“ต้าจื้อ?”
“โอ๊ะ! ท่านเจ้าสำนักมาได้อย่างไรขอรับ?”
หลี่ต้าจื้อสะดุ้งโหยงลุกขึ้นยืน พร้อมกับผู้อาวุโสและผู้ดูแลที่อยู่ใกล้เคียง โค้งคำนับให้แก่ท่านเจ้าสำนัก
เจ้าสำนักหมื่นเมฆารักษารูปลักษณ์ของชายวัยกลางคน น้ำเสียงยามพูดจาอ่อนโยน สายตายามมองผู้อื่นก็อบอุ่น ภายในสำนักน้อยครั้งที่จะโกรธเกรี้ยว จึงเป็นที่รักและเคารพของศิษย์ในสำนักอย่างยิ่ง
มีข่าวลือในสำนักว่า ท่านเจ้าสำนักอยู่ไม่ไกลจากขอบเขตจินเซียนอายุขัยยืนยาวแล้ว มีความเป็นไปได้สูงที่จะกลายเป็นจินเซียนคนที่สี่ของสำนัก
—สมัยที่เจ้าสำนักรุ่นก่อนๆ ยังอยู่ในตำแหน่ง ทุกคนก็ลือกันเช่นนี้
เจ้าสำนักมีชื่อจริงว่าลู่โม่ ฉายาในเต๋าเพียงเติมคำว่าอวิ๋นเข้าไป เรียกตนเองว่านักพรตอวิ๋นโม่
“ศิษย์น้องต้าจื้อ มานี่สิ”
“เอ่อ ขอรับ”
หลี่ต้าจื้อประสานมือให้ผู้อาวุโสและผู้ดูแลรอบๆ พร้อมกำชับว่า
“รบกวนทุกท่านช่วยจัดการเรื่องการย้ายสถานที่ อย่าให้เกิดความวุ่นวายที่ฝั่งยอดเขาเมฆาสายรุ้ง”
เหล่าเซียนประสานมือรับคำสั่ง
หลี่ต้าจื้อรีบเดินตามไปอยู่ข้างกายเจ้าสำนัก โดยสารเมฆก้อนเดียวกันกับเจ้าสำนัก โคจรอยู่บนท้องฟ้าสูง
เหล่าศิษย์ในสำนักและแขกจากสำนักสหาย ภายใต้การนำของผู้ดูแลสำนักนอกกว่าร้อยคน ทยอยเคลื่อนย้ายไปยังยอดเขาเมฆาสายรุ้งอย่างเป็นระเบียบ กลายเป็นแม่น้ำสามสายบนท้องฟ้า
“ศิษย์น้องต้าจื้อ” เจ้าสำนักถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง “การประลองใหญ่ครั้งนี้ เจ้าทำได้ดีมากจริงๆ สร้างคุณูปการใหญ่หลวงให้แก่สำนัก”
เจ้าสำนักใช้กลิ่นอายแห่งเต๋าเล็กน้อยเพื่อบดบัง เสียงสนทนาของพวกเขาทั้งสอง คนนอกย่อมไม่อาจล่วงรู้ได้
หลี่ต้าจื้อซุกมือทั้งสองข้างไว้ในแขนเสื้อแล้วกล่าวพลางยิ้ม “เป็นผลจากความร่วมมือร่วมใจของสหายศิษย์ทุกท่าน ข้าเป็นเพียงแค่คนที่คอยบ่นพึมพำอยู่ข้างหูพวกเขา ไม่นับเป็นท่านความชอบอะไรหรอกขอรับ”
“ทุกคำพูดและการกระทำของเจ้า ข้าล้วนเห็นอยู่ในสายตา”
สีหน้าของเจ้าสำนักค่อนข้างยากจะบรรยาย เขาจิ๊ปากเบาๆ
“เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง แค่ท่าทีที่เจ้านั่งพูดคุยกับเหล่าผู้อาวุโสและผู้ดูแล ก็ดูเหมือนเจ้าสำนักมากกว่าข้าเสียอีก”
หัวใจของหลี่ต้าจื้อหล่นวูบ
แย่แล้ว แย่แล้ว! ท่านเจ้าสำนักกำลังตำหนิเขาอยู่!
หลี่ต้าจื้อรีบกล่าว “เอ่อ...ท่านเจ้าสำนักอย่าได้เข้าใจผิด ข้าเพียงแต่ตอนนั้นมือไม้พันกันไม่รู้จะรับมืออย่างไรดี พอร้อนรนเข้าก็เลยวางท่าไปหน่อย ที่จริงแล้ว...”
