่ผิงอัน หัวเราะร่าพลางทุบไหล่หลี่ผิงอันเบาๆ จู่ๆ ก็ทำหน้าจริงจังขึ้นมา "แต่ครั้งนี้แกทายผิดจริงๆ
"พ่อไม่ได้ไปรับปากใครส่งเดชสักหน่อย เจ้าสำนักเป็นคนสั่งการ เลือกให้พ่อเป็นคนทำเองต่างหาก"
หลี่ผิงอันเองก็มึนงงเล็กน้อย "เจ้าสำนักสั่งการ? ทำไมจู่ๆ เจ้าสำนักถึงสั่งการล่ะ?"
"เรื่องนี้ อะแฮ่ม! คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าแกตอนนี้ก็คือ!"
หลี่ต้าจื้อยืดอกเชิดหน้า เอามือไพล่หลัง ทำตัวราวกับแม่ทัพใหญ่บนเวทีงิ้ว ส่ายหัวไปมาอย่างได้ใจอยู่พักใหญ่ ก่อนจะส่งเสียงทางจิตอย่างเยือกเย็นว่า "ศิษย์สายตรงคนสุดท้ายของปรมาจารย์หมื่นเมฆา บิดาของศิษย์ผู้แข็งแกร่งที่สุดในวันข้างหน้าของสำนักหมื่นเมฆา และผู้กำกับใหญ่การประลองศิษย์แห่งสำนักหมื่นเมฆา!"
อะไรเนี่ย? บนหน้าผากของหลี่ผิงอันเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม
หลี่ต้าจื้อถอนหายใจ แล้วพูดตามตรง
"คำว่าผู้กำกับใหญ่เนี่ย พ่อเติมเองแหละ
"เจ้าสำนักให้ตำหนักเมฆาวิเศษ ตำหนักเมฆาบำรุง และตำหนักธุรการช่วยเหลือพ่ออย่างเต็มที่ ในการเตรียมความพร้อมสำหรับการประลองศิษย์สายในครั้งนี้ แถมยังบอกว่าให้พยายามจัดอะไรใหม่ๆ ออกมา ให้มันดูคึกคักหน่อย"
หลี่ผิงอันได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว "นี่จะมีใครขุดหลุมพรางให้เรากระโดดลงไปหรือเปล่า?"
"พ่อก็ไปสืบดูแล้วเหมือนกัน" หลี่ต้าจื้อถอนใจ "ตอนที่พวกผู้อาวุโสระดับสูงของสำนักประชุมกัน มีผู้อาวุโสแซ่ปี้คนหนึ่งเสนอขึ้นมา บอกว่าพ่อก็เป็นศิษย์ที่เพิ่งเข้าสำนักเหมือนกัน ต้องเข้าร่วมการประลองครั้งนี้ด้วย"
ดวงตาของหลี่ผิงอันวาวโรจน์ขึ้นมาทันที
คนผู้นี้ซ่อนเจตนาร้ายเอาไว้
หลี่ต้าจื้อพูดต่อ "โชคดีที่เจ้าสำนักช่วยพ่อไว้ เปลี่ยนจากการเข้าร่วมประลองเป็นการให้มามีส่วนร่วมในเรื่องนี้แทน"
หลี่ต้าจื้อหันมองซ้ายขวา การส่งเสียงทางจิตก็เริ่มระมัดระวังมากขึ้น สำเนียงท้องถิ่นก็หนักขึ้นเล็กน้อย
"บุญคุณของเจ้าสำนักครั้งนี้เราต้องจดจำเอาไว้
"พวกคนพาลไม่กี่คนนั่น รอให้พ่อจัดการพวกมันได้เมื่อไหร่ ค่อยเอาคืนพวกมันอย่างช้าๆ ตอนนี้ไม่ต้องไปสนใจพวกมันหรอก หลักๆ คือฝีมือเรายังไม่อำนวย
"ความยุ่งยากของเรื่องนี้ก็คือ เจ้าสำนักต้องการให้พ่อมาเตรียมงานประลองครั้งนี้นี่แหละ...