“เจ้าจะร้อนรนไปทำไม” เจ้าสำนักเกือบจะหัวเราะออกมา “ข้ากำลังชมเจ้าจริงๆ ไม่ได้มีความนัยแอบแฝง เจ้าเองก็อย่าได้เอาแต่ระมัดระวังตัวเช่นนี้เสมอไป แสดงบารมีของศิษย์แห่งปรมาจารย์ออกมาหน่อยสิ”
หลี่ต้าจื้อถอนหายใจอย่างโล่งอก
“เจ้าดูสิ”
เจ้าสำนักจ้องมองเมฆขาวที่ลอยผ่านไปไกลๆ แล้วกล่าวพลางยิ้ม
“วันนี้มีเจ้าสำนักมาห้าท่าน จากสำนักเหว่ยหยวน สำนักมายาภูต ประตูเพลิงแดง เขาผลไม้ร้อยอย่าง และสำนักห้วงสวรรค์ ล้วนเป็นสำนักเซียนฝ่ายธรรมะที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับสำนักหมื่นเมฆาของเรา หากบ้านใดประสบเคราะห์ภัย บ้านอื่นที่เหลือก็จะนำคนมาช่วยเหลือ
“ยังมีรองเจ้าสำนักและผู้อาวุโสจากอีกหลายสำนัก แต่ละสำนักถือว่าให้เกียรติสำนักหมื่นเมฆาของเราอย่างเต็มที่
“ก่อนหน้านี้ การประลองใหญ่ของสำนักในเราจัดขึ้นประมาณยี่สิบปีครั้ง ไม่มีกำหนดเวลาที่แน่นอน
“เจ้าพูดได้ดี ต่อไปก็กำหนดวันเวลาที่แน่นอนเสีย แบบนี้ก็สะดวกต่อการเชิญแขกเหรื่อล่วงหน้าด้วย
“ศิษย์น้องต้าจื้อ”
“ข้าอยู่นี่” หลี่ต้าจื้อรีบตอบ “ท่านเจ้าสำนักโปรดกล่าว”
เจ้าสำนักถอนหายใจ “สำนักเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นสหายกับพวกเรามาตั้งแต่เมื่อสองสามหมื่นปีก่อนแล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ มีกี่สำนักที่หายสาบสูญไปแล้ว และมีกี่สำนักที่ตอนนี้กำลังเดินไปสู่ขอบเหวของการหายสาบสูญ?”
หลี่ต้าจื้อกล่าวพลางยิ้ม “เรื่องนี้ ข้าไม่เคยศึกษามาก่อนเลยขอรับ”
“หกส่วน หายไปแล้วหกส่วน”
ในแววตาของเจ้าสำนักเต็มไปด้วยความรู้สึกสะท้อนใจ
“สามสำนักที่มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งที่สุดกับสำนักหมื่นเมฆาของเรา คือสำนักเหว่ยหยวน สำนักห้วงสวรรค์ และหุบเขาหงเยี่ยน ตอนนี้ล้วนตกต่ำลงแล้ว และการตกต่ำของพวกเขา ก็เพิ่งเกิดขึ้นในช่วงไม่กี่พันปีมานี้เอง”
หลี่ต้าจื้อถามเสียงเบา “เป็นเพราะเหตุการณ์ไม่คาดฝันใดหรือขอรับ?”
“เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็ส่วนหนึ่ง แต่สาเหตุหลักคือตัวสำนักเองไม่สามารถประคับประคองต่อไปได้”
เจ้าสำนักกล่าวพลางยิ้ม
“โลกแห่งผู้บำเพ็ญเพียรก็เป็นเช่นนี้ มีเทียนเซียนคนใหม่ถือกำเนิดขึ้น ก็มีอำนาจใหม่เริ่มเติบโต แม้ทวีปบูรพาจะกว้างใหญ่ไพศาล แต่แดนสุขาวดีเซียนชั้นเลิศล้วนมีจำนวนจำกัด
“โดยเฉพาะในช่วงสองสามพันปีมานี้ โบราณสถานที่หลงเหลือจากยุคโบราณก็น้อยลงทุกที ร้อยเผ่าถูกเจ้าลัทธิทั้งสองแห่งนิกายทิศประจิมรับไปดูแล ถอยหนีไปยังดินแดนทวีปซีโจว ความขัดแย้งกับเผ่ามนุษย์ของเราก็น้อยลง
“จากนั้นอำนาจภายในเผ่ามนุษย์ก็ผลัดเปลี่ยน มีการรบราฆ่าฟันกันเอง ผู้แข็งแกร่งในยุคเก่าล้มตาย ผู้แข็งแกร่งหน้าใหม่ผงาดขึ้นมา...
“เฮ้อ แม้จะพูดได้ว่าเผ่ามนุษย์เรากำลังฆ่าฟันกันเอง แต่นี่มิใช่หนทางแห่งฟ้าดินหรอกหรือ?”
แววตาของเจ้าสำนักเต็มไปด้วยความหดหู่
หลี่ต้าจื้อกล่าวอย่างซาบซึ้ง “เรื่องนี้ข้าเคยได้ยินผิงอันพูดถึง การที่สำนักหนึ่งจะดำรงอยู่ได้ยาวนาน ต้องใช้วิธีการต่างๆ เพื่อรักษาพลังความสามัคคีของสำนัก หากใจคนแตกสลาย สำนักก็จะตกต่ำลงในไม่ช้า”
“คำพูดนี้ไม่ผิด” เจ้าสำนักถามต่อ “เช่นนั้นเจ้ารู้หรือไม่ว่า สำนักหมื่นเมฆาของเรายืนหยัดมากว่าหกหมื่นปีโดยไม่ล้มนั้น ทำได้อย่างไร?”
หลี่ต้าจื้อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงให้คำตอบของตน “พวกเรามีสำนักนอกขอรับ”
“โอ้?” ในดวงตาของเจ้าสำนักปรากฏประกายวาบขึ้น “เหตุใดเจ้าจึงคิดเช่นนั้น?”
หลี่ต้าจื้อ: เพราะว่าสำนักนอกของสำนักหมื่นเมฆาเป็นสิ่งที่ท่านก่อตั้งขึ้นเมื่อหลายปีก่อนน่ะสิ
แน่นอนว่า จะพูดเช่นนั้นออกไปไม่ได้
“เรื่องนี้อธิบายได้ไม่ยากขอรับ”
หลี่ต้าจื้อกล่าวพลางยิ้ม “สำนักนี้สามารถมองเป็นบริษัท...แค่ก เป็นโรงย้อมผ้าแห่งหนึ่งได้ วิชาบำเพ็ญและเคล็ดวิชาคือสีย้อม ระดับบำเพ็ญของศิษย์คือผืนผ้า ตอนย้อมสีจะขึงตึงเกินไปไม่ได้ สิ่งที่ต้องใส่ใจที่สุดคืออุณหภูมิของน้ำ
“เมื่อเหล่าศิษย์ได้สวมใส่เสื้อผ้าหลากสีสัน หรือก็คือกลายเป็นเซียน เป็นคนของสำนัก
“เมื่อถึงตอนนั้นก็จะเกิดปัญหาขึ้นมาหนึ่งอย่าง คือคนของสำนักที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เหล่านี้ ควรจะจัดสรรตำแหน่งให้อย่างไร และจะเลี้ยงดูอย่างไร”
รอยยิ้มของเจ้าสำนักชัดเจนขึ้น “พูดต่อสิ”
“ความสำคัญของการจัดสรรตำแหน่งนั้นมีมากกว่าการเลี้ยงดู การเลี้ยงดูนั้นค่อนข้างง่าย แค่หาช่องทางทำเงินให้มากขึ้นก็พอ”
หลี่ต้าจื้อประสานมือ น้ำเสียงยิ่งร่าเริงขึ้น “หากคนในสำนักสะสมไว้มากเกินไป ขนาดของโรงย้อมก็มีเท่านี้ ที่ที่ต้องการคนทำงานก็มีเท่านี้ ก็จะค่อยๆ แออัดขึ้น ทั้งยังง่ายต่อการรวมตัวกันก่อเรื่อง
“คนที่ทำงานอยู่มองดูคนว่างงานเหล่านี้ ในใจก็จะรู้สึกไม่สบอารมณ์ เดิมทีคนที่ทำงานได้ก็จะค่อยๆ ขี้เกียจลง
“แต่ถ้าคนในสำนักน้อยเกินไป เวลาที่โรงย้อมอื่นจงใจหาเรื่องท่าน ท่านไม่มีคนพอที่จะไปสู้กับพวกเขา พอถูกรังแกแล้วยังไม่สามารถเอาคืนได้ หลายคนก็จะพิจารณาหาโรงย้อมแห่งใหม่
“นี่ก็คือเหตุการณ์ไม่คาดฝัน
“ยังมีอีกข้อหนึ่ง ค่าจ้างของโรงย้อมเป็นรากฐานในการรักษาสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด ต่อให้คนของสำนักเหล่านี้ไม่ได้ช่วยทำงานโดยตรง ก็ต้องมีค่าจ้างที่จัดหาให้เป็นประจำ”
เจ้าสำนักพยักหน้าช้าๆ พินิจพิเคราะห์อย่างละเอียด