"ผิงอัน แกก็รู้ว่าสมัยก่อนพ่อจัดงานสานสัมพันธ์ในโรงงานยังล่มไม่เป็นท่า ถ้าให้พ่อดูแลเรื่องการผลิตล่ะก็ไม่มีปัญหาแน่นอน สมัยก่อนพ่อเกือบจะได้เป็นช่างฟิตระดับแปดแล้วนะ แต่งานเลี้ยง งานสานสัมพันธ์ งานกีฬาสีพวกนี้ พ่อทำไม่ค่อยเป็นจริงๆ!
"ตอนนี้หัวพ่อดังวิ้งๆ ไปหมด รู้สึกเหมือนกำลังจะงอกสมองใหม่เลย ทำได้แค่ให้แกมาช่วยพ่อหน่อยแล้วล่ะ
"ผิงอัน แกมาเป็นผู้ช่วยผู้กำกับไหม?"
"พ่อ" หลี่ผิงอันพูดอย่างจนใจ "ตอนนี้ผมเป็นศิษย์สายใน ต้องเข้าร่วมการประลองครั้งนี้นะ"
"เป็นศิษย์เข้าร่วมการประลอง กับเป็นผู้ช่วยผู้กำกับช่วยเตรียมงานประลอง มันก็ไม่ได้ขัดแย้งอะไรกันนี่นา"
หลี่ต้าจื้อใช้หลังมือทุบหน้าอกหลี่ผิงอันเบาๆ แล้วส่งเสียงทางจิตอีกครั้ง
"ตอนนี้ต้องมีคนอยากเห็นพ่อแกปล่อยไก่เยอะแน่ๆ
"แกทนเห็นพ่อโดนพวกตาแก่พวกนั้นคอยกีดกันได้ลงคอเหรอ?
"มาอยู่เป็นเพื่อนพ่อ... อืม ไปประคารมกับพวกตาแก่ ให้พวกนั้นเจอความตื่นตาตื่นใจของสังคมวิทยาศาสตร์สักหน่อย!"
"พ่อ ในเมื่อพ่อตัดสินใจแล้ว ผมก็จะทำครับ พ่อขอเวลาผมคิดหน่อยว่าจะทำยังไงดี"
หลี่ผิงอันกอดอกเดินวนไปมา ในใจก็ครุ่นคิดอย่างละเอียด
พ่อให้เขาช่วย เขาย่อมไม่ปฏิเสธ พ่อลูกเป็นหนึ่งเดียวกัน ร่วมสุขร่วมทุกข์
ปัญหาในตอนนี้คือ พวกเขาไม่มีเวลาเตรียมตัวมากนัก การประลองครั้งนี้ก็จวนตัวเข้ามาทุกที บัตรเชิญ 'สำนักพันธมิตร' ของสำนักหมื่นเมฆาก็ส่งออกไปแล้ว น่าจะเหลือเวลาอีกแค่หกวันเท่านั้น
"พ่อ ผมจะพยายามช่วยพ่อวางแผนก็แล้วกัน แต่ผมจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการลงมือทำจริงๆ นะ แล้วพวกเราก็ต้องตั้งกฎกันก่อนสามข้อ"
"ไม่มีปัญหา!"
"ข้อแรก พ่อจะมาถามความเห็นผมต่อหน้าคนนอกไม่ได้ พวกเราค่อยปิดประตูคุยเรื่องพวกนี้กัน ต่อหน้าคนนอก ผมก็แค่ไปเกาะใบบุญพ่อ พ่อเป็นหลัก ผมเป็นรอง"
"ตกลง!"
"ข้อสอง เจอเรื่องอะไรพ่อก็อย่าเพิ่งใจร้อน พวกเขาอาจจะหาวิธียั่วโมโหพ่อ การใจร้อนหงุดหงิดมันไม่เป็นผลดีต่อจิตมรรคา"
"แกก็ดูถูกพ่อแกเกินไปแล้ว" หลี่ต้าจื้อแสยะยิ้ม "ตอนทำโรงงานที่บ้านเกิด พ่อก็แกล้งทำตัวเป็นหลานต่อหน้าพวกลุงๆ ทั้งหลายมาไม่น้อย จะแกล้งทำต่ออีกสักกี่ปีจะเป็นไรไป"
"พ่อ มันคนละเรื่องกัน การบำเพ็ญเพียรต้องการให้ความคิดปลอดโปร่ง ใครที่คิดจะทำลายจิตมรรคาของพ่อ นั่นก็คือศัตรูที่รองลงมาจากศัตรูคู่แค้นชี้เป็นชี้ตายเลยนะ
"ข้อสาม... ช่วงนี้พ่ออย่าดื่มเหล้าเลย"
หลี่ผิงอันพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"เรื่องนี้ถ้าทำพัง จะส่งผลกระทบต่อความก้าวหน้าของพ่อในสำนักในวันข้างหน้า
"แต่ถ้าทำออกมาดี สิ่งที่ได้รับก็ย่อมไม่น้อย อย่างน้อยที่สุด... ตอนนี้เจ้าสำนักมอบหมายงานสำคัญให้พ่อ ถ้าพ่อประคองเรื่องนี้ไว้ได้ เจ้าสำนักย่อมมีหน้ามีตาไปด้วย"
หลี่ต้าจื้อหัวเราะ "เรื่องราวมีความสำคัญเร่งด่วนต่างกัน พ่อไม่ใช่พวกขี้เมาหยำเปสักหน่อย ที่ปกติไปดื่มเหล้าไปทั่วก็แค่เพื่อจะได้สานสัมพันธ์กับเซียนในสำนักให้เร็วขึ้นเท่านั้นแหละ"
"ถ้าอย่างนั้น..."
สีหน้าของหลี่ผิงอันเริ่มเคร่งขรึมลง เขาส่งเสียงทางจิต
"พ่อลองไปที่ตำหนักธุรการสักรอบก่อน ไปหาพวกผู้อาวุโสสายนอกที่คุ้นเคยกันคุยเรื่องนี้ดู
"อาจจะเริ่มด้วยการบอกว่า ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมเนียมเดิม ดูสิว่าจะมีใครออกมาป่วนไหม
"ผมจะทำแผนงานอย่างละเอียดให้ เดี๋ยวพ่อก็แค่ทำตามขั้นตอนไป ใช้เวลาสี่ชั่วยามก็เสร็จแล้ว"
หลี่ต้าจื้อถอนหายใจอย่างโล่งอก
ในที่สุดเขาก็พอจะมีความมั่นใจขึ้นมาบ้างแล้ว
หลี่ผิงอันพูดอีกว่า "จริงสิพ่อ ตอนพ่อเดินผ่านยอดเขาเมฆาสายรุ้ง ฝากส่งข้อความหาศิษย์น้องมู่หน่อย ให้พรุ่งนี้เช้าตรู่นางมาที่นี่สักรอบ ผมจะสอนกระบวนท่าต่อสู้ให้นาง"
หลี่ต้าจื้อรับปากอย่างเต็มใจ หันขวับไปก็ส่งหยกสื่อสารให้มู่หนิงหนิงทันที
นี่ต่างหากที่เป็นเรื่องใหญ่ของตระกูลหลี่ เขาจะละเลยแม้แต่น้อยได้อย่างไร
...หลังจากบิดาจากไป หลี่ผิงอันก็กลับไปที่ถ้ำพำนักเพื่อเข้าพบอาจารย์ของตน รายงานว่าเดี๋ยวเขาจะต้องไปช่วยบิดาจัดการเรื่องการประลองภายในสำนัก
"หืม?"
ชิงซู่ไม่ค่อยเข้าใจนัก
"บิดาของเจ้าเพิ่งจะอยู่ขั้นเซียนหยวนไม่ใช่หรือ? เขามาเป็นคนเตรียมการประลองครั้งนี้งั้นหรือ?"