หลี่ต้าจื้อไตร่ตรองเล็กน้อย แล้วพูดคุยอย่างฉะฉานต่อไป
“ตอนที่ข้ากับผิงอันถกกันเรื่องโครงสร้างภายในสำนัก ก็พบว่าผู้อาวุโสที่จัดตั้งสำนักนอกของสำนักหมื่นเมฆาขึ้นมานั้น ช่างเป็นอัจฉริยะโดยแท้
“หลังจากที่สำนักนอกของสำนักหมื่นเมฆาเราก่อตั้งขึ้น ก็ได้กำหนดการแบ่งระดับชั้นภายในสำนักโดยตรง ทำให้ศิษย์ทั้งหลายยอมรับการแบ่งระดับทรัพยากรตามคุณสมบัติติดตัวได้อย่างสบายใจ
“สำนักนอกดูแลร้านค้าในเมืองการค้า ปกครองอาณาจักรในโลกมนุษย์ ทำงานจิปาถะที่ประตูเขา เช่นนี้ก็สามารถจัดสรรตำแหน่งให้ศิษย์ในสำนักจำนวนมากได้ ทั้งยังสามารถเพิ่มพูนสมบัติล้ำค่าของสำนักเราได้อย่างมหาศาล
“ใช้ทรัพย์สินเลี้ยงดูผู้คน นี่คือสัจธรรมที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง”
“ฮ่าๆๆๆ!”
เจ้าสำนักอดไม่ได้ที่จะแหงนหน้าหัวเราะเสียงดังลั่น โบกมือไปมา
“ก็ไม่ได้เก่งกาจอย่างที่ศิษย์น้องเจ้าว่ามาหรอก การจัดตั้งสำนักนอกเป็นกลยุทธ์ที่เราร่ำเรียนมาจากที่อื่น”
หลี่ต้าจื้อกะพริบตาปริบๆ “หา? ท่านเป็นผู้ก่อตั้งสำนักนอกของสำนักหมื่นเมฆาหรือขอรับ?”
“เฮ้อ”
เจ้าสำนักถอนหายใจ แล้วกล่าวช้าๆ “เมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน สำนักหมื่นเมฆาของเราประสบกับเหตุการณ์เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ก่อนเกิดเหตุการณ์นั้น ในสำนักมียอดเขาอยู่ห้าสิบสี่ยอด
“ก็เป็นอย่างที่เจ้าว่ามานั่นแหละ
“สำนักหมื่นเมฆาในตอนนั้นดูภายนอกเหมือนจะรุ่งเรือง แต่ความจริงแล้วเพราะเซียนในแต่ละยอดเขามีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ แหล่งทรัพย์สินของสำนักอาศัยเพียงแร่จิตวิญญาณใกล้ประตูเขากับร้านค้าในเมืองการค้า ไม่เพียงพอที่จะค้ำจุนสวัสดิการของคนในสำนักอีกต่อไป ในที่สุดจึงบ่มเพาะจนเกิดเป็นเหตุหายนะจากการต่อสู้กันเองภายใน
“โชคดีที่ปรมาจารย์จินเซียนสามท่านที่เดินทางท่องเที่ยวนอกสวรรค์กลับมาทันเวลา จึงได้หยุดยั้งความวุ่นวาย แก้ไขสถานการณ์ให้กลับสู่ปกติ สะสางที่ต้นตอ
“ปรมาจารย์ทั้งสามท่านทั้งน้ำตาได้สังหารเทียนเซียนอาวุโสไปหลายคน สำนักหมื่นเมฆาของเราจากห้าสิบสี่ยอดเขาก็ลดลงเหลือสามสิบหกยอดเขา อันดับสำนักในทวีปบูรพาก็ตกลงมาอยู่ที่สิบกว่าๆ ก่อนหน้านี้สำนักหมื่นเมฆาของเราเคยติดอันดับแปดสำนักใหญ่แห่งทวีปบูรพาเชียวนะ
“เราได้รับมอบหมายภารกิจในยามวิกฤต หนึ่งหมื่นปีนี้...ประหนึ่งเดินบนน้ำแข็งบาง สำนักหมื่นเมฆาที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้ ในที่สุดก็ฟื้นคืนพลังกลับมาได้”
หนึ่งหมื่นปี?