"เรื่องนี้" หลี่ผิงอันผายมือและยักไหล่ "ศิษย์เองก็ไม่ทราบว่าเหตุใดเจ้าสำนักถึงมอบหมายหน้าที่สำคัญเช่นนี้ให้กับท่านพ่อ"
"เจ้าก็ไปช่วยเถอะ"
ชิงซู่พยักหน้าเบาๆ
"หากขาดคนยกของ ก็มาเรียกข้าได้"
หลี่ผิงอันแทบจะหลุดหัวเราะ "อาจารย์วางใจเถิด ศิษย์สายนอกมีมากมาย ทั้งยังมีผู้ดูแลอีกหลายคน... เพียงแต่ ศิษย์เกรงว่าจะไม่สามารถเตรียมตัวสำหรับการประลองครั้งนี้ได้อย่างเต็มที่"
"ไม่เป็นไรหรอก" ชิงซู่กล่าวอย่างจริงจัง "หากเจ้าตกรอบเร็วเกินไป ข้าจะชดเชยรางวัลให้เจ้าเอง จะไม่ให้เจ้าด้อยไปกว่าคนอื่นเลย"
หลี่ผิงอัน: ...
เขาไม่ได้ขาดแคลนทรัพย์สินในการบำเพ็ญเพียร แต่อาจารย์พูดมาขนาดนี้แล้ว เขาจะทำให้อาจารย์รู้สึกลำบากใจก็ไม่ได้ หลี่ผิงอันจึงแสร้งทำสีหน้าดีใจ แล้วรีบซ่อนมันไว้อย่างรวดเร็ว ประสานมือคารวะแบบนักพรตให้อาจารย์
"ขอบพระคุณอาจารย์! ศิษย์จะไปเตรียมตัวเดี๋ยวนี้ขอรับ"
ชิงซู่ดูเหมือนจะพอใจมาก นางบำเพ็ญเพียรทำความเข้าใจมรรคาอยู่ริมตาน้ำต่อไป
กล่าวถึงหลี่ผิงอันที่กลับมายังห้องของตน เขาคลี่ผ้าผืนหนึ่งออก พลางนึกทบทวนถึงงานกีฬาสีฤดูร้อนสองงานที่เขาเคยเข้าร่วมสมัยเรียนมหาวิทยาลัยอย่างละเอียด
เขาเริ่มจากการร่างโครงร่างการทำงานก่อน
จากนั้นก็ตวัดพู่กันเขียนอย่างรวดเร็ว เขียนโครงร่างขั้นตอนการจัดการประลองภายในสำนักอย่างเป็นรูปธรรม แล้วค่อยๆ อนุมานอย่างละเอียด ตรวจสอบข้อบกพร่องและอุดช่องโหว่
หลังจากบิดาขึ้นเป็นเซียน สถานะในสำนักก็เกิดความเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนขึ้น
สำหรับบิดาแล้ว การเตรียมงานประลองครั้งนี้ถือเป็นโอกาสอันดีในการสร้างชื่อเสียง
หากบิดาแสดงให้เห็นถึง 'ความเป็นผู้นำ' และ 'ความสามารถในการจัดการ' ที่มากพอ ย่อมได้รับการดูแลจากเจ้าสำนักมากขึ้น อนาคตก็จะยิ่งสดใส
แต่ทุกอย่างต้องระวังอย่าให้มากเกินไป ทำอะไรก็ต้องเผื่อทางหนีทีไล่ไว้บ้าง
การประลองภายในสำนักครั้งนี้ ขอแค่ได้ผลลัพธ์แบบ 'มีความแปลกใหม่บนความมั่นคง' ก็พอ ไม่จำเป็นต้องโดดเด่นจนเกินไป
หลี่ผิงอันก้มหน้าก้มตาเขียนๆ วาดๆ เวลาผ่านไปสามสี่ชั่วยามโดยไม่รู้ตัว
หยกสื่อสารชิ้นหนึ่งแหวกอากาศพุ่งเข้ามา แขวนอยู่หน้าประตูถ้ำพำนัก
หลี่ผิงอันเข้าใจทันที เขาเก็บม้วนผ้าเจ็ดแปดม้วนตรงหน้า สรุปเนื้อหาในหยกที่อยู่ใกล้มืออย่างคร่าวๆ เปลี่ยนไปสวมชุดศิษย์สีฟ้าอ่อนแล้วเตรียมตัวรีบมุ่งหน้าไปยังยอดเขาประธาน
เขาเพิ่งจะเหาะขึ้นไป ก็เห็นเวยเหยียนจื่อรออยู่บนเมฆ
หลี่ผิงอันยิ้มถาม "ผู้ดูแล ท่านไม่ได้จะไปรับตำแหน่งที่ชายฝั่งทะเลตะวันออกแล้วหรือ?"