หลี่ต้าจื้อยกนิ้วโป้งให้
เขาชื่นชมเจ้าสำนักท่านนี้จากใจจริง
เขาบริหารโรงงานมาแค่ยี่สิบกว่าปียังเกือบจะเป็นโรคซึมเศร้า ศิษย์พี่อวิ๋นโม่ปกครองสำนักหมื่นเมฆามาหนึ่งหมื่นปี นำสำนักที่ผ่านความวุ่นวายภายในมาสู่ความรุ่งเรืองเช่นทุกวันนี้ ช่างไม่ง่ายดายเลยจริงๆ เจ้าสำนักเปลี่ยนเรื่อง “ศิษย์น้องต้าจื้อคิดว่า หากสำนักหมื่นเมฆาของเราจะพัฒนาต่อไป ควรจะเดินไปในทิศทางใด?”
หลี่ต้าจื้อคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวพลางยิ้ม “ขยายสำนักนั้นยาก สมควรตั้งรับรักษาความสำเร็จไว้ขอรับ”
เจ้าสำนักถามอีก “แล้วศิษย์น้องต้าจื้อคิดว่า สำนักนอกจำเป็นต้องมีการเปลี่ยนแปลงหรือไม่?”
“มีอยู่ส่วนหนึ่งขอรับ”
หลี่ต้าจื้อกล่าวเสียงทุ้ม
“อันที่จริงปัญหาหลักของสำนักนอกในตอนนี้ ก็คือบัญชีไม่ค่อยชัดเจน เซียนในสำนักจำนวนมากถูกเลี้ยงดูจนอ้วนพีเกินไป ร้านค้าในเมืองการค้าหลายแห่งเกิดความวุ่นวายในบัญชี การจัดซื้ออย่างสุ่มสี่สุ่มห้า จนทำให้สูญเสียศิลาวิญญาณไปไม่น้อย
“แน่นอนว่า สำหรับพวกเราแล้ว เรื่องพวกนี้เป็นเพียงปัญหาเล็กน้อยเท่านั้น”
เจ้าสำนักกล่าวอย่างประหลาดใจ “ศิษย์น้องสังเกตเห็นเรื่องพวกนี้ตั้งแต่เมื่อใด?”
หลี่ต้าจื้อยิ้มกว้าง “ผิงอันบอกข้าเองขอรับ”
“โอ้?”
เจ้าสำนักมองลงไปยัง ‘แม่น้ำแห่งศิษย์’ ที่กำลังเหินอากาศอยู่เบื้องล่าง ค้นหาร่างของนักพรตหนุ่มที่เดินทางเคียงคู่มากับมู่หนิงหนิง
หลี่ต้าจื้อรีบกล่าว “เจ้าสำนัก ท่านก็ทราบข่าวลือในสำนักดีอยู่แล้ว ทุกคนต่างก็พูดว่าข้าคิดจะทำอย่างนั้นอย่างนี้ ดังนั้นผิงอันจึงกังวลอยู่เสมอว่าข้าจะถูกคนอื่นวางแผนเล่นงาน ก็เลยคอยรวบรวมข้อมูลต่างๆ ในสำนักอยู่ตลอด...ท่านลองดูนี่สิขอรับ นี่คือสิ่งที่ผิงอันเขียน”
หลี่ต้าจื้อยื่นยันต์หยกแผ่นหนึ่งให้เจ้าสำนัก
เจ้าสำนักรับยันต์หยกไปกวาดตามอง ในดวงตาเต็มไปด้วยประกายแสง
นี่คือแผนการประลองใหญ่ในสำนักที่หลี่ผิงอันทำขึ้น
“ศิษย์น้องต้าจื้อ” เจ้าสำนักกล่าวเสียงทุ้ม “ความหมายของเจ้าคือ...”