"ต้องรอให้การประลองภายในสำนักจบลงก่อนถึงจะออกเดินทางได้น่ะ"
เวยเหยียนจื่อมีสีหน้ากลัดกลุ้ม "ตอนนี้ในสำนักกำลังต้องการคน... เฮ้อ ข้างนอกจะไปสบายกว่าในภูเขาได้ยังไงกัน แต่เหล่าผู้อาวุโสจัดการไว้หมดแล้ว ข้าก็ทำได้แค่รับคำสั่งเท่านั้น"
เวยเหยียนจื่อขี่เมฆพาเขาเดินทางไปข้างหน้า และเชื่อมต่อการส่งเสียงทางจิตด้วยความเคยชิน
หลี่ผิงอันถามถึงสถานการณ์การประลองในปีที่ผ่านๆ มาอย่างคร่าวๆ เวยเหยียนจื่อก็ตอบทุกอย่างที่รู้โดยไม่ปิดบัง
พูดง่ายๆ ก็คือ ปีก่อนๆ จะตั้งลานประลองที่ตีนยอดเขาประธาน แล้วให้ศิษย์ที่เพิ่งเข้าสำนักขึ้นไปประลองกันทีละคน
หลี่ผิงอันถาม "ความกระตือรือร้นของศิษย์ที่เข้าร่วมการแข่งขันเป็นยังไงบ้าง?"
"ความกระตือรือร้น?"
เวยเหยียนจื่อไม่ค่อยคุ้นชินกับคำศัพท์แบบนี้นัก หลังจากค่อยๆ ทำความเข้าใจถึงได้กระจ่าง เขาหัวเราะ "ทุกคนค่อนข้างให้ความสำคัญกับการประลองแบบนี้นะ เพราะยังไงก็สร้างชื่อเสียงได้ แถมรางวัลที่ทางสำนักให้ก็ไม่น้อยเลย"
ถ้าเป็นเช่นนี้ ความกระตือรือร้นของผู้เข้าแข่งขันก็ไม่มีปัญหา
ถ้าอย่างนั้นหากต้องการจัดงานประลองให้คึกคักขึ้น ก็ต้องเริ่มจากจุดอื่น
"ผู้ดูแล ปีก่อนๆ มีเซียนมาดูการประลองเยอะไหม?"
"เรื่องนี้มีไม่เยอะจริงๆ"
เวยเหยียนจื่อหัวเราะ "คนที่มาในวันประลอง ส่วนใหญ่ก็เป็นศิษย์ที่เข้าร่วมการประลองนั่นแหละ ศิษย์สายในที่อายุเกินเกณฑ์เข้าร่วมส่วนใหญ่ก็ไม่ค่อยโผล่มาหรอก เซียนที่อยู่ในงานส่วนมากก็เป็นพวกที่ทำงานในหกตำหนัก
"ครั้งนี้ประจวบเหมาะกับเรื่องที่ชิงซู่ถูกตามล่า เซียนหลายท่านจึงออกจากด่านเก็บตัว ทางสำนักก็เลยอยากถือโอกาสนี้ทำให้ครึกครื้นสักหน่อย"
เป็นไปตามที่หลี่ผิงอันคาดการณ์ไว้ก่อนหน้านี้
การประลองเวทของศิษย์ที่มีระดับการบำเพ็ญต่ำ สำหรับเซียนแล้วก็ไม่มีอะไรน่าดูจริงๆ
ปัญหาเรื่องผู้ชมนั้นแก้ได้ไม่ยาก เขาได้เขียนวิธีแก้ปัญหาไว้หลายวิธีในหยกสื่อสารแล้ว
เมื่อบินมาได้ครึ่งทาง เวยเหยียนจื่อมีท่าทีลังเลเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็เอ่ยปากออกมา
"ผิงอัน ตอนนี้สถานการณ์ในตำหนักธุรการดูไม่ค่อยปกติเท่าไหร่นะ"
"ยังไงหรือ?"