“วันนี้ท่านเจ้าสำนักมาหาข้า พูดเรื่องเหล่านี้กับข้า ข้าพอจะเข้าใจความหมายของท่านอยู่บ้างขอรับ”
หลี่ต้าจื้อกล่าวพลางยิ้ม “ไม่ใช่ว่าข้าอวยลูกชายตัวเองหรอกนะขอรับ แต่ในด้านนี้เขาเก่งกว่าข้ามากจริงๆ ข้าก็แค่มีโชคชะตาดีหน่อย มีคุณสมบัติดีหน่อย
“ส่วนเขาดูเหมือนจะมีเล่ห์เหลี่ยมมากกว่าข้าอยู่หลายส่วน”
“ถ้าเช่นนั้นแล้ว สองพ่อลูกพวกเจ้าสำหรับสำนักหมื่นเมฆาเรา ก็ถือว่าขาดใครไปไม่ได้เลยสินะ”
เจ้าสำนักยิ้มพลางส่งยันต์หยกคืนให้หลี่ต้าจื้อ แล้วตบแขนของหลี่ต้าจื้อเบาๆ
“เจ้าจงบำเพ็ญเพียรและทำงานอย่างสบายใจ ไม่ต้องไปใส่ใจเสียงซุบซิบนินทาในสำนัก รอให้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเจ้าบรรลุเป็นเซียน ก็จะมอบหมายหน้าที่สำคัญให้เขาเอง
“แต่ว่า ศิษย์น้องต้าจื้อ
“ตอนนี้ให้ผิงอันอยู่ข้างหลังเจ้าจะดีที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงการถูกครหา เรื่องยันต์หยกนี้ก็อย่าได้เอ่ยถึงกับผู้ใดอีก”
“เอ่อ ขอรับ ข้าเพียงแค่บอกใบ้ให้ท่านทราบเท่านั้น”
หลี่ต้าจื้อรีบประสานมือ “ผิงอันเป็นผู้คลั่งไคล้ในเต๋า ในใจคิดแต่เรื่องว่าจะบำเพ็ญเพียรอย่างไร
“เราสองคนพ่อลูกไม่มีความคิดอื่นใดเกินเลย สามารถอาศัยอยู่ในสำนักได้อย่างสงบสุขก็พึงพอใจแล้ว ต่อให้มีคนคิดจะมุ่งเป้ามาที่เรา เราก็จะพยายามรักษาผลประโยชน์ของส่วนรวมให้มากที่สุด”
“อะไรกันอาศัยอย่างสงบสุข วันพรุ่งนี้ของสำนักหมื่นเมฆาแปดในสิบส่วนคงต้องพึ่งพาโชคชะตาอันยิ่งใหญ่ของเจ้านี่แหละ”
เจ้าสำนักกล่าวพลางยิ้ม
“ไปเถอะ ข้าจะพาเจ้าไปทำความรู้จักกับเจ้าสำนักหลายท่านนี้
“ปรากฏการณ์ dị tượng ตอนที่เจ้าทดสอบคุณสมบัติที่เมืองหว่านอันได้แพร่กระจายไปทั่วโลกแห่งผู้บำเพ็ญเพียรแล้ว พวกเราไม่จำเป็นต้องปิดบังข่าวที่ว่าสำนักหมื่นเมฆาของเราได้ผู้มีโชคชะตาอันยิ่งใหญ่มาอีกต่อไป
“เข้าสู่เต๋าในวัยกลางคน บรรลุเป็นเซียนในสามปี!
“เราแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้เห็นสีหน้าตกตะลึงของพวกเขาแล้ว! ฮ่าๆๆ!”
...
หลี่ผิงอันมองดูพ่อหลี่ของตนถูกเจ้าสำนักพาไปยังใจกลางเวทีชมการประลองของยอดเขาเมฆาสายรุ้ง แลกเปลี่ยนคำทักทายกับแขกต่างสำนัก
เห็นได้ชัดว่า เนื่องจากการประลองใหญ่ในสำนักครั้งนี้จัดได้อย่างมีสีสันยิ่งนัก สถานะของบิดาในสำนักหมื่นเมฆาก็ยิ่งมั่นคงขึ้นอีกหลายส่วน
“ศิษย์พี่” มู่หนิงหนิงพูดอยู่ข้างๆ “พวกเราไปทักทายศิษย์พี่หญิงที่ยอดเขาเมฆาสายรุ้งกันเถอะ!”
“เจ้าไปเถอะ” หลี่ผิงอันกำชับ “เดี๋ยวเจ้าก็อยู่ที่นั่นไปเลย อยู่กับข้า อาจจะถูกคนอื่นมุ่งเป้าได้”
มู่หนิงหนิงกะพริบตาถาม “ศิษย์พี่ไม่ไปหรือเจ้าคะ?”
หลี่ผิงอัน: ...