เวยเหยียนจื่อมองตรงไปข้างหน้า ริมฝีปากขยับมุบมิบ "เดิมที การประลองก็แค่จัดตามธรรมเนียมเดิม รวมๆ แล้วก็มีแค่สามเรื่อง สร้างลานประลอง กางค่ายกล กำหนดกฎเกณฑ์ ให้ผู้อาวุโสสายในคนไหนมาเป็นประธานก็จัดการได้สบายๆ
"แต่ครั้งนี้ จู่ๆ ท่านเจ้าสำนักก็ให้ปรมาจารย์อาต้าจื้อมาเป็นคนจัดการการประลองภายในสำนัก
"เดิมทีปรมาจารย์อาต้าจื้อก็ตั้งใจจะทำตามธรรมเนียมเดิม ตอนที่เขาปรึกษาหารือกับผู้อาวุโสสายนอกไม่กี่ท่าน จู่ๆ ก็มีผู้อาวุโสสายนอกที่ปกติไม่ค่อยสนใจเรื่องราวเท่าไหร่ปรากฏตัวขึ้นมา ทั้งยกยอทั้งเหน็บแนม บีบให้ปรมาจารย์อาต้าจื้อต้องรับหน้า
"ดูจากท่าทางของพวกนั้นแล้ว ถ้าการประลองปีนี้จัดออกมาไม่ยิ่งใหญ่เป็นประวัติการณ์ ก็แปลว่าปรมาจารย์อาต้าจื้อไร้ความสามารถ ทำงานไม่เป็นสับปะรด
"จิ๊ เจ้าว่าน่าโมโหไหมล่ะ"
หลี่ผิงอันเลิกคิ้วเล็กน้อย ใช้สัมผัสวิญญาณส่งเสียงตอบ "ผู้ดูแล เดี๋ยวพอถึงตำหนักธุรการ ท่านช่วยชี้ตัวผู้อาวุโสเหล่านั้นให้ข้าดูทีนะ"
"ได้ เดี๋ยวข้าจะเดินไปข้างหลังพวกนั้นสักรอบ แล้วค่อยกลับมายืนข้างหลังเจ้า"
"รบกวนผู้ดูแลด้วย"
ระหว่างที่พูดคุย ตำหนักธุรการของยอดเขาประธานก็อยู่ตรงหน้าแล้ว
...
เมื่อหลี่ผิงอันมาถึงตำหนักธุรการก็พบว่า สภาพของบิดาดูไม่ค่อยดีนักจริงๆ
บิดานั่งอยู่กับผู้อาวุโสสายนอกสิบกว่าคนตรงบริเวณกลางโถงใหญ่ รอบนอกมีเซียนมุงดูอยู่ไม่น้อย ผู้อาวุโสสองท่านกำลังแนะนำโครงสร้างของค่ายกลลานประลอง ส่วนบิดาที่อยู่ข้างๆ มีอาการมึนงงเล็กน้อย
สรุปสั้นๆ คือ: หมดสภาพ
หลี่ผิงอันเอามือไพล่หลังยืนอยู่หน้าประตูตำหนัก จู่ๆ ความทรงจำในวัยเด็กก็ผุดขึ้นมาในใจ
นี่เป็นความทรงจำเพียงอย่างเดียวในวัยเด็กของเขา:
[ป้ายผ้าสีแดงผืนใหญ่ หลอดไฟที่แขวนอยู่สูง บนเวทีประธานที่เรียบง่ายมีโต๊ะยาวตัวหนึ่งวางอยู่ บนโต๊ะมีไมโครโฟนไฟฟ้า ผู้อำนวยการโรงงานที่ตอนนั้นยังถือว่าหนุ่ม หวีผมเรียบแปล้เป็นมันเงา กำลังกล่าวสุนทรพจน์ปลุกใจในการผลิตให้กับพนักงานที่อยู่ด้านล่างอย่างฮึกเหิม]
"ผิงอัน ผิงอัน?"