ที่นั่นมีแต่ศิษย์หญิง เขาไปย่อมเป็นที่สะดุดตาเกินไป
“ท่านก็เป็นศิษย์ของยอดเขาเมฆาสายรุ้งเหมือนกันนี่เจ้าคะ”
มู่หนิงหนิงกลั้นยิ้ม ขยับเข้าไปใกล้หูของหลี่ผิงอัน พูดอย่างลึกลับว่า
“เมื่อวานมีศิษย์พี่หญิงหลายคนบอกว่า อยากให้ท่านไปพบพวกนางในวันนี้ พวกนางยังเตรียมของขวัญรับศิษย์ใหม่ของยอดเขาเมฆาสายรุ้งไว้ให้ท่านด้วยนะ!”
ของขวัญรับศิษย์ใหม่? ของขวัญรับศิษย์ใหม่อะไร?
กระโปรงสีชมพูฟรุ้งฟริ้งหรือ? ดูจากสีหน้าของมู่หนิงหนิงแล้ว หลี่ผิงอันรู้สึกว่าไม่น่าจะมีเรื่องดีๆ เกิดขึ้น
หลี่ผิงอันมองไปยังแถวของศิษย์ยอดเขาเมฆาสายรุ้ง
เหล่าศิษย์ของยอดเขาเมฆาสายรุ้งครอบครองพื้นที่เกือบครึ่งหนึ่งของกำแพงเมฆาด้านทิศตะวันออก มองไปแวบเดียวก็เห็นกลุ่มหญิงงามดุจนกขมิ้นและนางแอ่น รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นและอวบอิ่มสมส่วน ราวกับบุปผานับร้อยที่เบ่งบานประชันความงาม
—ในยุคนี้ ไม่มีผู้บำเพ็ญเพียรหญิงที่ขี้เหร่ มีแต่ผู้บำเพ็ญเพียรหญิงที่ขี้เกียจจนไม่ยอมปรับเปลี่ยนรูปโฉมของตนเอง
“ข้าไปไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ ช่างเถอะ”
หลี่ผิงอันพูดเสียงเบา
“ศิษย์น้องช่วยข้ารับหน้าหน่อย บอกไปว่าหลังจากการประลองใหญ่ข้าจะไปเยี่ยมเยียนที่ยอดเขาเมฆาสายรุ้งแน่นอน
“ข้าจะรอการประลองเริ่มที่นี่แหละ”
“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ” มู่หนิงหนิงทำปากยื่น “เดี๋ยวข้าจะบอกว่า ศิษย์พี่หน้าบางไม่กล้าไป ของขวัญรับศิษย์ใหม่ให้ข้าก็พอแล้ว!”
หลี่ผิงอันกล่าว “เจ้าคอยฟังเสียงเรียกของผู้ดูแลให้ดี พวกเราเลื่อนขึ้นมาจากอันดับมนุษย์ น่าจะได้ขึ้นเวทีก่อน”
“อื้ม เช่นนั้นข้าไปก่อนนะเจ้าคะ ศิษย์พี่เดี๋ยวเจอกัน~”
หลี่ผิงอันยิ้มพลางโบกมือ มู่หนิงหนิงก็ลอยจากไปอย่างแผ่วเบา
การส่งมอบเวทีประลองระหว่างยอดเขาเมฆาอรุณและยอดเขาเมฆาสายรุ้งเสร็จสิ้นลงอย่างราบรื่น
ที่ว่าส่งมอบ อันที่จริงก็แค่ผู้ชมเปลี่ยนสถานที่ เหล่าผู้ดูแลอาวุโสแบกโต๊ะเก้าอี้ของตนเองไปยังลานประลองของยอดเขาเมฆาสายรุ้ง จากนั้นเจ้าของยอดเขาเมฆาสายรุ้งก็ปรากฏตัวขึ้นมาให้กำลังใจเหล่าศิษย์
โดยรวมแล้วก็เป็นขั้นตอนประมาณนี้
กฎการต่อสู้ของอันดับปฐพีนั้นละเอียดกว่าอันดับมนุษย์มาก และกฎเหล่านี้...ก็คือสิ่งที่หลี่ผิงอันทำขึ้น
ความต้องการของฝั่งยอดเขาเมฆาสายรุ้งคืออยากให้อันดับปฐพีต่อสู้กันหลายรอบหน่อย ให้เหล่าศิษย์ได้ครึกครื้นกันที่ยอดเขาเมฆาสายรุ้งนานขึ้นอีกนิด
เพื่อตอบสนองความต้องการเล็กๆ น้อยๆ ของเจ้าภาพ ให้การต่อสู้ของอันดับปฐพียาวนานขึ้นอีกหน่อย หลี่ผิงอันจึงหยิบกฎการแข่งขันอีสปอร์ตที่เขาดูเป็นประจำออกมาใช้
ต่อไป ศิษย์กว่าหกสิบคนจะต้องทำการ ‘แข่งเก็บคะแนน’ หกรอบก่อน การแข่งเก็บคะแนนจะคัดเลือกผู้เข้ารอบสามสิบสองคนสุดท้าย เพื่อเข้าสู่การแข่งขันแบบพบกันหมดในกลุ่มย่อยเพื่อหาผู้ชนะสิบหกคนเข้าสู่รอบแพ้คัดออกและรอบชิงชนะเลิศในท้ายที่สุด
ในการประลองใหญ่ครั้งนี้ เป้าหมายส่วนตัวของหลี่ผิงอันคือการทะยานเข้าสู่อันดับสวรรค์ และติดหนึ่งในห้าสิบอันดับแรกของอันดับสวรรค์
เป้าหมายหลักคือการเอาใจท่านอาจารย์ให้มีความสุข
‘ท่านอาจารย์ไม่ได้มาหรือ?’