เวยเหยียนจื่อเรียกเบาๆ อยู่ด้านข้าง เขาเดินวนไปด้านหลังผู้อาวุโสสายนอกทั้งสี่คนรอบหนึ่ง แล้วก็กลับมายืนตรงหน้าหลี่ผิงอันแล้ว
หลี่ผิงอันดึงแขนเวยเหยียนจื่อมากระซิบสองสามประโยค แล้วยัดถุงหอมเก็บของให้หนึ่งใบ
แม้เวยเหยียนจื่อจะไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่ถามเหตุผล เขารับของที่หลี่ผิงอันให้มา ก้มหน้าแล้วเดินจ้ำอ้าวไปอีกด้านหนึ่ง
ครู่ต่อมา ศิษย์สายนอกหลายคนก็แบกโต๊ะยาวเจ็ดแปดตัวเดินมาถึงตรงกลางโถงใหญ่อย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตาขมวดคิ้วของเหล่าผู้อาวุโส พวกเขาเอาโต๊ะยาวมาต่อกันเป็นรูปทรงคล้ายประตู แล้วปูผ้าหยาบสีแดงเข้มลงบนโต๊ะ
หลี่ต้าจื้อเองก็งง "ทำอะไรน่ะ?"
เวยเหยียนจื่อรีบเดินเข้ามาใกล้ๆ วางของสามสิ่งลงตรงหน้าหลี่ต้าจื้อ
'แก้วน้ำชา' ที่แกะสลักจากหยกขาว ของวิเศษขยายเสียงทรงยาวแบบตั้งพื้น และหยกบันทึกข้อมูลแบบเรียบง่าย
ขอบบนของแก้วน้ำชาวาดเป็นเส้นขอบสีฟ้า บนแก้วมีภาพวาดเซียนแบบเรียบง่าย ซ้ายขวาของภาพวาดยังมีคำกลอนคู่เล็กๆ อยู่ด้วย
ด้านขวาเขียนว่า: จิตมรรคาหลอมรวมกระดูกเซียน
ด้านซ้ายเขียนว่า: ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อสำนัก
ป้ายขวางเขียนว่า: ทำตัวถ่อมตน
หลี่ต้าจื้อเห็นแก้วน้ำชานี้ก็ชอบใจทันที เขากุมมันไว้ด้วยมือซ้าย สัมผัสถึงความร้อนของน้ำชาข้างใน พอก้มลงมองก็เห็นผลไม้สีแดงคล้ายเก๋ากี้ลอยอยู่บนผิวน้ำชา เขาหลับตาลงและถอนหายใจเบาๆ อย่างพึงพอใจ
เขาส่งสัมผัสเซียนเข้าไปในหยกบันทึกข้อมูล มองเห็นกฎเกณฑ์ต่างๆ ที่เขียนไว้อย่างชัดเจน รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก
"นี่?"
"ปรมาจารย์อาต้าจื้อ?"
เหล่าผู้อาวุโสสายนอกต่างไม่เข้าใจ
หลี่ต้าจื้อหันมองรอบๆ ไม่นานก็พบหลี่ผิงอันที่ยืนอยู่ตรงมุมห้อง
สองพ่อลูกสบตากัน หลี่ต้าจื้อก็ฉีกยิ้มกว้าง
เขายกแก้วน้ำชาขึ้นจิบชาร้อนกรุ่น กระแอมไอ ลากของวิเศษขยายเสียงมาไว้ตรงหน้า โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า
"เอาล่ะ! ข้าจะขอพูดอะไรสั้นๆ สักสองสามประโยค!"