หลี่ผิงอันมองหาไปรอบๆ ไม่นานก็พบร่างอรชรสง่างามที่กำลังนั่งสมาธิอยู่มุมหนึ่งของเวทีชมการประลอง
รอบกายของชิงซู่ครึ่งจั้งดูเหมือนจะกลายเป็นเขตหวงห้าม ไม่มีใครเข้าไปทักทายพูดคุย ความสงบเงียบนั้นแฝงไว้ด้วยความเปลี่ยวเหงาเล็กน้อย
นางดูเหมือนจะไม่ค่อยถนัดคุยกับผู้คนเท่าไหร่
ขณะที่หลี่ผิงอันกำลังครุ่นคิด เวยเหยียนจื่อที่อยู่ข้างๆ ก็เดินย่องเข้ามา นั่งยองๆ ข้างกายเขา ดึงแขนเขา แล้วส่งเสียงถาม “ผิงอัน เจ้าอยากจะเปิดสนามไหม? สร้างชื่อเสียงให้เปรี้ยงปร้างอะไรทำนองนั้น
“เหล่าผู้อาวุโสในสำนักกำลังมองอยู่ ถ้าเจ้าในขอบเขตควบแน่นแสงสามารถเอาชนะผู้ที่แข็งแกร่งกว่าได้อีกครั้ง จะต้องสร้างความประทับใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นให้แก่เหล่าเซียนในสำนักได้อย่างแน่นอน
“ทางนั้นคือศิษย์ทั้งหมดของยอดเขาเมฆาสายรุ้งเลยนะ ผู้บำเพ็ญเพียรหญิงโฉมงามมากมายขนาดนั้น...แล้วเจ้าก็ใช้ทวนได้หล่อเท่สุดๆ ไปเลย”
“ท่านผู้ดูแล จับฉลากตามกฎเถอะขอรับ”
หลี่ผิงอันรู้สึกจนปัญญาจริงๆ
เขาไม่ใช่พวกตัณหากลับที่หิวโหย ทั้งยังผ่านวัยที่อยากจะแสดงออกต่อหน้าเพศตรงข้ามมาแล้ว
“ข้าเข้าใจแล้ว เฮ้อ นี่เป็นโอกาสดีขนาดไหนกันนะ!”
เวยเหยียนจื่อมีสีหน้าเสียดาย แล้วเดินจากไปอย่างเชื่องช้า
ผู้ดูแลระดับหยวนเซียนท่านนี้เพิ่งจะจากไป หลี่ผิงอันกำลังจะสงบจิตใจปรับลมหายใจต่อ พลันมีเสียงส่งผ่านสายหนึ่งแทรกเข้ามาในหูของหลี่ผิงอัน
เขาไม่รู้จักน้ำเสียงแปลกหน้านี้
อีกฝ่ายพูดว่า “ผิงอันน้อย ศึกอันดับปฐพีนี้พยายามเข้าหน่อย หากสามารถเข้าสู่สิบอันดับแรกของอันดับปฐพีได้ เราจะมอบของวิเศษให้เจ้าสองสามชิ้นเป็นการตอบแทน”
นี่? ใครกัน? เปิดปากมาก็เรียกผิงอันน้อย นี่มันสุภาพแล้วหรือ? ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฆ้องกลองดังกึกก้องสะท้านฟ้าดิน เสียงดนตรีเครื่องสายอันไพเราะล่องลอยไปในหมู่เมฆ
ศึกอันดับปฐพี เปิดฉากอย่างเป็นทางการ
